[Rewrite] ]ทะลุมิติทั้งทีขอเป็นพระเอกไม่ได้หรือไง #ป๋อจ้าน

ตอนที่ 5 : ม่ายยยย !!!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    4 เม.ย. 63

05

ม่ายยยย!!!!!

 

สีขาวโพลนสว่างเจิดจ้าจนม่านตาไม่สามารถปรับโฟกัสได้ในชั่วขณะ ครู่หนึ่ง ดวงตาทั้งสองข้างก็ตื่นขึ้น รอบด้านสว่างขาวโพลนไปทุกที่ ที่นี่คือที่ไหนกัน เซียวจ้านพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มีเพียงแค่สีขาวจนไกลสุดหูสุดตา นี่เขากำลังฝันอยู่ หรือว่า...เขาตายแล้ว แล้วที่นี่ก็คือสวรรค์

 

เป็นไปไม่ได้!!!

 

คนบาปอย่างเขาไม่มีทางได้ขึ้นสวรรค์แน่นอน

 

ถ้าหากว่าไม่ใช่สวรรค์ ที่นี่ก็คงเป็นความฝัน

 

ชายสูงอายุหัวโล้นพร้อมกับไม้เท้ากำลังเดินมาใกล้เขา ใบหน้านั้นเมื่อมองชัด ๆ กลับมีแต่รอยยิ้ม คล้ายกับอิ่มเอิบใจอยู่ตลอดเวลา เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเซียวจ้าน

“ทะ..ท่านเป็นใคร” เซียวจ้านถามออกไป แต่ผู้เฒ่าไม่ตอบอะไร เพียงแต่ยังคงยิ้มอยู่แบบนั้น จับมือซ้ายของเซียวจ้านขึ้นมาก่อนจะผูกด้ายแดงที่ล้วงออกมาจากใต้แขนเสื้อผูกไว้กับนิ้วก้อยข้างซ้ายของเซียวจ้าน

“มันพันกันยุ่งเหยิงไปหมด”

“.....”

“ข้ากำลังจะแก้ให้เจ้า”

“....”

“เจ้ากลับทำให้มันยุ่งเหยิงไปกว่าเดิมอีก”

“ท่าน..หมายความว่าอะไร” เซียวจ้านยังไม่เข้าใจ เขาก้มมองดูที่นิ้วก้อยก็เห็นว่าท่านผู้เฒ่าผูกด้ายแดงเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

“คำตอบเจ้ารู้ดีอยู่แล้ว”

“หมายถึงด้ายแดงเหรอ มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน” เซียวจ้านก็นึกได้ว่าผู้เฒ่าท่านนี้คงจะเป็นผู้เฒ่าจันทราที่วันหลงซานแน่ ๆ

“แต่ลึกๆ แล้วเจ้าก็ยังหวังว่าด้ายแดงนี้จะนำพาเจ้าไปเจอคู่ครอง”

“คนไปไหว้ท่านแล้วไม่สมหวังก็มีเยอะแยะไป แบบนี้ยังจะเรียกว่าศักดิ์สิทธิ์อยู่อีกเหรอ” ก็ใช่ว่าทุกคนที่ไปไหว้จะสมหวังไปซะหมด ไปไหว้แล้วยังอาภัพคู่ก็มี งมงายทั้งนั้น

สีหน้าของผู้เฒ่าเรียบตึงทันที รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าหายไปทันที สายตาว่างเปล่าจ้องมองมาทางเซียวจ้านจนร่างกายผู้ถูกมองสั่นสะท้าน

“หน้าที่เทพเจ้าไม่สามารถกำหนดชะตาชีวิตของมนุษย์ได้ เพียงเป็นตัวช่วยให้มันเกิดขึ้นเร็วก็เท่านั้น ขึ้นอยู่กับบุญกรรมวาสนาของคนผู้นั้นด้วย ว่าจะพบพานเรื่องใด เวลาไหน”

“แล้วถ้าคนที่เขาไปขอแล้วไม่ได้ล่ะครับ”

