{ yaoi } • Loud & Clear (end)

ตอนที่ 17 : 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53,277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,597 ครั้ง
    21 ก.พ. 62









17


เราต่างรู้ดีว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปตอนเจอหน้ากันคืออะไร

แต่ยังอยากถามให้แน่ใจ...ว่าตรงกับที่คิดไว้หรือเปล่า

 


ลูกชายเจ้าของบ้านหลังนี้เดินยิ้มแป้นลงมาที่ชั้นล่าง ช่วงเวลาสี่ทุ่มกว่าคุณพ่อกับคุณแม่เข้านอนกันหมดแล้ว เหลือแต่เขาที่ยังรอใครบางคนอยู่ และคนคนนั้นก็จอดรถปอร์เช่รออยู่หน้าบ้านในตอนนี้


ฟองฟางกดรีโมทเปิดประตูบ้าน เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ตอนที่ปอร์เช่คันนั้นเคลื่อนเข้ามาจอดในโรงจอดรถ ยังคงตื่นเต้นและประหม่าทุกครั้งที่ต้องเจอหน้าครามสมุทร หัวใจมันเต้นแรงอยู่เรื่อย เขาซ่อนความรู้สึกของตัวเองไม่เคยจะได้เลยสักครั้ง


“...” ยิ้มให้กับคนที่ก้าวลงจากปอร์เช่คันหรู ฝนตกหนักขนาดนี้ครามสมุทรยังจะขับรถมาทั้งๆ ที่ไม่มีเรื่องสำคัญอะไรเลยด้วยซ้ำ


ผมของฟองฟางยุ่งฟูเพราะถูกลมนอกบ้านพัดจนไม่เป็นทรง คนตัวขาวดันกรอบแว่นตาด้วยนิ้วชี้ เขาไม่ได้สายตาสั้น มันเป็นเพียงแค่แว่นตากันแสงที่ฟองฟางหยิบมาใส่ตอนเล่นโทรศัพท์เท่านั้น


ตากลมๆ มองคนตัวสูงกำลังเดินตรงเข้ามา บนไหล่กว้างสะพายกระเป๋าเป้คุ้นตาของเขาเอาไว้ ทั้งๆ ที่บอกแล้วว่ามันไม่ได้สำคัญอะไรมากมาย แต่ครามสมุทรก็ยังจะแบกมาคืนถึงที่


พวกเขาเดินเข้าบ้านด้วยกันโดยที่ยังไม่มีใครปริปากพูดอะไร มีเพียงรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าครามสมุทร และสีแดงจัดบนแก้มนุ่มนิ่มที่ฟองฟางไม่รู้ว่าตอนนี้มันแดงมากแค่ไหน...คนข้างๆ จะมองเห็นหรือเปล่า ถ้าเห็นเขาคงเขินแย่


“วางไว้ตรงนี้นะ”


“อื้อ ขอบคุณนะ...กินข้าวก่อนมั้ย”


“มันดึกแล้ว”


“อ่า”


ทั้งที่เคยคุยกัน เคยใกล้ชิดแต่ฟองฟางก็ยังประหม่าไม่เลิก คงเป็นเพราะสายตาของครามสมุทรไม่ได้เย็นชาเหมือนเก่า ฟองฟางเขินตาคมๆ ของคนตัวสูงที่จ้องมาด้วยสายตาอ่อนโยนผิดปกติ เขาไม่ชินเลย...ไม่ชินกับครามสมุทรที่เป็นแบบนี้


“งั้นบอกเราได้หรือยัง ทำไมถึงไม่ให้ตอบข้อความของช็อป”


เขากับครามสมุทรยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้าน เพราะทุกคนเข้านอนกันหมดแล้ว ฟองฟางเลยเลือกที่จะคุยกับครามสมุทรด้วยเสียงที่เบากว่าปกติ คนตัวเล็กก้มหน้าก้มตา ช้อนมองใบหน้าครามสมุทรเป็นพักๆ แต่เห็นสายตาอ่อนโยนแบบนั้นก็สู้ไม่ไหว แพ้พ่ายจนต้องหาจุดโฟกัสอย่างอื่นแทน


“ไม่อยากให้ตอบแชตใครเลย นอกจากคราม”


“ด ได้ไงล่ะ เรามีเพื่อนเยอะนะ ไม่ได้มีครามเป็นเพื่อนแค่คนเดียว”


“ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนฟองอยู่แล้ว”


“หมายความว่าไง...” ตากลมๆ ช้อนมองคนตัวสูง ฟองฟางรู้ว่าการเงยหน้ามองอีกคนจะทำให้หัวใจเต้นแรงมากกว่าเดิม แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็อยากเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายมากกว่าการก้มมองปลายเท้า แล้วได้แค่ฟังแต่เสียงทุ้มนุ่มของครามสมุทร


ไม่อยากปล่อยให้ช่วงเวลาดีๆ มันหลุดลอยไป ฟองฟางอยากเห็นใบหน้าของครามสมุทรในทุกอารมณ์ อยากรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร


วินาทีนั้นมืออุ่นของครามสมุทรกุมมือนุ่มเอาไว้ คนตัวสูงขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม จับมือของฟองฟางวางไว้ตรงแผ่นอกกว้างด้านซ้าย ให้ฟองฟางรับรู้ถึงก้อนเนื้อในนั้นที่มันกำลังเต้นแรงเพราะใครบางคน


“...อะไรเหรอ”


“หัวใจของครามไม่เคยเต้นแบบนี้ จนมาเจอฟอง”


แพ้น้ำเสียงทุ้มนุ่มกับจังหวะหัวใจของครามสมุทรจนทนมองหน้าต่อไปไม่ไหว สุดท้ายคนที่แพ้ก็คือฟองฟางเหมือนเดิม เขาละสายตาจากใบหน้าของคนตัวสูงแล้วก้มมองพื้นอีกครั้ง แต่ไม่ทันไรก็ต้องเงยหน้าสบตาครามสมุทรเมื่อกรอบหน้าถูกประคองขึ้นด้วยมือหนา


“เหนื่อยกับครามหรือยัง”


“ไม่เคยเหนื่อยเลย”


“ขอโทษที่ไม่ได้บอกว่ารู้สึกยังไงกับฟองตั้งแต่แรก” ริมฝีปากอุ่นแนบบนปลายจมูกโด่งงุ้มของฟองฟาง เจ้าตัวไม่เคยรู้หรอกว่าครามสมุทรชอบสีแดงปลั่งบนจมูกสวยๆ นี้มากแค่ไหน


ในตอนที่หัวใจของครามสมุทรกำลังเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ฟองฟางกลับเหมือนคนที่หยุดหายใจไปชั่วขณะแล้วด้วยซ้ำ เขารู้แต่เพียงว่าตอนนี้ขอบตามันร้อนผ่าว ภาพของครามสมุทรพร่ามัวเพราะน้ำตาดันไหลออกมา


“ฟองยังชอบครามอยู่มั้ย”


“ชอบ...เหมือนจะมากกว่าเดิม”


“ครับ”


“...”


รักฟองมากกว่าเดิมเหมือนกัน”


คำว่ารักที่หลุดออกจากปากของครามสมุทรทำให้ฟองฟางแทบยืนไม่ไหว เขาเกือบเซล้มลงไปถ้าครามสมุทรไม่ละมือข้างหนึ่งออกจากใบหน้าแล้วรวบเอวเข้าไปกอดไว้แน่น ฟองฟางเม้มปากกลั้นเสียงสะอื้น ไม่ได้อยากร้องไห้แต่น้ำตาดันไหลออกมาซะเยอะแยะ แล้วก็เป็นครามสมุทรที่เกลี่ยน้ำตาออกให้อย่างอ่อนโยน


เขาอยู่ในความคลุมเครือ ไม่ชัดเจนมาตลอด


อยู่กับความไม่แน่ใจ อึดอัดในใจมาตั้งนาน...ฟองฟางไม่คิดด้วยซ้ำว่าครามสมุทรที่เฉยชามาตลอด จะมีความรู้สึกที่มากมายกว่าเขา...จะรักเขามากขนาดนี้


“ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคราม”


“ตั้งแต่วันแรก”


“แล้วทำไมเพิ่งมาบอกเอาตอนนี้...ใจร้ายมากเลยนะ”


“เคยสัญญาไว้แล้วว่าจะไม่ให้รอนานแต่ก็ทำไม่ได้ ครามขอโทษ”


