[FIC EXO] Rescue #ฟิคร่วมกตัญญู {HunHan}

ตอนที่ 2 : Rescue | 2 : สิ่งผิดปกติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 มี.ค. 59



2

สิ่งผิดปกติ

 




 

            สิ่งแรกที่สายตาโฟกัสได้คือสีขาวขุ่นจากวัตถุอะไรสักอย่าง สมองยังคงประมวลผลอะไรไม่ได้ เปลือกตาบางขยับขึ้นลงถี่ๆ ค่อยหันไปทางซ้าย เจอประตู หันไปทางขวา มีเด็กนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ชุดที่เด็กผู้ชายเตียงข้างๆใส่อยู่มันทำให้ลู่หานรู้ว่า เขากำลังอยู่ที่โรงพยาบาล เขาพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้น

 

“พี่ตื่นแล้วเหรอ”  อยู่ๆเด็กที่นั่งอยู่ขอบเตียงข้างๆเมื่อกี้ก็มาจับที่ขาของลู่หานอีกฝั่งหนึ่งทันที

“เห้ยย !!!”  เจองี้ตกใจดิ

“พี่คนสวยตื่นแล้วเหรอครับ”

“สวยอะไรกันล่ะหนู พี่เป็นผู้ชายครับ”  ลู่หานถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เกลียดมากเลยไอ้คำว่าสวยเนี่ย

“หรือว่าพี่เป็นทอม” ดวงตากลมโตฉายแววแห่งความสงสัย

“บอกแล้วไงว่าเป็นผู้ชาย”  ถ้ายังไม่หยุดลู่หานจะด่าจริงๆแล้วนะ

“พี่รู้จักพวกคนเก็บศพด้วยเหรอ ผมเห็นเขามาเยี่ยมพี่กันเต็มเลย” 

“อ๋อออ ...”  ลู่หานยิ้มขึ้นมาในทันที เมื่อได้ยินในสิ่งที่เด็กชายพูดถึง

“.......”  เด็กชายอายุราวสิบขวบจ้องมองพี่คนสวยของเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเสียเต็มประดา

“พี่เป็นอาสากู้ภัย ทำงานโดยไม่หวังผลตอบแทน”  ลู่หานภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในมูลนิธิอาสากู้ภัย เรื่องดีๆแบบนี้ต้องแชร์ต่อ

“หู....เท่ห์จัง”

“ใช่ไหมล่ะ”

“ตอนที่ผมยังเด็กๆ...มีรถชนกันที่หน้าบ้านผม...แล้วก็มีกู้ภัยมาช่วยชีวิตป้าขายกล้วยทอดที่โดนชนด้วย”

“พี่จะบอกอะไรให้นะครับ”  ลู่หานหันมองออกไปนอกหน้าต่าง  ถึงงานอาสาสมัครจะมีไม่ยศตำแหน่ง แต่มันก็มีความภูมิใจมากกว่าเป็นไหนๆ

“การที่เราจะเป็นอาสาสมัครได้เนี่ย...”

“......”

“ไม่ได้จะมาเป็นเพราะความเท่ห์หรืออยากลองนะครับ...”

“.......”

“น้องจะต้อง..มีความพร้อม...มีใจที่... อ้าวว ไปไหนแล้ว”  หันกลับมามองอีกที เด็กผู้ชายคนนั้นก็หายไป ลู่หานหันมองรอบห้องแต่ก็ไร้วี่แววใดๆทั้งสิ้น

“หายไปไหนแล้ววะ”  ลู่หานตัดสินใจที่นอนพักอีกสักหน่อยเพราะเขายังมีกอาการมึนหัวอยู่นิดหน่อย ถ้าได้พักอีกสักนิดน่าจะดีขึ้น เปลือกตาบางหลับลงอีกครั้ง โดยที่ไม่รับรู้เลยว่าเด็กผู้ชายเมื่อครู่นี้กำลังยืนคร่อมเขาอยู่บนเตียง

 









 

“ตื่นแล้วเหรอลู่หาน” 

“อ้าว หมอ”  คนไข้หันมองผู้มาเยี่ยมที่สวมชุดกาวน์สีขาวสะอาด

“เป็นไงบ้าง”

“แข็งแรงสมบูรณ์ดีครับ”

“ไม่เชื่อหรอก”

“ไม่เชื่อก็ไปถามน้องเตียงข้างๆดู”  พูดพร้อมกับหันไปมองเตียงข้างกัน แต่ทว่ามันกลับเป็นแค่เตียงว่างๆเท่านั้น

 

“อ้าว...สงสัยกลับบ้านไปแล้วมั้ง”  ลู่หานจำได้ว่าเมื่อเช้าเขายังคุยเล่นกับน้องอยู่เลย สงสัยจะกลับบ้านไปตอนที่เขากำลังหลับล่ะมั้ง

“แต่ว่า ... เด็กที่เคยอยู่เตียงนั้น ตายไปนานแล้วนะคะ”  พยาบาลที่เดินมาพร้อมกับเซฮุนเอ่ยขึ้น แต่เหมือนว่าลู่หานจะไม่ได้เชื่ออย่างนั้น

“จะตายได้ยังไง เมื่อเช้ายังคุยกันอยู่เลย”

“เห็นผีหรือเปล่า”  เป็นเซฮุนที่พูดออกมา

“ตลกละหมอโอ นี่เกิดมายังไม่เคยเจอผีเลย”

“.....”

