[Rewrite] ]ทะลุมิติทั้งทีขอเป็นพระเอกไม่ได้หรือไง #ป๋อจ้าน

ตอนที่ 12 : เรื่องด่วน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 883
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    19 เม.ย. 63

 

12

เรื่องด่วน

 

 

“ไม่ให้ไป”

“.....”

“ข้าไม่ให้เจ้าไปหามู่หยงฟู่”

แม้จะล่วงเลยไปหลายชั่วยามจนดวงจันทร์ใกล้จะลาลับฟ้า เซียวจ้านในร่างของเว่ยเฟิงยังคงพลิกหน้าพลิกหลังไม่มีแม้แต่ความง่วง ทั้งที่ตั้งใจว่าจะพักผ่อนให้เต็มที่หลังจากกลับมาจากง๊อไบ๊

ประโยคที่จื่อเซียนพูดยังดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา แบบนั้นจะเรียกว่าหึงได้หรือเปล่า เขาไม่กล้าตัดสินใจได้เต็มที่เพราะถ้าหากว่าเป็นคนรักกัน ชอบพอกันอยู่เป็นทุนเดิมอาการแบบนี้ก็เข้าข่ายว่าหึงหวงไม่ผิดแน่ แต่นี่เว่ยเฟิงกับจื่อเซียนหรือแม้แต่เซียวจ้านกับจื่อเซียนเองก็ไม่เคยมีพันธะอะไรกันมาก่อน ความสัมพันธ์ตอนนี้ก็อย่าเรียกว่าดีเลย ใช้คำว่าแย่น่าจะเหมาะกว่า พลันในหัวก็นึกถึงเสี้ยวหน้าของใครอีกคน ตอนที่กำลังอ่านหนังสือแล้วเก็บหมั่นโถวสองลูกนั้นให้เขา ตอนที่กำลังซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงแล้วเห็นเสี้ยวหน้าเพียงครึ่ง แม้เสี้ยวหน้าเพียงครึ่งก็ยังทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของเขาสั่นไหวได้และในคราเดียวกันหัวใจดวงเดียวกันนี้ก็กระตุกวูบเหมือนโดยเขวี้ยงลงไปหุบเหวลึกอีกเช่นกัน

กว่าจะได้นอนก็จวนเจียนจะสว่าง แถมยังโดนปลุกแต่เช้าเพราะมีคำสั่งจากจางหยวนฟู่ว่ามีเรื่องสำคัญให้รีบกลับสำนักสราญรมย์โดยด่วน

มีข้อความส่งตรงมาจากสำนักง๊อไบ๊และเนื้อหามันเกี่ยวกับเขาโดยตรง เนื้อหาในข้อความ มีใจความว่าถ้าหากว่าเว่ยเฟิงไม่สามารถหาคนผิดที่แท้จริงได้ ง๊อไบ๊จะจับผู้ต้องสงสัยอันดับสองอย่างเว่ยเฟิงไป่ไตร่สวนด้วยตัวเองและถ้าหากว่าคิดหนี ง๊อไบ๊จะไม่ยอมปล่อยเว่ยเฟิงและสำนักสราญรมย์ไปง่าย ๆ ผู้ถูกกล่าวหาแทบจะควันออกหูทันทีที่ได้ฟังข้อความนั้นจบ ตัวเขาไม่เข้าข่ายผู้ต้องสงสัยเลยด้วยซ้ำจะมาจับไปไตร่สวนได้ยังไง ไร้เหตุผลที่สุด แต่คนไร้หัวนอนปลายเท้าแถมพ่วงเอาตำแหน่งลูกศิษย์จอมมารอย่างลี้ม๊กโช้วไว้ด้วยแบบนี้จะไปทำอะไรได้ถ้าไม่พึ่งใบบุญของสำนักใหญ่ ๆ อย่างสำนักสราญรมย์ หลังจากที่ปรึกษาหารือกันแล้ว มติในที่ประชุมก็ลงความเห็นว่าจะให้เว่ยเฟิงไปสอบถามความจริงจากมู่หยงฟู่

