[Fic​ Anime]​บุคลิกที่สองของตัวละครหลัก

ตอนที่ 6 : โลกที่1...(End)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 463
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    5 พ.ย. 63

ปึก!

ปึก!

ปึก!

เสียงกระเเทกของก้นแก้วชาที่กระทบ​กับโต๊ะอย่างต่อเนื่อง​ การเพ่งจิตทั้งปวงที่ถูกงัดมาใช้ในระยะเวลาที่ยาวนานที่สุดของเขา(แต่ไม่ใช่ระยะเวลาที่ยาวนานที่สุดของไทโยว)​ร่างกายของเขาไม่ได้แสดงอาการเหนื่อยหอบแต่มีเพียงเหงื่อที่หยดลงตามกรอบหน้ากับการจ้องมองฝ่ามือที่จับชาอย่างรวดเร็วของสึยูริเพียงเท่านั้น​ ร่างกายตอบสนอง​อัตโนมัติ​กับการเพ่งการหายใจที่มาจากการฝึกของไทโยวที่ทำเป็นประจำกับร่างกายของเขา​ ทันจิโร่ที่มองความเร็วที่ตนตามไม่ทันอย่างตกตะลึง​ แต่เพียงแค่เซนอิทซึพลาด​เพราะอีกฝ่ายหักมือหลบฝ่ามือหนาก่อนจะเปลี่ยนแก้วที่จะหยิบกระทันหัน​พลางสะบัดข้อมือสาดชาเข้าใบหน้าเขาทันที​ ริมฝีปากเม้มกันก่อนที่ใบหน้านวลจะซีดลงมือยกขึ้น​มาอุดริมฝีปากที่อ้วกพร้อมจะพุ่งตลอดเวลาเนื่องจากชาดันเข้ามาเต็มปากและกลืนไปอึกใหญ่..

"อุ้ก.. จะอ้วก​ รสชาต​ิแย่จังเลย​ แค่กินวันละ​ 5 ครั้งก็จะตายแล้วดันมีกินนอกรอบอีกหรอ.. T¬T; มันไม่Easyเลยซักนิด"ได้แต่ไปกล้ำกลืนรสชาติ​แสนไม่น่าอภิรมย์​อยู่มุมห้องโดยมีทันจิโร่ลูบหลังปลอบอย่างเข้าใจ

"ข้าเข้าใจ​ เซนอิทซึ.. ข้าเข้าใจ​ รสชาติมันขึ้นชื่อว่ายา เจ้าคงต้องอดทน​ จะได้หายไวๆไง"ปลอบด้วยคำพูดให้กำลังใจ

"(ร่างกายแข็งแรง>ทำภารกิจ>ง้อไทโยว)"ความคิดที่ปิ้งขึ้นในหัวทำเซนอิทซึลุกพรวดจนทันจิโร่งง​พลางขยับไปนั่งตรงข้ามสึยูริอีกครั้ง

"ขออีกรอบครับ!"เซนอิทซึกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักเเน่น
.
.
.
ซ่า... เสียงสาดชารอบที่เท่าไหร่ไม่อาจนับได้ดังขึ้นอีกครั้ง​ สภาพที่สะบักสะบอม​ของทันจิโร่และเซนอิทซึที่เปียกราวลูกหมาตกน้ำ​ เซนอิทซึกับทันจิโร่มองหน้ากันสักพัก​ก่อนจะตัดสินใจเลิกการฝึกเพียงเท่านี้และกลับไปอาบน้ำและพักผ่อน​

เซนอิทซึที่อาบน้ำเสร็จก่อนก็เดินกลับไปหมกตัวที่ห้องพยาบาลเช่นเดิม​ ครืนน~ เสียงเลื่อนประตูไม้ญี่ปุ่นดังขึ้นในความ​เงียบ​ เซนอิทซึเดินเข้าไปในห้องที่เงียบงันก่อนจะกระโดดโถมกายลงเตียงขาวนุ่มก่อนจะเห็นก้อนนุ่มสีดำปลายสีน้ำเงินที่โผล่ออกมาจากผ้าห่มสีขาวสะอาด

