{ yaoi } • Loud & Clear (end)

ตอนที่ 19 : 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47,178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,973 ครั้ง
    21 ก.พ. 62









19


หัวใจของฟองฟาง

 


วันหยุดสุดสัปดาห์ที่แพลนเอาไว้ตั้งแต่เปิดเรียนหลังหยุดเทศกาลคือการนอน แต่สุดท้ายก็มาโผล่อยู่บนหาดทรายเนื้อละเอียดที่เมื่อโดนแสงแล้วกลายเป็นสีทอง ข้างหน้าคือทะเลสีฟ้าใส ส่วนข้างๆ ผมคือคนที่มีชื่อเดียวกันกับเกาะนี้


ตั้งแต่ลงจากเครื่องก็ตรงมาที่เกาะครามสมุทรก่อนเป็นอันดับแรกทั้งๆ ที่ควรจะแวะบ้านคุณพ่อคุณแม่ของครามสมุทรซะก่อน ปกติครามสมุทรจะกลับมานี่เฉพาะเวลาที่มีวันสำคัญหรือคุณแม่เรียกตัวลงมา แต่วันนี้เขาแค่อยากพาผมมาเที่ยว มาทานข้าวกับครอบครัวของเขาด้วยกัน


ผมเดินบนรองเท้าแตะ Supreme สีดำคาดแดงของครามสมุทร เดินกุมมือไปกับอีกคนท่ามกลางแดดที่ส่องลงมา มันไม่ร้อนเท่าไหร่เพราะได้รับกลิ่นอายและลมเย็นๆ จากคลื่นทะเลที่พัดเข้ามา เพราะหาดทรายมันไม่ร้อน ผมเลยยอมใส่รองเท้าของครามสมุทร ส่วนรองเท้าผ้าใบของผมที่กลัวว่ามันจะเปียกน้ำครามสมุทรเอาไปถือไว้เองแล้ว


ครามสมุทรน่ะดีที่สุดในโลกแล้ว


Yammy: มึงรู้ป่ะว่าไปทะเลเขาทำไรกัน

Mutt: เล่นน้ำทะเล

Yammy: นั่นมันกิจกรรมประจำทะเลอยู่แล้ว

Yammy: มึงว่าคู่รักที่เขาไปฮันนีมูนกันที่ทะเลอะไรแบบนี้ เขาจะไปทำอะไรกันวะ คึคึ

Mutt: โอ้โหไอ้แยม ผมนี่...

Yammy: @.ff เจลหล่อลื่น ถุงยางอนามัย มึงต้องเตรียมให้พร้อมนะ

Yammy: กูว่ามึงต้องเจ็บแน่ๆ อ่ะ ถ้าไม่ไหวก็บอกให้ไอ้ครามหยุด แต่ถ้ามันไม่หยุดมึงก็ถีบอกแม่ง

Yammy: ตัวมึงหอมอยู่แล้วคงไม่ต้องใส่น้ำหอมเพิ่ม แค่นี้ไอ้ครามก็แทบจะแดกตัวมึงเข้าไปอยู่แล้ว

Yammy: โอเคมั้ยเพื่อน

Mutt: เงียบแบบนี้มีลุ้นว่ะ

 

“ตอบเพื่อนหน่อยมั้ย”


“ไม่เอาอ่ะคราม ถ้าครามเห็นอาจจะไม่อยากตอบเลยด้วย”


“ทำไมล่ะ”


“แยมกับมัทนิสัยไม่ดี ชอบแกล้ง”


“แล้วก็ปล่อยให้เขาแกล้ง?”


“ไม่อยากตอบโต้ไง เดี๋ยวพวกนั้นหงายเงิบ”


“จะโต้ทันเขาเหรอ เห็นโดนแกล้งทีไรก็สู้เขาไม่ได้ทุกที”


“แต่เราสู้ครามได้นะ นี่แน่ะ” ต่อยคนตัวสูงด้วยหมัดแบบไม่จริงจัง แฟนทั้งคนใครจะไปทำร้ายได้ลงคอ แค่หยอกครามสมุทรเหมือนที่เขาชอบหยอกผมด้วยการหอมแก้มเท่านั้นเอง


“ต่อยแรงๆ ก็ได้ ไม่เจ็บหรอก”


“ฮื่อ ไม่ต่อยอ่ะ ทำครามไม่ลงหรอก”


ผมเงยหน้ามองคนข้างๆ รู้ตัวว่าตัวเองขมวดคิ้วตอบเสียงจริงจังกลับไป แต่พอเห็นครามสมุทรปรายตามองแล้วยกยิ้มมุมปากให้แบบนั้นคิ้วที่ขมวดอยู่ก็คลายออกทันที


