[Fic​ Anime]​บุคลิกที่สองของตัวละครหลัก

ตอนที่ 7 : โลกที่2... (Naruto)​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    17 พ.ย. 63

เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในความมืด​ เพียงแค่มันต่างกันตรงที่จอโปร่งใสเช่นเดิมแต่ทว่าสิ่งที่สะท้อนออกมาจากจอกลับไม่ใช่เซนอิทซึ.. เด็กดื้อมากๆของเขา.. แต่สิ่งที่สะท้อนออกมาคือเด็กชายเรือนผมสีแดงเงางามรับกับในหน้านวลขาวน่ารัก​ ริมฝีปากเป็นกระจับและจมูกเล็กจิ้มลิ้ม​ ดวงตากลมโตขอบตาดำนัยน์ตา​สีมรกตและสิ่งที่เขียนสลักไว้บนหน้าผากเป็นคำว่า'รัก'​ เขาเห็นดังนั้นก็รีบเสกกระจกกับหลอดไฟออกมา​ คลิ๊ก.. เมื่อเปิดหลอดไฟเสร็จก็ยกกระจกขนาดกลางไร้ขอบขึ้นมาส่อง​ เขาพึ่งจะสังเกตเห็นฝ่ามือเล็กๆของตน​ สิ่งที่สะท้อนในกระจกคือเด็กชายหน้าตาน่ารักสมวัย​ ผมสีแดงที่ออกแบบสไตล์​สั้นข้างยาวข้างไม่เหมือนเด็กชายคนนั้นอีกทั้ง​ นัยน์ตา​สีมรกต​และขอบตาดำคล้ำ​ สิ่งที่สลักบนหน้าผากข้างขวาของเขากลับเป็นคำว่า'ไม่ชอบ'​แทนคำว่า'รัก'​ แต่ที่สำคัญ​เขาพึ่งสังเกต... 'ไม่มีคิ้ว'​ใช่ครับ.. โอ้พระเจ้า.. หลุดจากเด็กดื้อก็ไม่มีคิ้ว.. ท่านช่างกลั่นแกล้ง..

ปึก!

"อย่าเข้ามานะ! สัตว์​ประหลาด!"เสียงเด็กผู้ชายคนหนึ่งพร้อมเสียงกระทบกันระหว่างของแข็ง​กับของแข็ง​ เขาละความสนใจจากกระจกก่อนจะหันกลับไปมองสิ่งที่สะท้อนออกมาจากจอภาพ​ ทรายนวลสีทองที่ก่อตัวกันเป็นเกราะรอบตัวของเด็กชายผมสีแดง​ เขามองภาพนั้นอย่างไม่เข้าใจ​ ทำไมเด็กๆที่เป็นผ้าสีขาวถึงพยายามทำตัวเองให้ดูแย่โดยการรังแกเด็กคนอื่น? แล้วไม่มีผู้ใหญ่มาสั่งสอนเลยหรือ! คิดไม่นานก็มีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งออกมากอดลูกของตน!

"สัตว์​ประหลาด! ทำอะไรกับลูกข้าน่ะ!"เสียงตะคอกของหญิงสาวเรือนผมสีดำ​ นางทำหน้ารังเกียจก่อนจะหันไปถามลูกของตนอย่างเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรนะคนดี​ ไหนบอกแม่ซิ'มัน'​ทำอะไรลูก"สิ้นเสียง​ เด็กชายคนนั้นก็สาธยาย​ข้อหาสารพัดสารเพ​ เมื่อฟ้องจบ​ หญิงสาวก็มีสีหน้าโกรธเกลียดมากขึ้น! ก่อนนางจะจูงมือลูกของตนไป
.
.
.
"กลับมาแล้วครับ"เสียงของเด็กชายผมสีแดงที่เดินแบกน้ำเต้าเข้ามาในบ้านหลังน้อยก่อนที่ชายวัยกลางคนคนหนึ่งจะเดินออกมาด้วยรอยยิ้มพิมพ์​ใจ(?)