“ครานี้ข้าไม่อนุญาตให้จื่อเซียนตามเจ้าไปด้วย เช่นนั้นอาจเกิดเรื่องมากกว่าการสอบถามความจริงจากมู่หยงฟู่” หยวนฟู่รู้นิสัยของศิษย์น้องดีแม้จะมีนิสัยสุขุมเยือกเย็นแต่ถ้าหากว่าต้องเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาตแค้นแบบนั้นก็อาจจะไม่ส่งผลดีต่อฝ่ายใดเลยก็ได้

“อ้าว..แล้วเข็มพิษนี่ล่ะ” เว่ยเฟิงชูข้อมือให้ดูแม้รอยแดงนั้นจะจางหายไปแล้วก็ตามแต่ก็เป็นอันรู้กันว่าในร่างกายของเว่ยเฟิงมีสิ่งใดแฝงอยู่ หยวนฟู่ไม่ได้ตอบคำถาม เขาเพียงหันทางจื่อเซียนเท่านั้น

“นี่เป็นยาบรรเทาพิษจากเข็มพิษมังกรในร่างกายเจ้า” จื่อเซียนหยิบกระปุกยาขนาดเล็กออกจากอกเสื้อ

“.......” เว่ยเฟิงกำลังจะคว้าขวดยานั้นมาชื่นชมสักหน่อยแต่ทว่าจื่อเซียนไวกว่าและดึงมันกลับ

“ยานี้มีฤทธิ์แค่ชั่วคราวเท่านั้น มิอาจทำลบล้างพิษได้”

“......” หัวใจดวงน้อยของเว่ยเฟิงหล่นวูบทันที แต่ทว่ายังเก็บอากาศเอาไว้ได้เป็นอย่างดี

“หนึ่งเม็ดสามารถระงับพิษของเข็มพิษมังกรได้เจ็ดวัน แต่ถ้าหลังเจ็ดวันแล้วเจ้าไม่ได้กินยาเม็ดต่อไป พิษของเข็มมังกรจะกำเริบ” จื่อเซียนยื่นขวดยาขนาดเล็กอีกขวดหนึ่งที่เขาเตรียมเอาไว้ให้แทน เว่ยเฟิงรีบเปิดดูและปรากฏว่า

“สองเม็ด!!!”

“......”

“แค่สองเม็ดจะไปพออะไรล่ะ” แล้วถ้าหากว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด เกิดมู่หยงฟู่ถ่วงเวลาจับเขาขังคุกแล้วจะทำยังไงกันเล่า ถึงตอนนั้นตัวเขาจะต้องตายเพราะพิษจากเข็มพิษของจื่อเซียนหรือตายเพราะถูกมู่หยงฟู่ทำร้ายก่อนดี

“เจ้าแค่ไปสอบถามความจริงจากปากมู่หยงฟู่”

“.....”

“ไม่ได้ไปอยู่กินด้วยสักหน่อย จะเอาไปทำไมตั้งมากมาย” อีกฝ่ายตอบน้ำเสียราบเรียบแต่เว่ยเฟิงก็แอบจับได้ว่าเนื้อความและน้ำเสียงในประโยคดูเหมือนจะติดหงุดหงิดอยู่สักหน่อย แต่เอาเถอะ เว่ยเฟิงขี้เกียจจะเถียงด้วย

“โอเค ๆ จะรีบกลับมาแล้วกัน”

 

………………………………………………..

 

เช้าวันต่อมาเว่ยเฟิงรุดออกเดินไปยังเมืองเหอซ่านตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่จวนรุ่งสางดี

 

เมืองเหอซ่านเป็นเมืองขนาดใหญ่รองจากวังหลวง เมืองเหอซ่านเต็มไปด้วยผู้คนมากมายหลายพันชีวิตรวมถึงยังเป็นเมืองท่าและค้าขายรองมาจากวังหลวงอีกด้วย การมาครั้งนี้ของเว่ยเฟิงรวดเร็วและถึงจุดหมายปลายทางก่อนกำหนดเพราะม้าเหงื่อโลหิตที่ได้อภินันทนาการจากสำนักสราญรมย์ สำนักใหญ่ ๆ ก็ดีแบบนี้แหละ มีเงินมีทองใช้ ไม่เหมือนสำนักร้างของเขา คอยดูเถอะ ถ้าเสร็จเรื่องนี้เมื่อไรเว่ยเฟิงจะกลับไปบูรณะสำนักสุสานโบราณใหม่ทั้งหมดให้เป็นสไตล์ลอฟต์แบบที่เขาชอบเลย คอยดู!!!