“แต่ครามกล้าทำฟองนะ”


“ทำไมใจร้ายอ่ะ”


“กลัวเหรอ”


“ไม่กลัว เอาซี้ เดี๋ยวรู้เลยว่าใครแรงเยอะกว่ากัน”


“อือ เดี๋ยวก็รู้ : )


รู้มั้ยว่าผมนึกถึงหมัดของตัวเองกำลังต่อยลงบนแขนของครามสมุทรเป็นอย่างแรก เสียงเพลงเวลาที่นักมวยเริ่มชกลอยเข้ามาในหัวของผมแล้ว แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมาของครามสมุทรนี่น่ะสิที่ดับทุกอย่างในหัว กับแววตากรุ้มกริ่มแบบนั้นใครมองก็ต้องรู้ว่าเจ้าเล่ห์มากแค่ไหน ผมหรี่ตาหลบแสงแดดและเพื่อให้มองใบหน้าของครามสมุทรชัดกว่าเดิม สบตากับอีกคนอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งอีกฝ่ายโน้มตัวลงมาฝากรอยจูบเบาๆ ที่ซอกคอ


ผมสะดุ้งโหยงเลยแหละ...จั๊กจี้จะตาย


“แค่นี้ก็แพ้ครามแล้ว”


“...อะไรของครามเนี่ย”


ผมยกมือเกาแก้มเบาๆ แล้วรีบหันหน้าหนีครามสมุทร อันตรายแน่ๆ ถ้าปล่อยให้เขาหอมนิดจูบหน่อยแบบนี้ แถมประโยคที่ผมกับเขาคุยกันมันก็คนละเรื่อง...ผมน่ะคุยเรื่องต่อย ต่อสู้ ใครแรงเยอะกว่าเดี๋ยวก็รู้


แต่ครามสมุทรเนี่ย...ไม่ได้คุยเรื่องเดียวกับผมแน่ๆ


ไม่ใช่แน่ๆ ._.


ผมหันหน้าหนีครามสมุทรซ่อนรอยยิ้มเขินๆ ของตัวเองเอาไว้ไม่ให้เขาเห็น โชคดีที่เกาะครามสมุทรนักท่องเที่ยวไม่เยอะเต็มหาด มีประปรายแค่ฝรั่งประมาณสองสามคนเท่านั้นที่นอนอาบแดดอยู่...ผมเลยไม่ค่อยอายเท่าไหร่ที่ถูกเขาจูบคอแบบนั้น แต่ถ้าคนเยอะๆ นี่สิ...ฮึ่ม


“ที่นี่สวยมากเลยเนอะ” ผมกระชับนิ้วที่ประสานกับนิ้วของครามสมุทรแน่นกว่าเดิม หาเรื่องอื่นมาพูดกลบความเขินอายของตัวเอง


“ครับ สวย”


“เราชอบหาดทรายนะ เวลาโดนแสงระยิบระยับเหมือนเพชรเลย ครามคิดว่าในเกาะนี้อะไรสวยสุด”


“ฟองฟางไง”


ผมชะงักแล้วปรายตามองคนข้างๆ พอพบว่าอีกฝ่ายจ้องมองอยู่ก่อนก็ถึงกับตกอยู่ในสภาวะที่ทำอะไรไม่ถูก ครามสมุทรจะรู้มั้ยว่าผมแพ้ดวงตาคมๆ ของเขามากแค่ไหน เขาจะรู้มั้ยว่าริมฝีปากสีชมพูธรรมชาตินั่นผมชอบให้เขาสัมผัสลงมาบนปากผมมากจริงๆ


แล้วเขาจะรู้มั้ยนะ...ว่าทุกอย่างที่เป็นเขาทำให้ผมใจสั่นไม่หยุดสักที


“ห ห้ามตอบแบบนี้”


“ก็ความจริงไง ตอบแบบนี้ดีที่สุดแล้ว”


“...”


“หัวใจของคราม สวยที่สุดครับ”


ผมยิ้มกว้างออกมาโดยไม่หลบหน้าอีกฝ่าย เช่นเดียวกับเขาที่ส่งยิ้มหล่อๆ มาให้ ผมสบตากับเขา บอกคำว่าขอบคุณผ่านสายตา


ช่วยบอกที ผมจะทำยังไงให้รักผู้ชายคนนี้น้อยลงได้บ้าง


ยิ่งผ่านไปนานเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งรักเขามากกว่าเดิมซะอีก




*****




 

“ไม่ต้องเกร็งนะคะฟอง ทานเยอะๆ เลยค่ะ เห็นครามบอกว่าฟองทานเก่งจะตาย ไหงตอนนี้แตะแต่ปลาไปนิดเดียวเองล่ะคะ เอ...หรือว่าอาหารไม่อร่อย”