คนที่ร้องไห้ยิ้มทั้งน้ำตา ยิ่งตื้นตันใจเท่าไหร่น้ำตายังไหลออกมาไม่หยุด ฟองฟางเพิ่งรู้ก็วันนี้ว่าคนที่มีความสุขจนร้องไห้ออกมามันเป็นยังไง มันแตกต่างกับตอนที่เสียใจและดีกว่านั้นมากๆ จนบรรยายอะไรไม่ถูก


เขาร้องไห้ ครามสมุทรก็คอยเช็ดน้ำตาด้วยนิ้วโป้งที่เกลี่ยลงมาเบาๆ จนสุดท้ายเปลี่ยนเป็นใช้ริมฝีปากเช็ดแทน ครามสมุทรมอบความอบอุ่นในวันที่ฝนพรำ มันนุ่มละมุน ลึกซึ้ง...ตราตรึงจนอยากหยุดเวลาไว้แค่นี้


“ฟองฟาง”


“อือ”


“ขอรับผิดชอบได้มั้ยที่ไม่ตามสัญญา”


“ครามไม่ได้ไม่ทำตามสัญญาครามทำดีมาตลอด อย่าโทษตัวเองเลยนะ”


“อือ ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากรับผิดชอบอยู่ดี”


“แล้วจะรับผิดชอบเรายังไง”


“ทำตามก่อน”


“อื้อ”


“เรียกชื่อครามหน่อย”


“คราม...ครามสมุทร”


“มาเป็นหัวใจของครามสมุทรมั้ย”


น้ำเสียงอบอุ่น แววตาอ่อนโยนที่แสดงถึงความจริงจังในประโยคนั้น ฟองฟางไม่ได้ร้องไห้แล้วเพราะมัวแต่หาวิธีกลั้นยิ้ม เขาไม่อยากจ้องตาครามสมุทรแต่ก็หนีไปไหนไม่รอดเพราะมือหนาข้างหนึ่งเชยคางไว้อย่างนั้น


“นี่คือการรับผิดชอบเหรอ”


“ใช่ ยกให้ทั้งใจ ฟองอยากได้มั้ย”


“ถ้าเอาหัวใจครามมา...แล้วหัวใจของเราจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ”


“อยู่ที่นี่”


ตรงที่ที่ฟองฟางสัมผัสอยู่...อกด้านซ้ายของครามสมุทร


“เป็นแฟนกันมั้ย”


“ไม่เป็น”


“...”


“แต่จะเป็นหัวใจของครามสมุทร...ได้มั้ย”


“ยังไงก็ได้ แล้วแต่ฟองเลย”


“งั้นเป็นแล้วนะ”


“ครับ หัวใจของคราม”


“ไม่รู้มาก่อนเลยว่าครามจะเลี่ยนเก่งขนาดนี้...ไปเรียนมาจากไหน” ฟองฟางโดนรวบเข้าไปกอดด้วยแขนทั้งสองข้างใช้ปลายนิ้วชี้แตะปลายจมูกของครามสมุทรเบาๆ เขาเขย่งเท้าขึ้นเพื่อให้ระดับความสูงไล่เลี่ยกับคนตัวโตมากกว่านี้ ฉีกยิ้มกว้างกับคนที่ยกให้เขาเป็นหัวใจของครามสมุทร


“ไม่เห็นต้องเรียน ใช้ความรู้สึกเอา”


“บอกหน่อยว่าครามไม่เคยมีแฟน”


“เคย”


“นี่ เราเพิ่งคบกันนะ”


“ก็คนตรงหน้านี่ไง”


“อย่ามึนสิ หมายถึงอดีตต่างหาก”


คนตัวเล็กถูกช้อนตัวลอยอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของคนตัวสูง คนที่มีพลังล้นเหลือนั่งลงบนโซฟาตัวยาวโดยมีเขานั่งคร่อมอยู่บนตัก ครามสมุทรเอนหลังพิงพนักโซฟาคล้องแขนแกร่งรอบเอวบางอยู่อย่างนั้นดูไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย


“ปกติ รักเป็นชอบเป็น”


“ถ้าอย่างนั้นก็รู้แล้วแหละว่าได้สกิลการขอคนอื่นเป็นแฟนมายังไง”


“เคยคบกับคนอื่นมาก็จริง แต่ครามไม่เคยขอใครเป็นแฟนมาก่อน”


“...”


