Lyrics of love :: Valentine Project

ตอนที่ 4 : [OS] 괜찮겠니 (Will You Be Alright)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 พ.ค. 56

[OS] 괜찮겠니 (Will You Be Alright) 



 

Title: [OS] 괜찮겠니 (Will You Be Alright)

Paring: Dujun x Yoseop

Rate: PG - 13

Song:괜찮겠니(Will You Be Alright) - BEAST

Author: IdeaIdream

Note: เพลงเพราะมาก อดใจไม่ไหว #อย่าลืมฟังเพลงตอนอ่านด้วยนะ!

 

없는 나보다 없는 네가 
ยิ่งกว่าฉันที่ไม่มีเธอ แต่เธอที่ไม่มีฉัน

혼자선 아무것도 못하는 
เธอที่ทําอะไรไม่ได้เลยตามลําพัง

네가 너무나 걱정돼 
ฉันเป็นห่วงเหลือเกิน

               

“เราว่า... เราเลิกกันเถอะดูจุน...”

คำพูดจากริมฝีปากเล็กๆ ที่ผมหลงใหล เสียงหวานที่ฟังเท่าไหร่ก็ไม่มีเบื่อ คำพูดบาดหัวใจที่ได้ยินเหมือนทำให้โลกหมุนกลับด้าน บอกผมทีว่าคนตรงหน้ากำลังพูดอะไร...

충분히 생각해봤니 
ลองคิดดูให้พอแล้วหรือยัง

지금 네가 뱉은 말은 
คําพูดที่เธอพ่นออกมา

쉽게 되돌릴  없단 것도 알고 있니 
รู้หรือเปล่าว่ามันย้อนกลับไปไม่ได้ง่ายๆ

Ohh Yeah

 

“ไม่! ฉันไม่เลิกนะโย ฉันไม่เลิก ได้ยินหรือเปล่า...”

“เลิกกัน เรา...เลิกกันเถอะ อย่าเจอกันอีกเลย...”

미안해하는 표정 
สีหน้าของเธอที่แสดงออกมาว่าขอโทษ

그런 슬픈 얼굴 싫어
ฉันไม่ชอบใบหน้าเศร้าๆ แบบนั้นเลย

어쩌면 마지막일지도 모르는데 
ไม่รู้ว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายหรือเปล่า

웃어줘
แต่ช่วยยิ้มหน่อยนะ

                “ขอโทษนะ ดูจุนอา...”

                ประโยคสั้นๆ ที่พูดออกมา พร้อมกับแผ่นหลังเล็กๆ ที่เดินจากไป ทำหัวใจของผมหล่นวูบ จากไปแล้ว... จากไปแล้วจริงๆ ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีแม้แต่คำบอกลา...

                มีแต่หยดน้ำตากับความเสียใจที่ไหลรินออกมาไม่ขาดกับหัวใจที่แหลกสลายของผม...

 

없는 나보다 없는 네가 
ยิ่งกว่าฉันที่ไม่มีเธอ แต่เธอที่ไม่มีฉัน

혼자선 아무것도 못하는 
เธอที่ทําอะไรไม่ได้เลยตามลําพัง

네가 너무나 걱정돼 
ฉันเป็นห่วงเหลือเกิน

                เคร้ง!! เพล้ง!!

                เสียงถาดสแตนเลสตกกระทบพื้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงแก้วกระเบื้องที่แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เจ้าของมือเล็กที่ปล่อยมันลงมายืนนิ่ง ดวงตากลมโตไหวระริกราวกับเปลวเทียนต้องลมแรง...

“โยซอบ เป็นอะไรมั้ย ไหวหรือเปล่า ไปพักก่อนมั้ย...” พี่พนักงานที่ยืนอยู่ข้างกันแตะบ่าเล็กเบาๆ อย่างเป็นห่วง สีหน้าของคนตัวเล็กที่ผมรัก ซีดขาวราวกับกระดาษ ดวงตาหวานบวมช้ำราวกับผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก...