คนที่ถูกให้ยกเป็นลูกชายคนที่สองของบ้านนั่งตัวลีบๆ ยิ้มแหยให้คุณผู้หญิงของเกาะครามสมุทร ท่านใช้หลังมืออังบนหน้าผากที่มีผมปรกหน้า ฟองฟางทำหน้าอึนๆ เขาเองก็งงเหมือนกันที่วันนี้กินข้าวได้น้อยมากทั้งๆ ที่อาหารตรงหน้าก็ของโปรดทั้งนั้น


“ฟองหน้าซีดๆ นะลูก เมาเรือหรือเปล่า”


“...น่าจะใช่ครับ”


พอคุณพ่อของครามสมุทรเดาอาการให้ฟองฟางก็เหมือนจะรู้ตัวทันทีว่าตัวเองเมาคลื่นแรงๆ กับสปีดโบ๊ทที่วิ่งเร็วเอาซะมากๆ ปกติแล้วฟองฟางไม่เคยเมาเรือเลยด้วยซ้ำ แต่คงเป็นเพราะวันนี้ยืนตากแดดกับครามสมุทรสองคนตั้งนาน หลังจากนั้นก็นั่งสปีดโบ๊ทไปรับคุณพ่อกับคุณแม่ของครามสมุทรมาที่เกาะด้วยกันอีก...เจอคลื่น เจอแดดเข้าหน่อยเลยรู้สึกเพลียๆ มึนหัวไปหมด


“นอนพักก่อนมั้ย หายแล้วค่อยมากินต่อ”


อาการของฟองฟางไม่ได้แย่ขนาดนั้น แต่ครามสมุทรขมวดคิ้วแน่น สีหน้ากังวลของคนข้างกายทำเอาฟองฟางต้องฉีกยิ้มกว้างๆ ให้ครามสมุทรเห็นว่าเขาแข็งแรงดี เมาเรือแค่นี้สบายกว่าเมาเหล้าตั้งเยอะ


“เรายังไม่อิ่มเลย”


“ยกไปกินบนเตียงก็ได้”


“...นี่คราม” จะทำตัวน่ารักเกินไปแล้ว


ฟองฟางแก้มแดงปลั่งเพราะสายตาอ่อนโยนกับน้ำเสียงนุ่มละมุนลื่นหูของคนข้างๆ ยิ่งเมื่อคุณพ่อกับคุณแม่ของครามสมุทรหัวเราะออกมาเบาๆ หน้าของฟองฟางยิ่งแดงเข้าไปกันใหญ่


“เราสองทำให้พ่อคิดถึงสมัยที่พ่อพาแม่ไปเปิดตัวกับที่บ้านครั้งแรก” คุณพ่อครามสมุทรหัวเราะเบาๆ ระหว่างที่ท่านกำลังพูดพร้อมรอยยิ้ม มือของท่านก็หั่นเนื้อตักใส่จานคุณแม่ไปด้วย แถมยังหยิบซอสมาราดบนเนื้อให้


“รู้มั้ยว่าครามเหมือนพ่อเขาตอนหนุ่มๆ...พาแม่ไปทานข้าวกับที่บ้านครั้งแรกก็เอาแต่เทคแคร์แม่ต่อหน้าผู้ใหญ่ ยิ่งบนโต๊ะอาหารแม่เกร็งมาก ทั้งตักอาหารทั้งเช็ดปากให้แม่ ตอนนั้นแม่อยากตีพ่อเขาแรงๆ เลยแหละจ้ะ”


ฟองฟางยิ้มกว้างกว่าเดิมเพราะได้ยาดมจากครามสมุทร นั่งฟังพวกท่านเล่าความหลังไป แฟนของเขาก็หยิบผ้าเย็นมาเช็ดกรอบหน้าให้อย่างเบามือ ความอบอุ่นอ่อนโยนและความใส่ใจของครามสมุทรทำให้ฟองฟางไม่สามารถสู้หน้าคุณพ่อกับคุณแม่ได้อีกแล้ว ท่านพูดแซวครามสมุทรเป็นระยะ แต่เหมือนลูกชายคนนี้จะไม่ได้ยินอะไรเลยน่ะสิ


“...คราม พอก่อนสิ” ฟองฟางกระซิบเบาๆ เหลือบตามองตาคมๆ ที่จดจ่อกับใบหน้าของเขา


“เอาใหญ่เลยนะคราม จะทำให้พ่อกับแม่อิจฉาหรือไงคะ”


