{ yaoi } • Loud & Clear (end)

ตอนที่ 20 : 20 end.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58,330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,749 ครั้ง
    21 ก.พ. 62










20


หัวใจของครามสมุทร


 

หลังจากที่เมาเรือไปเมื่อวาน แพลนที่ฟองฟางตั้งใจไว้ว่าจะทำตอนมาเที่ยวเกาะครามสมุทรก็ถูกล้มเลิกไปหมด แต่ตัวเองถูกคุณหมอที่ชื่อว่าครามสมุทรบังคับให้นอนอยู่แต่ในห้องเพราะกลัวว่าถ้าพาฟองฟางออกไปตากแดดอีกอาจจะไม่ได้แค่เมาเรือ แต่คงเป็นลมแดดเพิ่มไปอีกอย่าง


โห่ ก็ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นสักหน่อย : (


แต่ก็เข้าใจครามสมุทรเขานั่นแหละ มีแฟนตัวขาวจั๊วะอยู่คนเดียวจะไม่ให้ห่วงยังไงไหว ยิ่งในสายตาของครามสมุทรฟองฟางเป็นเหมือนแก้วบางๆ ที่พร้อมจะแตกสลายทุกเมื่อ เหมือนลูกเจี๊ยบตัวเล็กที่ต้องการแสงไฟอุ่นๆ เมื่ออยู่ห่างไกลครอบครัว ครามสมุทรเลยต้องสวมบทเป็นคุณพ่อของฟองฟางเวอร์ชั่นดุกว่านั้นล้านเท่า


นั่งๆ นอนๆ อยู่ในห้องของครามสมุทรจนกระทั่งช่วงบ่ายของวันถัดมาฟองฟางถึงได้ออกมาเที่ยวจริงๆ จังๆ อีกครั้ง แต่บอกเลยว่าคราวนี้นั่งสปีดโบ๊ทมาที่เกาะไม่มีการเมาเรืออีกแล้ว ฟองฟางเสิร์ชหาวิธีที่ไม่ให้เมาเรือ ทั้งกินยา พกยาดม ยาอม ยาหม่อง สารพัดยาจนครามสมุทรถามไปพร้อมกับหัวเราะจนไหล่สั่นว่ากลัวจะไม่ได้เที่ยวเหรอ...แหงสิ ครามสมุทรเวลาอยู่ในโหมดจริงจังโคตรน่ากลัว ถ้าห้ามก็คือห้ามจริงๆ ขัดอะไรเขาก็ไม่ได้ด้วย


“ขยับเข้ามาหน่อย ยื่นหน้าไปขนาดนั้นเดี๋ยวก็ตกเรือพอดี”


“ห๊ะ อะไรนะ”


เพราะตอนนี้อยู่บนสปีดโบ๊ททั้งลมและเสียงเรือดังกลบเสียงทุ้มต่ำของครามสมุทร ฟองฟางที่คุกเข่าเกาะขอบเรือได้ยินแค่เสียงแว่วแต่จับใจความไม่ได้ว่าครามสมุทรกำลังจะพูดอะไรเลยก้มหน้าถาม แต่กลับถูกจมูกโด่งกดลงบนแก้มแรงๆ พร้อมกับถูกรวบเอวให้ลงมานั่งบนที่นั่ง


“เชื่อแล้วที่แม่ฟองบอกว่าซนเก่งที่หนึ่ง”


“แล้วมีใครเคยบอกมั้ยว่าครามอ่ะฉวยโอกาสเก่งที่หนึ่ง” เดี๋ยวก็กอด เดี๋ยวก็หอม ถ้าลับตาคนเข้าหน่อยก็คว้าฟองฟางไปจูบเหมือนคนที่ขาดสัมผัสวาบหวามอะไรทำนองนี้ไม่ได้


ฟองฟางบีบจมูกโด่งเบาๆ พลางจับส่ายไปมาสองที สุดท้ายก็นั่งนิ่งๆ อยู่ในอ้อมแขนของครามสมุทร เอียงคอซบไหล่กว้างอีกฝ่าย ปล่อยให้ครามสมุทรก้มลงมาหอมหัวของตัวเองถึงแม้ว่าจะเขินสายตาพี่คนขับเรือแค่ไหนก็ตามเถอะ


เฮ้อ...ครามสมุทรไม่อายบ้างหรือไงเนี่ย


“เตินคราม ทำพันนั้นโหม้เด็กบัดสีเหม็ดแล้วครับ” (คุณคราม ทำอย่างนั้นแฟนอายหมดแล้วครับ)


สปีดโบ๊ทถูกดับเครื่องเพราะเข้าใกล้ท่าเรือของเกาะครามสมุทร ฟองฟางเลยได้ยินเสียงพี่คนขับเรือชัดเจนยิ่งกว่าตอนที่คุยกับคนข้างๆ นี่อีก คนฟังทำหน้ายิ้มแหยทันทีที่พี่เขาพูดจบ พยายามจะขยับตัวออกห่างจากครามสมุทรเพราะคำว่าบัดสีที่ได้ยินเต็มหู


อือ มันก็น่าบัดสีมั้ยล่ะ ทั้งกอดทั้งหอมต่อหน้าคนอื่นแบบนี้...