"กลับมาแล้วหรอ​ กาอาระ"สิ้นเสียงนั้นเขาก็ปิ๊งขึ้นทันใด​ เด็กคนนี้ชื่อกาอาระสินะ​ ส่วนกาอาระเมื่อได้ยินคุณน้าของตนทักก็อมยิ้มเล็กก่อนจะเดินเข้าไปกอด(เกาะ)​เอวผู้ที่ตนเคารพดังพ่อทันที

"วันนี้ทานอะไรดี?~"ยาชามารุเอ่ย​ เขาว่าพลางก้มมองใบหน้าน่ารักอย่างใจอ่อน​ เขาจริงๆแล้วเป็นโจนินของคาเสะคาเงะที่ส่งเขามา​ และเขาก็ตั้งใจจะมา.. มาดูสิ่งที่ทำให้พี่สาวเขาตาย.. มาดูให้รู้และเข้าใจคิดว่าพี่สาวไม่ได้รักสิ่งที่ทำให้ตนต้องตาย.. แต่.. พออยู่นานๆเข้ากลับเป็นเขาเองที่เข้าใจ.. บางที.. บางทีถ้าพี่สาวยังอยู่เขาอาจรักทั้งกายและใจเลยก็ได้​ อาจจะ​รักเด็กคนนี้เหมือนกับผม..

"แค่เป็นของที่ยาชามารุทำก็กินหมดอยู่แล้ว!"เสียงขึงขัง​ที่เต็มเปี่ยม​ไป​ด้วย​ความสดใส(ใบหน้าร่าเริงจากเดิม5%)​ทำเอาใจยาชามารุกระตุก​ นุ่มฟู้สุดๆ~

"ปากหวาน! งั้นกินแกงกะหรี่​ละกัน!"เสียงของครอบครัวผมแดงเหลือง(?)​ดังอย่างสุขสันต์​(??)เขามองภาพนั้นด้วยความปลื้มปริ่มอย่างน้อยในโลกนี้ร่างของคนที่เขาเป็นผู้อาศัยก็ยังมีครอบครัวดีๆละนะ​ คิดแล้วก็นั่งกอดอกพยักหน้าเบาๆ​ขณะที่กำลังปลื้มกับภาพตรงหน้าอยู่นั้นก็เผอิญ​รู้สึกถึงจิตสังหาร​ไม่พอใจอ่อนๆ​ ไทโยวรีบตวัดสายตาไปข้างหลังทันที​ มือเล็กเท้าพื้นก่อนจะลุกขึ้นเบาๆพลางเสกคาตานะมาถือไว้​ ขาสั้นๆค่อยๆพาร่างเล็กกระทัดรัดเดินไปทางต้นตอของจิตสังหารนั้น​ มือเล็กกำชับดาบคาตานะแน่น​ เมื่อเดินลึกเรื่อยๆจู่ๆห้วงแห่งจิตใจ​ก็เปลี่ยนรูปร่าง​ รูปร่างที่เห็นจากภายในนั้นคดโค้งแปลกๆ​และมีทรายมากมาย ด้านหน้าของเขาก็ปรากฎ​กรงสีแดงขนาดใหญ่​ เขารีบกำชับคาตานะแน่นจนได้ยินเสียง​ กึก! เบาๆ​ เงาสิ่งมีชีวิต​ขนาดใหญ่ขยับอยู่ในนั้น​ ก่อนที่เสียงอันน่าเกรงขามจะดังออกมาจากกรง

"แก.. เข้ามาได้ยังไง"น้ำเสียงหงุดหงิดโกรธแค้นดังขึ้น​ จิตสังหารที่พุ่งมาหาเขา​ ไทโยวเหงื่อตกเล็กน้อย​ ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากัน​ คิ้มผูกกันเป็นโบว์

'ผม.. อาศัยอยู่ที่นี่อยู่แล้ว.. นายต่างหาก​ สิ่งแปลกปลอม!'ว่าแล้วก็ยกคาตานะชี้สิ่งที่อยู่ในนั้น​นัยน์ตามรกตเปลี่ยนสีเป็นสีอำพันก่อนที่สายฟ้ารอบข้างจะปรากฎ​ ทรายในห้วงแห่งนี้พลันลอยขึ้นจากแรงดึงดูด

"หึ.. หึ.. หึ.. ใครกันแน่สิ่งแปลกปลอม! ตัวแกที่พึ่งก่อตัวมากล้าดียังไงมาว่าข้า!"สิ่งเสียงนั้น​ ร่างที่อยู่ในเงาก็เดินออกมาในระยะทีแสงส่องเข้าไปในกรงได้​ ร่างกายขนาดยักษ์​ผิวการสีเหลืองหม่น​ พร้อมกับหางเดียวสะบัดเบาๆ..