“คราม...นี่” แตะข้อมือหนาด้วยปลายนิ้วเบาๆ ฟองฟางเงยหน้ามองครามสมุทรที่ยังคงใช้ผ้าเย็นเช็ดหน้าให้อย่างนั้น


ฟองฟางจ้องไรหนวดเขียวจางๆ ที่ทำให้ครามสมุทรดูเท่อย่างบอกไม่ถูก กับไอ้แค่ไม่มีเวลาโกนหนวดมันทำให้คนคนหนึ่งเพอร์เฟกต์กว่าเดิมได้ขนาดนี้เลยเหรอ ใบหน้าขาวกระจ่างที่แสนหล่อเหลาในระยะใกล้ เหมือนใบหน้าของครามสมุทรจะดึงให้ฟองฟางไม่ได้ยินเสียงอะไรแม้กระทั่งเสียงรอบข้าง เหมือนอีกฝ่ายทำให้ฟองฟางหลงไปอยู่ในห้วงของครามสมุทร...มือเล็กยกขึ้นกุมหน้าอกซ้าย ฟองฟางถอนหายใจออกมาเบาๆ


เฮ้อ...ทำไมต้องมีแฟนหล่อขนาดนี้ด้วย


“ฟอง เลือดกำเดาไหล”


“ห ห๊ะ...ทำไงดี”


“ไม่เป็นไรฟอง นั่งนิ่งๆ เดี๋ยวครามเช็ดให้”


อือ ก็โคตรตลกตัวเองเลยที่เลือดกำเดาไหลเพราะมองหน้าแฟนตัวเอง

ครามสมุทรหล่อเกินไปก็งี้...


ฟองฟางบอกตัวเองในใจว่าจะไม่ให้ครามสมุทรรู้แน่ๆ ว่าที่เป็นแบบนี้เพราะแพ้ความเพอร์เฟกต์ของเขาน่ะ : (




*****





 

ครามสมุทรเดินออกจากห้องน้ำหลังจากที่เขาทำความสะอาดร่างกายของตัวเองเสร็จเรียบร้อยเพราะเมื่อเช้าตากแดดอยู่นานจนมีกลิ่นแดดติดตัว เขาพาฟองฟางขึ้นมานอนในห้องนี้ราวๆ ห้าชั่วโมงแล้ว หลังจากที่ฟองฟางเลือดกำเดาไหลครามสมุทรก็ไม่ลังเลที่จะให้แฟนคนเดียวของเขาได้พักผ่อน


มุมปากของครามสมุทรเปื้อนยิ้มตอนที่เห็นคนบนเตียงพลิกตัวเพราะคงจะเมื่อยจากการนอนท่าเดิมๆ...กว่าจะกล่อมให้ฟองฟางหลับได้ก็นานเอาเรื่องเพราะเจ้าตัวยืนยันว่ายังไม่ง่วง ครามสมุทรรู้ดีว่าฟองฟางพักผ่อนน้อย ผลพวงมาการอดหลับอดนอนทำโปรเจ็กต์เล็กๆ ของสาขาที่อีกคนเรียนอยู่ ไหนจะตื่นเต้นตอนรู้ว่าเขาจะพามาหาพ่อกับแม่อีก


คนตัวสูงหยิบเจลกระคบเย็นที่หล่นอยู่ข้างหมอนมาวางไว้บนหน้าผากคนตัวเล็กเหมือนเดิม ฟองฟางตอนหลับเหมือนเด็กไม่มีผิด ยิ่งหน้าตาจิ้มลิ้ม ปากนิดจมูกหน่อยทำให้ดูน่ารักเอามากๆ จนครามสมุทรอดใจไม่ไหวที่จะกดจูบเบาๆ บนแก้มนุ่มนิ่มของอีกคน


แม้รู้ว่าควรจะปล่อยให้คนที่ดูอิดโรยพักผ่อนอย่างเต็มที่แต่ครามสมุทรก็อดใจตัวเองไม่ไหว เขากดจมูกย้ำบนแก้มขาว บนขมับที่มีผมคลอเคลียอยู่ ทำอยู่อย่างนั้นหลายครั้ง สูดเอาความหอมจางๆ ที่ยังติดอยู่แม้ฟองฟางจะตากแดดช่วงเช้าเหมือนกันก็ตาม ฟองฟางน่ะตัวหอมกว่าเขาตั้งเยอะ