“เช่นนั้นต้องพิจารณาอีกครั้งหนึ่ง ถ้าเจ้าอ้อนวอนต่อเทพเจ้าว่าอยากได้เงินทอง แต่เจ้าทำงานที่ได้จำนวนเงินตายตัวอยู่ทุกเดือนแต่เพียงช่องทางเดียว แบบนี้จะช่วยได้อย่างไร พวกเจ้าต้องสร้างหนทางให้ตัวเอง สร้างหนทางให้พวกข้าได้มีโอกาสได้ช่วยบ้าง” ผู้เฒ่าอธิบาย แต่ทว่าสีหน้าก็ยังคงเรียบตึงเช่นเดิม

“ขอโทษนะครับ..แต่ผมไม่เชื่อเรื่องเทพเจ้า เรื่องเวรกรรม ความดีอะไรนี่หรอก ผมหมดศรัทธาเรื่องแบบนี้ไปนานแล้ว” เซียวจ้านตอบกลับไปตรง ๆ ไหน ๆ เขาก็มีโอกาสได้พูดกับคุยกับเทพเจ้าแล้ว งั้นก็ขอหน่อยแล้วกัน

“บังอาจ!! ข้ายืนอยู่ตรงหน้าเจ้าแท้ ๆ ยังไม่เชื่ออีกรึ” ผู้เฒ่ากระแทกไม้เท้าอย่างแรงไปหนึ่งที คิ้วสีขาวขมวดเข้าหากัน ใบหน้าสั่นเทิ้มจนเห็นได้ชัดว่าเขากำลังโกรธจัด

“ใครจะไปรู้ คุณอาจจะเป็นแค่ความฝันของผมก็ได้ มีตัวตนจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้” เซียวจ้านรู้ว่านี่คือความฝัน ตัวเขาเองอ่านจะอ่านนิยายมากเกินไปจนเก็บเอามาฝันก็เป็นได้

“ดี!! เช่นนั้นก็ดี งั้นเจ้าจงรับรู้พลังอำนาจของเทพเจ้าอย่างข้าซะ!!”

“คุณจะทำอะไร” เซียวจ้านเกิดความรู้สึกหวั่นแปลก ๆ ว่ามันจะต้องเกิดเรื่องไม่ดีหลังจากนี้แน่น ๆ

“เจ้าอาภัพรักใช่หรือไม่”

“....”

“ถ้าเช่นนั้นข้าจะช่วยให้เจ้าได้เจอกับคู่แท้ได้เร็วกว่าคนอื่น ๆ”

“....”

“แต่จะต้องแลกมาด้วยความเหนื่อยยากคณานับและจะต้องเจ็บปวดใจเจียนตายกับเนื้อคู่ของเจ้า”

“.....”

“จากนั้นเจ้าจึงจะได้พบกับความสุขที่แท้จริง”

“มีเทพที่ไหนเขาแช่งมนุษย์กันบ้างเนี่ย” โธ่เอ๊ยก็แค่ไอ้แก่บ้าน้ำลายไม่ยอมรับความจริงเท่านั้นแหละ เทพที่ไหนจะแช่งมนุษย์ บ้าไปแล้วหรือยังไง

“ข้าก็ไม่ได้ใจร้ายถึงขนาดกับตัดด้ายแดงของเจ้าทิ้งเสียหน่อย”

“....”

“เจ้าจะไม่มีทางกลับมาได้จนกว่าจะได้เจอรักแท้” พูดจบผู้เฒ่าก็เดินจากไปพร้อมกับปลายด้ายแดงอีกฝั่งหนึ่ง

 

…………………………………….

 

ชายหนุ่มสะดุ้งตัวตื่นอย่างแรง เม็ดเหงื่อใสเกาะอยู่บนใบหน้ามากมายราวกับเมื่อครู่ไปทำกิจกรรมหนักหน่วงมา เขาค่อย ๆ ปรับลมหายใจให้ช้าลง อัตราการเต้นของหัวใจค่อย ๆ เป็นปกติ

 

“ความฝันเมื่อกี้มันอะไรกัน”

“อ่านนิยายจนเก็บไปฝันเลยเหรอ บ้าจริง” ดวงตากำลังจะปิดลงอีกครั้งเพราะความอ่อนล้า แต่ทว่าเมื่อชั่วหนึ่งสายตาก็พลันสังเกตเห็นความผิดปกติของเพดานห้อง