ครามสมุทรหันไปยิ้มให้พี่คนขับที่เดินไปมาเตรียมเอาเรือเทียบท่า มือก็ยังหนึบอย่างกับติดกาวไม่ยอมให้ฟองฟางขยับไปไหนจนคนตัวขาวต้องหันไปตีต้นแขนของอีกฝ่ายเบาๆ


“พี่เขาว่าแล้วนะเมื่อกี้ ได้ยินมั้ย”


“ว่าอะไรครับ”


ฟองฟางที่ไม่เข้าใจภาษาใต้หรี่ตามองอีกคนที่อยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิด นึกสงสัยขึ้นมาทันทีว่าเมื่อกี้ครามสมุทรไม่ได้ยินที่พี่คนขับเรือพูดหรือไง ถึงเขาจะฟังไม่รู้เรื่องแต่ก็ตีความออกเหมือนกันแหละหน่า...


“มากอดเราแบบนี้อ่ะบัดสีมากเลยรู้มั้ย กอดก็พอว่าแล้ว มาหอมอีกด้วย เฮ้ย! พอเลยๆ...” ลูบแก้มปอยๆ เพราะไม่ทันขาดคำครามสมุทรก็กดจมูกลงบนแก้มนุ่มนิ่มของฟองฟางอีกครั้ง แถมยังยิ้มหน้าระรื่นไม่เห็นจะมีทีท่าสำนึกกับการกระทำของตัวเองบ้างเลยสักนิด


ชักเอาใหญ่แล้วครามสมุทรเนี่ย...


“รู้แล้วว่าบัดสี”


“รู้แล้วก็ยังทำ นิสัย...นี่ถ้าเป็นที่บ้านยายเรานะ คงโดนจับขอขมาผีสางไปแล้ว”


“ขนาดนั้นเลยเหรอ”


เลิกคิ้วถามพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม ครามสมุทรรู้อยู่แล้วแหละว่าอีกฝ่ายไม่รู้ภาษาใต้สักคำ อยากสอนเอาไว้ให้เป็นความรู้เหมือนกัน แต่พอเห็นตาโตๆ เบิกกว้างเวลาตกใจหรือตื่นกลัว กับริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูที่เจื้อยแจ้วอย่างนั้นเขาก็อยากแกล้งไปสักพักก่อน


น่ารักดี


“อย่าทำหน้าเหมือนไม่เชื่อสิคราม เดี๋ยวก็เล่าเรื่องผีให้ฟังซะเลย”


“กล้าเล่าเหรอ ได้ข่าวว่ากลัวผี”


คนตัวขาวทำปากมุบมิบที่เถียงอะไรครามสมุทรไม่เคยจะได้ โดนดักทางตลอดเพราะอีกฝ่ายรู้เรื่องของฟองฟางดีหมดทุกอย่าง แต่ไม่แสดงให้เห็นเลยสักครั้งว่ารู้อะไรเกี่ยวกับฟองฟางบ้าง ต้องค่อยๆ ตะล่อมให้ครามสมุทรคายออกมาเอง แล้วในหลายๆ เรื่องที่ครามสมุทรรู้...ก็เป็นเรื่องที่ฟองฟางคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะใส่ใจกันมากขนาดนี้


“เอ้อ แล้วงี้ต้องไปขอโทษพี่เขามั้ย มันบัดสีอ่ะ”


“ไม่ต้องหรอก แค่บัดสีเอง”


“ไม่ได้เลยคราม บัดสีคือสุดยอดของความไม่ดีนะรู้มั้ย”


“ไม่ดียังไง”


“จะพูดยังไงดี...ค้นกูเกิ้ลแป๊บดีมั้ยเนี่ย”


“เมื่อกี้พี่เขาบอกว่าฟองบัดสี”


“...เราเนี่ยนะ”


“ใช่”


“บัดสีเลยเหรอ...”