ครามสมุทรไม่เว้นแม้กระทั่งกลีบปากสีชมพูอวบอิ่มของแฟน เขาลงน้ำหนักในการแนบริมฝีปากมากกว่าส่วนอื่นที่ใช้แค่จมูกโด่งๆ กดลงไป ใครจะไปรู้ว่าริมฝีปากของฟองฟางจะหวานฉ่ำขนาดนี้ ครามสมุทรบดคลึงจูบอยู่อย่างนั้น ละเลียดแทะเล็มขอบปากหยักได้รูปอย่างค่อยเป็นค่อยไปจนคนที่หลับอยู่ปรือตาตื่นขึ้นมา


ฟองฟางมึนงง กะพริบตาถี่ โฟกัสภาพตรงหน้าไม่ได้เพราะครามสมุทรเข้ามาใกล้กันเกินไป มือเล็กๆ จับไหล่หนาของคนที่อยู่ข้างบนเอาไว้ ได้แต่เงยหน้ารับจูบอุ่นๆ ที่ไม่ได้ลุกล้ำเข้ามาแต่ก็วาบหวามจนต้องเกร็งหน้าท้องไว้อย่างนั้น


“ค...คราม อื้อ” ฟองฟางหลับตาปี๋ทั้งๆ ที่เพิ่งลืมตาได้ไม่นาน เอียงหน้าหนีจูบที่แนบแน่นกว่าเดิมเพราะกลัวว่าตัวเองจะหายใจไม่ไหว แล้วบทลงโทษของคนที่หนีริมฝีปากของครามสมุทรก็คือรอยจูบเบาๆ ที่ทำให้ขนลุกขึ้นมา ไรหนวดจางๆ สัมผัสกับเนื้อผิวนุ่มนิ่มที่ซอกคอจนฟองฟางต้องเม้มปากกลั้นเสียงบางอย่างเอาไว้ ยิ่งครามสมุทรคว้าแขนทั้งสองข้างของฟองฟางให้คล้องลำคอแกร่งเอาไว้แล้วกักขังคนตัวเล็กไว้ในอ้อมกอดแน่นๆ ยิ่งทำให้ฟองฟางแทบจะบ้าตายในตอนนั้นเลย


ฟองฟางหดคอตอนที่ริมฝีปากอุ่นๆ กดย้ำสันกรามก่อนจะจูบย้ำข้างใบหูจนได้ยินเสียงเฉอะแฉะจากริมฝีปากของคนที่ขึ้นคร่อมตัวเองไว้ เกร็งหน้าท้องมากกว่าเดิมตอนที่ครามสมุทรลากริมฝีปากลงมาตรงซอกคอ ฟองฟางเงยหน้าหลับตาแน่น จิกปลายเท้าบนเตียงเมื่อครามสมุทรงับคอเบาๆ จนหลุดเสียงครางหวานๆ เพราะเสียวแปลบไปทั่วทั้งร่างกาย


เหมือนจะขาดอากาศหายใจไปชั่วขณะเมื่อครามสมุทรเลื่อนจูบบนริมฝีปากอีกครั้ง ครามสมุทรสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากของฟองฟาง ถึงจะรู้ว่าคนใต้ร่างมีรสชาติจูบที่หวานยิ่งกว่าลูกอมอยู่แล้ว แต่ครามสมุทรไม่คิดมาก่อนเลยว่าข้างในจะหวานฉ่ำมากขนาดนี้


มันร้อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อฟองฟางสอดนิ้วเข้าไปในเส้นผมหนาหนุ่มของอีกฝ่าย ขยุ้มเบาๆ ระบายความรู้สึกที่มีอยู่ตอนนี้ให้ครามสมุทรรับรู้ ยิ่งให้ความร่วมมือกันมากเท่าไหร่อารมณ์ของพวกเขายิ่งเตลิดไปไกล จากจูบเบาๆ กลายเป็นจูบเร่าร้อน ครามสมุทรดูดกลืนฟองฟางทุกซอกทุกมุม กะทำให้ฟองฟางตายคาอ้อมกอดอุ่นๆ แบบนี้ด้วยซ้ำ


เสียงลมหายใจดังขึ้นตอนที่ครามสมุทรถอนริมฝีปากออกช้าๆ โดยไม่ลืมที่จะก้มลงไปจูบซอกคอหอมๆ ของฟองฟางอีกครั้ง ตาคมสบกับดวงตาหวานฉ่ำเป็นประกาย เขายิ้มให้คนใต้ร่างที่กะพริบตาเบาๆ เหมือนยังงงๆ อยู่ว่าเมื่อกี้ตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง


“นิสัยไม่ดี...รังแกคนป่วย”


“คนป่วยน่ารักทำไม” หยิบเจลประคบเย็นที่หล่นไปกองข้างศีรษะคนตัวเล็กตั้งแต่เมื่อไหร่รู้ออกก่อนโยนไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงอีกที พร้อมกับเกลี่ยน้ำใสๆ ออกจากหางตาของฟองฟางเบาๆ ไม่ได้ร้องไห้หรอก แต่ฟองฟางคงจะแสบตาหรือหาวออกมาจนน้ำตาคลอแบบนี้