เว่ยเฟิงหยุดยืนหน้าประตูไม้บานใหญ่ กำปั้นเล็กทุบประตูบานนั้นอยู่สองสามทีก่อนจะตะโกนร้องเรียก

"มีใครอยู่ไหมครับ"

"......."

"เปิดประตูให้หน่อย"

ทั้งตะโกนทั้งทุบอยู่แบบนั้นจนข้อกระดูกนิ้วขึ้นรอยแดง คอแหบแห้งเพราะการตะเบ็งเสียงอยู่หลายสิบนาที สุดท้ายเว่ยเฟิงจะถือวิสาสะลักลอบเข้าไปข้างใน เขาเพียงผินตัวและใช้วิชาตัวเบาเพียงหนึ่งส่วนสี่ของร่างกายก็สามารถเข้ามาภายในตระกูลมู่หยงฟู่ได้แล้ว ที่นี่เงียบสงบราวกับไม่มีใครอยู่

 

'หรือจะไปทำธุระข้างนอกกันหมด'

 

ความคิดยังไม่ทันขาดห้วง ปลายแหลมของดาบนับสิบเล่มก็จ่ออยู่ที่คอของเว่ยเฟิงเสียแล้ว

เว่ยเฟิงค่อย ๆ ยกมือขึ้นเหนือหัวก่อนจะบอกว่า ต้องการมาเจอมู่หยงฟู่เพื่อคุยเรื่องสำคัญ หนึ่งในกลุ่มคนพวกนี้ก็วิ่งออกไป เพียงครู่เดียวก็เกิดเสียงสนั่นราวกับฟ้าจะถล่มลงมาเสียให้ได้

"ถ้าปลายดาบของใครแตะต้องหรือทำให้คอของเว่ยเฟิงผู้นั้นเป็นรอยแม้เพียงเล็กน้อย มันผู้นั้นก็จงเตรียมตัวหัวหลุดออกจากบ่าได้เลย" เพียงครู่เดียวปลายดาบสิบกว่าเล่มนั้นหายวับไปกับตาราวกับเล่นกล มู่หยงฟู่เดินยิ้มร่ามาหาเขาราวกับว่าเมื่อกี้เขาไม่ได้แสดงฤทธิ์เดชอะไรออกไป

“เจ้ามาถึงที่นี่เชียวรึ”

“.....”

“ไยไม่แจ้งก่อนมาเล่า ข้าจะได้ให้บ่าวไพร่ในตระกูลต้อนรับ” มู่หยงฟู่ดูท่าทางดีใจมากกับการปรากฏตัวที่นี่ของเว่ยเฟิง

“มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยน่ะ”

ห้องรับรองของตระกูลมู่หยงดูใหญ่โตโอ่อ่าสมกับเป็นตระกูลใหญ่ เว่ยเฟิงได้รับการต้อนรับจากเจ้าของตระกูลเป็นอย่างดี แต่เขาไม่ได้มีเวลามาสนทนาเรื่องอื่นมากพอจึงยื่นป้ายหยกที่เจอในห้องของจี้เยี้ยะเมื่อวันก่อนออกไปตรงหน้าแทนการเปิดประเด็นด้วยคำถาม สีหน้าของมู่หยงฟู่ยังไม่แสดงปฏิกิริยาอะไร เขามองมันเพียงครู่หนึ่งเท่านั้น

“มันไปอยู่กับเจ้าได้อย่างไร”

“รู้หรือเปล่าว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น” เว่ยเฟิงถามกลับไปแทนคำตอบ อีกฝ่ายส่ายศีรษะเบา ๆ หน้าตาที่ดูงุนงงนั้นคงจะไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เว่ยเฟิงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ที่เกิดขึ้นให้มู่หยงฟู่ฟังแม้กระทั่งสิ่งที่หายไปพร้อมกับการตายของจี้เยี้ยะและที่ที่เค้าเจอป้ายหยกตระกูลมู่หยง เรื่องการเจอป้ายหยกตระกูลมู่หยงยังไม่ถูกแพร่งพรายออกไปให้ใครรู้

