{ yaoi } • Loud & Clear (end)

ตอนที่ 18 : 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51,164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,011 ครั้ง
    21 ก.พ. 62












18


ไม่ใช่ฤดูหนาว ฝน หรือร้อน

แต่มันเป็นฤดูรัก...ฤดูของเราสองคน

 


เคยมีครั้งหนึ่งที่ฟองฟางจินตนาการว่าอยากจะแผ่ตัวบนอ้อมกอดอุ่นๆ ของใครสักคน และคนนั้นคงเป็นใครไม่ได้นอกจากครามสมุทร ผู้ชายที่ทำให้เขาวุ่นวายหัวใจตั้งแต่แรกเจอ


แต่มันเป็นเพียงแค่ความคิดในขณะหนึ่งเท่านั้นจนเขาลืมไปสนิทว่าในชีวิตหนึ่งเคยคิดอะไรแบบนี้กับครามสมุทรด้วย น่าอายที่เป็นเรื่องแบบนี้...แทนที่จะเป็นเรื่องดีๆ


“หล่อแล้วครับคุณครามสมุทร”


[แค่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ หล่อตรงไหนครับ]


“เฮ้อ...” ทำไมทำแบบนี้อีกแล้วนะ


ฟองฟางแพ้ให้กับคนที่อยู่ในโทรศัพท์ตั้งกี่ครั้งแล้ว แพ้คิ้วเข้มที่ขมวดตอนสงสัยอะไรสักอย่าง แพ้น้ำเสียงแสนจะนุ่มทุ้มละมุนหู แพ้คำว่าครับของครามสมุทรทั้งที่ตัวเองก็พูดแบบนั้นเหมือนกัน


“แล้วคิดจะไปงานแบบนี้จริงๆ เหรอคราม งานเปิดตัวตึกใหม่เป็นงานใหญ่มากเลยนี่นา”


[สูทที่มีใส่ไม่ได้แล้ว คงไปหาซื้อที่ห้างก่อนเข้างาน]


ครามสมุทรยืนเท่ๆ อยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ข้างๆ กันเป็นราวที่แขวนสูทสีดำของคนตัวสูง ครามสมุทรบอกว่าเพิ่งใส่ครั้งแรกก่อนมาเรียนที่กรุงเทพฯ จนตอนนี้ยังไม่ครบปีสูทตัวนั้นก็ดูคับแน่นเกินไปสำหรับคนไหล่กว้างตัวหนาอย่างครามสมุทร


[ฟอง ทำไมทำหน้าแบบนั้น]


“หือ เราทำหน้ายังไง”


ฟองฟางเบิกตากลมมองคนในจอที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้กล้อง มือขาวจับใบหน้าของตัวเองเมื่ออีกฝ่ายทักท้วงขึ้นมา เขาทำหน้ายังไงล่ะ มองดูในกล้องที่ฉายภาพหน้าของตัวเองก็ไม่เห็นว่าจะทำหน้าแปลกๆ อะไรออกไปเลย


[หน้าหงอย]


“หงอยตรงไหนเล่า ตาฝาดแล้วมั้งคราม”


[ไปด้วยกันมั้ย เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทัน]


“ชวนเรารอบที่สิบแล้วนะคราม ไม่เหนื่อยเหรอ”


[อยากให้มีรอบที่สิบเอ็ดมั้ย]


“ไม่สิ”


[งั้นไปด้วยกัน]


“งอแงเก่งจัง”


ฟองฟางยู่ปากให้คนที่กำลังหยิบโทรศัพท์ไว้ในมือแล้วเดินออกจากห้องแต่งตัวไปนั่งอยู่ในห้องนอนของตัวเอง วันนี้ครามสมุทรต้องไปงานเปิดตัวตึกอาณาจักรสยาม ตึกที่สูงที่สุด ไฮโซที่สุด และมีมูลค่าหลายพันล้านบาทที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาใกล้ๆ กับห้างสรรพสินค้าที่เป็นของครอบครัวครามสมุทร คุณพ่อกับคุณแม่ของอีกฝ่ายถือหุ้นตึกนี้ด้วย ฉะนั้นจำเป็นมากๆ ที่ครามสมุทรจะต้องไปงานนี้


ตั้งแต่รู้ว่าต้องได้ไปงานสังคมครามสมุทรก็เอ่ยปากชวนฟองฟางตั้งหลายรอบ และเขาก็ปฏิเสธท่าเดียวเพราะตัวเองไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับตึกนี้ด้วยเลย ถ้าไปคงดูแปลกๆ