“ฟองคือคนแรก” จูบกลีบปากนุ่มนิ่มของคนตัวขาวเบาๆ หนึ่งที ถึงแม้ว่าครามสมุทรจะไม่ได้เย็นชาและตอนนี้อบอุ่นอ่อนโยนมากกว่าเดิม แต่แววตาของเขาอย่างกับเสือ...เจ้าเล่ห์จนฟองฟางกลั้นยิ้มไว้ไม่ได้


“แล้วทำไมจู่ๆ ถึงมาบอก...ปกติครามเก็บความรู้สึกเก่งจะตาย” เอียงหน้าหนีคนที่จะเอาแต่จูบ ครามสมุทรยื่นหน้าแนบริมฝีปากเขาหลายครั้งแล้ว แม้มันจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่สัมผัสกัน แต่คนที่ถูกจูบหน้าร้อนไปหมดแล้ว


“กลัวเสียฟองไป รู้มั้ย ครามเกือบเสียฟองไปตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน”


นิ้วแกร่งค่อยๆ ประสานกับนิ้วเรียวเล็กของฟองฟาง เขาสบกับดวงตาที่กระทบแสงไฟประกายสวยงาม ครามสมุทรยิ้มบางๆ ให้หัวใจของเขา กลั่นความรู้สึกผ่านนิ้วมือ สายตา และคำพูดให้คนตัวเล็กรับรู้ว่าที่ผ่านมามันเป็นเขาเองที่ทรมานแค่ไหน


“เพราะรักมากด้วย”


“ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคราม”


“ตั้งแต่วันที่ฟองหันมามองในแถว วันแรกที่เจอกันไง รู้สึกกับฟองตั้งแต่วันนั้น”


“แล้วทำไมไม่บอกกันเลย”


“ปากแข็ง อีกอย่างช็อปก็ชอบฟอง มีแต่คนพูดถึงฟองตั้งเยอะ”


“ไม่เอาแล้วนะคราม ต่อจากนี้ห้ามปากแข็งอีกแล้ว”


“ครับ”


ฟองฟางไม่ชินที่อีกฝ่ายเป็นแบบนี้ ไม่ชินกับความอ่อนโยนของครามสมุทรทั้งๆ ที่เคยจินตนาการเอาไว้ว่าถ้าใครที่ได้คนตรงหน้าไปเป็นแฟนต้องน่าอิจฉามากแน่ๆ ผู้ชายที่เฉยชากับทุกสิ่งอย่างเขาคงดูแลเอาใจใส่คนรักได้เป็นอย่างดี และก็เป็นอย่างที่คิด ไม่สิ ดีกว่ามากๆ เลยแหละ


“หน้าฟองมีแต่คำถาม” หรี่สายตาเจ้าเล่ห์มองคนในอ้อมกอดแล้วคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา ครามสมุทรจะรู้ตัวมั้ยนะว่าตัวเองหล่อและดูทุกสีหน้า...หล่อจนฟองฟางเหนื่อยไปหมดแล้ว


“รู้ได้ไง”


“รู้สึกอะไรก็ออกหน้าหมด ฟองเก็บความรู้สึกไม่เก่ง”


“อือ ไม่ดีเลยเนอะ”


ครามสมุทรส่ายหน้าพลางกระชับกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ฟองฟางที่นั่งบนตักตอนแรกก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะหนัก พยายามทำให้ตัวเองตัวเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่พอถูกกอดแน่นขนาดนี้เลยไม่สนใจแล้ว ครามสมุทรแข็งแรงกว่าที่คิดเยอะเลย


“อยากรู้อะไรหรือเปล่า ถามได้”


“เยอะแยะ ครามจะเบื่อก่อนมั้ย”


“ไม่เคยเบื่อ”


ครามสมุทรก็เป็นแบบนี้ตลอด ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ เขายังเป็นคนที่ทำให้หัวใจของฟองฟางเต้นแรงอยู่เสมอ


“ไม่ถามหรอก เรามีคำถามในหัวเยอะมาก แต่มันแย่งกันอยากรู้จนเราเหนื่อยไปหมดแล้ว”


“แล้วแต่ฟอง ครามมีเวลาตอบคำถามทั้งชีวิตอยู่แล้ว”


ฟองฟางหัวเราะให้กับคำเลี่ยนๆ ที่อีกฝ่ายพูดออกมา ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าครามสมุทรไปสรรหาคำพูดพวกนี้มาจากไหน แต่ถึงอย่างนั้นก็สัมผัสได้เลยแหละว่าครามสมุทรพูดออกมาจากใจจริง ไม่ได้ประดิดประดอยขึ้นมาเพื่อเอาใจฟองฟางอย่างเดียว