"อิโนะสุเกะ?​ เมื่อเช้าไปไหนมาน่ะ"เซนอิทซึกล่าวพลางลุกขึ้นนั่งบนเตียงและใช้มือหนาจับผ้าขนหนู​เช็ดที่พาดคอผมเบาๆ​ นัยน์ตา​สีอำพันหรี่ลงเล็กน้อย​เนื่องจาก​หยดน้ำที่ติดผมตอนเช็ดสะบัดเข้าตาสีสวยจนแสบระบม

"เงียบน่ะ.. แกไปฝึกแล้วสินะซึนอิทซุ(?)"เสียงที่ดังลอดออกมาจากผ้าห่มเบาบาง​ น้ำเสียงที่ยังง่วงซึมอยู่แสดงให้ได้ประจักว่าเจ้าของเสียงพึ่งจะตื่นนอนจากฝันหวาน(?).. ว่าแต่.. ซึนอิทซุคือใครละเนี่ย??

"เซนอิทซึต่างหากละ​ เฮ้อ~เมื่อไหร่จะเรียกชื่อผมกับทันจิโร่ถูกสักที"ว่าพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย​ มือหนาดึงผ้าขนหนู​ออกจากคอปรากฎ​เส้นผมสีเหลืองสายฟ้าที่มีน้ำเกาะเล็กน้อย​ เส้นผมเงาวาวชวนให้นึกถึงแสงของสายฟ้าที่สว่างวาบเมื่อผ่าลงมาจากกลีบเมฆสีดำ​ เส้นผมที่ฟูฟองและกระจุกรวมกันคลายสาหร่าย(?)​ตอนนี้ได้ลู่ลงแนบกับใบหน้านวล​ ปลายผมสีเหลืองเข้มระต้นคอ​ ถ้าจัดทรงผมดีๆอาจเป็นไทโยว​Level.2(?)​

"ซึนอัทเซะ(?)​แกมันคนทรยศ​ ทันเจรุ(?)​มีอะไรให้เชิญชวนแกไปกัน!"เสียงกระฟัดกระเฟียด​ของอิโนะสุเกะกล่าวอย่างอัดอั้นพร้อมชื่ออีกสองชื่อที่เขาไม่รู้จัก​ เฮ้~ก็บอกว่าชื่อเซนอิทซึไงโว้ยยย!

"ให้ตายสิ.. เซนอิทซึกับทันจิโร่ต่างหาก​ พูดชื่อผิดจะทำให้ความหมายเปลี่ยนนะ​ ไหนพูดไทโยวซิ"ว่าพลางยกชื่อไทโยวเป็นตัวทดลอง​ สองพยางค์​ดูซิจะผิดไหม

"อะไรของแก.. ไทยะ?(Taiya​=タイヤ)" โว้ยย! นั้นมันยางเว้ย! แค่สองพยางค์​ยังทำเขาปวดหัวซะ.. เฮ้อ~~ เขาถอนหายใจพลางยกมือขึ้นนวดขมับอย่างจนใจ​ ให้ตายสิ.. เมื่อไหร่ชื่ออันสูงศักดิ์​ของเขาจะถูกเรียกอย่างถูกต้องเสียที.. อ่า.. ขอร้องเรียนข้อหาเรียนชื่อผิดความหมาย(ชีวิต)​เปลี่ยน

" ไทโยวที่แปลว่าพระอาทิตย์​ไม่ได้เขียนด้วยตัวคันจินะ(คันจิ=ひ) ออกเสียงช้าๆ​ Tai-you~"เขาค่อยๆออกเสียงช้าๆอย่างน้อยสองพยางค์​ต้องออกได้บ้าละ!

"ท.. ไท---"เงียบไปสักพัก​ก่อนจะอ้าปากพูดด้วยเสียงมั่นใจ"ไทยะ!!"และออกเสียงออกมาเหมือนเช่นครั้งแรก..

"โว้ยยย! แกเป็นอะไรกับคำว่ายางฟร่ะ!"มันขึ้นอะครับ! เส้นเลือดที่ปูดจนเห็นชัด​ ราวมีเอฟเฟคไฟลุกข้างหลัง​ เซนอิทซึที่อารมณ์​เสียโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเขาว่าคำว่าไทโยวก็ออกง่ายแล้วยะเว้ย!!