“บัดสีภาษาใต้แปลว่าเขินหรืออาย”


คนที่รู้คำแปลก็ตอบหน้านิ่งๆ ตามสไตล์เขานั่นแหละ แต่คนที่เพิ่งรู้ความหมายเนี่ย...นั่งอึนไปหลายวินาทีเลย


สุดท้ายก็โดนครามสมุทรแกล้งจนได้


คนนิสัยไม่ดี : (




*****





[อิจฉาคนไปฮันนีมูนจริงค่ะ]


“ฮันนีมูนบ้า มาเยี่ยมครอบครัวครามมั้ยล่ะ”


[ทำมาเป็นไปหาครอบครัวแฟน...กลับมามึงต้องไปบางแสนกับกูด้วยเข้าใจป่ะ ร่างกายโหยหาทะเลสัดๆ]


“ก็ไปกันเองดิแยม มารอกูทำไมวะ”


[ไม่รอมึงก็ไม่ครบกลุ่มสิวะ นี่ไอ้กิ๊กมันก็เพิ่งว่าง มัทบอกว่าทริปนี้เจอหน้ากันครบแน่]


“เออเดี๋ยวค่อยดูอีกที เฮ้ยแยม แค่นี้ก่อนนะ ครามสร้างปราสาทให้กูเสร็จแล้ว”


ลืมวางสายเพื่อนที่ทำท่าจะชวนคุยยาวตามประสาคนเหงาประจวบเหมาะกับในตอนนั้นที่ครามสมุทรนั่งก่อปราสาททรายเสร็จพอดีด้วยแหละ ฟองฟางที่นั่งย่อตัวอยู่บนหาดรีบขยับใกล้แฟนตัวโตที่ดูจะตั้งใจก่อกองทรายให้ฟองฟางมากเป็นพิเศษ และความตั้งใจนั่นแหละก็ทำให้ครามสมุทรสร้างสิ่งก่อสร้างที่เล็กแต่สวยงามขึ้นมาได้


“ถูกใจมั้ย”


“ยิ่งกว่าถูกใจอีก ขอบคุณนะครับคุณครามสมุทร”


ครามสมุทรใช้หลังมือที่ไม่เปื้อนทรายลูบผมฟองฟางเบาๆ สายตาของคนตัวสูงมีแต่ความเอ็นดูแฟนตัวเล็กคนนี้ ก่อนจะเทน้ำเปล่าจากขวดล้างมือหนาทั้งสองข้างโดยมีฟองฟางคอยช่วยเกลี่ยเม็ดทรายออกจากมือให้


แพลนของวันนี้ไม่มีอะไรมาก ฟองฟางแค่อยากใช้เวลาอยู่บนเกาะครามสมุทรให้นานที่สุดมากกว่าการอุดอู้อยู่ในบ้าน อยากลงไปเล่นน้ำเหมือนกันแต่ติดที่ฟองฟางขี้เกียจอาบน้ำเปลี่ยนชุด อ้อ...วันนี้ช่วงดึกๆ ต้องกลับกรุงเทพฯ แล้วด้วยแหละ เขาอยากกลับไปอาบน้ำที่บ้านรอบเดียวมากกว่า


“แยมบอกว่าเราเที่ยวไม่ชวน”


“ก็จริง”


“เอ้าคราม”


“แยมติดเพื่อนเหรอ” ครามสมุทรเปลี่ยนเรื่องเพราะถูกคนหน้าหวานย่นจมูกใส่ เขาน่ะชอบแกล้งแฟนเป็นที่หนึ่ง ชอบมองหน้ายุ่งๆ ของฟองฟางเวลางอน แล้วก็มักจะชอบง้อด้วยจูบเบาๆ บนหน้าผากทุกครั้งเลย


นี่ก็ยื่นหน้ามาจูบอีกแล้ว แต่ฟองฟางไม่ได้ผงะหนีหรอก แต่อยู่นิ่งๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายแนบริมฝีปากลงมาให้ชื่นใจ


ครามสมุทรประคองฟองฟางให้ทิ้งสะโพกนั่งลงบนผ้าสีฟ้าที่ถูกปูไว้ก่อนหน้านั้น พวกเขานั่งชันขา หันหน้าสบตาและส่งยิ้มให้กัน...ทุกการกระทำของครามสมุทรมีความหมาย มันแปลว่าเขาสามารถดูแลได้ดีและทะนุถนอมแฟนคนนี้แค่ไหน


