[Rewrite] ]ทะลุมิติทั้งทีขอเป็นพระเอกไม่ได้หรือไง #ป๋อจ้าน

ตอนที่ 4 : จุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,016
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 182 ครั้ง
    4 เม.ย. 63

04

จุดเริ่มต้น

 

เซียวจ้านใช้เวลาตลอดทั้งวันขังตัวเองเอาไว้ในห้อง เขาไม่เคยได้สัมผัสคำว่า วันหยุดยาว มานานเท่าไรแล้วก็จำไม่ได้ เพราะเวลารับละครเรื่องหนึ่ง ระยะเวลาการถ่ายทำก็จะลากยาวไปตั้งแต่ 3 เดือน 6 เดือน หรือบางทีเป็นปีก็มี

นอกจากนั่ง ๆ นอน ๆ แล้ว กิจกรรมอีกอย่างที่เซียวจ้านทำมาตลอดก็คือเล่นเกม Baet Saber เขาเสียเงินซื้อเพลงเพิ่มไปหลายพันหยวนแล้ว เพราะอีกไม่นานความอิสระนี้ก็จะหมดไปเมื่อละครเรื่องใหม่เริ่มเปิดกล้อง เซียวจ้านมีฟิตติ้งอาทิตย์หน้า ส่วนบทที่จะส่งมาวันนี้ก็ขอเลื่อนไปก่อนเพราะมีการแก้ไขนิดหน่อยจากผู้เขียนแต่ได้ยินมาคร่าว ๆ ว่าเป็นนิยายของนักเขียนหน้าใหม่ซึ่งได้รับความนิยมมากในเว็บไซต์นิยายชื่อดังของจีน พอเอามาทำเป็นอนิเมะก็ยังได้รับความนิยมมากขึ้น ค่ายต้นสังกัดของเซียวจ้านจึงหยิบเอามาทำเป็นละคร

“ครับๆ มาส่งแล้วเหรอครับ เดี๋ยวผมลงไปเอานะ” เซียวจ้านวางสายแล้วออกจากห้องไป เมื่อตอนบ่ายจั๋วเฉิงบอกว่าจะให้ DHL มาส่งของที่คอนโดเขาก่อน เพราะคอนโดของจั๋วเฉิงนิติไม่รับของลูกบ้านหรือบางทีรับไว้ก็ตกหล่น นิติไม่ค่อยบอกว่าของมา เลยส่งมาให้เซียวจ้านรับแทน

หลังจากเซนต์รับของเรียบร้อยเซียวจ้านจึงหยิบกล่องขนาดเล็กที่วางไว้บนเคาน์เตอร์ไป แต่ยังไม่ทันจะเดินได้ถึงสิบก้าว พนักงานขนส่งก็เรียกเขาเอาไว้ก่อน

“คุณเซียวจ้านครับ”

“อ่อ มีอะไรเหรอครับ” เซียวจ้านหันมายิ้มให้น้อย ๆ ก็เข้าใจดีอยู่แหละว่าเขาเป็นนักแสดงถึงจะไม่ได้รับบทเป็นตัวเอกสักเท่าไร แต่ก็จัดว่าเป็นตัวร้ายดับต้น ๆ ของจีนเลยนะ เป็นเรื่องปกติที่คนธรรมดาทั่วไปจะขอลายเซ็นหรือบางทีอาจจะขอถ่ายรูปด้วย ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่ปัญหาของเซียวจ้านหรอก อยากจะถ่ายก็รูปก็ได้ทั้งนั้น

“ไม่ใช่กล่องนั้นครับ”

“อะ...อ้าว ไม่ใช่อันนี้แล้วอันไหน” เซียวจ้านมองหน้ากล่องที่กำลังถืออยู่อีกครั้ง ไม่ใช่ชื่อจั๋วเฉิง แต่เป็นชื่อใครก็ไม่รู้ เขาจึงรีบวางมันบนเคาน์เตอร์นิติฯ ไว้อย่างเดิม

“กล่องนี้ครับ” พนักงานขนส่งชี้ไปยังกล่องขนาดใหญ่คล้ายกับกล่องเบียร์ขนาดหนึ่งโหลที่พวกเขาไปซัดเมื่อตอนไปซีเหมินติง เซียวจ้านพยักหน้ารับก่อนจะอุ้มกล่องนั้นขึ้นมาก

“เชี่ย!! ” อุ้มขึ้นได้นิดเดียวก็ต้องวางลงไปเหมือนเดิม “โคตรหนัก”

“น้อง ๆ ช่วยพี่ขนขึ้นไปบนห้องหน่อยได้ไหม เดี๋ยวให้ค่าจ้างเพิ่ม” ถ้ายกขึ้นไปคนเดียวมีหวังว่าเซียวจ้านต้องหลังยอกแน่ ๆ ไอ้บ้าจั๋วเฉิงมันสั่งอะไรมาขนาดนี้ โคตรจะหนักเลย