เสียงเอะอะโวยวายที่ดังลอดออกมาจากห้องพยาบาลทำให้ทันจิโร่ตกใจรีบเปิดประตูเข้าไปหยุดการทะเลาะอย่างรวดเร็ว
.
.
.
จิ๊บๆ​ จิ๊บ~

ผ่านไปไม่นาน​ เสียงนกกระจอกของเซนอิทซึก็ดังขึ้น​ นกน้อยบินร่อนลงมาที่หน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ก่อนจะลงเสียงเรียกอีกครั้ง

จิ๊บ~

เซนอิทซึที่ได้ยินเสียงเจ้านกกระจอกก็เมินอิโนะสุเกะพลางเอื้อม​มือมาอุ้มนกกระจอกพร้อมใช้นิ้วชี้ของมืออีกข้างเกาคางเบาๆ

"มีอะไรหรอ?"เซนอิทซึเอ่ยก่อนที่นกกระจอกจะกระพือปีกขึ้นมาเกาะที่ไหล่เขา'ภารกิจ! ภารกิจ! มักจะมีคนได้ยินเสียงโหยหวนของหญิงสาวที่ร้องไห้ปล่าวเปลี่ยวคนเดียวเสมอ! หลังจากเสียงเงียบไปผู้ชายหน้าตาดีจะหายตัวไปทุกคืน​ คืนละคน!'​จิ๊บ! จิ๊บ! จิ๊บๆ! จิ๊บๆๆ! เสียงร้องใสของนกกระจอกยังคงเล่าภารกิจอย่างต่อเนื่อง​ เซนอิทซึได้ยินเช่นนักก็ลุกขึ้นจากเตียงพร้อมเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยโดยไม่สนสายตาของอิโนะสุเกะและทันจิโร่ที่มองมาอย่างสงสัย

"เซนอิทซึ? จะไปไหนหรอ? หายดีแล้วหรอ?" ทันจิโร่ถามอย่างเป็นห่วง​ เพื่อนของเขาพักเพียงไม่กี่วันเองนะ? ไม่ใช่ว่าโดนพิษแมงมุมจนทำให้ร่างกายหดลงหรือ?

"หืม? อ้อ! ไปทำภารกิจน่ะ​ ส่วนร่างกายก็หายดีแล้วเล่นกินรอบนอกเยอะขนาดนั้น(ไม่น่าเกี่ยวนะ)"เซนอิทซึกล่าวพลางจัดคอปกเสื้อ​ฮาโอริลายเกล็ดปลาก่อนจะเดินไปหยิบดาบสลักสวยงามมาคาดไว้ที่เอว

"ว่าแต่.. เซนอิทซึ.. ทำไมปลอกดาบกับกระบังมือ(Tsuba)​นายมีลวดลายละ"ทันจิโร่เอ่ย​ เขาสงสัยมานานแต่ไม่มีโอกาสได้ถามสักที

"อ้อ.. นี้หรอ..พอดีช่างเขาว่างน่ะ"กล่าวจบก็ออกไปทันที​ ทิ้งให้ทันจิโร่งุนงงกับคำว่างงานของช่างตีดาบตน
.
.
.
"ว่าแต่.. เซนอิทซึพึ่งพักไปแค่​ 2 สัปดาห์​(ช่วงก่อนฟื้นฟูร่างกาย*ส่วนนี้คนเขียนเพิ่มเติ่มเองนะ)​กับอีก​ 4 วันครึ่งเองไม่ใช่หรอ?"..

พึ่บ.. ปึก!