“ทำงานอยู่กับศพมาหลายปีไม่เห็นจะเคยเจอเลยผีอ่ะ”

“.......”  เซฮุนพยักหน้ารับเบาๆ สิ่งที่ลู่หานเห็นอาจจะเป็นภาพหลอนก็ได้ หรือไม่ก็อาจเป็นผลข้างเคียงจากการกระทบกระเทือนของศีรษะ

“ไปๆๆๆ ไปได้แล้ว จะดูซีรี่ส์”  ลู่หานละความสนจากหมอและพยาบาลที่เข้ามาเยี่ยมด้วยการหันมองจอโทรทัศน์ในห้องพักฟื้น เซฮุนเลือกที่จะให้ความเป็นส่วนตัวกับลู่หานด้วยการเดินออกไปอย่างเงียบๆ ส่วนคนไข้ก็ค่อยๆเคลิ้มหลับเพราะฤทธิ์ยาไป

            เสียงจากโทรทัศน์ยังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่อง เด็กชายที่เพิ่งพูดคุยไปเมื่อก่อนหน้านี้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ เขายืนอยู่ที่ปลายเตียงของคนไข้ สีหน้าและท่าทางดูเปลี่ยนไปจากครั้งแรกมาก เด็กชายจ้องมองไปยังคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องด้วยสีหน้าที่ไม่สามารถรับรู้ได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ กลุ่มควันสีเทาหม่นลอยคละคลุ้งอยู่รอบตัวเด็กชายคนนั้น....

 

 

 

...................................

 


 

            ผลไม้และขนมขบเคี้ยวค่อยๆหมดไปทีละถุงๆเพราะคนป่วยในชุดฟอร์มสีชมพูพาสเทลของโรงพยาบาล

“ทำไมกูหิวขนาดนี้วะ”  ถามขึ้นในขณะที่ขนมกำลังคาปาก สองแก้มพองออกด้วยของกินสารชนิดที่เพื่อนสนิทซื้อมาฝาก

“ก็มึงหลับไปตั้งสองอาทิตย์ แดกแต่อาหารสายยาง”

“กูหลับไปตั้งสองอาทิตย์เลยเหรอวะ”  สีหน้าตื่นตกใจจนของคนป่วยทำให้คนมาเยี่ยมพลอยตกใจไปด้วยเช่นกัน แล้วทำไมมันจะต้องตกใจขนาดนั้นด้วย

 

“แค่ล้มหัวฟาดพื้นเนี่ยนะ ???”  ลู่หานเองก็ไม่ค่อยจะเข้าใจสักเท่าไรว่า แค่ล้มหัวฟาดพื้นถึงกับหลับไปสองอาทิตย์เลยเหรอ เกือบเป็นเจ้าชายนิทราไปแล้วไหมล่ะ

“นี่ไม่มีใครบอกมึงเลยเหรอว่ามึงหลับไปสองอาทิตย์อ่ะ”

“......”  ลู่หานส่ายหน้าเป็นการให้คำตอบแทน นอกจากหมอเจ้าของไข้ที่มาตรวจๆๆแล้วก็ไป ก็มีหมอเซฮุนที่เข้ามาเยี่ยมแล้วดันทักเรื่องเห็นผีนั่นแหละ ไม่มีใครพูดอะไรเกี่ยวกับอาการของลู่หานสักคน

“หมอบอกว่า ถ้าเย็นนี้อาการมึงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว พรุ่งนี้เช้าก็กลับบ้านได้”

“พากูไปกินหมูด้วยนะคยองซูเพื่อนรัก กูอยากมาก”

 

ไปด้วย

 

“เอ้าาา ก็มึงต้องเลี้ยงกู มึงก็ต้องไปอยู่แล้ว”

“อะไรของมึง กูยังไม่ได้พูดอะไรเลย”

“อ้าว...เมื่อกี้มึงไม่ได้พูดเหรอ”  ลู่หานมั่นใจว่าเมื่อกี้เขาได้ยินเสียงคนพูดว่า ไปด้วย ชัดมากๆ ถ้าคยองซูไม่ได้พูด แล้วใครพูด....

“เปล่า”

“สงสัยหูกูแว่ว ช่างมันเถอะ”







พี่ลู่ แกเห็นผีเหรอ???


........................................................

Talk


ปิดเทอมแล้วววว (แต่ยังไม่สนิท)


ช่วงนี้ไม่มีงานแล้ววว ปั่นฟิคได้สบายยยย 


ฝากฟิค #ฟิคร่วมกตัญญู  ด้วยนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #6 janemera (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 10:04
    นางมีเซ้นใช่มั้ยยยย
    #6
    0
  2. #5 secret secret (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 16:17
    ที่แท้ผีเด้ก แร้วลู่กะเซจะรักกันไง ไม่มีวี่แววเรย
    #5
    0
  3. #3 Mi~U~Ra❤HaRu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 14:47
    กลัวปี๋55555555 ลุ้นนนนๆ จะเกิดไรรขึ้นนนน
    #3
    0