[อยากให้ไป]


“เรานอนอยู่บ้านสบายกว่าแน่นอน”


[ไม่ได้เจอกันกี่วันแล้วฟอง]


“อืม...น่าจะสี่วัน หรือห้าวันนี่แหละ”


[คิดถึง]


“อื้อ คิดถึงเหมือนกัน”


มันเป็นช่วงวันหยุดเทศกาลที่ฟองฟางไม่ได้อยู่กับครามสมุทร ไม่ได้ออกไปไหนด้วยกัน ไม่ได้เจอหน้ากันเลย ฟองฟางกลับไปเยี่ยมคุณตากับคุณยายที่ต่างจังหวัด เพิ่งกลับถึงกรุงเทพฯ เมื่อวานนี้เอง ส่วนครามสมุทรก็อยู่แต่บ้าน เพิ่งจะได้ออกไปเปิดหูเปิดตาก็วันนี้แหละ


[จำได้มั้ย วันนี้วันอะไร]


“จำได้สิ...วันครบรอบที่คบกัน”


[แต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน]


ยี่สิบเก้าวันที่คบกันมาครามสมุทรไม่เคยอยู่ในโหมดงอแงเท่าวันนี้มาก่อนเลย วันที่สามสิบของเราสองคน...ฟองฟางไม่ได้คิดไว้มาก่อนหน้านั้นว่าต้องมีอะไรพิเศษหรือเปล่า แค่รักกันอย่างนี้ก็พอแล้วมั้ง


“อย่าทำแบบนี้ได้มั้ย เรายิ่งอยากกอดครามอยู่ด้วย”


[มาให้กอดหน่อย ตอนนี้เลย]


“ทำไมครามทำกับเราแบบนี้อ่ะ ก็รู้อยู่ว่าคิดถึง”


[จะทำให้คิดถึงจนทนไม่ไหว ดีมั้ย]


“ฆ่ากันให้ตายง่ายกว่า”


ฟองฟางส่งยิ้มให้กับคนที่อยู่ในจอโทรศัพท์ ข้อดีของการเป็นแฟนครามสมุทรก็คือได้เห็นอีกฝ่ายยิ้มง่ายขึ้นมากกว่าเมื่อก่อน ครามสมุทรมักจะส่งรอยยิ้มจางๆ ให้ฟองฟางคนเดียว แต่ถ้าเป็นเพื่อนๆ ก็จะได้เห็นครามสมุทรในโหมดเย็นชา


จะว่ายังไงดี ครามสมุทรเคยบอกว่ารอยยิ้มบนใบหน้ามีไว้ให้กับคนสำคัญเท่านั้น นอกจากพ่อแม่แล้วก็มีฟองฟางนี่แหละที่ได้เห็นรอยยิ้มของครามสมุทร...


ตอนที่ได้ยินก็ดีใจจนยิ้มแก้มแทบปริเลย


[ฟอง อย่าเพิ่งวาง ไปขึ้นรถก่อน]


“อ้าว วันนี้ไม่ขับรถไปเองเหรอ”


[แม่ให้ไปคันเดียวกัน]


ครามสมุทรทำหน้าที่แสดงให้เห็นว่าอยากขับปอร์เช่ไปเองมากแค่ไหน...ถึงจะนิ่งๆ แบบนี้แต่ก็เป็นเด็กดีของคุณพ่อกับคุณแม่เสมอ เท่าที่ฟองฟางรู้มา ครามสมุทรไม่เคยขัดใจพวกท่านเลย ทำตามทุกอย่างแถมยังเป็นลูกชายที่ทำให้คุณพ่อคุณแม่ภูมิใจอีกต่างหาก


ระหว่างนั้นหน้าจอโทรศัพท์ของฟองฟางก็ไม่มีภาพใบหน้าของครามสมุทร แต่เป็นภาพของเนื้อผ้ากางเกงยีนในระยะใกล้เพราะอีกฝ่ายทิ้งมือไว้ข้างลำตัว ถึงไม่เห็นหน้าแต่ฟองฟางก็ได้ยินเสียงลมหายใจของครามสมุทรชัดเจนมาก


[แม่ให้คนที่งานเตรียมสูทไว้แล้วล่ะ เดี๋ยวไปเปลี่ยนที่นั่นเลย]