คนตัวสูงเงยหน้ามองนาฬิกาที่อยู่บนหัวเตียง ตอนนี้สี่โมงเย็นแล้ว ยังไม่ถึงเวลาอาหารเย็นของที่บ้านแต่เขาก็เดาเอาว่าฟองฟางคงหิว คนตัวสูงช้อนหลังคนที่บอกว่าป่วยให้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เกลี่ยเส้นผมที่ปรกใบหน้าสวยๆ ของแฟนออกอย่างเบามือ


“เดี๋ยวครามเอาข้าวผัดมาให้ ของชอบฟองใช่มั้ย จะได้กินยาแก้ปวดหัวด้วย” พูดไปมือหนาก็จับแก้มนุ่มนิ่มไปด้วย เหมือนครามสมุทรเป็นพวกติดสัมผัสแฟนไปแล้วจริงๆ ถ้าไม่จับมือกันไว้ก็ต้องหาเรื่องแตะตัวกันตลอด


“อื้อ แต่เราลงไปกินข้างล่างดีกว่า อะไรกัน...มาเยี่ยมบ้านครามแท้ๆ แต่ดันมาขลุกอยู่แต่ในห้องครามอย่างนี้”


“ก็ฟองป่วย”


“แต่เราหายป่วยแล้ว”


“แน่ใจ?”


“แน่มากๆ ได้ยาดีน่ะ” ตอบไปก็ยิ้มกรุ้มกริ่มไปด้วย ยาที่ได้ดีจริงๆ...นี่ยังเสียดายอยู่เลยที่ครามเลิกป้อนยาให้เร็วเกินไป เฮ้อ...


“ชอบเหรอ เอาอีกมั้ยล่ะ”


“พอเลยๆ ไม่รู้หรือไงว่ากำลังจะฆ่ากันตายไปข้าง”


ปูทางให้ขนาดนี้มีหวังถ้าฟองฟางเล่นตามน้ำคงไม่ได้ออกจากห้องนอนแน่ๆ ครามสมุทรน่ะร้ายจะตาย เห็นหน้านิ่งๆ ดูจริงจัง ดุดันแบบนี้ แต่เวลาอยู่ด้วยกันสองคนแทบเปลี่ยนเป็นคนละคนไปเลย


ก็นะ ที่เขาว่ากันว่าคนเรามักจะมีอีกมุมที่ไม่แสดงให้ใครเห็น แต่เปิดเผยเมื่อได้อยู่กับคนที่ไว้ใจมากๆ


“นี่ห้องครามเหรอ อยู่แบบนี้ตั้งแต่เด็กจนโตเลยจริงดิ” ฟองฟางมองรอบๆ เพราะเพิ่งสังเกตว่ามันหรูหราและใหญ่โตเอามากๆ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นเป็นของแบรนด์ดังทั้งนั้น


“อยู่ตั้งแต่จำความได้”


“โห ไม่เหงาแย่เหรอ”


“ไม่ครับ” ครามสมุทรส่ายหน้าเบาๆ พลางยิ้มมุมปาก “ตอนแรกไม่เหงา แต่ตอนนี้ชักเหงา อยากมีคนให้นอนกอดทุกวัน”


“ขอซื้อเลยนะ ครามสมุทรโหมดขี้อ้อนปากหวานเหมือนคนเจ้าชู้แบบนี้น่ะ”


ย่นจมูกให้คนที่นั่งหัวเราะในลำคออยู่คนเดียว ครามสมุทรเป็นแบบนี้ใครจะตามทันกันล่ะ นึกจะพูดอะไรก็พูดออกมาทั้งๆ ที่แต่ก่อนทำตัวอย่างกับถ้าพูดแล้วดอกพิกุลจะร่วง


ฟองฟางละสายตาจากใบหน้าแสนหล่อของคุณแฟนแล้วมองรอบห้องอีกครั้ง ก่อนไปสะดุดกับตู้โชว์สีครีมที่มีถ้วยรางวัล เหรียญรางวัล รูปและใบประกาศนียบัตรเป็นเครื่องการันตีว่าสมัยเรียนมัธยมครามสมุทรเก่งขนาดไหน...แต่มันก็มีรูปถ่ายขนาดเท่าเอสี่หนึ่งรูปที่ถูกใส่กรอบรูปตั้งโชว์ในนั้น เป็นรูปถ่ายที่สะดุดตามากที่สุด...เพราะฟองฟางก็มีรูปนี้อยู่แฟ้ม Portfolio เหมือนกัน