“อื้อ งั้นเดี๋ยวค่อยถาม”


“ครับ”


“คราม ขอบคุณนะที่มาบอกเรา”


ฟองฟางชอบดวงตาของครามสมุทร ชอบที่จะได้สบตากันอยู่อย่างนั้นแม้ว่าจะไม่มีใครพูดอะไรออกมาก็ตาม เหมือนสื่อสารกันผ่านสายตา ยิ้ม หัวเราะ...รู้สึกไปพร้อมๆ กันโดยไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกจากปาก


“ขอบคุณฟองเหมือนกัน ขอบคุณที่เป็นเข้ามาเป็นหัวใจของคราม”




*****




 

“ดีนะที่ไอ้ครามมันตั้งสถานะตอนสอบเสร็จแล้ว ถ้าตั้งตอนเช้านะมึงงง ได้เห็นไอ้ฟองเขินตายคาห้องสอบแน่”


“เออ น่าภูมิใจมั้ยล่ะ ทำให้คนที่ไม่ค่อยเล่นเฟซอย่างไอ้ครามเข้ามาตั้งสถานะได้”


“แต่แหม ขนาดมีแฟนแล้วยังฮอตไม่เลิกเลยนะไอ้ฟอง...”


แยมดันไหล่ฟองฟางเบาๆ แซวเท่าไหร่ไอ้เพื่อนที่สละโสดได้หมาดๆ ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเดือดร้อนกับพูดเมื่อกี้นี้เลย ฟองฟางเอาแต่นั่งกดโทรศัพท์ตั้งแต่ออกจากห้องสอบ คนที่คุยด้วยไม่ใช่แฟนหมาดๆ ของฟองฟางหรอก แต่เป็นบูม คนที่ทำท่าว่าจะจีบตั้งแต่เมื่อคืนแต่ก็ได้กินแห้วไปตามระเบียบ


ใครจะไปคิดว่าครามสมุทรจะจัดการทุกอย่างได้เร็วขนาดนี้ คลุมเครือในความสัมพันธ์จนแยมกับมัทที่มองห่างๆ เริ่มรู้สึกรำคาญ...ถึงได้ไฟเขียวให้ใครก็ตามที่ชอบฟองฟางเข้ามาจีบ กะจะทิ้งครามสมุทรไว้ที่กลางทางแล้วเชียว


“ไม่คุยแล้ว โคตรงอแงเลยว่ะ” ฟองฟางกดบล็อกแชตของบูมเพราะอีกฝ่ายเริ่มคุยไม่รู้เรื่อง อยู่ดีๆ ก็ส่งข้อความมาตัดพ้อ...เหตุมันก็เกิดหลังจากที่ครามสมุทรตั้งสถานะในเฟซนั่นแหละ


Kramsamut Anuwongworawat กำลังคบกับ Pakapat ff


ว่าจะไม่กดยอมรับแล้วเชียว ฟองฟางทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ตั้งแต่เดินออกจากห้องสอบแต่สุดท้ายก็ใจอ่อนยอมกดตอบรับคำขอของอีกฝ่าย ใช่ มันก็เป็นที่ฮือฮาทันทีเลยแหละ


“หมายถึงไอ้บูม?” แยมหันมาถามตอนที่พวกเขากำลังยืนเคี้ยวลูกชิ้นปลาระเบิดอยู่ตรงหน้าตู้กดเงินสด ยืนรอพ่อคนเงินเยอะอย่างมัทกดเงินราวๆ ห้านาทีแล้ว


“อือ”


“มันทำไมมึงวะ”


“ก็บอกว่าทำไมไม่รอก่อน ขอทำคะแนนก่อนได้มั้ย เยอะอ่ะ เอาไปอ่านมั้ย”


“แค่นี้ถึงขั้นบล็อกเลยเหรอ ปกติมีคนมาจีบมึงก็ปล่อยเบลอตลอด”


“ก็คนนี้พูดถึงครามแต่เรื่องแย่ๆ เบื่อจะคุยแล้ว”


“มีความหวงแฟนปกป้องแฟน”


“กดเงินไปเลยไอ้มัท ถ้าไม่เสร็จในสองนาทีกูจะกลับแล้วนะ”


