[SF/OS] This Is My Story #SFKHiMiiz {EXO x EXO}

ตอนที่ 5 : Story : 5 | P!nk [LinxHoon]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 เม.ย. 61




Pink

 

 

            

Kwanlin x Jihoon


     ผมไม่รู้ว่าดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าหายไปตั้งแต่เมื่อไร รู้แค่เพียงว่า ผมเหนื่อยล้าจากการเรียนวิชากฎหมายอาญาภาคทั่วไปเป็นเวลานานถึงสี่ชั่วโมงติดต่อกัน ทันทีที่ตัวผมเดินพ้นออกมาจากอาคารเรียน นั่นแหละจึงรู้ว่ามันมืดแล้ว นาฬิกาข้อมือราคาถูกเพิ่งจะได้ใช้ประโยชน์ก็ตอนนี้ หน้าปัดและสายรัดค่อนข้างยับเยินและชำรุดไปกว่าครึ่งนึงแล้ว ก็ผมไม่มีเงินซื้อใหม่นี่นา

 

“จีฮุนกลับยังไง” เพื่อนร่วมคลาสคนหนึ่งของผมถามขึ้นขณะที่เธอกำลังชะลอมอเตอร์ไซค์สีหวานให้จอดลงข้าง ๆ ผม

“รถเมล์เที่ยวสุดท้ายหมดตั้งสี่ทุ่ม”  ผมอุดหนุนขนส่งสาธาณะทุกวันครับ แต่วันนี้ดึกไปหน่อย

“แต่นี่มันสามทุ่มสามสิบห้าแล้วนะ” หล่อนยกนาฬิกาข้อมือสแตนเลสยี่ห้อดังขึ้นมาดู

 

“ให้เราไปส่งไหมจีฮุน”

“ไม่เป็นไรหรอก เดินแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ถึงหน้ามอแล้ว” ถ้าผมไม่มัวแต่เดินเอื่อยชมนกชมไม้หรือชมบรรยากาศที่สนามบาสหลังตึกวิศวะฯล่ะก็...ก็น่าจะทันรถเมล์เที่ยวสุดท้ายอยู่นะ

“โอเค กลับดี ๆ นะ พรุ่งนี้เจอกัน” ผมพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้มตอบกลับไปให้หล่อน

 

            ผมรู้ตัวว่าพลาดรถเที่ยวสุดท้ายแล้วก็ตอนที่สองข้าของผมมันหยุดลงที่สนามบาสหลังตึกวิศวะฯ สายตาจ้องมองเพื่อนรุ่นเดียวกันที่กำลังทำสามแต้มให้กับทีมได้อย่างสวยงาม ผมชอบเขา ชอบมาได้สักพักหนึ่งแล้ว แต่มีโอกาสได้เพียงแค่มองเขาก็ตอนเล่นบาสหลังเลิกเรียนนี่แหละ บางวันผมเลิกเรียนเร็วก็จะไปนั่งดูเขาบนอัฒจรรย์ เนียน ๆ ไปกับคนอื่น ๆ แต่วันนี้เสียงนกหวีดจบเกมดังเร็วกว่าปกติ (มันก็ดังปกตินั่นแหละ แต่วันนี้ผมเลิกช้าไงครับ เลยได้ยินมันเร็ว) เรียกสติผมให้นึกถึงวิธีที่จะทำให้ตัวเองถึงบ้านได้อย่างไรเมื่อรถเมล์เที่ยวสุดท้ายมันหมดไปแล้ว ผมรีบวิ่งไปที่ป้ายรถเมล์หน้ามอทันที ลึก ๆ ก็หวังว่าบางคันที่คนขับใจดีๆ ก็จะขอติดรถกลับไปสักหน่อย

            เข็มนาฬิกาเดินไปเรื่อย ๆ โดยไม่สนใจเด็กหนุ่มที่เผลอเถลไถลจนพลาดรถเที่ยวสุดท้าย ถ้าอย่างนั้นเขาก็คงต้องเสี่ยงกับแท็กซี่ว่าจะยังรับเขาได้หรือไม่ ขอให้ไม่โดนปฏิเสธก็แล้วกัน

 

“เห้...นายน่ะ” เสียงเรียกใครสักคนดังขึ้น จีฮุนหันมองข้าง ๆ แต่ก็ไร้วี่แวว ตรงป้ายนี้มีเพียงแค่เขาคนเดียวและ...คนนั้น...กับมอเตอร์ไซค์เวสป้าสีครีม

“ห๊ะ...ฉันเหรอ” จีฮุนย้อนนิ้วชี้จิ้มที่อกตัวเอง ควานลินหมายถึงเขาใช่ไหม

“อื้ม..นายนั่นแหละ ชื่อจีฮุนใช่ไหม” เหมือนโลกทั้งใบและเข็มนาฬิกาของจีฮุนนั้นหยุดทำงานไปชั่วขณะ ควานลินรู้จักเขาได้ อย่างนั้นเหรอ...

“ใช่ๆ....มีอะไรหรือเปล่า”

“ตกรถอ่ะดิ” ควานลินยกนาฬิกาข้อมืออดิดาสสีดำขึ้นดูเวลา

“อื้ม” จีฮุนตอบไปตามความจริงว่าเขาพลาดรถเที่ยวสุดท้าย และสาเหตุก็เป็นเพราะคนถามนั่นแหละ

“ขึ้นมาสิ เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“นายจะไปส่งฉันที่บ้านเหรอควานลิน”

“อื้ม..เร็ว ๆ” ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่มันไม่ใช่เพราะความเกรงใจหรอก ผมประหม่ามากกว่า คิดดูสิครับว่าคนที่เราชอบกำลังเรียกเราให้ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ แต่นั่นแหละครับ รู้ตัวอีกที ลมเย็น ๆ ก็ปะทะเข้ากับใบหน้าของผมแล้ว แผ่นหลังของควานลินที่ผมเคยได้แต่มองอยู่ไกล ๆ แต่ตอนนี้มันอยู่ไกลจากปลายจมูกผมไม่กี่เซนฯเอง

            ใจก็นึกอยากให้บ้านตัวเองอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยสักสามสิบกิโลเมตร ผมยังอยากมองแผ่นหลังของควานลินอยู่ แต่การหมุนของล้อมอเตอร์ไซค์ก็หยุดลง พร้อมกับสถานที่ที่แสนคุ้นเคย

“อยู่คนเดียวเหรอ”

“อ่อ...อื้ม เราอยู่หอคนเดียว” ผมชอบความเป็นส่วนตัวมากกว่าการที่จะต้องจ่ายค่าห้องพักถูกลง ควานลินพยักหน้า

“ไว้วันหลังให้เรามาส่งอีกก็ได้”

“ไม่เป็นไรหรอก เราเกรงใจ”

“แต่เราอยากมาส่งจีฮุนทุกวัน”

 

 

            ผมไม่รู้ว่าตอนนี้หน้าตาของผมจะเป็นยังไง สภาพผมหลังเลิกเรียนมันดูไม่จืดสักเท่าไร ผมกลั้นยิ้มไม่อยู่จริง ๆ ให้ตายเถอะ ตัวผมตอนนี้ในสายตาของควานลินจะเป็นยังไงนะ น่าเกลียดหรือเปล่า แค่คิดว่าต่อไปทุกๆวันหลังจากนี้ควานลินจะมาส่งผมทุกวัน ผมก็มีความสุขมากๆแล้วครับ 









................................
สั้นๆค่ะ ชอบคู่นี้ น้อนจีฮุนน่ารักกกกก 
ไม่รู้จะถูกใจแม่ยกไหม





   O W E N TM.

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น