'ท.. ทานูกิ!?'เหนือสิ่งอื่นใด​ ดวงตาสีอำพันที่ค่อยๆคืนสภาพกลับมาเป็นสีมรกตเช่นเดิมพลันเบิกกว้างขึ้น​ สัตว์​ตรงหน้าเขาสง่างามแต่ทว่ากลับคล้ายคลึงทานูกิแปลกๆ

"ข้าไม่ใช่ทานูกิ! กล้าดียังไง!"น้ำเสียงหงุดหงิดกล่าวออกมา​ เกรงว่าหากไม่มีกรงไทโยวคงโดนยำและแล้วก็ได้ใครจะทราบ

'​คร้าบ~ไม่ใช่ทานูกิเนอะ'น้ำเสียงกวนประสาทกระตุ้น​อารมณ์​โกรธ​ของทานู--แฮ่มๆ​ สัตว์​ที่น่าเกรงขาม​เป็นอย่างมาก​ หางขนาดยักษ์​สะบัดกระแทกพื้นอย่างหงุดหงิด

"คอยดูเถอะแก! ข้าจะขยี้เจ้าให้ตาย!"ว่าแล้วก็กระทืบเท้าอย่างหงุดหงิด​ ภาพพจน์​ที่น่ารักน่าชังทำเขายิ้มแก้มปริ​(มันมโนเอง​ ปากยังเรียบไม่ยกแม้แต่มุมปากสักนิด)​คิ้วเล็กๆเลิกขึ้นอย่างกวนประสาทก่อนที่ขาสั้นๆจะพาร่างน้อยๆของเขาไปนั่งพิงกรงสีแดงอย่างไร้ซึ่งความหวาดกลัว

'ออกมาจากกรงให้ได้ก่อนเถอะ​ หึ~'​เสียงหัวเราะในลำคอ​ หางเดียวสะบัดตัวหนีเข้ามุมมืดอย่างโมโห​ จอขาวโปร่งก็ปรากฎ​ขึ้นอีกครั้ง​ นัยน์ตา​สีมรกตที่จ้องมองจอโปร่งโดยมีทานูกิซึนแอบเหล่มองจอใสอย่างกังวลใจ​กับร่างสถิตตนนิดๆ
.
.
.
หลังจากที่เขาเกิดมาเขาก็ยังคงจ้องมองชีวิตประจำวันกับทานูกิซึน(?)​เพิ่มเติมเป็นเพื่อน(คิดเองเออเอง)​กันพร้อมชื่อใหม่.. แต่เขายังคงสลักชื่อไทโยวไว้ในใจแน่ละ! ชื่อแรกที่เด็กนั้นตั้งให้นิ​ ชื่อของเขาที่เจ้าทานูกิมักเรียกคืออิยะ(嫌)​คำที่สลักไว้ตรงหน้าผากเขาส่วนเขาเรียกทานูกิว่าทันกิซัง~ย่อมาจากทานูกิ(?)​เพราะเจ้าตัวไม่บอกชื่อเองโทษเขาไม่ได้

'ทันกิซัง~คิดว่าจะเกิดเหตุสะเทือนใจ​อะไรให้ผมออกกันนะ~'​น้ำเสียงยียวน​กวนประสาททำคิ้วของหางเดียวกระตุกแปลก​ ฝ่าตีนขนาดยักษ์​แทบอยากขยี้เบ้าหน้าถ้าไม่ติดกรงคงจะกระทืบซ้ำด้วย

"อย่ามาเรียกว่าทันกิเจ้ามนุษย์​บ้า! เหอะ! ไม่มีอะไรสะเทือนใจให้แกออกหรอก"ว่าแล้วก็สะบัดหน้าขดตัวนอนไม่สนเจ้ามนุษย์​จิ๋วหน้าตาเหมือนร่างสถิต