[ขอบคุณครับ]


[สาจ๋า คืนนี้ไม่ต้องรอเปิดประตู คิดว่าคงต้องกลับดึกแน่ๆ]


“ให้เราวางก่อนมั้ย”


เพราะนั่งฟังเสียงคนรอบข้างครามสมุทรคุยกันจนรู้สึกว่าตัวเองอาจจะเสียมารยาท ฟองฟางเลยเอ่ยถามปลายสายไปอย่างนั้น


[ถ้าวางจะไปรับที่บ้านตอนนี้]


“เฮ้ย ฮ่าๆๆ”


น้ำเสียงทุ้มที่ฟังดูดุหน่อยๆ ดังขึ้นและไม่กี่วินาทีต่อมาหน้าจอก็แสดงใบหน้าหล่อเหลาอีกฝ่ายตอนที่นั่งอยู่บนรถให้ฟองฟางต้องกลั้นยิ้ม ดูหน้าคนเสียงดุก่อนสิ แววตาครามสมุทรเจ้าเล่ห์เหมือนหมาป่าชะมัดเลย


[ฟอง]


“อื้อๆ ไม่วางหรอกหน่า”


เพราะเป็นตอนกลางคืนและที่เมื่อครามสมุทรนั่งอยู่ในรถเลยทำให้ฟองฟางไม่ค่อยจะเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจนเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างนั้นครามสมุทรก็ยังหล่อท่ามกลางความมืดเอามากๆ วันนี้แฟนของฟองฟางเซ็ตผมทรงคอมม่าด้วย ครามสมุทรถูกจับทำผมด้วยช่างแต่งหน้าชื่อดังของเมืองไทยเลยแหละ


แฟนของฟองฟางที่หล่ออยู่แล้ว...เลยหล่อขึ้นกว่าเดิมมากขึ้นไปอีก


[ไม่ชวนฟองฟางมาด้วยล่ะคราม]


[ชวนแล้วครับ แต่ฟองไม่สะดวก]


[แต่คราวหน้าต้องไปหาแม่กับพ่อที่เกาะนะคะ ไม่สะดวกก็ต้องไป]


ฟองฟางยิ้มแหยให้กับครามสมุทรที่ยกยิ้มมุมปาก คนตัวสูงเหลือบตาคมมองฟองฟางสลับกับมองออกไปนอกหน้าต่าง เช่นเดียวกับฟองฟางที่นั่งเท้าคางอยู่บนโต๊ะจ้องอีกฝ่ายที่อยู่ในความมืดอย่างนั้น


คุณพ่อกับคุณแม่ของครามสมุทรรับรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขา มันราบรื่นและผ่านไปได้ด้วยดีตอนที่ครามสมุทรบอกเรื่องที่พวกเขาคบกันให้พวกท่านรู้ พ่อแม่ของฟองฟางก็ด้วย...ฟองฟางยังจำวินาทีแรกที่พาครามสมุทรมาไหว้พ่อกับแม่ของตัวเองในสถานะใหม่ได้ขึ้นใจ...ก็ตอนที่บอกว่าเป็นแฟนกัน พวกท่านดันเงียบเหมือนอึ้งไปสักพัก ก่อนจะฉีกยิ้มและยินดีให้กับความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองคน


[พรุ่งนี้มาเจอกันหน่อยมั้ย]


“ไม่คิดจะพักผ่อนหน่อยหรือไง”


[พักทำไม ไม่ได้เหนื่อย]


“ตั้งแต่คุณแม่กับคุณพ่อมากรุงเทพฯ ครามออกงานไปกี่งานแล้วล่ะ รู้นะว่าเหนื่อย...เราอยากให้ครามนอนพักผ่อนเยอะๆ ก่อนเปิดเรียนมากกว่า”


[ไม่รู้] ตอบนิ่งๆ อย่างนั้นพร้อมกับส่ายหน้าไปมา ครามสมุทรดูเหนื่อยมากจริงๆ ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายบอกว่าชินกับการออกงานแล้ว แต่ฟองฟางก็สัมผัสได้


[มันก็เหนื่อย แต่ไม่ได้เจอกันเลยเหมือนจะเหนื่อยกว่า]


[หืม อะไรกันคะ มาจีบกันต่อหน้าพ่อกับแม่แบบนี้เลยเหรอ...ร้ายจริงๆ เลยนะคราม ร้ายเหมือนพ่อเขาเลย]


ฟองฟางก้มหน้างุดแนบแก้มไปกับโต๊ะไม้สีขาวตอนที่ได้ยินเสียงหัวเราะของคุณพ่อกับคุณแม่ของครามสมุทรดังแทรกเข้ามา พวกท่านขยันแซวครามสมุทรแบบนี้ตั้งแต่เช้าแล้ว ก็แหง ลูกชายสุดที่รักดันหยอดฟองฟางได้ทุกสถานการณ์เลยนี่นา


“พูดอะไรแบบนั้น...”