 

คอนโดหรูใจกลางปักกิ่งที่ผ่อนหมดไปเมื่อปีที่แล้วเพดานมันพาดด้วยขื่อไม้แบบนี้เหรอ

 

แล้วทำไมมันหนาวขนาดนี้ จำได้ว่าไม่เคยเปิดแอร์ต่ำกว่า 15 องศานี่ นี่มันหนาวเกินไปแล้ว เปิดขนาดนี้ค่าไฟพุ่งกระฉูดไปกี่พันหยวนแล้วเนี่ย

 

เขาก็เด้งตัวขึ้นมากะทันหัน เมื่อสิ่งแวดล้อมที่มันควรจะเป็นดันผิดสังเกตไปหลายอย่าง มองยังไงที่นี่ก็ไม่ใช่คอนโดนของเขา ห้องทั้งปิดทึบจนแทบจะมีแสงอะไรลอดเข้ามาได้ เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่เป็นชุดจีนโบราณเหมือนในหนังพีเรียด หรือนี่จะเป็น…

 

กองถ่าย!!

 

ทำไมถึงเปิดกล้องเร็วจัง ยังไม่ได้อ่านบท ยังไม่ได้ฟิตติ้ง ยังไม่ได้บวงสรวงเลย หรือว่า...ทำทั้งหมดไปแล้วแต่เป็นเขาเองที่จำไม่ได้

 

เซียวจ้านลูบหัวตัวเองอยู่หลายทีเพื่อคลำหาตำแหน่งแผลที่ลื่นล้มหัวฟาดพื้นในตอนนั้น แต่ก็ไม่เจอแผลที่ว่า

 

แผลหายไปแล้วก็แสดงว่ามันผ่านมานานแล้ว แต่ทำไมถึงจำไม่ได้กันนะ

 

“ทุกคนครับ อยู่ไหนกันหมด” เซียวจ้านตะโกนออกไป

 

“พักกองกันเหรอ”

 

ไร้เสียงใดๆ ตอบกลับมา

 

“พี่เซวียนลู่ อยู่ไหนอ่ะ”

 

ที่นี่เงียบงันราวกับไม่มีคนอยู่ เซียวจ้านวิ่งออกไปข้างนอก เพื่อตามหาใครสักคนที่จะให้คำตอบกับเขาได้ ที่ที่คิดว่าน่าจะมีทีมงานอยู่บ้าง แต่กลับพบว่ามันไม่มีใครเลย หรือถ้าเลิกกองกันไปแล้ว อุปกรณ์เข้าฉากก็ต้องมีทิ้งไว้กันบ้าง การถ่ายซีนนึงในละครไม่ใช่ว่าถ่ายแป๊บ ๆ แล้วจะเสร็จ ต้องใช้เวลาเป็นวัน ๆ กว่าจะเซตฉากกว่านักแสดงจะเล่นได้ตามที่ผู้กำกับต้องการ แล้วนี่ทำไม...ทำไมเหมือนที่นี่ไม่เคยมีการถ่ายทำ

 

“นี่!! ออกกันมาได้แล้ว ไม่ขำนะ!!” หรือนี่ทีมงานอาจจะกำลังแกล้งเขาแล้วแอบซ่อนกล้อง

 

“ถ้าจะเซอไพรส์วันเกิดผมละก็..ออกมากันเถอะ” เซียวจ้านตะโกนจนสุดเสียงแต่ก็ไร้เสียงใด ๆ ตอบกลับมา เซียวจ้านผลักประตูห้องบานสุดท้ายที่คิดว่าน่ามีคนอยู่ในนี้แน่ ๆ แต่ผิดคาด มันเป็นห้องโถงมืดเกือบจะสนิทถ้าไม่มีแสงจากข้างนอกลอดผ่านหน้าต่างบ้านเล็กเข้ามาก็แทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย แต่ก็เพราะแสงที่ลอดผ่านหน้าต่างเพียงเล็กน้อยนั่นแหละที่ทำให้เซียวจ้านได้เห็นว่าในห้องนี้มีหีบศพอยู่ทั้งหมด 5 โลง

