{ yaoi } • ทำแบบนี้ขาดอากาศหายใจพอดี (end)

ตอนที่ 3 : 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 109,036
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,370 ครั้ง
    28 ส.ค. 61











03

เป็นเกลียวคลื่นที่กระทบในอกซ้าย

แล้วเราก็ลงไปในนั้น จนแทบขาดอากาศหายใจ

 




ไม่ต้องจับมือแล้วก็ได้มั้งครับ


ทั้งที่เดินอยู่ในลานจอดรถแล้วแท้ๆ หม่อมราชวงศ์ทรงโปรดยังจับมือไม่ยอมปล่อย และรู้ทั้งรู้ว่าตัวเองสูงกว่าก็ยังแกล้งด้วยการก้าวขายาวเดินไปตามโถงทางเดินของโรงแรมอย่างเร็วจนเอ็นดูแทบต้องวิ่งตาม


ปล่อยได้ยังไง เดี๋ยวลูกคุณน้าหายรับผิดชอบไม่ไหวพอดี


คุณพูดเว่อร์


ขึ้นรถ


คุณชายทรงโปรดรับกุญแจรถจากคนขับรถที่ก่อนหน้านั้นยึดกุญแจเขาไป เสียงปลดล็อกประตูรถดังขึ้นพร้อมๆ กับเสียงทุ้มของเขา เอ็นดูเงยหน้ามองทรงโปรดแวบเดียว ก่อนเปิดประตูรถแล้วหย่อนตัวเข้าไปนั่ง


ขนาดทำตามคำสั่งของคนโตกว่าอย่างดี เขายังไม่ยอมปล่อยมือเอ็นดูออกเลย


จะปิดประตูครับ


เขาถึงยอมปล่อย


เมื่อมือขาวเป็นอิสระ เอ็นดูเลยคว้าประตูรถแล้วดึงเข้าตัวเพื่อปิด เพียงแค่ไม่กี่วินาทีเจ้าของรถก็เข้ามานั่งในตำแหน่งคนขับ เอ็นดูกัดริมฝีปากเหลือบมองทรงโปรดที่ทำหน้าสบายอกสบายใจ


เอ็นดูเบนสายตาจากใบหน้าของเขาแล้วมองไปที่อื่น มือขาวดึงสายเบลท์เพื่อคาดตัว แต่ดึงยังไงก็ดึงไม่ออก เลยตัดใจปล่อยเลยตามเลย


คุณ! อีกแล้วนะ จะทำอะไรครับ


จะคาดเบลท์ให้


ไม่เป็นไร ผมคาดเองได้


ใจแทบร่วงลงตาตุ่มเมื่อร่างสูงขยับตัวแนบชิด มือหนาข้างซ้ายเอื้อมพาดตัวเอ็นดู ส่วนมือขวาอ้อมผ่านด้านหลัง กักขังไว้ในอ้อมกอดอีกครั้ง และใกล้ชิดเอ็นดูอีกครั้ง


มือเรียวเล็กทาบบนอกกว้างพร้อมออกแรงดันแต่ทรงโปรดไม่สะท้าน แถมยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ยื่นจมูกของตัวเองเข้าใกล้กับพวงแก้มยุ้ยของเอ็นดูจนเจ้าตัวต้องหันหน้าหนี


คนอะไรไม่รู้ชอบฉวยโอกาส


ถ้าจะคาดเองทำไมไม่คาดตั้งแต่แรก


ก็สายเบลท์รถคุณดึงไม่ออก ติดอะไรอยู่ไม่รู้


ดูเหมือนว่าทรงโปรดก็กำลังพยายามดึงมันออกอยู่เหมือนกัน เอ็นดูกลั้นหายใจเมื่อลมอุ่นๆ จากปลายจมูกโด่งของร่างสูงสัมผัสลงบนลำคอขาวของตัวเอง เม้มปากแน่น กลืนน้ำลายคอช้าๆ รอให้เวลาที่ตัวเองได้เป็นอิสระมาถึงไวๆ


จนกระทั่งตาเรียวเห็นสายเบลท์สีดำถูกดึงออกโดยมือหนา ทรงโปรดดึงเบลท์พาดกายของเอ็นดู เขาผละตัวถอยออกก่อนขยับไปนั่งประจำที่คนขับเหมือนเดิมเมื่อเสียงล็อกของเบลท์ดังขึ้น


เอ็นดูยกมือขึ้นจับเบลท์แน่น ต่างคนต่างเงียบ


ไม่ได้อยากจะเหลือบมองเขาเลย แต่สายตาดันเผลอมองตลอด และทุกครั้งที่เหลือบมองก็เห็นว่ามุมปากหยักของคุณชายทรงโปรดกำลังยกยิ้มอยู่ด้วย