แยมตีแขนมัทแรงๆ เบะปากใส่หนึ่งครั้งเพราะมัทยืนกดเงินนานมาก แถมยังไม่ยอมให้พวกเขากลับก่อนเพราะอ้างเหตุผลว่ากดเงินเยอะถ้าเกิดว่าโดนตีหัวแล้วถูกปล้นไปจะทำยังไง เขากับแยมเลยต้องมารับชะตากรรมยืนตากแดดเฝ้ามัทอยู่หน้าตู้กดเงินนี่แหละ


ฟองฟางเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเพราะอากาศมันชักจะร้อนเกินไปจนทำให้เครื่องร้อนจี๋ไปด้วย ยืนหันหลังให้มัท ผลัดกันป้อนลูกชิ้นเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย จนกระทั่ง...


“หยุดป้อนกูเลยไอ้ฟอง นู่น ปอร์เช่มึงวิ่งมานู่นแล้ว”


“ทำไงดี กูยังไม่พร้อมเจอหน้าครามเลยอ่ะ”


“อย่าบอกนะว่ามึงเขิน”


“อือออออ”


“โอ๊ยไอ้ฟอง ไปเลยมึง ไม่ต้องมายืนใกล้กูแล้ว เชิญนั่งรถหรูกลับบ้านไปเลย”


รั้งไว้หน่อยก็ไม่ได้ ._.


ฟองฟางถูกดันไหล่ให้ลงบันไดมาหนึ่งขั้น คนตัวเล็กผิวขาวจัดตอนที่อยู่กลางแดด แก้มกลมๆ แดงปลั่งอย่าบอกใคร ทั้งอายทั้งร้อนผสมกันมั่วไปหมดแล้ว


แล้วก็ต้องหน้าแดงเห่อร้อนมากขึ้นไปอีกเมื่อปอร์เช่คันนั้นเทียบจอดตรงหน้า คนในรถลดกระจกลงเผยให้เห็นใบหน้าแสนจะหล่อเหลาของคนที่นั่งอยู่ในรถคันนั้น ครามสมุทรเปิดประตูออกก้าวขาลงจากรถโดยไม่ดับเครื่องยนต์ พาร่างสูงๆ กับมือที่ถือร่มตรงมาทางฟองฟาง


แล้วหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ยืนถือร่มบังแดดให้อย่างนั้น...


กลางมหาวิทยาลัย หน้าโรงอาหารที่คนโคตรจะเยอะ!


แต่ทั้งๆ ที่ คนออกจะเยอะฟองฟางกลับไม่ได้ยินเสียงใดนอกจากเสียงลมหายใจเบาๆ จากคนที่อยู่ตรงหน้า เขาแหงนมองส่งยิ้มจางๆ ให้ครามสมุทรที่ยืนขมวดคิ้วเข้มๆ เข้าหากัน


“ยืนตากแดดทำไม”


“ไม่ได้ตากแดด ตอนแรกก็ยืนอยู่ในนั้นกับมัท”


ชี้นิ้วหันหลังไปตรงที่มัทยืนอยู่กับแยม ไม่รู้หรอกว่ามัททำธุรการเงินของตัวเองเสร็จหรือยัง แต่ที่แน่ๆ คือฟองฟางโคตรจะเกลียดรอยยิ้มของมัทกับแยมเลยจริงๆ


“กลับเลยมั้ยคราม”


“ชวนเพื่อนกลับด้วยมั้ย”


คนที่จู่ๆ ก็เกิดใจดีอยากชวนคนอื่นขึ้นปอร์เช่เอียงหน้าถาม แต่ฟองฟางรีบส่ายหน้าพัลวันจนเส้นผมปลิวไปตามธรรมชาติ ยกนิ้วชี้แนบริมฝีปากชมพูอวบอิ่มจนคนมองคลี่ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู


ท่าทางน่ารักๆ แบบนั้น ถ้าไม่ใช่ฟองฟางก็เป็นคนอื่นไม่ได้แล้ว


“เรากลัวเพื่อนล้อ แค่นี้ก็...จะแย่”


เสียงหัวเราะในลำคอดังเล็ดลอดออกมาจนฟองฟางหน้ามุ่ย เขารีบหันไปขยับปากบอกมัทกับแยมแบบไม่มีเสียงว่าขอตัวกลับก่อนแล้วรีบดึงมือคนตัวสูงให้ขึ้นรถไปด้วยกันเร็วๆ