ไม่เชิงติดเพื่อน แต่เหมือนมันผูกพันมากกว่า ไปไหนไปกัน...ก็รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กนี่นา” ดวงตากลมโตเป็นประกายแวววับตอนที่พูดถึงเพื่อนๆ ใบหน้าของฟองฟางมีแต่รอยยิ้ม เป็นยิ้มที่ทำให้ครามสมุทรสุขใจทุกครั้งที่มอง


“คบกันมากี่ปี”


“โห...ไม่ได้นับเลย กับกิ๊กเนี่ยเพิ่งรู้จักตอนม.ต้น...แต่แยมกับมัทนี่...นานแล้วนะ แหะ จำไม่ได้แล้วอ่ะ”


“รู้มั้ย ครั้งแรกที่เจอ ครามคิดว่าแยมคือแฟนฟอง”


แล้วก็ขำพรืดออกมาจริงๆ ฟองฟางน้ำหูน้ำตาไหล ถึงจะมีคนเคยรู้สึกเหมือนที่ครามสมุทรรู้สึกมาแล้วหลายคนก็เถอะ แต่พอเป็นอีกฝ่ายทำไมถึงได้ขำจนพูดอะไรไม่ออกอย่างนี้ก็ไม่รู้


“ถ้าแยมรู้คงขำตายเลย แล้วช็อปกับครามล่ะ คบกันมากี่ปีแล้ว คนละขั้วมากๆ เลยนะ อีกคนเงียบเหมือนพูดไม่เป็น แต่อีกคนพูดเก่งมาก”


“ตั้งแต่จำความได้ก็มีมันเป็นเพื่อน”


“โห แสดงว่าเรียนด้วยกันมาตั้งแต่เด็กเลยสิ”


“ใช่ แม่ครามสนิทกับแม่ช็อป”


“อย่างนี้นี่เอง”


“ไหนบอกว่าสืบหมดแล้ว ทำไมแค่นี้ไม่รู้”


“ถ้าพูดแบบนี้คราวหน้าต้องพัฒนาฝีมือสืบเรื่องครามแบบเจาะลึกกว่านี้แล้วมั้ง”


โชคดีที่ตรงนี้มีร่มกางอยู่พวกเขาเลยนั่งคุยกันได้สบายๆ...ทุกช่วงของบทสนทนาไม่มีใครละสายตาจากใครทั้งนั้น ครามสมุทรจ้องฟองฟางที่ส่งเสียงนุ่มๆ พูดนู่นนี่ไปเรื่อย เช่นเดียวกับฟองฟางที่มักจะสบกับตาคมและใบหน้าพรีเมี่ยมของอีกฝ่ายที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว พระเจ้าบันดาลความหล่อเพอร์เฟกต์ให้ครามสมุทรอย่างไม่น่าเชื่อ


“อยากรู้ก็ถามมา นั่งอยู่ตรงหน้าให้ถามแล้วจะไปสืบทำไม”


“เอาไว้ถ้าอยากรู้อะไรจะถามแล้วกัน”


ครามสมุทรนั่งเอนหลังใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างยันพื้นทรายเอาไว้ ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มจางๆ ทำให้ฟองฟางไม่อยากจะกะพริบตาเลยสักครั้ง เฮ้อ รู้เลยว่าอาการของคนหลงแฟนเป็นยังไง ไม่อยากละสายตา อยากมองไปนานๆ เท่าที่จะทำได้


ตอนนี้ก็โคตรอยากจะโน้มลงไปซบอกกว้างมากๆ เลย แต่ก็ทำได้แค่คิดเพราะฟองฟางไม่กล้าทำอะไรแบบนั้นโจ่งแจ้งขนาดนี้หรอก


ถ้าอยู่ในที่ลับตาสองต่อสองก็ไม่แน่...


เอาจริงๆ ถ้าถามว่าฟองฟางชอบครามสมุทรที่ตรงไหนก็คงให้คำตอบไม่ได้ เพราะตัวเขาเองยังไม่รู้เลยว่าทำไมถึงได้ชอบครามสมุทรมากขนาดนี้


“มองขนาดนี้เอาไปกินเลยมั้ยครับ” คนสูงกว่าบีบจมูกรั้นของแฟนเบาๆ ถึงจะเขินที่ถูกมองแต่ครามสมุทรก็เก็บอาการไว้ได้อย่างแนบเนียนเลยแหละ


“กินได้เหรอ เนื้อเหนียวแย่เลย”


“ลองมั้ย”


“ไม่เอา ครามไม่อร่อยหรอก”


“เดี๋ยวคืนนี้ก็รู้”


“...”