“สงสัยอะไร”


“ครามเคยไปแข่งคณิตระดับประเทศใช่มั้ย เมื่อปีที่แล้วที่กรุงเทพฯ”


“ใช่ เคยไปแข่ง”


“แล้ว...ครามได้ที่เท่าไหร่”


“ที่หนึ่ง”


ฟองฟางยิ้มกว้างออกมาทันที รีบชี้นิ้วไปที่ตู้นั้นที่มีรูปภาพเดียวกันกับที่ฟองฟางเก็บไว้ที่บ้าน รู้สึกดีใจจนไม่รู้จะพูดออกมายังไง อ้ำอึ้งจนครามสมุทรต้องบีบไหล่เบาๆ บอกให้ฟองฟางใจเย็นกว่านี้


“อะไรฟอง ค่อยๆ พูด”


“เรา...เราเคยเจอกันแล้วนี่นา เคยถ่ายรูปด้วยกันตอนรับรางวัลด้วย ตอนนั้นเราก็ไปแข่งคณิตนะ เราได้ที่สอง...เราจำได้ว่ามีผู้ชายตัวสูงๆ มาจากโรงเรียนในเครือเดียวกัน แต่ทำไมเราถึงจำไม่ได้เลยว่าคนคนนั้นคือคราม”


ในรูปถ่ายขนาดเอสี่ที่ครามสมุทรเก็บใส่กรอบไว้ในตู้โชว์เป็นรูปหมู่ มีเพื่อนนักเรียนรุ่นเดียวกันที่ได้ไปแข่งยืนอยู่ในนั้น หลากหลายโรงเรียนจนจำไม่ได้ว่ามีที่ไหนบ้าง...จำไม่ได้แม้กระทั่งครามสมุทร คนที่ชิงคะแนนอันดับหนึ่งด้วยกัน


“ครามจำได้ คนที่ตัวสั่นเพราะกลัวไม่ได้เหรียญทอง”


“...”


“ขอโทษนะครับที่ตอนนั้นครามก็อยากจะชนะเหมือนกัน ฟองเลยได้เหรียญเงินกลับบ้านแทน”


“ไม่ให้อภัยได้มั้ย ตอนนั้นเราพนันกับแม่ไว้ด้วยว่าถ้าชนะต้องซื้อรองเท้าคู่ใหม่ให้...ก็อดได้ไปเลย”


ครามสมุทรบีบจมูกคนตัวเล็กเบาๆ ก่อนลุกขึ้นไปหยิบเหรียญทองที่แขวนอยู่ในตู้นั้นออกมา ฟองฟางมองตามคนตัวสูงไม่วางตา อยู่ดีๆ ก็รู้สึกเขินแฟนตัวเองขึ้นมาอีกครั้งเพราะครามสมุทรชอบทำตัวให้หล่อจนเกินไปอยู่ตลอด


แล้วเหรียญทองจากการแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับประเทศก็ถูกสวมลงบนคอขาวๆ...ฟองฟางเงยหน้ายิ้มแฉ่งก่อนจะโผเข้ากอดคนตัวสูง ซุกหน้าอยู่กับอกแน่นหนั่นของครามสมุทรที่อบอุ่นน่าซบกว่าหมอนตั้งหลายเท่า


“สวมให้คือยังไง ให้ลองใส่เฉยๆ ใช่มั้ยล่ะ” ถามด้วยเสียงอู้อี้เพราะแนบริมฝีปากไปกับแผ่นอกของครามสมุทรแล้ว


“ถ้าฟองอยากได้ก็เอาไปได้เลย ครามให้”


“แต่เราไม่ได้แข่งชนะ แล้วกว่าครามจะได้มาก็ไม่ใช่ง่ายๆ...ไม่เสียดายเหรอ”


“เสียดายทำไม”


ครามสมุทรกดจูบบนหน้าผากที่เส้นผมปรกอยู่ ก่อนจะจูบย้ำอีกครั้งเมื่อฟองฟางเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มหวานๆ ให้กัน


“ครามให้ฟองได้ทุกอย่างอยู่แล้ว”


“พูดจริงนะ”


“ครับ จริงๆ”


“งั้นทำตามที่พูดหน่อย จูบเรานานๆ หนึ่งที”


“...”