คงมีความสุขมากที่ได้แกล้ง


จอดหน้าโรงแรมก็ได้นะครับ


เมื่อรถเบนซ์สีดำคันหรูเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถ เอ็นดูก็เปล่งเสียงบอกทรงโปรด คงดีกว่าถ้าหารถกลับเอง อย่างน้อยก็ไม่ต้องนั่งร่วมทางกับเขา


แต่เมื่อตอนที่รถออกสู่ถนนใหญ่ทรงโปรดกลับไม่แวะจอดตรงไหนให้สักที่ เขาเอื้อมมือเปิดเพลงเพราะๆ จากคลื่นวิทยุแล้วขับต่อไปท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมา


“คุณ”


“รับปากคุณน้าแอ้ไว้แล้วว่าต้องส่งให้ถึงที่”


“ไม่เป็นไรหรอกครับ ออกมาขนาดนี้แล้วคุณแม่คงไม่รู้”


“...”


“ไม่อยากรบกวนเวลาคุณด้วย”


“จะให้จอดแล้วทิ้งไว้แถวๆ นี้ จากนั้นก็ไปโกหกคุณน้าแอ้ว่าส่งลูกชายถึงหน้าคอนโดอย่างนั้นเหรอ”


จังหวะที่รถติดไฟแดงร่างสูงเปล่งเสียงถามเอ็นดูที่นั่งหายใจไม่ทั่วท้องอยู่บนรถ ยังคงแอบมองเขาอยู่ แต่เว้นระยะเพราะตอนนี้ทรงโปรดกำลังหันหน้าจ้องเอ็นดูด้วยดวงตาคมกริบ


“โกหกคนเดียวไม่พอ ยังชอบให้คนอื่นช่วยโกหกอีกด้วย”


“...”


“ร้ายนะเรา”


“ขอโทษครับ ผมไม่ได้อยากโกหก”


เอ็นดูขอโทษเขาจากใจจริง ใช่ว่าอยากโกหกซะเมื่อไหร่ และไม่ใช่แค่เปล่งคำขอโทษออกมาอย่างเดียว แต่สองมือขาวเรียวยังยกขึ้นพนมก้มหน้าไหว้คนอายุมากกว่าอีกต่างหาก


หม่อมหลวงจิรา วงศ์ประดิษฐ์ ถูกเลี้ยงดูปูเสื่อมาอย่างดี เอ็นดูเป็นผ้าขาวสะอาดเอี่ยมของตระกูลวงศ์ประดิษฐ์ ถูกเลี้ยงมาให้อยู่ในโอวาทของคุณหญิงลักขณาผู้เป็นป้าที่ค่อนข้างจะเป็นคนหัวโบราณ ทำให้เอ็นดูไม่สามารถนอกลู่นอกทางได้


ปกติเอ็นดูต้องอาศัยในวังที่เขาใหญ่ แต่เพราะสอบติดมหาวิทยาลัยดังในกรุงเทพฯ เขาเลยได้รับอนุญาตจากผู้ใหญ่ให้ออกมาใช้ชีวิตคนเดียวได้ คุณแอ้ซื้อคอนโดใจกลางกรุงฯ ให้เอ็นดูที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย


คุณแม่อะลุ่มอล่วยกฎครอบครัวกับเอ็นดูมากที่สุดแล้วเพราะท่านเป็นผู้หญิงสมัยใหม่ แต่สิ่งที่คุณแม่ขออย่างเดียวก็คืออย่าไปเที่ยวสังสรรค์ดึกดื่น พยายามอย่าไปในสถานที่ที่คุณหญิงป้าไม่ชอบเพราะหากรู้ถึงหูหม่อมราชวงศ์ลักขณาขึ้นมาเมื่อไหร่ ไม่ใช่เอ็นดูที่ถูกดุคนเดียว แต่คุณหญิงป้าอาจจะดุคุณแม่ไปด้วย


“ไม่ได้อยากโกหกแต่ก็โกหกไปแล้ว”


เอ็นดูกัดริมฝีปากอวบเบาๆ อยากถอนหายใจแรงเพื่อระบายความอึดอัดใจแต่ก็กลัวเสียมารยาท แค่นี้เอ็นดูก็ถูกข้อหาคนขี้โกหกรัดตัวไปหมดแล้ว


“ผมมีเหตุผลครับ”


“เหตุผลอะไร” เขาถามพร้อมหันหน้าหล่อๆ มองคนตัวขาว


“คืนสร้อยมาก่อนได้มั้ย แล้วผมจะบอก”


“คนที่โกหกมีข้อแม้ได้ด้วยเหรอ”


“คุณ”


“บอกเหตุผลมา ถ้าฟังขึ้นจะคืนสร้อยให้”


“ไม่เกี่ยวกันมั้งครับ สร้อยของผม คุณเก็บได้ก็ควรคืน”


“เกี่ยวสิ”