กำลังยิ้มแฉ่งอยู่ดีๆ ก็เม้มปากหุบยิ้มทันที ฟองฟางฟาดแขนครามสมุทรไปหนึ่งครั้งเพราะอีกคนพูดอะไรสองแง่สองง่ามออกมา แถมหน้าตาของครามสมุทรก็ไม่ได้สื่อไปในทางที่ดีซะด้วย...


“ไม่ได้อยากรู้เลย”


“ได้ไง”


“ได้สิ ไม่อยากรู้ ไม่ต้องพิสูจน์”


“ไม่รอดหรอก”


“คราม!


ตกหลุมพรางคนเจ้าเล่ห์เข้าอย่างจัง ฟองฟางตีกับตัวเองจนวุ่นวายอยู่คนเดียวในความคิด...ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาจะชนะครามสมุทร ขนาดเป็นแฟนกันแล้วยังถูกอีกฝ่ายแกล้งจนมุมอยู่เรื่อย


เฮ้อ แบบนี้แหละนะที่เขาเรียกว่าแพ้ราบคาบ




*****




 

แสงสุดท้ายของวันจากพระอาทิตย์ที่กำลังตกดินคลอเคลียเสี้ยวหน้าของคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างกันมาตลอด ฟองฟางอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปครามสมุทรกับตะวันตกดินเอาไว้ พอเสียงแชะดังขึ้นเจ้าตัวก็ยิ้มกว้างออกมาทันที


ไม่เคยรู้มาก่อนว่าบนเกาะครามสมุทรจะมีจุดชมวิวสวยๆ แบบนี้ด้วย มันอยู่บนภูเขาที่สูงเหนือน้ำทะเลหลายสิบเมตร พอได้มายืนอยู่ตรงจุดสูงสุดของที่นี่ ฟองฟางก็ได้เห็นทุกอย่างของเกาะครามสมุทรในมุมกว้าง


ลมเย็นๆ พัดแผ่วเบาทำให้ฟองฟางต้องสูดเอากลิ่นอายของธรรมชาติเข้าปอด จำได้ดีว่าทันทีที่คนตัวสูงเอ่ยปากบอกว่าจะพาฟองฟางไปในที่ที่หนึ่งที่สำคัญกับครามสมุทรเจ้าตัวก็ไม่อิดออดอะไรทั้งนั้น ฟองฟางตื่นเต้นกับการขึ้นเขาด้วยการเดินเท้าครั้งแรก ถึงมันจะไม่ได้ลำบากมาก แต่ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีเพราะได้เดินไปพร้อมๆ กับครามสมุทร


“เดี๋ยวๆ มาแอบถ่ายรูปเราได้ไงเนี่ย” ฟองฟางย่นคิ้วให้คนที่จู่ๆ ก็หยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปเขา คนตัวขาวแกล้งยกมือบังหน้าตัวเองหน่อยๆ ซ่อนรอยยิ้มไว้กับฝ่ามือนุ่มของตัวเอง


“ฟองก็ถ่ายคราม”


“ก็ครามดูดีนี่นา หน้าเราแย่จะตาย”


เสียงหัวเราะดังขึ้นเมื่อครามสมุทรจับมือขาวที่ยกป้องใบหน้าหวานๆ ออกแล้วรัวกดชัตเตอร์จนฟองฟางซุกหน้าหนีไปไหนไม่ได้ สุดท้ายก็เลยต้องโผเข้ากอดคนตัวสูง ซบหน้าไปกับอกกว้างของครามสมุทรแล้วส่งเสียงร้องอู้อี้ขอร้องให้แฟนตัวโตเลิกถ่ายสักที


“ถ่ายเยอะๆ จะคิดค่าตัวแล้วนะคราม”


“เท่าไหร่”


“เยอะอ่ะ จ่ายไม่ไหวหรอก”


“เยอะก็จ่ายไหว เงยหน้าหน่อยฟอง”


ครามสมุทรหยุดถ่ายรูปแล้ว มือหนาสองข้างประคองแก้มนุ่มนิ่มให้เงยขึ้นสบตากัน มือหนาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกใบหน้าออกอย่างเบามือ ทัดมันไว้ข้างใบหูสะอาดของฟองฟางก่อนก้มลงมาจูบเหม่งของคนที่กอดเอวหนาไว้แน่นเหมือนกลัวว่าครามสมุทรจะหายไป


“จมูกแดง หนาวเหรอ” จิ้มปลายจมูกแดงก่ำของฟองฟางพร้อมกับย่นคิ้วถาม แต่เจ้าตัวก็ส่ายหน้าพัลวันเพราะตอนนี้ไม่ได้หนาวหรือร้อนสักอย่าง เมื่อกี้อาจจะถูหน้าตัวเองกับเสื้อของครามสมุทรมากไปมันเลยแดงอย่างที่คนตัวสูงบอก