'อย่ามาเรียกเจ้ามนุษย์​เหมือนกันน่า​ อย่างน้อยนายก็ตั้งชื่อให้ผมก็ใช้หน่อยเหอะ'​หลังเล็กเอนตัวพิงกับกรง​ จอโปร่งที่แสดงภาพครอบครัวสุขสันต์​เช่นเดิม​ แต่.. ลางสังหรณ์​เขาบอกว่ามันจะจบอีกไม่นาน..
.
.
.
แฮ่ก~แฮ่ก~เสียงหอบหายใจของสองน้าหลาน(?)​ ยาชามารุที่จูงมือกาอาระวิ่งหนีนินจาของคาเสะคาเงะ​ เมื่อเช้านินจาพวกนี้บุกเข้ามา​ เขาก็พอรู้หรอกว่าบุกมาทำไม.. มาฆ่าร่างสถิต.. บางทีก็เดาใจคาเสะคาเงะไม่ได้สักนิด​ เขารักกาอาระหรือเกลียด​กันแน่.. หลังกว้างแบกร่างเล็กๆหนีโขลงนินจาหน้าเลือดอย่างเอาเป็นเอาตาย​ เขาทั้งลงเขาลุยห้วย(?)​ลุยน้ำลุยไฟ(?)​ดำน้ำดูปะการัง​(?//หมดยัง)​สลัดยังไงก็สลัดไม่หลุด​ คาถานินจามากมายถูกงัดมาใช้จนจักระแทบแห้ง​ ไม่ว่าจะดูยังไงก็ไม่มีแววรอดสักนิด​ แต่เขาจะปล่อยให้ลูกชายพี่สาวตัวเองตายก็ไม่ได้​ นัยน์ตา​สีเทาหม่นแสงลงก่อนจะเหลือบไปเห็นโพรงไม้ขนาดใหญ่พอใส่เด็กอายุ​ 5-6 ขวบได้​ ในหัวก็พลันปิ๊งไอเดีย​ ยาชามารุวางกาอาระทิ้งไว้ในโพรงนั้น​ มือหนา(? หนาเปล่าไม่รู้)​ขยับลูบกลุ่มผมสีแดงอย่างเบามือ​ รอยยิ้มอ่อนปรากฎ​ที่ใบหน้าก่อนที่ริมฝีปากจะเอ่ยคำหนึ่งออกมา
.
.
.
"ขอโทษ​นะ.. กาอาระ"


มือเล็กๆของกาอาระที่พยายามเอื้อม​ไปเพื่อรั้งน้าของตนไว้แต่ก็ทำไม่ได้​ น้ำตาเม็ดโตร่วงเผาะจากดวงตาสีมรกต​ กาอาระร้องไห้อย่างหนักทั้งๆที่ไร้เสียงสะอื้นก่อนจะหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าและอ่อนแรง

.

.

.

เช้าวันใหม่กลับมาอีกครั้ง​ เสียงครื้นเครงในหมู่บ้านที่ใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุขทิ้งเด็กชายที่นั่งร้องไห้พร้อมร่างที่ชุ่มไปด้วยเลือดในอ้อมกอด​ เมื่อพระอาทิตย์​ขึ้น​ขอบฟ้ากาอาระรีบวิ่งตามหาน้าของตนทั่วฝืนป่า​ หัวใจที่เต้นโครมครามในอกทั้งเชื่อมั่นและหมดหวัง​ น้าของเขาจะต้องรอด​ เพียงเท่านั้นแต่... ความคิดนั้นต้องสลายไปเมื่อพบเจอร่างของน้าตนเองนอนชุ่มไปด้วยเลือดใต้ต้นไม้​ ไร้ปฏิกิริยา​ที่จะตอบสนอง​ รอยยิ้มที่มักจะยิ้มให้เขาทุกครั้งกลับไม่มี.. คิดเช่นนั้นน้ำตาก็ไหลตามกรอบหน้า​เช็ดเท่าไหร่ก็ไม่หยุด ขาที่พลันอ่อนแรงก็พาร่างเล็กๆทรุดลงพื้นก่อนจะคลานไปกอดร่างไร้วิญญาณ​อย่างอาลัยอาวรณ์..


'ไม่มีเรื่องสะเทือนใจ... เลยละ'​เสียงของไทโยวเอ่ยตัดความเงียบท่ามกลางความตื่นตกใจของทานูกิที่ตอนนี้ตาโตเป็นไข่ห่าน​ ถ้าย้อนกลับไปตอนทานูกิบ้าพูดว่าไม่มีเรื่องสะเทือนใจ​ได้เขาจะย้อนกลับไปเถียงมันว่าถ้าไม่มีเขาจะเกิดมาทำเพื่อ??