[เรื่องจริง]


ตั้งแต่คบกันเขากับครามสมุทรวิดีโอคอลล์หากันมากกว่าเจอหน้า ไม่ใช่เพราะเบื่อกันแล้วหรอกนะ แต่เพราะว่าเรียนหนักมากขึ้นเรื่อยๆ ต่างหากเลยทำให้ไม่ได้เจอหน้ากันบ่อยเหมือนเมื่อก่อน สามสิบวันที่ผ่านมานี้...เจอกันไม่ถึงยี่สิบวันด้วยซ้ำ แต่ครามสมุทรก็พยายามมารับมาส่งฟองฟางให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้


ไม่ได้นั่งกินข้าวด้วยกัน ไม่ได้เรียนในห้องเรียนเดียวกัน แต่ได้นั่งจับมือกันบนรถก็ดีแล้ว


“หมู่นี้ทำหน้างอแงเก่งจัง”


[ใครงอแง]


“ครามไง”


[งอแงตอนไหนครับ]


“ตะ ตอนนี้แหละ”


แพ้น้ำเสียงนุ่มๆ กับคิ้วเข้มที่เลิกขึ้นพร้อมกับประโยคคำถามประโยคนั้น ฟองฟางหัวใจเต้นรัวเหมือนกลับไปแอบรักอีกครั้งทั้งๆ ที่ได้หัวใจเขามาครอบครองแล้วแท้ๆ


ฟองฟางย่นจมูก กลั้นยิ้มเขินของตัวเองจนหน้าแดง ครามสมุทรได้เปรียบที่ตัวเองอยู่ในความมืดเลยเห็นสีหน้าไม่ชัด แถมยังเห็นหน้าฟองฟางชัดเจนกว่าต้องหลายเท่าเพราะคนตัวขาวนั่งอยู่ในห้องนอนเปิดไฟสว่างจ้าทุกดวง


[ฟอง อย่าทำหน้าแบบนั้น]


“นี่ก็หน้าปกตินะ”


[ไม่ปกติ]


“ไม่ปกติยังไง เนี่ยๆ ปกติที่สุดแล้ว”


[ไม่]


“อ้าว”


[นี่มันน่ารัก]


จุ๊บ


ชมกันโต้งๆ พร้อมกับยื่นริมฝีปากจุ๊บลงบนหน้าจอเบาๆ หนึ่งที ตอนที่ใบหน้าของครามเคลื่อนเข้ามาฟองฟางก็ถดคอถอยหนีอัตโนมัติราวกับว่าอีกคนกำลังอยู่ตรงหน้าจริงๆ กำลังจะจูบแก้มกันจริงๆ อย่างนั้นทั้งที่มันเป็นเพียงแค่การวิดีโอคอลล์เท่านั้น


เฮ้อ ก็คิดถึงเขามากไปเหมือนกัน

แพ้ครามสมุทรมากไปจนไม่รู้จะต้านทานยังไง


“อย่าทำแบบนี้สิ”


บอกแฟนด้วยน้ำเสียงงุ้งงิ้งไปอย่างนั้นแล้วครามสมุทรก็ดูเหมือนว่าจะชอบใจเอามากๆ ถึงได้เอาแต่หัวเราะในลำคอไม่หยุด


“แหนะ ยังจะขำอีก”


[รู้ตัวมั้ยว่าเป็นคนแรกที่ทำให้หัวเราะได้]


“ถ้าบอกว่ารู้จะหาว่าหลงตัวเองมั้ย”


[ไม่]


“อื้อ งั้นรู้” พยักหน้าตอบไปแบบมั่นใจเกินร้อยเพราะในชีวิตนี้ยังไม่เคยเห็นครามสมุทรหัวเราะให้กับอะไรสักอย่าง แต่ฟองฟางทำได้ ทำให้ครามสมุทรยิ้มและหัวเราะได้อย่างน่าอัศจรรย์เลยแหละ