“ครามก็อย่าจิ้มบ่อยสิ ดั้งหักขึ้นมาทำไง”


“อยู่นิ่งๆ หน่อยฟอง ทำไมซน”


“ไม่ได้ซนเลย โห่...พูดเหมือนเราเป็นเด็กไปได้”


แค่ขยับตัวไปมาในอ้อมกอดอุ่นๆ ก็โดนดุซะแล้ว ฟองฟางที่อยากจะเขย่งปลายเท้าให้สูงเท่าๆ กับครามสมุทรเลยต้องยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น


“ครามขึ้นมาบนนี้บ่อยมั้ย”


“แต่ก่อนก็บ่อย คู่รักชอบมาขอแต่งงานกันบนนี้”


“เป็นแลนด์มาร์คของที่นี่ใช่มั้ย”


“จะว่างั้นก็ได้ เพราะมันเห็นวิวทั้งหมด ตอนตะวันตกดินแสงจะสวยมาก”


“เหมือนตอนนี้”


“ใช่ครับ”


“โรแมนติกจัง”


“บางคู่อุ้มแฟนขึ้นมา มันสูงไม่มากก็จริง แต่ก็เหนื่อยเอาเรื่อง”


“อื้อ ขนาดเราเดินตัวเปล่ายังเหนื่อยเลย...ครามเหนื่อยมั้ย ถือเป้เราขึ้นมาด้วย ของครามเองก็เยอะอยู่แล้วนี่นา ขอโทษจริงๆนะ เดี๋ยวตอนลงไปเราถือเอง”


เงยหน้ามองคนตัวสูงพลางลูบสันกรามที่สากเพราะไรหนวดเบาๆ ถึงครามสมุทรจะอาสาถือให้เองแต่ฟองฟางก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดีที่ต้องมาเป็นภาระให้อีกคนแบบนี้


“ครามยินดีถือให้ ไม่อยากให้ฟองเหนื่อย”


“ทำไมน่ารักขนาดนี้ จะทำให้เรารักไปถึงไหน”


ไม่รู้มาก่อนจริงๆ ว่าพอเป็นแฟนกันแล้วมันจะดีขนาดนี้เพราะฟองฟางไม่เคยวาดฝันเอาไว้ ครามสมุทรเปรียบเสมือนความโชคดีของฟองฟาง เป็นสิ่งดีงามที่ในชีวิตคงหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว


“จะทำให้รักไปเรื่อยๆ”


ฟองฟางยิ้มไม่หุบกับคำธรรมดาที่ทำให้คนฟังเขินจนหน้าแดงทุกครั้งที่ได้ฟัง...


รอยยิ้มของพวกเขา อ้อมกอดของครามสมุทร และทุกอย่างในตอนนี้มันทำให้จุดที่พวกเขายืนอยู่โรแมนติกอย่างบอกไม่ถูก ท้องฟ้าสีครามกับทะเลที่เป็นเกลียวคลื่นจากด้านล่างทำให้ฟองฟางอุ่นใจจนน้ำตาคลอ ยิ่งเมื่อตกอยู่ในอ้อมกอดของครามสมุทรด้วยแล้ว...ยิ่งทำให้ฟองฟางรู้สึกว่าวันนี้มันพิเศษ...เพราะครามสมุทร


“เรามีคำถามอยากถาม ครามจะตอบมั้ย”


“ครับ ครามตอบฟองได้ทุกคำถาม”


“...มีคนตั้งเยอะให้ครามเลือกที่จะทุ่มเทไปกับเขา แต่ทำไมครามถึงเลือกเราล่ะ”


“เพราะรัก”


“...”


“ไม่มีเหตุผลอื่น”


เหตุผลของครามสมุทรก็เป็นเหตุผลเดียวกันกับฟองฟาง มันคงเป็นอย่างอื่นไม่ได้อีกแล้ว...หัวใจของพวกเขาที่เชื่อมกันไว้ด้วยคำว่ารักที่เอ่อล้นออกมาจนปิดบังไว้ไม่ได้


“คราม ขอบคุณนะที่ดูแลเราดีขนาดนี้”


“ฟองล่ะ ไม่ลังเลที่จะทุ่มเทไปกับครามใช่มั้ย”


“ไม่...เราไม่เคยลังเลเรื่องครามเลยสักครั้ง”


“อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ นะ ฟองฟาง”