มันเป็นหีบศพที่ทำด้วยหินเนื้อดี ไม่ใช่โลงศพไม้แบบใช้อยู่ในปัจจุบัน อัตราการเต้นของหัวใจเร็วขึ้น เขาค่อย ๆ ก้าวเท้าอย่างระแวดระวัง เมื่อเขาเดินเข้าไปได้เกือบครึ่งห้องก็เห็นภาพเขียนที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านในสุดของห้องนี้ สองมือสั่นเทา เหงื่อเม็ดเล็กมากมายผุดขึ้นมากมายบนผิวหน้าของเขา

ภาพเขียนหญิงสาวสะสวยแบบจีนโบราณที่กำลังส่องกระจกและมีสาวใช้ข้างกาย ส่วนอีกภาพหนึ่งที่เขาเห็นได้ชัดขึ้น คือชายหนุ่มที่สวมชุดนักพรตสีเทาอ่อน โต๊ะด้านหน้ามีเพียงกระถางธูปและเชิงเทียนที่มอดไหม้จนเกือบหมด ไร้ผลไม้เซ่นไหว้ใด ๆ ทั้งสิ้น เขาได้แต่ข่มคำตอบที่โผล่ขึ้นมาอย่างไม่ต้องคิดแล้ว สมองประมวลผลสิ่งที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดออกมา มันเป็นชุดความคิดที่เซียวจ้านคิดว่า มันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ และเขาก็พบความจริงว่า

 

ข้อที่ 1 รูปภาพหญิงสาวที่กำลังส่องกระจกพร้อมกับสาวใช้ข้างกายนั้นคือ ลิ้มเฉี่ยวเอ็ง เจ้าสำนักสุสานโบราณ ส่วนสาวใช้อีกคนที่อยู่ในรูปคือ คนที่ลิ้มเฉียวเอ็งถ่ายทอดวิชาทั้งหมดให้และอาจารย์ของอาจารย์เขาอีกที

ข้อ 2 ศิษย์ที่ได้ฝึกวิชาสำนักสุสานโบราณมีเพียงสองคนเท่านั้นคือ เอี้ยก้วย ที่เป็นศิษย์และคนรักของเซียวเหล่งนึ่ง และ เว่ยเฟิงที่เป็นศิษย์ของตัวร้ายที่ใต้หล้าต่างกล่าวขวัญกันว่านางชั่วร้ายและอำมหิตอย่างหาที่เปรียบมิได้

ข้อ 3 เขาเข้ามาอยู่ในนิยายที่ตัวเองกำลังอ่าน และเข้ามาเป็นตัวร้ายที่จะต้องโดนพระเอกฆ่าตายอย่างทรมาน

 

“ม่ายยยยยยยย!! ”

 

...............................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

175 ความคิดเห็น

  1. #149 som270320 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2563 / 18:55
    คนแก่มักจะขี้งอนสินะ555
    #149
    0
  2. #131 Alljae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 17:26
    จะฟาดผู้เฒ่าค่ะ
    #131
    0
  3. #80 MTBB_puii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 16:52
    จ้านนนน ไม่น่าเลยยยยยยน
    #80
    0
  4. #69 เด็กสาวผู้หวาดกลัว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 23:28
    กะคือ.....ท่านผู้เฒ่าจันทราหัวร้อน....จ้านหนอจ้าน...
    #69
    0
  5. #41 Kawaiimm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 19:14
    โถ่ เฒ่าจันทรา แซวนิดแซวหน่อยโกรธเลยจับส่งมาโลกในนิยายเลยหรอคะ สงสารน้อง งานหนักเลย55555
    #41
    0
  6. #37 paeng foon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 23:36
    น่าสงสารเขานะคะ
    #37
    0
  7. #19 kbrrcngkeux (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 20:35

    ลบลู่ดีนัก!!?! //สงสารจ้าเกออ่ะ

    #19
    0
  8. #9 Hook (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 15:47

    เค้าจะรอ​ อย่างใจจดใจ่อ

    #9
    0
  9. #8 kamzaza62 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 06:43

    วงวารนาง555
    #8
    0
  10. #7 NoungjuneNoung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 22:55
    รอตอนต่อไปค่ะ
    #7
    0