 

                โย นายไม่เป็นไรใช่มั้ย? ไม่มีฉัน นายก็ไม่เป็นไรใช่หรือเปล่า...

            บอกฉันสิ... ว่านายไม่เป็นอะไร...

 

                “ไม่ฮะ โยไม่เป็นไร โย...โอเคฮะ”

정말 괜찮겠니 
ไม่เป็นไรจริงๆ นะ

내가 옆에 없어도 
ถึงฉันจะไม่ได้อยู่ข้างๆ เธอ

외로움 많이 타는 네가 
เธอที่เต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว

혼자가 버려도  
ถึงจะถูกทิ้งไว้ตามลําพัง

 

                “เดี๋ยวค่อยกลับก็ได้นะโยซอบ รอให้ฝนหยุดตกก่อนก็ได้...” ผมนั่งอยู่ที่เดิม ในมุมที่คนตัวเล็กไม่มีทางเห็น ถึงแม้เขาจะบอกว่าเราอย่าเจอกันอีก ไม่อยากเห็นหน้า หรืออะไรก็ตามแต่...

            แต่... ผมทำไม่ได้...

ผมไม่สามารถปล่อยให้คนตัวเล็กคนนั้นอยู่เพียงลำพังได้...

ผมทิ้งเขาให้โดดเดี่ยวไม่ได้...

ไม่ได้...ถึงแม้เขา จะทิ้งผมไปแล้วก็ตาม...

 

정말 괜찮겠니 
เธอจะไม่เป็นไรจริงๆ นะ

가끔은 너와 다퉈  
บางครั้งก็รู้ว่าทะเลาะกับเธอ

없는 농담으로 너와 웃어줄 
ด้วยเรื่องล้อเล่นที่ไม่เป็นความจริง 

사람 없어도 너만 괜찮다면 
ถึงแม้จะไม่มีคนหัวเราะไปกับเธอ เพียงแค่เธอไม่เป็นอะไร

               

ดูจุนอา แกล้งเราหรอฮะ!’ ผมหัวเราะเสียงดังด้วยความชอบใจหลังจากแกล้งคนตัวเล็กข้างหน้าได้โดยการเอาวิกผมแอฟโร่สีชมพูวางลงบนหัวเขาตอนที่เขาเผลอ โยซอบหันมามองตาขวางพลางทำแก้มป่อง แล้วยิ่งเห็นผมหัวเราะไม่หยุด คนตัวเล็กก็วางผ้าพันคอสีน้ำตาลเข้มในมือลงอย่างแรงและกอดอกหันหน้าหนีกัน อย่างจะฟ้องให้รู้ว่า นี่น่ะ... กำลังงอน!

โอ๋ๆ ขอโทษ ฉันแค่แกล้งเล่นเฉยๆ เอง อย่างอนน้าโยซอบอา~’ ยื่นนิ้วก้อยไปข้างหน้า อย่างพยายามง้อ แอบเห็นคนตัวเล็กย่นจมูกใส่แล้วทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ก่อนจะดันมือผมออกแล้วหันหน้ากลับมาตีหน้ายุ่งใส่

ทำไมชอบแกล้งเราอยู่เรื่อยเลย เดี๋ยวเถอะ ถ้าวันไหนเราไม่อยู่ให้แกล้งแล้วจะรู้สึก...

ไม่เอา ฉันไม่ให้โยไปไหนทั้งนั้นแหละ อย่าพูดแบบนี้อีกนะ!’ ผมคว้ามือคนตัวเล็กมาจับไว้แน่น ไม่ชอบเลยที่เขาพูดแบบนี้ ไม่ชอบ...

เราก็ไม่ไปไหนหรอกน่า ดูจุนก็รู้ว่าเราอยู่ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีดูจุนน่ะ...

           

ทั้งๆ ที่นายบอกกับฉันแบบนั้นแท้ๆ ทำไมวันนี้ นายถึงได้ทำแบบนี้ล่ะ ยังโยซอบ...