เสือยิ้มยากของฟองฟาง : )


[อยากกอด]


“ชู่ว...บอกเรารอบที่เท่าไหร่แล้ว”


[ไม่รู้ จะบอกจนกว่าได้กอด]


“ทำไมถึงชอบกอดเราจัง”


[อุ่นดี นุ่มด้วย]


ฟองฟางหัวเราะให้กับคนที่กำลังวิดีโอคอลล์ด้วยกันอยู่ นึกถึงกอดทีไรก็อบอุ่นหัวใจไปหมดเลย ทุกครั้งที่กอดกันฟองฟางจะตกอยู่ในอ้อมกอดแน่นๆ ของเขา จมอยู่ในอกกว้างๆ อย่างมีความสุขจนไม่อยากให้ครามสมุทรปล่อยกอดไปเลย


ก็ไม่รู้ว่าใครติดใครกันแน่ มีแต่คนบอกว่าครามสมุทรติดฟองฟางเอามากๆ


แต่เขาขอค้านเลย ดูเหมือนว่าฟองฟางจะติดครามสมุทรมากกว่าซะอีก


“แล้วถ้าเจอหน้าจะกอดเรามั้ย”


[มาเจอให้ได้ก่อน]


“เนี่ย ก็กำลังไปให้เจอแล้วไง”


คิดถึงมากๆ จนรอให้ถึงวันพรุ่งนี้


“อ้าแขนกว้างๆ รอรับเราไปกอดด้วยล่ะ : )


ไม่ไหวแล้ว

 



*****





ครั้งแรกในหลายวันที่เจอกันฟองฟางก็ได้เรียนรู้ชีวิตของครามสมุทรเพิ่มมากขึ้น อย่างเช่นครามสมุทรไม่เคยนั่งรถไฟฟ้ามาก่อนเลย แม้จะเข้ามาอยู่ในกรุงเทพฯ เกือบปีแล้วแต่ครามสมุทรก็ไม่เคยทดลองใช้บริการมันสักครั้ง จนกระทั่งตอนนี้


“ทนหิวเอาหน่อย เดี๋ยวก็ถึงสถานีแล้ว” ฟองฟางเงยหน้าพูดกับคนตัวสูงที่ยืนโหนบนรถไฟฟ้าด้วยกัน วันนี้เป็นวันศุกร์สิ้นเดือนคนบนรถไฟฟ้าเลยแน่นจนไม่มีที่ว่างให้นั่ง เขากับครามสมุทรเลยต้องมายืนเบียดกันอยู่อย่างนี้


ตัวเองน่ะไม่เท่าไหร่ ชินแล้วกับการเบียดผู้คนบนรถไฟฟ้า แต่ครามสมุทรที่เพิ่งเคยขึ้นครั้งแรกนี่น่ะสิ...ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะอึดอัดมากหรือเปล่า


“ขยับเข้ามาหน่อย”


“ฮื่อ นี่ก็จะรวมร่างกับครามแล้วนะ”


พูดไปได้ฟังที่ไหนกันล่ะ ครามสมุทรกุมหัวไหล่ของฟองฟางด้วยมือข้างเดียวก่อนรั้งให้คนตัวขาวขยับเข้าไปใกล้จนใบหน้าแทบแนบไปกับอกกว้าง ฟองฟางเงยหน้ามองคนตัวสูงอย่างสงสัย แต่พอเห็นคิ้วเข้มขมวดยุ่งกับใบหน้าที่แสนจะเย็นชาจากอีกฝ่ายก็หลุดยิ้มกว้างออกมาทันที


“หิวเหรอ ทำหน้าเครียดเชียว” ฟองฟางนึกถึงเจ้าซาลาเปาไส้หมูสับที่ยัดอยู่ในกระเป๋าเป้ของตัวเอง ก็อยากหยิบให้ครามสมุทรกินอยู่หรอก แต่ติดตรงที่ว่าบนรถไฟฟ้าทานอาหารไม่ได้นี่สิ


“ฟองเบียดคนอื่น”


“หือ ไม่เลยนะ...แต่เบียดกับครามเนี่ยใช่”


“กอดเอว”


“อ อะไรของคราม เฮ้ย!