ตึก! ตึก! ตึก! เสียงฝีเท้ามากมายที่วิ่งตรงมาทางเด็กน้อยที่ยังคงกอดร่างของน้าตนไม่ขยับ​ ใบหน้าขาวเงยหน้ามองนินจาหลากหน้าที่ดากันเข้ามา​ นัยน์ตา​สีมรกตวาวโรจน์​ด้วยความโกรธ​ กาอาระค่อยๆวางน้าของตนอย่างเบามือก่อนจะลุกขึ้นยืนประจันหน้า​กับเหล่านินจา


"หึ! เจ้าปีศาจหางเดียวโผล่มาแล้วหรอ? มัวแต่มุดหัวอยู่ในกะลาอยู่ได้! ไอบ้านี้ก็ไม่บอก.. ง้างปากเท่าไหร่ก็ไม่กล่าวอะไรเลย! หัวดื้อ! ไอพวกเลี้ยงไม่เชื่อง.."คำพูดเหยียดหยามเต็มไปด้วยความรังเกียจ​สาดใส่เด็กชายที่ยืนก้มหน้ากำหมัดแน่น'หนอย! เห็นไหม! กำหมัดแล้วนะ!(เดี๋ยว​ๆไม่เกี่ยว​ๆ)'​ เขาที่นั่งพิงกรงอยู่ก็จ้องมองการกระทำของร่างหลักเขาว่าจะทำเช่นไร​ต่างกับทานูกิในกรงที่กระทืบพื้นอย่างหงุดหงิด​ โถ่! ไอทานูกิซึนเอ้ย! มีการมามองเขาตาเขียวปัดด้วย​ อะไรวะ? เขาผิดไร? งงได้ไม่นานสุดท้ายทั้งเขาและทานูกิก็กลับมาสนใจเด็กชายในจอโปร่งอีกครั้ง


"ทำไมต้องทำอย่างงี้ด้วย?"เสียงแผ่วเบาที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากเล็ก​ นัยน์ตา​สีมรกตแข็งกร้าว​นั้นจ้องมองนินจามากมายที่สวมผ้าปิดใบหน้าเอาไว้​ นินจาหนุ่มคนหน้าสุดหลุดเสียงหัวเราะออกมาก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงดูถูก


"หึ! คิดว่าร่างสถิตอย่างแกจะสู้นินจาระดับจูนินมากมายขนาดนี้ได้รึไง! เก็บสายตาบ้าๆนั้นไปแล้วตายอย่างสงบเถอะแก! บางทีแกคงจะไม่รู้.. คนที่สั่งฆ่าแกน่ะอาจเป็นคนที่เกลียดแกมากๆก็ได้​ พวกเขาไม่ว่าใครก็ไม่รักปีศาจอย่างแกหรอก! ไอบ้าที่นอนตายนั้นก็เหมือนกัน​ ทั้งแม่แกเองก็ไม่รักแกเหมือนกัน​ เลิกหลงตัวเองสักที!"นินจาคนนั้นแหกปากราวกับคนบ้า(บ้าในความคิดอิยะ(ไทโยว)​กับทันกิ(ทานูกิ)​อะนะ)​คำพูดสาดซัดใส่เด็กชายราวคลื่นสึนามิ​ เด็กชายก้มหน้าลงกัดฟันกรอดอย่างโมโห


"ตาย.... ตายไปซะ!!"สิ้นคำพูดนั้น​ จู่ๆทานูกิที่อยู่ในกรงดีๆก็เอาอะไรก็ไม่รู้ดันหลังเขากระเด็น​ออกมาข้างนอกแทนเด็กนั่นที่กำลังจะฆ่าฝูงจูนินทันที​ อ้าวเห้ย!(ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่น่า??)​ ไหงอยู่ดีๆผลักเขาออกมาอะวะ?


"ไม่เอาน่า.. แกคงไม่อยากให้มือเด็กตาดำๆเปื้อนเลือดหรอกใช่ไหมเจ้ามนุษย์"เสียงที่คุ้นเคยดังในหัวของเขา​ ได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจเบาๆ​ เขาก็พอเข้าใจไอทานูกิซึนอะนะว่าไม่อยากให้ร่างสถิตตนมือเปื้อนเลือดก่อนวัยอันควรแต่... ถึงมือในจิตใจของเด็กนั้นไม่เปื้อนแต่มือร่างกายก็เปื้อนไม่ใช่หรอวะ?? เขาเลิกคิดเรื่องไร้สาระก่อนที่ทรายจากน้ำเต้าจะลอยออกมา​ โอเคจังหวะ​นี้เขาพอรู้ละว่าตลอดเวลาเขาอาศัยอยู่ไหน​ อยู่ในน้ำเต้านี้เองว่าละ.. ทำไมรูปร่างแปลกๆ


"แกคิดว่าจะสู้นินจาจำนวนนี้ได้หรอวะ! อวดเก่งเกินไปแล้ว!"เสียงนกกาตัวเดิมกล่าวอีกครั้ง​ น่ารำคาญจนเขาแทบอยากทำลายปากเน่าๆนั้นทิ้งซะ​ ให้ตายสิ! เขานึกว่าจะหายจากอาการ​ทางจิตที่เคยเป็นก่อนจะถูกกักขังในที่มืดมิดนั้น​ เอาละ.. ใจเย็นๆ