พอแทรกตัวเข้ามาในรถ ปิดประตูปอร์เช่ได้แล้วก็ถอนลมหายใจเฮือกใหญ่จนครามสมุทรหันมามอง


“มองแบบนี้อีกแล้ว”


สายตาเจ้าเล่ห์ของเขาฟองฟางขอซื้อตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ ฟองฟางภาวนาให้ครามสมุทรคนเย็นชาคนนั้นกลับมาอีกครั้ง อย่างน้อยๆ ครามสมุทรคนนั้นยังทำให้ฟองฟางรู้สึกกลัวๆ เกร็งๆ อยู่บ้าง


ครามสมุทรคนที่มีแต่แววตาเจ้าเล่ห์คนนี้...น่าหยิกแก้มชะมัดเลย


คนตัวสูงไม่ได้ตอบอะไร แต่เอี้ยวตัวมาคาดเบลท์ให้แฟนทั้งๆ ที่ไม่จำเป็นต้องทำด้วยซ้ำ ฟองฟางกลั้นยิ้มหนักมาก กำมือที่วางอยู่บนตักแน่น...โชคดีนะที่ฟิล์มติดกระจกรถปอร์เช่คันนี้เป็นสีดำทึบ คนนอกมองเข้ามาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นแยมกับมัทที่ยืนกอดอกอยู่ที่เดิมและกำลังพยายามเพ่งมองเข้ามาคงเก็บไปแซวแล้วแน่ๆ


“ไปไหนต่อดีเหรอ” คนตัวเล็กผ่อนลมหายใจเบาๆ ครามสมุทรผละออกไปแล้ว เหลือไว้แต่อ้อมกอดอุ่นๆ จากคนตัวสูงที่ตัวตราตรึงอยู่อย่างนั้น


“บ้านฟอง”


“กลับบ้านเลยเนาะ”


“ไปคุยกับแม่ฟองหน่อย”


“เฮ้ย คุยทำไม”


“คุยเรื่องของเราสองคน”


“ด...เดี๋ยวนะคราม ต้องคุยด้วยเหรอ”


“ครับ”


“ฮื้อ คุยทำไมอ่า”


“บอกให้ท่านรู้ว่าฟองเป็นแฟนครามแล้ว”


“จริงๆ ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้ง...แหะ”


“ต้อง”


“ถ้าแม่รู้แม่เราต้องตั้งคำถามกับครามเยอะมากแน่ๆ เลย”


“เมื่อเช้าโดนถามไปแล้ว”


“ห๊ะ”


“จริงๆ”


คนที่ตอบว่า จริงๆ ทำหน้านิ่งเหมือนไม่เดือดร้อนอะไรกับเรื่องนี้เลย ฟองฟางขมวดคิ้วจ้องใบหน้าหล่อเหลาของครามสมุทร...ฟองฟางไม่รู้เลยว่าคุณแม่ไปตั้งคำถามกับอีกฝ่ายไว้ตั้งแต่ตอนไหน


อาจจะเป็นเมื่อเช้าที่ฟองฟางอาบน้ำ...หรือช่วงไหนสักช่วงนี่แหละ


“แต่ตอบไม่ทันเพราะต้องรีบไปสอบ ครามเลยบอกกับแม่ฟองว่าเดี๋ยวสอบเสร็จแล้วจะรีบกลับไปตอบให้หมด”


“...”


“ฟอง”


“หือ”


“ท่านเห็นตอนที่ครามจูบฟองด้วย”


ฟองฟางหน้าเหวอ ตากลมๆ เบิกกว้าง


...ไม่รู้จะพูดอะไรเลย


“สงสัยได้ตอบคำถามกันยาว”


ไม่รู้จะโทษอะไรดีแล้ว


โทษคุณแม่ได้มั้ยที่ท่านดันมาเห็นพวกเขากำลังจูบกันอยู่พอดี


โทษครามสมุทรที่เอาแต่ใจอยากจูบ...ทั้งๆ ที่เมื่อคืนก็ให้ไปตั้งเยอะแยะแล้ว


หรือจะต้องโทษตัวเองที่แพ้ครามสมุทรไปหมดทุกอย่าง ปฏิเสธอะไรอีกฝ่ายไม่ได้เลย...