ฟองฟางที่กำลังงงๆ กับคำสั่งปุบปับของคนตัวสูงหลุดร้องออกมาเบาๆ เมื่อเอวบางของตัวถูกรั้งด้วยท่อนแขนแกร่ง คนตัวขาวเบียดแน่นกับแผงอกกว้างของครามสมุทรจนหาช่องว่างไม่เจอแล้ว ฟองฟางกำลังจะอ้าปากบอกให้ครามสมุทรช่วยปล่อยแขนออกจากเอวเขาหน่อยแต่ก็ต้องกลืนคำพวกนั้นลงคอทันทีเมื่อเสียงทุ้มดังขึ้นก่อน


“สถานีนี้ใช่มั้ย”


“อ่า ใช่ๆ”


ไม่รอให้ตั้งสติอะไรได้ก่อนเลย ครามสมุทรก็คว้าข้อมือเล็กๆ ของฟองฟางแล้วดึงพาแทรกตัวเดินออกจากรถไฟฟ้าขบวนนี้ทันที


โชคดีที่ครามสมุทรไม่ได้รีบเดินและก้าวขายาวๆ อย่างใจเย็นผิดกับสีหน้าที่ดูยุ่งๆ ขรึมๆ ฟองฟางสาวเท้าเดินช้ากว่าครามสมุทรหนึ่งก้าวมองแผ่นหลังกว้างๆ ของอีกคนพร้อมกับรอยยิ้มที่เปื้อนอยู่บนหน้าตลอดตั้งแต่วินาทีที่เจอกันในวันนี้


แผ่นหลังเดิมๆ ที่ฟองฟางชอบมอง เป็นแผ่นหลังเดิมๆ ที่ให้ความรู้สึกพิเศษกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา


คนตัวสูงในชุดสูทสีกรมดูหล่อและโตขึ้นอีกเป็นกองชะลอเท้า ครามสมุทรก้าวสั้นๆ ให้ฟองฟางที่เดินรั้งหลังขยับมาเดินข้างๆ มือเปลี่ยนจากจับข้อมือมาเป็นกุมและประสานเรียวนิ้วไว้ด้วยกัน


เพราะตอนนี้ดึกพอสมควร บนชานชาลาเลยไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านเท่าไหร่ การเดินจับมืองุ้งงิ้งกับแฟนตัวสูงเลยเป็นไปอย่างราบรื่น...ก็ถ้าคนเยอะฟองฟางไม่กล้าให้ครามสมุทรจับๆ แตะๆ แบบนี้หรอก


เขินจะแย่...


“คราม นั่งกินซาลาเปาก่อนมั้ย ดูเหมือนครามจะหิวนะ”


“รู้ได้ไงว่าหิว”


“ก็เหมือนว่าครามจะโมโหหิว...อะไรแบบนี้อ่ะ”


“ไม่ได้โมโหหิว”


“ได้ไง บนรถไฟฟ้านี่อาการออกเลย เหวี่ยงแบบเงียบๆ อ่ะรู้ตัวมั้ย”


“ไม่ได้โมโหหิว” ครามสมุทรย้ำอีกครั้งพร้อมกับเหลือบมองฟองฟางในตอนที่กำลังก้าวลงบันไดไปด้วยกัน ฟองฟางยู่ปากเล็กน้อย ถ้าไม่ได้โมโหหิวแล้วจะทำเสียงดุๆ จะรั้งเอวเขาเข้าไปกอดไว้ทำไมล่ะ


“อื้อ ไม่หิวก็ไม่หิว”


“ต่อจากนี้ไม่ต้องขึ้นรถไฟฟ้าแล้ว เวลาเรียนไม่ตรงกันไม่เป็นไร เดี๋ยวครามไปรับไปส่งฟองเอง”


“ลำบากเปล่าๆ นะคราม เราเรียนเช้าครามเรียนบ่าย งี้ครามต้องตื่นเช้าไปส่งเราน่ะเหรอ ไม่เอาด้วยหรอก...”