 

Think of it twice

다시 생각해
ลองคิดดูให้ดีอีกครั้ง

If you leave me

내가 없어도 정말 괜찮을까 네가
เธอแน่ใจแล้วหรอว่าจะไม่เป็นไรถ้าไม่มีฉัน

없인 모든 너무 서투니까
เพราะถ้าไม่มีฉันเธอก็ทําอะไรไม่ได้เรื่องเลย

내가 알고 있는
เธอที่ฉันรู้จัก

어린애 같으니까
ก็เหมือนกับเด็กเล็กๆ

“โอ๊ยย!!” เสียงร้องที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กๆ ที่ลงไปนั่งกองกับพื้นถนน แทบทำเอาผมที่แอบเดินตามหลังมา พุ่งตัวออกไปหา เลือดสีแดงสดที่ไหลซึมออกมาตามแผลถลอกที่หัวเข่าทำผมหัวใจกระตุก...

โยซอบก็เป็นแบบนี้ เดินไม่เคยระวัง ชอบเหม่อจนเตะนู่นเตะนี่ จนผมอดห่วงไม่ได้...

 

ดูจุน เราเจ็บ...ผมหันไปตามเสียงแล้วก็พบกับคนตัวเล็กที่นั่งกุมข้อเท้าตัวเองอยู่ข้างๆ เมื่อกี้เพียงแค่ผมเผลอปล่อยมือเขามารับโทรศัพท์ โยซอบก็เดินสะดุดขาตัวเองลงไปนั่งกองกับพื้นซะแล้ว...

ไหน มาให้ฉันดูซิ...เอื้อมมือไปแตะข้อเท้าเล็กเบาๆ อย่างระมัดระวัง แต่คนตัวเล็กก็ยังไม่วายร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บ

ข้อเท้าแพลงเลย โยนี่น้า เดินไม่ระวังเลย...ผมบ่นเขาพร้อมกับส่ายหัว แต่ก็ยอมแบกเขาขึ้นหลังแต่โดยดี...

ขอบคุณนะดูจุน เราคงเดินคนเดียวไม่ได้ ถ้าเกิดวันไหนดูจุนปล่อยมือจากเราไป...

 

และเพราะเขาเป็นแบบนี้ จะให้ผมปล่อยมือเขาไปได้อย่างไร...

 

 

Where are you going?

Why you wanna go

어딜 가려고 Oh Oh 가려고
ตั้งใจจะไปไหน จะไปทําไม

그러다 끝내 울음이 터진
พอถามแบบนั้นจบเธอก็ร้องไห้ออกมา

이런 보고 어떻게
พอเห็นเธอที่เป็นแบบนั้นแล้ว

보낼 있겠어
ฉันจะปล่อยเธอไปได้ยังไง

많이 흐트러질 텐데
เธอคงจะสับสนมาก

                “เจ็บหรือเปล่า...” หยดน้ำตาเล็กๆ ที่ไหลออกมาทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะต้องเดินมาหา ดวงตากลมโตที่จดจ้องอยู่ที่แผลตัวเองเงยหน้าขึ้นมาสบตาเมื่อเห็นผมมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า...

                “....” เงียบ ไม่มีคำตอบอะไรกลับมา มีแค่เพียงความเงียบกับเสียงลมหายใจ...

                “จะไปไหนหรอ กลับหอใช่หรือเปล่า...” ผมถามอีกครั้ง เมื่อเห็นเขาไม่ตอบอะไร คนตัวเล็กพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน โดยไม่สนใจมือที่ผมยื่นไปให้เลยแม้แต่นิด...

                “เลิกยุ่งกับเราสักทีดูจุน!” ถ้อยคำตวาดที่มาพร้อมกับหยดน้ำตาทำเอาผมชะงักขาที่กำลังจะก้าวเข้าไปใกล้ ให้หยุดลงที่เดิม...