"หุบปาก... น่ารำคาญ"เสียงเย็นเยือกราวกับว่ามีลิ่มน้ำแข็งที่สามารถกรีดแทงคนฟังได้​ ก่อนที่ประโยคถัดไปจะเต็มไปด้วยน้ำเสียงดูถูกเต็มขั้น


"แต่ว่า... ถ้าพวกแกมีน้ำยาจริง​ คงไม่เอาพวกมารุมเด็กคนเดียวหรอก​ พวก.กระ.จอก"พร้อมเน้นคำท้ายช้าๆได้ยินทั่วถึงปิดท้ายด้วยรอยยิ้มแสยะมุมปากพลางยักคิ้วกวนๆทีหนึ่ง


"แกนะแก! ตายเถอะ!"นินจาที่ได้ยินดังนั้นก็กระโจนกันเข้ามาทำร้ายเด็กชายตรงหน้าทันที​ อาวุธ​นินจาที่ควักออกมาปาใส่เด็กชายอย่างบ้าคลั่งด้วยความขาดสติ​ ทรายที่ถูกควบคุมเป็นเกราะรอบตัวกันอาวุธ​นินจาได้อย่างง่ายดาย​ อิยะผิวปากเบาๆ​ พวกนี้กระตุ้นต่อมง่ายกว่าพวกอสูรบางตัวอีก.. คลื่นอาวุธ​ชุดแรกหมดไป​ อิยะก็เปลี่ยนรูปลักษณ์​ทรายส่วนหนึ่งเป็นเข็มเล็กพลางแทรกปราณ​สายฟ้า(ในโลกนินจาเป็นจักระธาตุสายฟ้า)​เข้าไปก่อนจะควบคุมเข็มทรายพุ่งเข้าคอจูนินไปหลายคน​ สายฟ้าที่แทรกตามเข็มทรายพลันแล่นเข้าสู่ร่างกายช็อตกล้ามเนื้อจนชาขยับไม่ได้​ คนพวกนี้ประมาทเขามากไปจึงพลาดท่า​ ความประมาทเป็นหนทางสู่'ความตาย'​ ปริมาณ​ไฟฟ้าที่ช็อตไปนั้นมากพอที่จะทำให้เป็นอัมพาต​ตลอดชีวิต​ สั้นๆก็พิการทางความรู้สึกไม่ก็กล้ามเนื้อใช้การไม่ได้แล้วแต่ว่าใครจะโชคดีแบบไหน(?)​ เหล่านินจาที่เห็นเพื่อนๆของตนโดนแบบนั้นก็โกรธ​แค้นอย่างมาก​ มือของจูนินคนหนึ่งประสานอินอย่างรวดเร็วก่อนที่ลมรอบข้างจะก่อรวมกันเป็นก้อนกลมที่หมุนอย่างรวดเร็วดังพายุ


"คาถาลม:กระสุนลมพายุ(ท่านี้คนแต่งไม่ได้อ้างอิงคาถานินจาในเรื่องนะคะ​ เพราะไม่แน่ใจว่าคนในซึนะเขาใช้คาถาลมไหนบ้าง​ จะเอาคาถาลมของเทมาริมาก็แบบ​ แปลกอะนะ??)"ก้อนลมพุ่ง​ตรงมาหาอิยะด้วยความเร็ว​ อิยะที่มองมือของคนคนนั้นที่ประสานอินด้วยความงง​ นั้นอะไรอะ? คนคนนั้นมีปราณวายุ? ทำไมต้องทำมือแปลกๆ? คิดก่อนจะควบคุมลมหายใจเพ่งจิตกระตุ้นการทำงานขาก่อนจะหลบกระสุนลมไปมา​ พื้นรอบข้างเป็นรูจากแรงกระแทกของลมนั้น​ คาดว่าโดนทีเดียวดับแน่นอน​ ปราณสายฟ้าถูกงัดใช้อีกครั้ง​ เขานั้นคุกเข่า​ข้างเดียวนำฝ่ามือแตะพื้นทรายก่อนที่จะมีสายฟ้าสีเหลืองทองพุ่งมากันการโจมตีของกระลุนลมได้อย่างทันท่วงที​ กล้ามเนื้อขาของอิยะเจ็บราวฉีกขาดเขาลืมไปว่าร่างนี้ไม่เคยออกกำลังกายหนักหน่วง​ร่างกายจึงรับไม่ไหว​ เจ็บแทบตายน้ำตาแทบเล็ดแต่ใบหน้ากลับไม่แสดงสีหน้าอะไรเลย​ เหม่อไม่นานทรายสีทองก็โผล่ขึ้นมากันอาวุธ​นินจาจากด้านข้าง​ นัยน์ตา​สีมรกตเหล่มองนินจาจากด้านข้างเพียงหางตาก่อนจะขยับเท้าไปด้านข้างพื้นทรายพลันกระเพื่อม​ก่อนจะพุ่งไปกระแทกท้องนินจาคนนั้นลอยกระแทกต้นไม้ทันที