“ไม่เอาก็ต้องเอา”


“แหนะ”


“ครามแทบต่อยหน้าคนที่มาเบียดหลังฟอง รู้มั้ยว่าถูกลวนลามอยู่”


“ก็คนมันเบียดนี่นา แหม...ทีพี่ผู้หญิงคนนั้นมาเบียดแขนครามเรายังไม่ว่าอะไรเลย”


“งั้นว่าหน่อย”


“เฮ้ย เราจะว่าครามทำไมล่ะ”


พวกเขาปล่อยมือกันตอนที่ต้องเสียบบัตรผ่านประตูของรถไฟฟ้าก่อนจะกลับมาเดินกุมมือกันเหมือนเดิม ฟองฟางปรายตามองคนตัวสูงแล้วก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังมองมาที่เขาอยู่เหมือนกัน


“ฟอง จริงจังอยู่ครับ”


คนตัวขาวหูแดงหน้าแดงไปหมดตอนที่ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มเปล่งออกมาแบบนั้น เวลาที่ครามสมุทรคุยเรื่องจริงจังกับฟองฟางอีกฝ่ายมักจะเป็นแบบนี้ทุกที เขาจะอ่อนโยนและนุ่มนวลมากกว่าเดิมร้อยเท่า ไม่ได้ใช้น้ำเสียงดุๆ คุยกันเพราะรู้ว่าอย่างฟองฟางต้องใช้ไม้อ่อนเข้าหา ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้ตัวมาก่อนเลยว่าครามสมุทรจะปราบฟองฟางที่ชอบพูดนู่นนี่ไปเรื่อยไม่จริงจังสักทีได้อยู่หมัด มันได้ผลทุกครั้งที่ครามสมุทรอ่อนโยนแบบนี้


“ครามหวง เป็นห่วงด้วย เมื่อก่อนไม่รู้ว่าฟองต้องเจออะไรมาบ้าง แต่ตอนนี้รู้แล้ว” เสียงทุ้มๆ สลับกับเสียงรองเท้าของเราสองคน ฟองฟางก้มหน้ามองพื้น ค่อยๆ ก้าวขาซ้ายและขาขวาเดินไปพร้อมๆ กับครามสมุทร


“ถึงมันจะเล็กน้อยสำหรับฟอง แต่รู้มั้ย เรื่องของฟองเป็นเรื่องใหญ่สำหรับคราม


“...”


“เป็นห่วงมาก ไม่ใช่แค่เรื่องถูกลวนลาม แต่เรื่องสุขภาพของฟองด้วย”


“...”


“ฟองครับ”


“ค ครับ...”


“จะไปยืนเบียดกับคนอื่นอีกทำไม ในเมื่อมีคนเต็มใจขับรถให้นั่ง”


ฟองฟางรู้ว่าการเขินโดยไม่ต้องจ้องตากันมันเป็นกันยังไง ครามสมุทรมีวาจาร้ายกาจที่ฆ่าคนให้ตายได้ เสียงทุ้มน่าฟังของเขาเหมือนอาบยาพิษ ยาพิษที่มีแต่ความสุข ที่ฟังแล้วให้ความรู้สึกอยากจะฉีกยิ้มกว้างๆ หรือลงไปดิ้นตายเพราะเขินจนไม่รู้จะทำยังไงอีกต่อไปแล้ว


“ครามไม่ใช่คนขับรถสักหน่อย...” ท้วงอ้อมแอ้มกับตัวเองเบาๆ แต่มั่นใจว่าครามสมุทรได้ยินเพราะนอกจากเสียงรถที่สัญจรไปมา ก็ไม่มีเสียงอื่นใดนอกจากเสียงของพวกเขา “เป็นแฟนต่างหาก”


“งั้นให้แฟนไปรับไปส่งได้มั้ย”


“ใครสอนให้ครามปากหวานแบบนี้เนี่ย”


“ไม่นอกเรื่อง ตอบมาก่อน”


“อื้อ ไม่เคยขัดใจได้สักครั้งเลยนี่”


หันไปฉีกยิ้มกว้างๆ ให้คนตัวสูงอย่างที่เคยทำมาตลอด แต่รู้มั้ยว่าวันนี้ฟองฟางยิ้มกว้างกว่าเดิมเพราะครามสมุทร เพราะรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าของคนตัวสูง...เป็นรอยยิ้มที่กว้างกว่าเมื่อวานและวันไหนๆ


แฟนก็มีคนเดียว แถมเทคแคร์มากขนาดนี้ ฟองฟางถามตัวเองทุกวันว่าโชคดีแค่ไหนกันนะ...