เป็นผู้ชายที่เอาแต่ใจตัวเองมาก


แต่เอ็นดูก็ทำอะไรเขาไม่ได้เลย เพราะตอนนี้ทรงโปรดเป็นคนกุมความลับของเอ็นดูอยู่ ถ้าเกิดเรื่องที่เขาเข้าผับถึงหูคุณแม่กับคุณหญิงป้าเมื่อไหร่ เอ็นดูคงถูกเรียกกลับวังแล้วอาจจะถูกกักบริเวณทันที


ยังไงตอนนี้ก็หาทางเลือกอื่นไม่ได้ ในเมื่อสร้อยข้อมือยังอยู่กับเขา และทรงโปรดเองก็เป็นคนที่ถือไพ่เหนือกว่า...บอกเหตุผลไปคงไม่มีอะไรเสียหาย


“คุณแม่ไม่ชอบให้ผมไปในที่แบบนั้นครับ”


“อืม” เขาครางรับเสียงเบา


“แต่ที่คุณเจอเมื่อวาน เพราะว่าพี่ปัน...พี่รหัสเขาอกหักแล้วดื่มหนักมาก ผมกลัวว่าจะเกิดอันตรายเลยไปรับกลับห้อง”


“...”


“...”


เอ็นดูเม้มปากแน่น บีบมือตัวเองเบาๆ ไม่รู้ว่าความจริงที่พูดไปทรงโปรดจะเชื่อมากน้อยแค่ไหน แต่อย่างน้อยเขาก็คือคนเดียวที่เอ็นดูไม่ได้โกหกด้วย


“คอนโดอยู่ข้างหน้าใช่มั้ย”


“ครับ? อ่อ ใช่ครับ”


เขาไม่หือไม่อืออะไรกับเหตุผลของเอ็นดูเลยสักนิด แต่เปลี่ยนเรื่องได้เร็วเหมือนเปลี่ยนเครื่องดื่มในผับ


ทรงโปรดพยักหน้าเล็กน้อยก่อนหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าบริเวณคอนโดหรู ก่อนจะขับรถขึ้นบนลานจอดรถของคอนโด


“คุณจะขึ้นไปดื่มน้ำก่อนมั้ยครับ”


“อือ กำลังคอแห้งอยู่พอดี”


เอ็นดูชะงักหันขวับมองทรงโปรด เบิกตากลมของตัวเองเล็กน้อย อ้าปากค้างเพราะไม่คิดว่าประโยคที่เอ่ยตามมารยาทจะส่งผลให้คนตัวสูงเปิดประตูแล้วลงจากรถคันหรูในทันที


งานเข้าแล้ว


“ไม่ลงมาล่ะ”


เอ็นดูปลดเบลท์เมื่อทรงโปรดเดินอ้อมจากอีกฝั่งมาเปิดประตูรถให้ คนผิวขาวก้าวลงจากรถก่อนเสียงประตูปิดจะดังขึ้น เงยหน้ามองร่างสูงแวบเดียวก็ต้องหลบสายตาเมื่อพบว่าเขาจ้องมองก่อนอยู่แล้ว


“พักอยู่ชั้นไหน”


“ห้าสิบสองครับ”


“โอเค เชิญครับ”


หม่อมราชวงศ์ทรงโปรดผายมือให้เอ็นดูเดินนำไปก่อน คนผิวขาวก้าวขาพลางยกข้อมือขวาขึ้นมาลูบเบาๆ


สร้อยยังอยู่กับทรงโปรด แต่จะขอคืนตอนนี้เขาคงทำไม่รู้ไม่ชี้ใส่อีก


คงต้องรอให้เขาดื่มน้ำจนสบายใจก่อน แล้วค่อยทวงสร้อยคืนอีกที






***** 






เพราะว่าวันนี้ฝนตกหนัก เอ็นดูเลยไม่ได้ออกไปยืนริมระเบียงเพื่อดูแสงสีของแม่น้ำเจ้าพระยาเหมือนวันก่อนๆ มือขาวดึงผ้าม่านปิดหน้าต่าง นอกจากเม็ด นอกจากฝนที่สาดกระทบเกาะอยู่บนกระจกก็ไม่มีอะไรน่ามองแล้ว


นอกซะจากเจ้าของร่างสูงที่นั่งดูทีวีจิบน้ำแก้วเดียวมานานเกือบสองชั่วโมง


ตั้งแต่ถึงห้อง เอ็นดูเดินทำอะไรเรื่อยเปื่อยเสร็จไปแล้วเยอะมาก เสิร์ฟน้ำให้ทรงโปรด หวังว่าเขาจะจิบเบาๆ แล้วขอตัวกลับ แต่เปล่าเลย ทรงโปรดขอเปิดทีวีดูข่าว แล้วทำตัวสบายๆ เหมือนที่นี่เป็นบ้านของตัวเอง


เขาจะทำตัวสบายๆ ก็ไม่ผิดหรอก เพราะเอ็นดูพลาดเองที่บอกกับเขาว่า ตามสบายครับ


พลาดเองจริงๆ


ใครจะคิดว่าเขาจะทำตัวตามสบายแบบนี้


“คุณ ยังไม่กลับอีกเหรอครับ”