"นี่... ใครส่งแกมา"อิยะกล่าวพลางค่อยๆลุกขึ้นช้าๆหลังจากนี้จะเข้าฝันเป็นผีไปสั่งให้เด็กบ้าออกกำลังกาย​ ว่าจบนินจาปากดีก็ชะงักเล็กน้อย​ เขาหันซ้ายหัน​ขวาเพื่อมองหาอะไรบางอย่าง​ เมื่อไม่พบก็หันกลับมามองหน้าเด็กชายตรงหน้าพลางหน้าซีดลง


"ค... คาเสะคาเงะ"เสียงที่สั่นเครือพยายามเป่งออกมาเป็นคำพูด​ อิยะชะงักก่อนที่ริมฝีปากบางจะขยับเองโดยที่อิยะควบคุมไม่ได้


"ท่านพ่อ?​ โกหก!"ความรู้สึกโกรธปะทุขึ้น​ ภายในใจทั้งโกรธและไม่เข้าใจ​ ทำไมกัน?


"เพราะเขาไม่ต้องการให้ปี..ปีศาจอย่างแกมีคนที่รักและไม่ให้แกรักใครด้วย!! บอกไปแล้ว! ปล่อยฉันไปเถอะ!"ร่างที่สั่นเทิ้มทรุดตัวลงกับพื้นแหกปากขอให้ปล่อยตน ได้ยินเช่นนั้นอิยะพลันหน้าขึ้นสีด้วยความโกรธ​ มือที่สะบัดขึ้นไปข้างหน้าด้วยความลืมตัว​ ทรายรอบข้างขึ้นมาพันตัวของนินจาตรงหน้าไว้จนมิด


"กล้าดียังไง... มาขอความเห็นใจจากคนที่ตนจ้องจะฆ่าเมื่อไม่นานกัน"ว่าแล้วมือขาวก็ค่อยๆกำลงก่อนที่ทรายจะบีบนินจาตรงหน้าจะได้ยินเสียงกระดูกที่ค่อยๆแตกหักช้าๆ....

.

.

.

เด็กชายที่เดินผ่านบ้านเรือนต่างๆในหมู่บ้าน​ สายตารังเกียจที่ส่งมาไม่หยุดไม่หย่อน​ เพียงแค่นี้ก็สามารถทำให้จิตใจของเด็กน้อยแหลกเรื่อยๆจนกลายเป็นผุยผงแต่.. คนที่เดินนั้นไม่ใช่เด็กน้อยผู้โศกเศร้า​แต่เป็นหนุ่ม(คนแก่(?)​ อยู่มาสองชาติ​ ชาติแรก21​ ชาติสอง16​ รวม37 ไม่แก่หร๊อกกก)​น้อยที่เผชิญ​ความยากลำบากในสังคมและเก่งฟันดาบเพราะเอาตัวรอดได้และจากการฝึก)​ อิยะปรายตามองเหล่าชาวบ้านน่ากระโดดถีบเอาดาบมาฟันก่อนจะวิ่งกลับบ้านของกาอาระ​ ผู้ที่ตนอาศัยเขาอยู่​


บ้านที่เงียบสงัดทำเขาใจกระตุก​ ไม่มีเสียงบอกยินดีต้อนรับ​ที่มักจะได้ยินในโลกแห่งจิตใจ​ หรือกับข้าวแสนอร่อย​ บางทีเขาลองทำอาหารแล้วห่อพลาสติกไว้ดีไหม? คิดเช่นนั้นก็ถอดผ้าคลุมสีน้ำตาลออกก่อนจะเดินเข้าห้องนอนกาอาระพลางหยิบเสื้อผ้าแล้วเดินไปอาบน้ำทำความสะอาด​ ผมสีแดงที่ลู่ลงมีหยุดน้ำเกาะ​ถูกผ้าสีขาวซับออกจากเส้นผม​ อิยะสวมเสื้อ​คอเต่าแขนยาวสีดำกับกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลเข้ม​ เขาเดินถกแขนเสื้อเข้าห้องครัว​ จังหวะ​นี้เวลาเศร้าๆต้องทำเรื่องที่ฮีลใจมากๆ