เสียงแหวกอากาศตามด้วยเสียงกระแทก.. เซนอิทซึที่กระแทกฝีเท้ากับกิ่งไม้หน้าพลางออกเเรงกระโดดพลิ้วกายที่กิ่งถัดไป​ หน้าอกที่ยุบพองแสดงให้เห็นว่าเซนอิทซึเองก็คิดจะฝึกเพ่งจิตทั้งปวงเหมือนกัน​ เวลาที่เซนอิทซึเดินทางคือหลังพระอาทิตย์​ขึ้นกลางหัวถ้าให้นับคงประมาณ​บ่าย​ 2... การเดินทางได้จบลง​ หมู่บ้านที่ตนมาถึงคือหมู่บ้านมึสึทากิ(เมืองสมมุติ)​ทางตะวันออกของเรือนผีเสื้อ​ เมื่อเดินทางมาถึงก็เวลาค่ำพอดี​ เซนอิทซึแวะร้านราเมนระหว่างทานก็เงี่ยหู​ฟังสิ่งที่หนุ่มวัย​ 30​ ทั้งสองพูดคุยกันซึ่งเนื้อหาคือภารกิจที่ตนต้องทำ​ เมื่อทานเสร็จ​ เซนอิทซึก็วางเงินไว้​1500 เยน​ ก่อนจะกระโจนออกจากร้านโดยไม่มีใครสังเกตุแต่มีเพียงเจ้าของร้านราเมนเท่านั้นที่สังเกต
.
.
.
ฉัวะ! เสียงดาบที่ตัดผ่านคอของอสูรสาวที่มีวิชาเลือดอสูรเป็นล่อลวงยามราตรี​ ความสามารถ​คือ​ สามารถ​ล่อลวงหญิงสาว​ ชายหนุ่ม​ เด็ก​ คนแก่ได้​แต่ข้อจำกัดคือล่อลวงได้เฉพาะเวลาที่แสงจันทร์​ส่องที่ตัวเองเท่านั้น​ จึงไม่แปลกใจที่อสูรตนนี้จะปรากฎ​ให้ชาวบ้านเห็นและไม่ล่าเหยื่อเงียบๆดังอสูรตนอื่นๆ

"อัก​! แก! ฝากไว้ก--" เสียงอสูรสาวดังขึ้นก่อนจะสลายหายไปกลายเป็นสะเก็ดถ่าน​ เซนอิทซึปรายตามองก่อนจะค่อยๆเก็บดาบลงฝัก


"ไทโยววว​ ผมหายแล้วเห็นมะๆ"จัดการเสร็จก็ตะโกนลั่น​ ใบหน้าเบิกบานอารมณ์​ดีพร้อมถกแขนเสื้อเบ่งกล้ามที่มีน้อย(แทบไม่มี)​นั้น​ เขามองภาพนั้นก่อนจะลุกขึ้นขยับหันหลังใส่จอสีขาวและกลับมานั่งเช่นเดิม.. 'เขาไม่รู้จักคนบ้า..'​พูดพึมพำเบาๆ​ เขาไม่อยากเสียสายตาไปมากกว่านี้


"โหดร้าย!"เสียงโหยหวนที่ดังออกมาจากจอโปร่งด้านหลังเขา​ เฮ้! เขาเปล่าบูลี่หรือรังแกแกล้งเมินนะ​ แต่.. เซนอิทซึนายลืมรึเปล่า.. นายอายุ​ '16' แล้ว​ ไม่เด็ก.. อย่าบังอาจทำหน้าใสๆไร้(าย​)​เดียงสามาหลอกผมซะให้ยาก.. หึ! ไม่ได้แ*ก


"เอ๋~..ไทโยวว​ ดูสิ! ทำภารกิจได้แล้วนะ! นายโชว์เท--เอ้ย! ออกมาเล่นตัดคออสูรเหมือนเดิมได้แล้ววว"เสียงลากยานให้ดูน่ารักแต่เดี๋ยว.. เขาได้ยินว่าโชว์เทพใช่มะ! เขาเปล่าอยากโชว์​เทพ​ เขาแค่อยากให้เซนอิทซึเเข็ง​แรงเร็วๆ! ทำไมต้องบูลี่เขาทางอ้อมด้วย​ คิดแล้วน้ำตาไหลพราก(?)​น้ำตาปลอมอะนะ​ ไอน้ำตาเทียมที่หมกอยู่ใต้เบาะนั้นมันอะไร!!