เอ็นดูยืนห่างจากร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟาราวห้าเมตร เอ่ยปากถามเชิงไล่ให้เขากลับบ้านกลับช่องได้แล้ว


ทรงโปรดมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง แต่พอพบว่ามีม่านปิดอยู่เขาเลยขยับตัวลุกขึ้นเดินไปตรงนั้น มือหนาแง้มม่านสีเทาออกเล็กน้อย ก่อนปิดมันไว้เหมือนเดิมแล้วเดินกลับมายืนอยู่ตรงหน้าโซฟา


“ฝนยังตกอยู่ ตกหนักด้วย”


เอ็นดูเห็นเขายกยิ้ม


“ใจคอจะไล่กลับทั้งๆ ที่ฝนอยู่แบบนี้เลยเหรอ”


“แล้วคุณจะเอายังไง”


“ก็ต้องอยู่ที่นี่จนกว่าฝนจะหยุดตก”


“งั้นคงเช้าเลยแหละครับ”


“อืม”


“...”


“ถ้าหยุดตกตอนเช้าคืนนี้คงต้องนอนค้างที่นี่”


ร่างสูงยืนล้วงกระเป๋ากางเกง เปล่งเสียงทุ้มด้วยท่าทางนิ่งเฉย ผิดกับเอ็นดูที่ขมวดคิ้ววุ่นวาย ส่ายหน้าจะพูดปฏิเสธแต่ก็ถูกคุณชายทรงโปรดดักทางไว้ก่อน


“อย่าลืมนะว่าเราทำเรื่องอะไรไว้”


“ผมรู้ว่าผมโกหก ผมขอโทษและบอกเหตุผลให้คุณฟังไปหมดแล้ว”


เอ็นดูไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้เลย การที่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้เพราะถูกเขาแกล้งมันทำให้เอ็นดูหงุดหงิดตัวเองที่สุด รู้ทั้งรู้ว่าเขาจงใจทำให้ปั่นป่วนแต่ก็ยังหลงเข้าไปอยู่วังวนคนขี้แกล้งอยู่ดี


“ฝนตกไม่พอ แต่เมาด้วย ทำไมใจร้ายไล่กลับบ้านแบบนี้”


“คุณเมาเหรอ”


“ใช่”


“เมาแล้วขับรถมาส่งผมทำไมครับ”


“ก็คุณน้าแอ้ฝากฝังไว้แล้ว”


“ดื่มด้วยเหรอ ทำไมไม่เห็น...” เอ็นดูพึมพำเพราะไม่อยากส่งเสียงเถียงกับเขาแล้ว


“ดื่มวิสกี้ไปแก้วหนึ่ง”


ร่างสูงยกยิ้มตอนที่เอ็นดูสบตาเขา


ปากจิ้มลิ้มมุบมิบเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่ก็เปลี่ยนเป็นเม้มแน่น


“นอนห้องไหน”


“ผมเหรอครับ”


“ใช่”


“ห้องนี้ เฮ้ย ไม่ๆ คุณ”


เสียงร้องหวานๆ ดังขึ้นเมื่อทรงโปรดสาวเท้าเข้าไปในห้องนอนของเอ็นดู เขาถอดสูทสีดำออกแล้วพาดไว้กับเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ในห้องนอนก่อนล้มตัวลงบนเตียงนุ่มๆ ที่มีกลิ่นหอมของเจ้าของห้องติดอยู่


เอ็นดูวิ่งตามมาติดๆ จะร้องบอกให้ทรงโปรดลุกขึ้นแล้วออกจากนี้ไปก็ไม่ได้แล้ว เพราะมือหนาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาออกทีละเม็ดจนแผงอกขาวกำยำเผยต่อหน้าต่อตาเอ็นดู


ทรงโปรดดุนลิ้นข้างแก้ม ยกยิ้มร้ายตามแบบฉบับคนเจ้าเล่ห์


 “สร้อยข้อมืออยู่ในกระเป๋าเสื้อ”


 “ผมหยิบได้ใช่มั้ยครับ”


แต่เขาก็เจ้าเล่ห์กับเอ็นดูคนเดียวเท่านั้น


“ได้”


“ขอบคุณนะครับที่เก็บสร้อยไว้ให้”


“แต่คืนนี้ห้ามหนีไปนอนที่อื่น”


เขารู้ทันความคิดเจ้ากระต่ายน่ารักนี่หมดแหละ


“เคยนอนตรงไหนก็นอนตรงไหน”


“ผมนอนตรงนี้”


เอ็นดูชี้นิ้วไปตรงจุดที่เขานอนอยู่


“แต่คุณนอนอยู่”


“ไม่เป็นไร เดี๋ยวขยับให้”