                “ฮึกก เลิกยุ่งกับเรา เข้าใจมั้ย เราเลิกกันไปแล้ว เข้าใจมั้ย!?”

 

조금 이기적이어도
จะเห็นแก่ตัวหน่อยก็ได้

네가 나를 떠나서도
ถึงแม้เธอจะจากฉันไป

힘들지 않을 있을 때까지
จนกว่าจะไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย

머물러도
จะหยุดพักอีกหน่อยก็ได้

 

                “ทำไมฉันจะไม่เข้าใจฉันต้องเข้าใจสิ! ก็แค่ประโยคง่ายๆ อย่างคำว่าเลิกกัน!! แต่ที่ฉันไม่เข้าใจก็คือทำไมเราถึงต้องเลิกกัน นายบอกฉันได้มั้ยโย บอกฉันได้มั้ย ยังโยซอบ!!” ผมรู้ตัวดีว่าตัวเองไม่ใช่คนที่มีความอดทนสูงอะไรมากมาย รู้ตัวดีว่าความอดทนมันมาถึงขีดจำกัดแล้ว...

                ผมทนไม่ได้อีกแล้วกับการที่ต้องทนเห็นเขาเป็นแบบนี้...

                จะทรมานทั้งตัวเองทั้งผมไปเพื่ออะไร ผมไม่เข้าใจโยซอบเลยจริงๆ

Stay with me baby

อยู่กับฉัน ที่รัก

Stay with me baby

อยู่กับฉัน ที่รัก


Don't go don’t leave me baby

อย่าไป อย่าจากฉันไปที่รัก

Take ma hand

จับมือฉันไว้


“ฮึกก ปล่อยเราดูจุน ปล่อยเรา...” มือเล็กสั่นเทาที่ผมรวบจับไว้แน่นทั้งสองข้างพร้อมสะบัดให้หลุด เสียงพูดปนสะอื้นที่ได้ยินแทบทำให้ผมใจอ่อน แต่ผมก็ไม่ยอมปล่อยมือให้เขาจากไป

Stay with me baby

อยู่กับฉัน ที่รัก

Stay with me baby

อยู่กับฉัน ที่รัก


Don't go don’t leave me baby

อย่าไป อย่าจากฉันไปที่รัก

“โยอยู่ได้หรอ ถ้าโยไม่มีฉัน ไม่เป็นอะไรๆ จริงหรอ ที่จะไม่มีฉันอยู่ในชีวิต...” ถ้าเขาอยู่ได้จริงๆ โดยที่ไม่มีผม ผมจะไม่รั้งไว้เลยสักนิด แต่นี่อะไร...

เขาดูแลตัวเองไม่ได้ เขาจำเป็นต้องมีผม...

 

정말 괜찮겠니 
ไม่เป็นไรจริงๆ นะ

내가 옆에 없어도 
ถึงฉันจะไม่ได้อยู่ข้างๆ เธอ

외로움 많이 타는 네가 
เธอที่เต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว

혼자가 버려도
ถึงจะถูกทิ้งไว้ตามลําพัง

 

“ฉันอยากให้โยถามตัวเองดีๆ ถ้าโยอยู่ได้โดยที่ไม่มีฉัน ฉันก็จะยอมปล่อยโยไป ฉันจะไม่รั้งโยเอาไว้...”

 

정말 괜찮겠니 
เธอจะไม่เป็นไรจริงๆ นะ

가끔은 너와 다퉈  
บางครั้งก็รู้ว่าทะเลาะกับเธอ

없는 농담으로 너와 웃어줄 
ด้วยเรื่องล้อเล่นที่ไม่เป็นความจริง 

사람 없어도 너만 괜찮다면 
ถึงแม้จะไม่มีคนหัวเราะไปกับเธอ เพียงแค่เธอไม่เป็นอะไร

               

“แต่ก่อนที่โยจะตอบ ฉันอยากบอกอะไรกับโยสักนิด อยากให้โยรู้ว่าฉันรักโย ยูนดูจุนรักยังโยซอบ รัก และก็จะรักตลอดไป...” ผมจะเดิมพันเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าโยซอบยังยืนยันว่าจะจากไป ผมก็จะไม่รั้ง...