ถึงได้เป็นหัวใจของครามสมุทร ได้เป็นคนที่ครามสมุทรเก็บไปใส่ไว้ในชีวิตประจำวันแบบนี้ : )

 







#ฟองฟางครามสมุทร







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.011K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,227 ความคิดเห็น

  1. #5208 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 09:51
    ขนาดนี้ต้องโดน...แล้วววว จัดเลย5555
    #5,208
    0
  2. #5196 pang_97s (@pang_97s) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 20:48

    ไม่ไหวจริงง เขินนน//-//
    #5,196
    0
  3. #5187 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 02:39
    นี่ก็แพ้ครามเวอร์ชั่นอ่อนโยนเหมือนกัน
    #5,187
    0
  4. #5154 wisa2542 (@wisa2542) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 11:33
    อ่านเรื่องนี้แล้วไม่อยากนั่งรถไฟฟ้าแล้วอ่าา55555
    #5,154
    0
  5. #5147 IiIingg (@IiIingg) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 08:26

    เขินมากๆๆๆๆๆ อยากลงไปดิ้นแด่วๆบนพื้น
    #5,147
    0
  6. #5101 feather25 (@feather25) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 15:23
    น่าอิจฉาเกินไปละ หมั่นไส้ เหม็นความรัก!!!! 😂
    #5,101
    0
  7. #5098 mz24 (@jwkz) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 14:04
    อื้อหืออ ‘จะไปเบียดกับคนอื่นอีกทำไม ในเมื่อมีคนเต็มใจขับรถให้นั่ง’ ฉันซื้อขอซื้อประโยคนี้เลย ตายๆๆ จะเป็นลม
    #5,098
    0
  8. #4992 cutieyou (@cutieyou) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 11:27
    หวานมากเลยค่ะคุณครามสมุทร ทั้งอ้อน ทั้งเทคแคร์ดูแลมากขนาดนี้นอกจากใจน้องฟองจะไม่ไหวใจคนอ่านก็แย่แล้วนะคะ สั่นไปหมด ฮือ
    #4,992
    0
  9. #4975 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 10:22

    โหคุณแฟนทั้งหวงทั้งห่วงขนานนี้ ยอมเค้าเถอะฟอง

    #4,975
    0
  10. #4953 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 13:37

    เขินนนนนนนนนนนยยนน
    #4,953
    0
  11. #4932 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 10:11
    เบาหวานขึ้นแน่เรา5555
    #4,932
    0
  12. #4910 FernNAlls (@fern_33642) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 23:13

    ไว้อาลัยแด่คนไม่มีคู่ด้วยค่ะ
    #4,910
    0
  13. #4884 aka-ae (@aka-ae) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 21:51
    เขินนน
    #4,884
    0
  14. #4865 blackunicorn2 (@Blackunicorn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 20:40
    เขินจนอยากไปดิ้นที่พื้น อยากได้แบบนี้บ้างมีที่ไหนบ้างค้าาาาาา
    #4,865
    0
  15. #4859 Choi_Jina_ (@Choi_Jina_) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 20:46

    ตัยล้าวววว ทางนู้นไหวไหม ทางนี้ไม่ไหวแล้ว แง้งงงงงงงง
    #4,859
    0
  16. #4848 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 18:42
    จะตายแล้ววว อ่ยยยยย คร้ามมมมมมม เขินนนนนนนนน
    #4,848
    0
  17. #4835 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 12:45
    หวานมากกกกกกกก แบบมากๆเลย
    #4,835
    0
  18. #4778 dbsgsjg7 (@md_dbsg_sj) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 00:03
    คร๊ามมมมมมมมมมมมมมมม ฮือออ เขิน
    #4,778
    0
  19. #4747 pbcy' (@zensles) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 20:06
    โคตรจะน่ารักเลยยยยย ฮือออ
    #4,747
    0
  20. #4726 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 10:57
    ฮืออออ มาเก็บศพที แม่จ๋าาาาา
    #4,726
    0
  21. #4719 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 22:11
    หวานกันมากจ้าาาา
    #4,719
    0
  22. #4714 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 14:33
    ว้อยยยย อิจฉา
    #4,714
    0
  23. #4684 rjisubb (@rjisubb) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 19:03
    อยากมีแฟนอย่างเดียวไม่ได้ต้องมีแฟนเป็นครามด้วยนะ
    #4,684
    0
  24. #4664 Mat.ing (@formin-97) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 03:10
    เขินมากกกกก หวานมากกกกก รักกันมากกกกกกกกกกกกกกกก แงงง
    #4,664
    0
  25. #4634 FangiiLy_GC (@fang070535) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 17:15
    มีแฟนแล้วก็ให้แฟนขับให้แหละเนอะ
    #4,634
    0