*****




จอมภพPP: เมื่อคืนไม่ครบแก๊งว่ะ

จอมภพPP: มีคนหายหัว

Peach: ไอ้หม่อมถูกคุณแม่กักตัวเหรอวะ

จอมภพPP: หรือว่ามันจะเจอหญิงถูกใจแล้วนัดกินตับ

Peach: ก็น่าคิด ได้ข่าวว่าเมื่อคืนหม่อมมันไปงานเลี้ยงด้วย น่าจะเจอคุณหนูสวยๆ เปล่าวะ

จอมภพPP: ตรวจเลือดด้วยเพื่อน อย่ามั่วมากน้าเป็นห่วง

Prod: รำคาญ

จอมภพPP: เกี้ยวกราดใส่เพื่อนแต่เช้า

Peach: เมื่อคืนไม่มาร้านกู ไปไหนมาวะ

Prod: งานเลี้ยง

Peach: ไม่ดิ งานเลี้ยงกี่ครั้งมึงก็ปลีกตัวมาร้านได้

Prod: เบื่อ จะให้ไปทุกวันเลยเลยหรือไง

จอมภพPP: อย่างไอ้โปรดเนี่ยนะเบื่อ

Prod: เออ เมื่อวานไปส่งเด็กมา

จอมภพPP: นั่นไงกูว่าละ

จอมภพPP: เฮ้ย เดี๋ยวๆ

จอมภพPP: มึงส่งเด็กด้วยวิธีไหนวะ

จอมภพPP: ลงมาส่งแล้วให้เขานั่งแท็กซี่กลับเองงี้อ่อ พ่อคนหวงรถ

Prod: เปล่า ก็ขับไปส่ง

Peach: กูไม่เชื่อ

จอมภพPP: กูก็ไม่

จอมภพPP: นอกจากคุณหญิงแม่แล้ว มึงก็ไม่เคยให้ใครนั่งรถของมึง

จอมภพPP: โดยเฉพาะที่นั่งข้างคนขับ

Prod: ใช่ ก็คุณแม่สำคัญที่สุด

Peach: แล้วเด็กที่ไปส่งเนี่ย สำคัญเท่าคุณหญิงแม่เลยเหรอ

Prod: อือ สำคัญ

 

ถ้าไม่สำคัญจะให้มานั่งบนรถทำไมล่ะวะ


นอกจากคุณแม่แล้ว ทรงโปรดไม่เคยให้ใครขึ้นมานั่งบนรถของเขา โดยเฉพาะที่นั่งข้างคนขับ


ตามนั้น ทรงโปรดเป็นคนรักรถเข้าเส้นเลือด เขาไม่อยากให้ใครมายุ่งกับรถสุดรักสุดหวง เลยตัดปัญหาโดยการไม่อนุญาตให้ใครสักคนขึ้นมาหย่อนก้นในรถของเขา มีแต่คุณแม่คนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์


แต่ตอนนี้ไม่ใช่แค่คุณแม่แล้ว


เพราะมีเจ้าคนน่ารักที่ชื่อเอ็นดูได้สิทธิ์เป็นคนสำคัญของหม่อมราชวงศ์ทรงโปรด


ตอนนี้เขาเหมือนคนบ้าที่นั่งดมกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มหอมๆ กลิ่นเดียวกับน้องแล้วคลายปากยิ้มอารมณ์ดีอยู่ในห้องรับแขก รอเจ้าเด็กน่ารักแต่งตัวไปสอบจนตัวเองดื่มโกโก้ร้อนหมดแก้วไปแล้ว


มุ้งมิ้งดีมั้ยล่ะ


คนคูลๆ อย่างเขาต้องมายกแก้วโกโก้ขึ้นดื่มเพราะที่นี่ไม่มีกาแฟ


ห้องน้องไม่มีกาแฟเลยจริงๆ หลังจากที่ทรงโปรดตื่นนอน อาบน้ำ แต่งตัวเสร็จแล้วก็เจอกับเจ้าของห้องที่นั่งอยู่หน้าทีวีจอใหญ่ เอ็นดูถามเขาว่าจะดื่มอะไรก่อนกลับมั้ย แน่นอนว่าเขาต้องดื่มกาแฟ แต่เอ็นดูส่ายหน้าแล้วบอกเสียงนิ่มว่าที่นี่ไม่มีคาแฟ มีแต่โกโก้ ชาเชียว แล้วก็นมสด


เข้มๆ อย่างเขาก็ต้องเลือกอะไรที่เข้มๆ โกโก้อ่ะพอได้อยู่


เอ็นดูมีสอบตอนสิบโมง เขาเลยอาสาไปส่งเพราะเช้านี้ฝนตกไม่ยอมหยุดสักที เอ็นดูปฏิเสธไม่ได้เพราะทรงโปรดดันหยิบเรื่องในผับกับเรื่องที่น้องโกหกเมื่อคืนขึ้นมาพูดอีกครั้ง


ไม่ได้จะขู่ แค่บอกให้รู้ว่ายังไม่ลืม : )