ทุกคำที่กลั่นออกจากใจสลักไว้ในความทรงจำของฟองฟางหมดแล้ว คนตัวเล็กเม้มปากเบาๆ ก่อนคลี่ยิ้ม โน้มใบหน้าซบอกของคนตัวสูง ฟังเสียงอัตราการเต้นของหัวใจที่มันดังกระหน่ำออกมาแบบนั้น...มันเต้นไปพร้อมๆ กับหัวใจของฟองฟาง


“อื้อ ข้างๆ กันไปแบบนี้ตลอดเลย”


“ขอบคุณครับ ฟองฟาง”


“อื้ม : )


ขอบคุณที่ทำให้รัก ที่ทำให้มีความสุขมากขนาดนี้


ขอบคุณจริงๆ หัวใจของครามสมุทร





 

The end

#ฟองฟางครามสมุทร







ถึงจะเป็นพระเอกที่ปากแข็งในระดับหนึ่ง แต่ก็รักฟองฟางหมดใจ ♥

ครามสมุทรเป็นตัวละครที่เราอยากแต่งให้เป็นคาแร็กเตอร์แบบนี้อีกครั้ง 

เราอยากแต่งให้พระเอกมีความกังวล ความไม่มั่นใจอะไรหลายๆ อย่าง มานานแล้วค่ะ แต่ก็ยังไม่มีโอกาสสักที :)

ครามสมุทรนี่แหละ ที่เหมาะกับคาแร็กเตอร์เหล่านั้น 

อยากจะบอกว่าเราใช้เวลาในการแต่งเรื่องนี้ไปพร้อมๆ กับความสับสนหลายอย่าง 

กดดันบ้างอะไรบ้าง แบบนี้เลยอยากจะขอบคุณทุกคนจริงๆ เลยค่ะที่เข้ามาอ่าน ♥

ยังไงก็ขอฝาก ฟองฟางครามสมุทร ไว้ในใจ มีข่าวรวมเล่มเมื่อไหร่ จะรีบมาแจ้งเลย ^^

รอเรื่องใหม่ๆ ในวันข้างหน้ากันด้วยนะคะ แฮะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.749K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,227 ความคิดเห็น

  1. #5210 noonnee_exo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 21:42
    กรี๊ดดดด ไม่มี nc ให้ชุ่มใจเลย 5555555 แต่น่ารักมากเลยยย ขอบคุณไรท์มากเลยนะคะ เก่งมากจริงๆ เรายิ้มทุกตอนเลย ❤
    #5,210
    0
  2. #5209 Pbivvp (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 23:09

    จบล้าววว ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะคะฟองฟางน่ารักสุดดด ครามก็พ่อไมโครเวฟสุดดด
    #5,209
    0
  3. #5198 pang_97s (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 22:31
    ฮื้อออ น่ารักมากๆ
    #5,198
    0
  4. #5189 soul_hyukjae (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 10:02
    เราชอบคาแรคเจอร์ครามสมุทรนะ

    ชอบคาแรคเตอร์พระเอกแบบนี้

    ชอบเนื้อเรื่องแบบนี้ด้วยค่ะ

    มันอุ่น นุ่ม ฟู ไปหมดเลย
    #5,189
    0
  5. #5152 defff06 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 12:02

    พึ่งมาเจอเรื่องนี้ อ่านจบแล้วมันดีมากๆเลยค่ะ แต่งดีมากๆเลยค่ะ
    #5,152
    0
  6. #5149 IiIingg (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 08:49
    โคตรจะน่ารักเลย อบอุ่นหัวใจละมุนมากกกกก ยัยน้องฟองก็น่ารัก ครามสมุทรก็แสนดี แงง
    #5,149
    0
  7. #5138 Hipster☠ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 21:07

    สนุกมากค่ะ ฟองฟางน่ารักมาก ครามคืออบอุ่นมากกก ขอบคุณนะคะไรท์❤️
    #5,138
    0
  8. #5100 fallinluvw/bed (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 14:07
    ครามสมุทรเทอรวรมีตัวตนจริงอะฮืออออออ ชั้นอยากดั้ยย
    #5,100
    0
  9. #5099 mz24 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 14:34
    ฮือ จบซะแล้ว สนุกมากๆเลยฟินใจไปทุกๆตอน น่ารักกันมากๆ ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้มานะคะ
    #5,099
    0
  10. #5062 view_leela (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 17:55
    แงขอโทษนะคะถ้าเข้าใจผิดไป แต่ตรงภาษาใต้ควรเป็น "คุณคราม เติ้ลทำพันนั้นโหม้เด็กบัดสีเหม็ดแล้วครับ" แบบนี้มั้ยคะ เป็นภาษาใต้ของจังหวัดไหนหรอคะ เพราะเราอาจจะเข้าใจผิดเองบางทีอาจจะใช้ไม่เหมือนกันอันนี้สงสัยค่ะ แต่อื่นใดเรากลับมาอ่านรอบสองแล้วน่ารักมากๆเลยอ่านกี่ครั้งก็หลงน้องฟอง
    #5,062
    0
  11. #5060 momomay79 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 03:57