ใจอ่อนยวบเพราะเขาหมดแล้ว

 







#ฟองฟางครามสมุทร





แล้วพวกเขาก็เป็นแฟนกันสักที ♥


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.597K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,227 ความคิดเห็น

  1. #5201 Mareemintty (@Mareemintty) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 17:37
    น้องงงงงงงง
    #5,201
    0
  2. #5195 pang_97s (@pang_97s) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 16:59
    โง้ยยย น่ารักกันจังวะ
    #5,195
    0
  3. #5186 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 00:27
    5555

    คุณแม่มาเจอจังหวะเด็ดพอดีสินะ
    #5,186
    0
  4. #5146 IiIingg (@IiIingg) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 08:16
    ครามสมุทรรร อ่ยยยยย
    #5,146
    0
  5. #5097 mz24 (@jwkz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 13:53
    หึ่ยย มันเป็นน่ารัก หมั่นเขี้ยวววว
    #5,097
    0
  6. #5039 คุณยิปปี้ (@salabaonim) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 16:58
    โคตรจะน่ารัก พี่ชอบจูบน้อง จูบถี่จนคุณแม่เห็นนะสิ้!
    #5,039
    0
  7. #5038 คุณยิปปี้ (@salabaonim) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 16:58
    โคตรจะน่ารัก พี่ชอบจูบน้อง จูบถี่จนคุณแม่เห็นนะสิ้!
    #5,038
    0
  8. #5006 Natza (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 12:38

    ชอบหนูฟองจริงๆ เลย

    #5,006
    0
  9. #5003 awakemy (@awakemy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 04:25
    วั้ยยยยย เฮ้//
    #5,003
    0
  10. #4991 cutieyou (@cutieyou) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 11:17
    ในที่สุดก็คบกันแล้ว ลุ้นมาตั้งนาน แงงง
    #4,991
    0
  11. #4974 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 09:38

    เป็นแฟนกันสักทีน๊าปล่อยให้ลุ้นซะตั้งนาน

    #4,974
    0
  12. #4957 06092549 (@06092549) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 22:59
    omgggggggggg
    #4,957
    0
  13. #4952 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 08:59
    เห็นตอนจูบเลยอ่ะ 5555555
    #4,952
    0
  14. #4927 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 19:25
    ฟองคนฮอต แต่ก็แพ้ใจพี่เหนือราบคาบ
    #4,927
    0
  15. #4909 FernNAlls (@fern_33642) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 23:06
    สินสอดใส่พานรอเลยค่ะจังหวะนี้
    #4,909
    0
  16. #4888 UnlunLun (@UnlunLun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 13:03
    อุ๊ย!!ขันหมากเตรียมรอเลย
    #4,888
    0
  17. #4883 aka-ae (@aka-ae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 21:47
    บอกแล้วต้องมีคนเห็น 555
    #4,883
    0
  18. #4847 llllovellll (@llllovellll) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 18:28
    หยักเปงหัวใจของครามสมุทร แงงง แพ้มากๆเลย ฮื่อออ ไปคุยกะแม่เลยด้วย
    #4,847
    0
  19. #4834 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 10:38
    ในที่สุดก็เป็นแฟนกันแล้ววววววววว >___< แล้วครามคือปากหวานมากๆ หยอดเก่ง >////<
    #4,834
    0
  20. #4797 jubjangnaja (@jubjangnaja) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 21:01
    ผู้ชายที่ชื่อครามสมุทรไม่ควรมีคนเดียวในโลกจริงๆๆๆๆๆๆ
    #4,797
    0
  21. #4777 dbsgsjg7 (@md_dbsg_sj) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 23:50
    ครามทำไมดีขนาดนี้ แพ้อะ
    #4,777
    0
  22. #4725 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 10:05
    ฮือออ หัวใจของพี่คราม
    #4,725
    0
  23. #4717 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 19:58
    เป็นแฟนกันสักที 5555
    #4,717
    0
  24. #4712 Maylyunho (@Maylyunho) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 13:42
    เอ็นดูเจ้าหองตัวลีบอน่ๆเจอคุณแม่
    #4,712
    0
  25. #4663 Mat.ing (@formin-97) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 02:51
    จ้าาาา รักแฟนมากก หลงแฟนมากกกก คุนแม่อย่าตีน้องฟองนะคะ ตีพี่ครามแทน หึ่ย!!!
    #4,663
    0