น้องพูดอะไรมากไม่ได้ เอ็นดูเลยเป็นเด็กดีที่ตกอยู่ในโอวาทของเขาแทน แถมน้องยังใจดีกอดเสื้อผ้าของเขาไว้แนบอกไปปั่นแห้งให้ ใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มซะหอมจนทรงโปรดดมแล้วดมอีก


แต่อยากดมเนื้อหอมๆ ของน้องมากกว่า


ทั้งที่มีสอบสิบโมงแต่เอ็นดูตื่นมาตั้งแต่ตีห้าเพื่อซักผ้าให้ ดูเหมือนน้องจะตื่นเช้า ก็ใช่ แต่ก็ยังไม่ทันทรงโปรดที่ตื่นมาจ้องหน้าคนนอนอยู่ตั้งแต่ตีสี่ครึ่งอยู่ดี


เหมือนโรคจิตจริงแหละ

 


Peach: ไอ้หม่อม แล้วเด็กที่มึงขับรถไปส่งนี่ชื่ออะไรวะ

 


“คุณ เห็นสร้อยข้อมือของผมมั้ยครับ”


เสียงนุ่มนิ่มดังขึ้นพร้อมๆ กับเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า แน่นอนว่าทรงโปรดเลือกที่จะสนใจเสียงนุ่มเจือความว้าวุ่นมากกว่าเสียงอื่น เขาเอี้ยวตัวมองเจ้าของห้องที่เดินทำหน้ามุ่ยออกจากห้องแต่งตัว คิ้วสวยขมวดชนกันยุ่งเหยิง เอ็นดูเดินประคองข้อมือขวาตรงมาหาเขา


“สร้อยหายอีกแล้ว...” เอ็นดูเม้มปาก “คุณไม่ได้แกล้งกันใช่มั้ย”


ถ้าเป็นคนอื่นคงโวยวายแต่เอ็นดูแค่เปล่งเสียงนิ่มๆ นุ่มๆ ของตัวเองออกมาเท่านั้น ใบหน้าของน้องมีแต่ความเครียดจนทรงโปรดต้องลุกขึ้นเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ


ถึงเขาจะชอบแกล้ง แต่ถ้าได้คืนของแล้วก็คืนเลย


ไม่เก็บไว้กับตัวเพื่อหาเรื่องน้องแน่นอน


“คืนไปแล้วนี่”


“เมื่อคืนผมหยิบออกจากสูทของคุณแล้ว แต่ว่า...มันหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้”


“แล้วได้ใส่หรือยัง”


เอ็นดูพยักหน้าหงึก เม้มปากแน่น ตาแดงก่ำเหมือนเด็กกำลังจะร้องไห้


“โอเค ใจเย็นๆ ก่อน เดี๋ยวช่วยหา”


ทรงโปรดวางมือบนศีรษะกลม ก้มหน้ามองน้อง ลูบเส้นผมนุ่มกับโครงหน้าหวานของคนตัวเล็กเบาๆ แล้วผละตัวออกก่อนเดินกลับเข้าไปในห้องนอน


เอ็นดูยืนนิ่งเมื่อรับสัมผัสกับน้ำเสียงอ่อนโยนของคุณชายทรงโปรด ขอบตาร้อนพลันหายไปทันทีแล้วเปลี่ยนเป็นแก้มปลั่งขึ้นสีแดงแทน น้องหมุนกายตามร่างสูงที่หายเข้าไปในห้อง คลี่ยิ้มบางเมื่อเห็นว่าคนที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับสร้อยข้อมือนั้นดูเป็นเดือดเป็นร้อนยิ่งกว่าเอ็นดูซะอีก


“คุณ ผมหาในห้องนอนแล้ว”


ร่างสูงก้มๆ เงยๆ รื้อหมอน ผ้าปูที่นอนทุกอย่างลงพื้น ตอนนี้ทรงโปรดกับกำลังรื้อลิ้นชักของเอ็นดูด้วย


“แล้วเจอมั้ย” ทรงโปรดหันมาถาม แล้วก็พบกับคำตอบว่าไม่จากการส่ายหัวของเอ็นดู “โอเค”


“ผมจำไม่ได้เลยว่ามันหายไปตอนไหน”


“จำไม่ได้ไม่เป็นไร ช่วยกันหาแป๊บเดียวก็เจอ”


ทรงโปรดทำท่าจะเดินออกจากห้องแล้วหาต่อ แต่ตอนนี้มันเก้าโมงเศษๆ ไปแล้ว เอ็นดูมีสอบตอนสิบโมง แน่นอนว่าน้องไปสายกว่านี้ไม่ได้


“ไม่เป็นไรครับ คุณไปทำงานเถอะ ผมก็จะไปสอบแล้วเหมือนกัน”


ร่างสูงชะงักเท้าที่กำลังเดินเข้าห้องน้ำ เขาหันมามองน้องที่ทำหน้ามู่ทู่


ดูวุ่นวายใจขนาดนี้ อยากรู้จริงๆ ว่าจะเอาสมาธิที่ไหนไปสอบ


“บอกแล้วไงว่าจะไปส่ง”


“คุณไม่ทำงานเหรอครับ”


“ทำ แต่จะไปส่งเราก่อน”


“...”