“ขอโทษด้วยนะครับคุณเซียวจ้านผมต้องรีบไปส่งของต่อเดี๋ยวจะไม่ทันวันนี้” พูดจบพนักงานขนส่งก็วิ่งออกไปทันที เหลือเพียงเซียวจ้านกับลังบ้าบอคอแตกที่หนักเหมือนห่อบ้านเอาไว้ข้างใน

เซียวจ้านดันกล่องกระดาษอย่างทุลักทุเลเข้าไปในลิฟต์ ปากก็บ่นไม่หยุดกับการสั่งของอย่างบ้าระห่ำของเพื่อนรัก ถ้าวันนี้มันมาเอาของที่คอนโดฯ เขาเมื่อไรจะให้แม่งยกเองคนเดียวเลย กว่าจะถึงห้องก็เล่นเอาคนที่ไม่ชอบออกกำลังกายแบบเซียวจ้านหอบไปเลย เขาโทรฯ ไปบ่นจั๋วเฉิงอยู่พักหนึ่งก่อนจะวางสายพร้อมกับคำมั่นสัญญาของจั๋วเฉิงว่าจะเข้ามาเอานิยายที่สั่งไว้วันนี้

เซียวจ้านใช้คัตเตอร์สนิมเขรอะๆ กรีดตามรอยเทปที่แปะเอาไว้ นิยายหลายสิบเล่มในกล่องอยู่ในซีนพลาสติกอย่างเรียบร้อย เซียวจ้านเอานิยายทั้งหมดในกล่องนั้นออกมาดูเพราะจั๋วเฉิงอนุญาตให้เขาเลือกไปอ่านได้ตามใจชอบเพื่อเป็นการไถ่โทษ พลันสายตาไปสะดุดกับนิยายเรื่องหนึ่งที่หน้าตกเป็นลายเส้นแบบจีนโบราณ จอมยุทธ์ วิศวะ คำโปรยหลังเล่มเซียวจ้านพอจะจับใจความได้ว่า พระเอกเป็นวิศวกร ปวดหัวแล้วไปทำ MRI แล้วระหว่างที่กำลังทำ MRI ดันหมดสติเสียชีวิตกะทันหันแล้วก็ไปเป็นพระเอกในนิยายที่ตัวเองอ่านค้างไว้ โดยเนื้อหามีการดัดแปลงและเสริมเติมแต่งให้มีความเกี่ยวพันกับตัวละครจักรวาลกิมย้งด้วย เนื้อหามีทั้งหมด 2 เล่ม เซียวจ้านจึงแยกเอาทั้ง 2 เล่มนั้นออกมาแล้วเก็บที่เหลือใส่ลงไปในกล่องไว้อย่างเดิม รอเจ้าของมันมารับกลับบ้าน

ตอนเด็ก ๆ เซียวจ้านอาศัยอยู่กับพ่อที่ชอบดูหนังจีนกำลังภายในมาก ๆ โดยเฉพาะเรื่องมังกรหยก พ่อเขาเปิดทุกวัน ดูทุกเวอร์ชันจนเซียวจ้านเริ่มซึมซับและชอบละครเรื่องนี้ไปด้วย ถ้าจะเลือกภาคและเวอร์ชั่นที่ชอบที่สุดคงจะเป็นเรื่อง มังกรหยกภาคเอี้ยก้วย 2006 ที่หลิวอี้เฟยเล่นเป็นเซียวเหล่งนึ่ง จำได้ว่าภาคนั้นเขาดูซ้ำไม่ต่ำกว่า 3 รอบ

อ่านไปได้แค่บทแรก เซียวจ้านก็เริ่มติดใจเสียแล้ว ทั้งสำนวนการเขียนและวิธีเล่าเรื่อง ไม่งง ไม่ซับซ้อน ไม่ต้องทำความเข้าใจให้มากมาย ภาษาเข้าใจง่ายถึงแม้จะเป็นนิยายพีเรียต แต่ผู้เขียนก็สามารถถ่ายทอดมันออกมาได้ดี จนเวลาล่วงเลยผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ เซียวจ้านก็จำไม่ได้ เสียงพลิกหน้ากระดาษครั้งแล้วครั้งเล่า จนจบลงไปหนึ่งเล่มในระยะเวลา 4 ชั่วโมงครึ่ง เซียวจ้านลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำอีกครั้งหนึ่งพร้อมกับแก้วน้ำที่ตั้งใจจะเอาไว้ดื่มตอนกระหาย จะได้ไม่ต้องลุกเดินบ่อย ๆ แต่ทว่าด้วยความไม่ระวัง เขาทำน้ำหกไปกระฉอกใหญ่ เซียวจ้านทำเสียงจิ๊ปากเพราะความซุ่มซ่ามของตัวเอง แต่ทว่าเขากลับไม่สนใจที่จะเช็ดทำความสะอาด ไว้พรุ่งนี้ตื่นมาค่อยจัดการก็แล้วกัน

เซียวจ้านบรรจงแกะซีนเล่ม 2 ซึ่งเป็นเล่มจบของนิยายเรื่องนี้ เขาอยากจะรู้เรื่องราวตอนต่อไปเต็มแก่แล้ว ยิ่งดึกก็ยิ่งเงียบ ยิ่งอ่าน เนื้อเรื่องก็เริ่มเฉลยปมมากขึ้น เปลือกตาก็หนักอึ้งจวนเจียนจะปิดลงเสียให้ได้ แต่เนื้อเรื่องในหนังสือเหมือนจะยังไม่อยากให้เขานอน

 

เปรี้ยง!!