“ถ้าเราไม่บอกให้หยุด...ครามก็อย่าหยุดนะ”


ครามสมุทรคลี่ยิ้มไปพร้อมๆ กับคนในอ้อมกอด มองใบหน้าที่ถูกใจตั้งแต่แรกเจอด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นมากกว่าเดิม เขาไม่รู้มาก่อนว่าในสักวันหนึ่งจะรักฟองฟางได้มากขนาดนี้


ไม่ได้อยากจะอ้างว่าเป็นพรหมลิขิต โลกเหวี่ยงหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ได้เจอกัน


แต่ครามสมุทรขอบคุณจริงๆ ขอบคุณที่ได้มีฟองฟางอยู่ข้างๆ...ได้รักฟองฟางแบบนี้ไปเรื่อยๆ


เพียงแค่นี้...ครามสมุทรก็สุขใจมากแล้วจริงๆ






 

 

#ฟองฟางครามสมุทร
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.973K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,227 ความคิดเห็น

  1. #5197 pang_97s (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 21:11
    เลี่ยนมาก ไม่ไหว เบาหวานจะขึ้นตาคนอ่านแล้วววววววว
    #5,197
    0
  2. #5188 soul_hyukjae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 09:52
    งื้ออออ น้องงงง

    บอกแบบนี้เดี๋ยวไม่ได้ออกจากห้องหรอก
    #5,188
    0
  3. #5148 IiIingg (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 08:41
    ละมุนมากอ่ะะ หวานขึ้นตาาาาาาา
    #5,148
    0
  4. #5059 momomay79 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 03:34
    จะรักกันจ้าาาาา คนอ่านเบาหวานขึ้นตาแล้วไหม
    #5,059
    0
  5. #5040 คุณยิปปี้ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 16:28
    น่าร้ากกกก หวานละมุนสุดๆ ครามโหมดเจ้าชู้วววว
    #5,040
    0
  6. #4993 cutieyou (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 12:58
    หวานกันมาก ฮืออออ น้องฟองก็ขี้อ้อน ครามก็ดูแลดีมาก
    #4,993
    0
  7. #4976 Nuthathai Por (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 10:43

    ผู้ชายโหมดอบอุ่นนี่มันดีกับใจจริง ๆ เลยนะ

    #4,976
    0
  8. #4955 yuri_miko (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 14:04
    ยัยน้องงงงงงงง ทำไมอ่อยเก่งงี้
    #4,955
    0
  9. #4954 yuri_miko (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 13:47
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด เลี่ยนมากกกกกกกกก
    #4,954
    0
  10. #4935 rattanalak44 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 10:46
    น้องฟองคะ ร้ายนะคะลูก5555
    #4,935
    0
  11. #4911 FernNAlls (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 23:20
    น้องหนูใจเย็นลูก โอ้ยยย หายใจหายคอกับตอนนี้ไม่ทันจริงๆ
    #4,911
    0
  12. #4860 Choi_Jina_ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 20:53

    ต้าวคนน่ารัก!!!!
    #4,860
    0
  13. #4849 llllovellll (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 18:55
    ฟองฟางน่ารักมากจริงๆนะ แบบน่าหมั้นเขี้ยว น่าหอมหัวจริงๆอ่ะ ยึ้ยย -ตัวเร้กเง้ย
    #4,849
    0
  14. #4836 CallistoJpt (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 14:07
    น้องงงงงงงงง น่ามันเขี้ยวจริงๆเลย
    #4,836
    0
  15. #4779 dbsgsjg7 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 00:18
    โหวววววววววว เคยเจอกันมาก่อนด้วย
    #4,779
    0
  16. #4730 Mini ^_^ ME (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 23:24
    น่ารักมากๆเลย
    #4,730
    0
  17. #4727 JongjitSriyan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 11:45
    ชอบอ่ะ ขอบมากๆๆๆๆๆ
    #4,727
    0
  18. #4720 MManatsawan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 22:49
    จ้าาาฟามรัก
    #4,720
    0
  19. #4665 Mat.ing (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 03:20
    ดีจนน้ามตาซึม แงงงง
    #4,665
    0
  20. #4599 kmmmmmm (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 20:55
    ฮือมันดีมากจริงๆ
    #4,599
    0
  21. #4568 TTHHUUNNDDEERR (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 08:52
    หนูน่าตีมากลู๊กกก!!
    #4,568
    0
  22. #4430 Jezzy Jimmy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 19:07
    จับยัยน้องตีได้มั๊ย เลือดกำเดาไหลก็ยังไม่เข็ดขอให้เค้าจูบนานๆอีก งื้อออออ
    #4,430
    0
  23. #4397 Minnionn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 14:46
    ฮรือออละมุนมากอ่ะ
    #4,397
    0
  24. #4335 pim pimmi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 13:59
    งื้ออออออ ยัยน้องงงง
    #4,335
    0
  25. #4277 pcy921 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 17:52
    แงงงงงดูแลดีเว่ออออ
    #4,277
    0