“แล้วสร้อยที่หายสำคัญมากมั้ย”


ทรงโปรดถาม เขาขมวดคิ้วตามเอ็นดู รู้สึกเครียดไปด้วยจริงๆ


“สำคัญครับ เป็นสร้อยที่คุณพ่อให้ไว้ก่อนเสีย”


น้องเงยหน้าสบตาก่อนละไปมองอย่างอื่น ทั้งๆ ที่อยู่ในโหมดดราม่ายังอุตส่าห์กัดริมฝีปากอวบยั่วเขาอีกจนได้


รู้แล้วว่าเป็นท่าประจำตัว

แต่ไม่ต้องทำบ่อยๆ ก็ได้


 “มันเก่าแล้วเลยขาดง่าย ผมจะเอาไปซ่อมตั้งหลายครั้งแต่ก็ลืมทุกที”


ทรงโปรดขยับกายสูงเข้าใกล้ ประคองโครงหน้าหวานนุ่มนิ่มของน้องด้วยมือหนาทั้งสองข้างให้เงยขึ้นสบตาอีกครั้ง เขาโล่งใจเมื่อเห็นว่าดวงตาของน้องไม่ได้แดงก่ำเหมือนตอนแรก แต่เป็นแก้มกลมๆ นุ่มๆ ที่แดงระเรื่อแทน


“งั้นไปสอบก่อน เสร็จแล้วค่อยกลับมาหาใหม่ ดีมั้ย”


น้องกะพริบตาปริบ พยักหน้าเบาๆ สองครั้ง


เด็กดี ไม่ดื้อเลยว่ะ


“แล้วสอบเสร็จกี่โมง”


“ประมาณสี่โมงครึ่งครับ”


“ถ้าสอบเสร็จแล้วอย่าเพิ่งกลับ เดี๋ยวไปรับ เข้าใจมั้ย”


“ทำไมต้องมารับผมด้วย”


“เดี๋ยวช่วยหาสร้อยต่อไง”


“เอ่อ...ไม่ต้องก็ได้ครับ ผมหาเองได้”


“เอ็นดู มีสิทธิ์ดื้อกับพี่ด้วยเหรอ”


สรรพนามที่เขาใช้เรียกตัวเองทำเอาเอ็นดูชะงักค้างทันที ลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอก็พาลหยุดไปด้วย เสียงทุ้มนุ่มของทรงโปรดน่าฟัง ยิ่งประกอบกับใบหน้าที่มีรอยยิ้มมุมปากด้วยแล้ว...เอ็นดูยิ่งรู้สึกร้อนผ่าวแปลกๆ


“ไม่ได้ดื้อสักหน่อย...” น้องพึมพำ กลอกตาเลิ่กลั่ก ไม่กล้าสบตา


จู่ๆ ก็รู้สึกแพ้...ไม่รู้ด้วยว่าแพ้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ตั้งแต่เจอเขา


“เอาเป็นว่าทำตามที่บอก ถ้าไม่ตกลง--”


“คุณนี่ชอบขู่จริงๆ เลย”


“ไม่ได้ขู่ คนมีความผิดร้อนตัวไปเองมากกว่า”


“คุณทำเป็นลืมบ้างได้มั้ย ไม่ต้องจำเอาไว้ทุกเรื่องก็ได้”


“เรื่องของเรามันน่าจำ”


“...น่าจำตรงไหนครับ ไม่เห็นจะน่าจำเลย”


ทรงโปรดยกยิ้ม ค่อยๆ ผละมือออกจากแก้มนุ่มนิ่มของน้องแล้วล้วงมือไว้ในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง ร่างสูงก้าวขายาวเดินตรงไปยังประตูห้อง แล้วหยุดเมื่อพบว่าประตูนี้ต้องใส่รหัสหรือสแกนนิ้วเพื่อเปิดประตูเท่านั้น


แต่ยิ่งนิ่งได้ไม่นานเจ้าของห้องก็หิ้วกระเป๋าเป้พาดไหล่ก่อนเดินมาสแกนนิ้วปิดประตูให้ เอ็นดูไม่มองหน้าทรงโปรดแต่ยู่ปากพร้อมเปล่งเสียงหวานๆ ของตัวเองออกมา


“ก็ได้ สอบเสร็จแล้วผมจะรอคุณ”


ไม่รู้ว่าไอ้ท่าทางช้อนตามองแล้วกะพริบแพขนตางอนยาวหน่อยๆ น้องไปเรียนรู้มาจากไหน


แต่บอกเลยว่าน่ารักมาก


“มารับด้วยแล้วกันนะครับ”


น่ารักจนอยากให้รางวัลเลยว่ะ








#ทำแบบนี้ขาดอากาศหายใจพอดี

 

 







แบบนี้น้องเอ็นดูก็ไม่ปลอดภัยพอดี ._.

 thx.