    ขอบคุณค่ะ
    #5,060
    0
  12. #5053 Ph4am (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 15:05
    อยากมีครามสมุทรเป็นของตัวเอง หาที่ไหนได้บ้าง ฮืออออ น่ารักเกินไปแล้ว มันเป็นละมุนอะไรขนาดนี้
    #5,053
    0
  13. #5052 Mariko_k (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 00:47
    น่ารักมากๆเลย
    #5,052
    0
  14. #5018 butterr. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 12:34
    น่ารักมากๆๆๆๆ
    #5,018
    0
  15. #5016 khowtangunicon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 22:53
    ฮือออ น่ารักมากเลยขอบคุณนะคะอบอุ่นมากๆๆเลย
    #5,016
    0
  16. #5005 awakemy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 09:50
    งื้อออ ขอบคุณนะคะ สนุกมากกกก ความอบอุ่นนี้เพื่อเธอ เขิลจะตายแล้วววว
    #5,005
    0
  17. #5004 awakemy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 09:50
    งื้อออ ขอบคุณนะคะ สนุกมากกกก ความอบอุ่นนี้เพื่อเธอ เขิลจะตายแล้วววว
    #5,004
    0
  18. #4994 cutieyou (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 16:47
    ขอบคุณสำหรับนิยายที่ฟีลกู้ดแบบนี้นะคะ อ่านแล้วเหมือนได้ฮีลลิ่งเลย น้องฟองน่ารักมาก ส่วนนายครามก็แสนจะดี รอติดตามเรื่องต่อๆ ไปเลยค่ะ
    #4,994
    0
  19. #4977 Nuthathai Por (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 14:18

    คนเย็นชาคนนั่นไปไหนแล้วน๊า เจอแต่ผู้อบอุ๊นอบอุ่นเนี่ย น่ารักกันจังเลย

    ขอบคุณไรท์มาก ๆ เลยนะคะสนุกมาก ๆ เลย

    #4,977
    0
  20. #4956 yuri_miko (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 14:14
    แงงงงงงงงงงงงงง อบอุ่นมากเลยอ่า
    #4,956
    0
  21. #4912 FernNAlls (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 23:27
    ละมุนตุ้นมาก ไม่มีดราม่าให้เห็นเลยน้องก็น่ารักน่าเอ็นดูเจ้าลูกเจี๊ยบน้อยๆในกำมือครามจริงๆ เฮ้อ อ่านไปฟินไป อ่านไปเขินไป ไว้อาลัยให้ตัวเองที่โสดอยู่ค่ะ ตาร้อนผ่าวๆแล้วค่ะตอนนี้
    #4,912
    0
  22. #4906 ซินเดอหวีโดว (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 14:59
    ขอบคุณสำหรับนิยายที่แสนจะน่ารักแบบนี้นะคะไรท์ เรายิ้มตามแทบจะทุกตอนเลย อบอุ่นใจจนนํ้าตาคลอเลยค่ะ แง ขอบคุณมากๆนะคะ
    #4,906
    0
  23. #4890 ตะมุตะมิตะงุ้ย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 14:29
    อบอุ่นละมุนมุ้งมิ้งอะไรเบอร์นั้นอ่าาาาา แง่ ฟิลโซกู๊ดมากเวอร์ๆๆ
    #4,890
    0
  24. #4854 Tuy-saiwasan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 07:59
    รอเป็นรูปเล่ม หรือebook อยู่นะคะ
    #4,854
    0
  25. #4850 llllovellll (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 19:13
    นิยายน่ารักมากๆเลยค่า อ่านแล้วยิ้มตามตลอดเลย มีความสุขมากๆ เขินตัวจะแตก ไม่ไหวจริงๆกับทั้งครามสมุทรและฟองฟาง แงง ชอบมากๆเลย ประทับใจมากๆ ขอบคุณสำหรับนิยายที่ทำให้อบอุ่นหัวใจได้มากขนาดนี้นะคะ เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์เสมอนะคะ
    #4,850
    0