"ไทโยวว~~"เสียงง้องอนยังคงดังต่อไป เซนอิทซึที่ยังคงง้อไทโยวที่เงียบหายไม่พูดกับเขาจริงๆ​ ระหว่างทางก็พยายามพูดคุยด้วย​ ดูเหมือนการเดินทางกลับจะยาวนานกว่าขามาแล้วละ..

.

.

.

"เด็กคนนั้นสินะ.. ที่ท่านผู้นั้นสั่งเก็บ.. (ทำไมบทพูดมันมาเฟียแปลกๆ//คิดไปเอง)"เสียงทุ้มที่ดังหลังต้นไม้ที่เซนอิทซึผ่านไปสักพัก​ นัยน์ตา​สีเหลืองขีดฆ่าผ่ากลางราวสัตว​์ป่าก่อนที่ดวงตาอีกสองคู่ที่เหลือจะลืมตาขึ้นมาพร้อมกัน​ เส้นผมสีดำปลายสีแดงสะบัดพลิ้วกับสายลมเบาๆเผยให้เห็นรอยปราณไฟสีแดงบนใบหน้า..


"บรือ~ ขนลุกแปลกๆ"เซนอิทซึกล่าวลอยๆพลางยกมือขึ้นมาลูบแขนเบาๆ

.

.

.

เคร้ง!


เคร้ง!


เคร้ง!


เเสงสีเงินสว่างวาบเป็นเส้นที่ตวัดปะทะกันในความมืด​ ร่างของชายหนุ่มผมสีเหลืองที่รับการโจมตีจากดาบมารกระโดดถอยหลังออกมาก่อนที่ร่างชายหนุ่ม(คนแก่?)​อีกคนจะกระโจนระดมฟันใส่อย่างต่อเนื่อง​ ในค่ำคืนที่พระจันทร์​เต็มดวงส่องสว่าง​ เสียงฟาดฟันก็ยังคงดังขึ้น​ ผมสีเหลืองสายฟ้าพลิ้วขนับเผยให้เห็นดวงตาที่ปิดสนิท


"ไม่เลว.. รับการโจมตีทางกายภาพของข้าทั้งทีหลับตาอยู่งั้นหรอ.. หึ!"​ชายหนุ่มอสูรผู้มีดวงตาทั้ง​ 6 โดยที่ดวงตาคู่กลางสลักคำว่า​ '1' เอาไว้​ เสียงปะทะดังเข้ามาในโลกแห่งจิตใจ​ เซนอิทซึที่ง้อไทโยวยันในโลกจิตใจก็ถูกไทโยวพลักออกมาอีกครั้ง​ เปลือกตาไข่มุกเปิดขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีอำพัน​ สายตาที่ยังคงเห็นไม่ชัดเจนก็กระพริบตาปรับโฟกัสก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นสิ่งที่สลักอยู่ที่ดวงตาคู่กลางของอีกฝ่าย


"(ข้างขึ้นที่​ 1!!)"เช่นเดียวกับไทโยวที่ตกใจยิ่งกว่า​ รูม่านตาเบิกกว้าง​ หายใจถี่รัว​ ตายแน่! ความคิดภายในใจมันกู่ร้อง​ เขารีบผุดลุกอย่างรวดเร็ว​ 'เซนอิทซึ! ทิ้งศักดิ์​ศรีนักดาบแล้วหนีเร็วเข้า!'​เขาเอ่ยด้วยความร้อนรน


"(ต.. แต่ว่า!)"เซนอิทซึคิดในใจอย่างลำบาก​ ในหัวได้ยินเสียงไทโยวตะโกนหนีหลายต่อหลายรอบแต่เขาต้องชะงักเมื่อได้ยินประโยคหนึ่ง..


'ศักดิ์​ศรีไม่ทำให้นายรอด! ถ้านายยังอยากกลับไปหาคนที่นายรักและเป็นห่วงก็ทิ้งมันไปและหนีเดี๋ยว​นี้!'ได้ยินดังนั้นเขาก็รับคมดาบจากอีกฝ่ายก่อนจะเพ่งการหายใจและหายตัวไปเซนเพียงเส้นสายฟ้าบางๆเท่านั้น..