ซ่า~


เสียงน้ำมันที่โดนความร้อนกับกระทะ​ กลิ่นหอมที่ลอยอยู่ในอากาศเบาบาง​ อิยะผัดอาหารสองสามทีก่อนจะตักใส่จาน​ ดูเหมือนเขาเผลอทำเกินสำหรับสองคน​ คิดแล้วก็เศร้าทำไมวกกลับมาเศร้าอีกแล้ว​ อิยะถอนหายในก่อนจะพักข้าวผัดจานหนึ่งไว้ให้เย็นค่อยห่อพลาสติกเข้าตู้เย็นเผื่อกินมื้ออื่น

.

.

.

อิยะเดินขึ้นห้องเมื่อทานเสร็จ​ ถ้าให้เขาเดาถ้าเขาคืนร่างเด็กนี้เมื่อไหร่​ กาอาระคงไม่คิดจะลงมาหาอะไรกิน​ บางทีคงจะนอนร้องไห้​ คิดแล้วก็เกาหัวแกรกๆแล้วเดินเข้าห้องนอนก่อนจะทิ้งตัวลงบนที่นอนพลางหลับตาลง


พื้นที่สีดำที่มีทรายอยู่เป็นสิ่งแรกที่อิยะเห็นเมื่อลืมตาขึ้นมา​ เขาเดินออกมาจากความมืดจ้องนัยน์ตา​สีเหลืองหม่นของทานูกิที่อยู่ในกรง


"ทำได้ดีมาก... อิยะ"ได้ยินเช่นนั้น​ มุมปากพลันกระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบทานูกิตรงหน้า


"หึ.. ผมซะอย่าง"


เปลือกตานวลที่ค่อยๆลืมตาขึ้น​ นัยน์ตา​สีมรกตไร้ประกายค่อยๆมีน้ำใสๆระรื่น​ขึ้นก่อนที่จะไหลออกมาจากดวงตา​ กาอาระพลิกตัวนอนค่ำกอดหมอนใบเล็กไว้​ ในใจที่แตกสลายให้คำปฏิญาณ​กับตนเองเพื่อไม่ให้ช้ำใจแบบวันนี้อีก.. 


"เขาจะไม่รักใครนอกจากตัวเองอีกแล้ว.."

_____________________________
DELER_LET​~

ยอมรับ​ เกือบลืมแต่งเรื่องนี้เลยย​ นั่งเล่นเกมgenshinเพลิน​ ขอโทษนักอ่านทุกท่านด้วยจริงๆ

เปลี่ยนประวัติ​ตอนเด็กของกาอาระนะ~

พรุ่งนี้สอบOMG ยังไม่พร้อมเลย><

แถมภาพของอิยะ(ไทโยว)​ในโลกแห่งจิตใจนะคะ

ก็ประมาณ​นี้​ ตอนวาดไม่รู้จะให้น้องใส่อะไรดี5555

-ยาชามารุ-น้องชายของคารุระ(ชื่อแม่กาอาระไม่มั่นใจเท่าไหร่แต่คิดว่าใช่)​

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #17 โฟร์ทคุง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 15:03
    รออ่าน
    #17
    0
  2. วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 12:52

    รอจร้าาาาาา
    #16
    0
  3. #14 True_Jack-Chan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2563 / 08:58
    ใช้คาถาทรายได้ปะ?
    #14
    2
    • #14-1 luedumrongtunya(จากตอนที่ 7)
      10 พฤศจิกายน 2563 / 10:12
      ใช้ได้ค่ะ มันเป็นพลังองเจ้าของร่างเพราะงั้นน้องที่เป็นปลิ--แฮ่มๆผู้อยู่อาศัยก็สามารถใช้ได้
      #14-1
  4. #13 เซนมารุ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2563 / 15:59
    ใช้ปรานได้ปะ
    #13
    1
    • #13-1 luedumrongtunya(จากตอนที่ 7)
      9 พฤศจิกายน 2563 / 15:59
      ได้จ้าา
      #13-1