                ผมเพียงแค่อยากบอกให้เขารู้ว่า...

                ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ ผมก็จะยังอยู่ตรงนี้...

                ผมจะรัก และยังรอเขาเสมอ...

 

 

                “ดูจุน เราขอโทษ แต่เรื่องระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ ดูจุนกับเราไม่เหมือนกัน ดูจุนเข้าใจใช่มั้ย...” เพราะดูจุนกับเขาไม่เหมือนกัน เพราะดูจุนเป็นผู้ชายปกติ... ผู้ชายปกติที่ชอบผู้หญิง แต่กับโยซอบไม่ใช่...

                โยซอบไม่รู้ว่าความรักครั้งนี้มันเป็นจริงแค่ไหน ไม่รู้ว่ามันจะมั่นคงหรือจบลงเมื่อไหร่ แต่โยซอบไม่อยากกลับไปเจ็บเหมือนกับความรักเมื่อครั้งก่อน ไม่อยากกลับไปเป็นแบบนั้นอีกแล้ว...

                ถ้าต้องถูกทิ้ง และหันหลังจากไปอีก ก็ขอให้เป็นตัวเองที่เป็นฝ่ายจากไปเอง ขอรักตัวเองให้มากกว่า มากกว่าที่จะรักคนอื่น...

                “ลาก่อนนะดูจุน...”

 

 

                The End or TBC...?

 

IdeaIdream Talk

29/05/2013

สวัสดีค่ะ หายหน้าไปนาน นานจนทุกคนลืมหมดแล้วมั้ง 555 ไรเตอร์กลับมาพร้อมกับ OS ประกอบเพลงใหม่ของบีสท์ 괜찮겠니 (Will You Be Alright) เพลงเพราะมาก อดใจไม่ไหวจริงๆ ค่ะ เลยต้องเขียนมาเซ่นความเพราะของเพลง จริงๆ แล้วสภาพจิตใจไม่พร้อมจะเขียนเลย แต่มัน... ก็นั่นแหล่ะค่ะ อดไม่ได้ หวังว่าทุกคนจะชอบกันนะคะ ^^

Thank you for...

Song:괜찮겠니(Will You Be Alright) - BEAST

Credit song: Melon
Romanization & Trans:  MOMO920304 

 

 

 

 

 

 

 


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #23 dyseob (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 14:06
    ฮืออออ ทำไมเศร้าแบบนี้ㅠㅠ

    โยอยู่ไม่ได้หรอก โยต้องอยู่กับพี่ดูจุนเส่ㅠㅠ ㅠㅠ เชื่อเค้าา

    ชอบเนื้อเรื่องเศร้าๆแต่ไม่ขอจบแบบเศร้าๆได้ไหมคะ ㅠㅠ

    รีบๆมาต่อนะคะพี่แก้วววว
    #23
    0
  2. #22 yoondujun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2556 / 23:02
    เศร้าจัง

    น้องโยไม่เป็นไรใช่ไหมค่ะ
    #22
    0
  3. #21 Mikanlol (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2556 / 21:48
    เศร้าจัง T-T คือถ้าในความเป็นจริงโยก็คงจะคิดแบบนี้รึเปล่านะ?
    เจ็บปวดแทนดูจุนง่า เพลงนี้ฟังแล้วแบบถ้ามีคนมาพูดกับเราว่า
    จะไม่เป็นไรใช่ไหม? เข้าใจฟิลเราป่ะว่ามันคงรู้สึก...พูดไม่ออก
    งืออออออ ชอบฟิคมากๆเลยขอบคุณมากเลยนะคะไรเตอร์ <3

    #21
    0
  4. #20 kakoyble (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2556 / 21:21
    เศร้าาาง่า ฮึกก เพลงก็เศร้าา T T
    #20
    0