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.37K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,948 ความคิดเห็น

  1. #6943 Mupilea (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 10:50

    คุณชายพี่โปรดร้ายกาจจริงๆ

    #6,943
    0
  2. #6934 (mint)(melon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 15:50

    ให้ความรู้สึกน้องไม่ปลอดภัยอีกต่อไป

    #6,934
    0
  3. #6926 pinksoo16 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 07:22
    เขินตอนชายโปรดบอกว่าเด็กดีไม่ดื้อเลย ตอนน้องบอกให้มารับก้ดี นุ่มฟูที่สุด
    #6,926
    0
  4. #6917 Earn___ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 18:59
    แหมะ กะคืออยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลาแล้วค๊าาา
    #6,917
    0
  5. #6902 Earn0624 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 16:03
    พี่โปรดนี่ร้ายมากกก
    #6,902
    0
  6. #6891 เรดดี้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 23:49
    เจอแปปเดียวนายโปรดได้ขึ้นห้องน้องแล้ว อันตรายๆๆ ปล่อยไว้ไม่ได้
    #6,891
    0
  7. #6879 19MTBB98 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 09:21
    เปิดมาสามตอนแต่ชั้นหวงลูกมาก ทรงโปรดคิดจะทำอะไรน้อง ถ้าเล่นๆชั้นจะตี!! อ่านมาสามทรง ทรงนี้แพรวพราวที่สุดเลยค่ะคุณคะ
    #6,879
    0
  8. #6858 FDB88 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 18:01

    คุณชายอย่ามาเต๊าะน้องเล่นๆนะ คนนี้หวงจริงจังบอกเลย อยากหอมหัวเอ็นดูจังเลยลูกกก

    #6,858
    0
  9. #6847 น้องฮันนี่คยู_:3 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 11:12
    ไหนรางวัลคร๊าาาาา พี่โปรดต้องให้รางวัลเด็กว่าง่ายสิคะ
    #6,847
    0
  10. #6786 - cherish 。 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 10:00

    น้องเอ็นดู๊ !!!! หนูกำลังไม่ปลอดภัย ยัยกระตุ่ยน่อยของพรี้ !!!!!! คุณโปรด ถ้าจะจีบจริง ก็ไม่ว่าหรอกนะคะ แต่ถ้ามาเล่น ๆ หมาหยอกไก่ล่ะก็ /เกียมมีด

    ปล.อย่าแกล้งน้องบ่อยเลยค่ะพ่อคุ๊ณ สนุกเหลือเกิ้น ดูออกนะ !!!

    #6,786
    0
  11. #6772 pang_97s (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 12:22
    น่ารักไม่ไหววว❤
    #6,772
    0
  12. #6751 MildYJ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 15:32
    น่ารักจีงงงว
    #6,751
    0
  13. #6729 IiIingg (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 14:20
    น้องน่ารักมากเลย แงงงง
    #6,729
    0
  14. #6715 bnei (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 22:33
    พ่อคะ เบาได้เบาคนทางนี้ละลาย
    #6,715
    0
  15. #6700 be my hug (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 06:57

    อยากหิ้วน้องเอ็นดูกลับบ้าน แงแอ

    #6,700
    0
  16. #6683 soul_hyukjae (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 17:33
    เป็นนี่ก็แพ้เหมือนกัน
    #6,683
    0
  17. #6648 ananarnaaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 22:25
    มงื้อออ น้องน่ารักมากๆๆๆ คุณชายนี่หลงน้องไม่เบาเลยน้าาาา
    #6,648
    0
  18. #6628 YanisaCH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 16:26
    ใจเย็นพ่อ
    #6,628
    0
  19. #6625 PridePetchPetch (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 10:40
    น้องน่ารัก
    #6,625
    0
  20. #6601 Thxxt (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 12:07
    น่ารักมากกกก ตะเร้กของนมมม
    #6,601
    0
  21. #6584 tang_thai°°° (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 22:45
    น้องน่าเอ็นดูจริงๆเลยอ่า โคตรน่ารัก
    #6,584
    0
  22. #6575 ylw112 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 01:34
    น้องเอ็นดูเป็นน่าเอ็นดูสมชื่อน้องเลย พี่อยากบอกให้น้องหนีไปนะลูก เพราะแถวนี้ไม่ปลอดภัย
    #6,575
    0
  23. #6548 _jppm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:37
    น้องงง น่ารักอะไรแบบนี้
    #6,548
    0
  24. #6521 ATENNILE (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 12:34
    ว้ายๆหลงน้องของแท้
    #6,521
    0
  25. #6503 Spices_smile (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 22:05
    น้อนนนนนนน
    #6,503
    0