 

เซียวจ้านสะดุ้งโหยงก่อนจะเงยหน้ามองนอกหน้าต่างเมื่อได้ยินเสียงฟ้าร้องดังสนั่น เพียงครู่เดียวท้องฟ้าที่มืดสนิทเริ่มมีสายฝนโปรยปรายลงมา หนักขึ้น หนักขึ้น และหนักขึ้น เซียวจ้านยังคงตั้งหน้าตั้งตาอ่านมันต่อไป

 

เปรี้ยง!!

 

คราวนี้เสียงฟ้าที่ดังกว่าเดิมมาพร้อมกับความมืดมิดภายในห้อง เซียวจ้านจิ๊ปากด้วยความไม่พอใจ กำลังอ่านนิยายอยู่ดี ๆ ไฟก็ดันมาดับซะอย่างนั้น แล้วโทรศัพท์ก็ดันชาร์จแบตไว้ที่หัวเตียง ซึ่งตอนนี้เขาอ่านนิยายอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ถ้าจำไม่ผิด เขาเคยเอาโคมไฟตั้งโต๊ะขนาดเล็กใส่ไว้ในลิ้นชักที่หัวมุมอีกฝั่งของห้องนั่งเล่นเซียวจ้านอาศัยความเคยชินภายในห้องใช้สองมือปัดป่ายไปมาในอากาศ ในที่สุดสองมือก็แตะเข้าที่ผนังห้อง เขาคลำไปเรื่อย ๆ ในความมืดมิดจนเจอโต๊ะที่มีลิ้นชัก และมันก็ไปเป็นตามคาด ในนั้นมีโคมไฟขนาดเล็กบรรจุถ่านอยู่พร้อมใช้อยู่ตามคาด กดปุ่มเปิดไฟก็สว่างขึ้นมาทันที รอยยิ้มน้อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าบาง เซียวจ้านตั้งใจจะเดินกลับไปอ่านนิยายเล่มนั้นต่อให้จบ รอฉันก่อนนะจื่อเซียน อีกเพียงไม่ถึงร้อยหน้าก็จะจบแล้ว เขาอดรนทนแทบไม่ไหว อยากรู้ใจจะขาดว่าพระเอกจะลงเอยกับใครกันแน่

โครม!!

ไม่ทันระวัง เซียวจ้านก็ลื่นล้มอย่างแรงจนหัวฟาดเข้ากับขอบพื้นต่างระดับอย่างแรง สาเหตุที่ทำให้เขาลื่นก็หนีไม่พ้นน้ำกระฉอกใหญ่ที่เขาทำหกไว้ก่อนหน้านี้ โคมไฟขนาดเล็กกระเด็นออกไปไกล สมองทำงานช้าลงราวกับว่ามันเหนื่อยล้าและต้องการจะพักเต็มทน ดวงตาที่ไม่รู้ว่ามีสถานะเป็นอย่างไรมองเพียงเพดานที่มืดมิดนั้นอย่างไรความหวัง

“ชะ...ช่วย...ด้วยยย”

 

“คะ...ใคร...ก็ได้”

 

แม้เสียงที่จะเปล่งออกไปเพื่อร้องขอความช่วยเหลือยังไร้เรี่ยวแรง

 

“ช่วย…” เสียงผะแผ่ว ลมหายใจเบาบางลงทุกที

 

“ด้วย…..”

.......................................

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 182 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

175 ความคิดเห็น

  1. #130 Alljae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 17:08
    แงงงงงเกิดอะไรขึ้นนน
    #130
    0
  2. #97 miyumiyu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 01:34
    เข้าแล้วออกยากจริงๆ กูซูไม่มีประตู
    #97
    0
  3. #91 Beautyfah (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 16:59
    เอ้า ตายอนาถ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าทีหลังเช็ดพื้นก่อน
    #91
    0
  4. #83 Kanitta2003 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 20:30
    ทำไมมีแต่คนไล่เค้าไปตาย มีใครอยากช่วยน้องนางมั่งไหม
    #83
    0
  5. #79 MTBB_puii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 16:45
    ไปแล้วๆๆๆๆๆๆ
    #79
    0
  6. #57 normal curve (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 20:38
    มาแน้ววววว
    #57
    0
  7. #36 paeng foon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 23:31
    อ่าาาา ไปเลยลูก
    #36
    0
  8. #6 kbrrcngkeux (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 03:20

    มูฟไปไหนไม่รอด มูฟเป็นวงกลม

    #6
    0
  9. #5 kamzaza62 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 21:21
    มูฟออนรอบกูซูจิงๆค่ะ555
    #5
    0