“เจ้าก็เลยถามว่าข้าฆ่าจี้เยี้ยะ เป็นเช่นนั้นหรือไม่” สีหน้าและน้ำเสียงนั้นราบเรียบแต่เว่ยเฟิงกลับไม่รู้สึกหวาดหวั่น ผิดกับอีกคนที่แค่มองปราดเดียวเว่ยเฟิงก็รู้สึกเสียวสันหลังไปหมด

“....” เว่ยเฟิงหยักหน้าเบา ๆ

“ป้ายหยกของข้าปรากฏเด่นชัดขนาดนั้นแล้ว เจ้ายังจะต้องหาความจริงอะไรอีกเล่า” ฟังยังไงก็ดูไม่เหมือนคนทำผิด มันดูเหมือนคน..น้อยใจมากกว่า

“ที่มาถามก็เพราะว่าไม่เชื่อไงว่านายเป็นคนทำ”

“เจ้าไม่เชื่อรึว่าข้าเป็นคนทำ” เขายังคงสีหน้าราบเรียบอยู่อย่างนั้น

“ก็ใช่น่ะสิ”

“......”

“บางทีอาจจะมีคนจัดฉากใส่ร้ายนายหรือไม่ก็อาจจะใส่ร้ายฉันด้วยก็เป็นได้” สีหน้าของเว่ยเฟิงจริงจัง เพราะเรื่องนี้มันเกี่ยวพันกับเนื้อเรื่อง ตัวละครทุกตัว รวมถึงการที่จะได้ออกไปจากที่นี่โดยสวัสดิภาพ

“......”

“เพราะงั้นให้ความร่วมมือกับฉันนะ”

“......”

“จับคนร้ายตัวจริงให้ได้”

“......”

“อย่าให้มันได้มีโอกาสไปฆ่าใครหรือใส่ร้ายใครได้อีก”

 

 

…………………………………..

 

//กรุณาเกาะเรือของท่านเอาไว้ให้แน่นๆ

 

 

สวัสดีปีใหม่ค่ะทุกคน ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้กันนะคะ ขอให้มอบกำลังใจนี้กลับไปให้รีดของเราทุกๆคนมีความสุขในชีวิต เติบโตขึ้นกันอย่างมีความสุขนะคะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

175 ความคิดเห็น

  1. #134 Alljae (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 10:46
    เรือโคลงเล็กน้อย...เเค่กๆๆๆ เเค่เจ้ามู่ยิ้มร่าาาาาเเค่นั้นเองงงงย
    #134
    0
  2. #90 ρ о і ѕ о ɴ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 09:31
    เนี่ย จะเปลี่ยนเรือละนะะะ

    สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้านะคะ สวัสดีปีใหม่ไปพร้อมกันเลยค่าาา
    #90
    0
  3. #89 ρ о і ѕ о ɴ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 09:31
    เนี่ย จะเปลี่ยนเรือละนะะะ

    สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้านะคะ สวัสดีดีปีใหม่ไปพร้อมกันเลยค่าาา
    #89
    0
  4. #87 NoonSrichanthep (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 21:06
    มู่หยงฟู่นี่ดีจริงๆ กรี๊ดดด ห้ามเปลี่ยนเรือนะะตัวเราเนี่ยยย ฮืออ
    #87
    0
  5. #84 anonaa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 10:16
    ขอเกาะเรือหลวงไว้แน่นๆเลยค่ะ จื่อเซียนหวงเขานะดูออกกก
    สวัสดีปีใหม่ค่ะไรท์ ❤
    #84
    0
  6. #82 noodern (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 00:52

    อัพอีกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก.....ขออีกยาวๆๆๆๆๆนะๆ

    #82
    0
  7. #81 Ped kabb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 23:22
    ขาข้างหนึ่งก็คือจะก้าวลงอีกเรือไปปล้วค่ะ แต่ไม่ได้ๆๆ! เรื่องหนุ่มสาวเกิดการแย่งขิงเป็นธรรมดา แต่เราจะไม่ทรยศต่อเรือหลวงตัวเอง! หนักแน่นเข้าไว้จัยยย~~~
    #81
    0
  8. #76 momoji46 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 13:42

    นางเอกของเรานี้เสน่แรงจริงๆ
    #76
    0