เซนอิทซึที่คิด​ 108 วิธีทางหนีเอาตัวรอด​ แต่ดูเหมือนคู่แค้น(ที่ไม่รู้ว่าไปทำไรให้)​จะไม่ปล่อยเขาไป​ ค่ำคืนนี้ยาวนานกว่าคืนอื่นๆ​ ชายฮาโอริที่ถูกตัดเฉียดไปหลายต่อหลายครั้ง​ เสียงหอบดังเป็นจังหวะ​ เซนอิทซึที่ใกล้ถึงขีดจำกัด​ เหงื่อที่ไหลตามขอบหน้า​ เขาต้องตายแน่ๆ! แต่! เขายังไม่อยากตาย! ดิ้นรนสู้ทั้งๆที่รู้ว่าไม่รอด​ อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะใช้ปราณ​ด้วยซ้ำ..


'ให้ตายสิ.. ดูเหมือนครั้งนี้ผมต้องขอโทษ​นายจริงๆ​ เซนอิทซึ'​สิ้นเสียงนั้นแรงพลักปริศนา​ที่ไม่เห็นมือก็พลักเขากระเด็นกลิ้งคลุกคลักไปกับพื้นสีดำสนิทที่มองไม่เห็น​ นัยน์ตา​สีอำพันเหลือบมองหน้าจอโปร่งอย่างตกตะลึง.. ไทโยวทำอะไร?..

.

.

.

บรรยากาศที่เปลี่ยนไป​ อสูรหนุ่มข้างขึ้นที่1 มองคู่ต่อสู้ที่จู้ๆก็แปลกไปกระทันหัน​ ร่ายกายที่โอเอนราวกลับจะล้มได้ตลอดเวลาก็พลันเรืองแสงสีเหลืองอ่อนก่อนจะระเบิดออกมาเป็นสายฟ้ารอบกาย​ เส้นผมสีเหลืองสายฟ้าค่อยๆเปลี่ยนทรงและลอยขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีอำพันที่เป็นประกายความโกรธ​ ทั้งสองมองหน้ากันสักพักก่อนจะกระโจนเข้าปะทะกันอีกครั้งเพียงแต่รุนแรงกว่าเดิม​ ปลายดาบมารที่เฉียวเเขนเสื้อจนถูกเนื้อเลือดซิบเช่นเดียวกับวิถี​ดาบของไทโยวที่เฉียวเส้นผมข้างแก้มอีกฝ่ายจนหายไป​ 2-3​ เส้น


'ชิ!'​เสียงเดาะลิ้นอย่างขัดใจของไทโยว​ เขาก็รู้ว่าไม่มีทางเอาชนะได้​ และเขาก็พอจะเดาได้ว่าคนที่คุณรู้ว่าใคร(ไม่ใชหัวโล้นไม่มีดังหน้างูนะ)​สั่งข้างขึ้นที่1 มาเก็บเซนอิทซึทำไม.. ไม่สิ.. มาเก็บผมต่างหาก​ คุณอาจจะเดาหรือคาดคิดไม่ได้​ ความสามารถของผมไม่ใช่แค่การสลับจิตแบบบุคลิก​ที่สองทั่วไป.. ถ้าเกิดในระหว่างที่สลับบุคลิกแล้วต่อสู้กันโดยคนที่ต่อสู้คือผม​และก็บาดเจ็บ​ถึงชีวิตคนที่หายไปคือผม.. เมื่อผมหายไปร่างกายที่เคยบาดเจ็บจะถูกรีเซ็ต​ใหม่​ เซนอิทซึก็จะรอดเพียงแค่ผมหายไปเท่านั้น​ แต่ว่า..

.

.

.

'ถ้าผมจะต้องหายไปละก็.. ผมจะไม่มีทางให้นายตายเด็ดขาด...

.

.

.

ขอโทษนะ.. เซนอิทซึ..'สิ้นคำพึมพำ​ เลือดสีแดงที่ไหลจากบาดแผลก็ไหลลงมาสัมผัสกับใบดาบ​ สีเหลืองสายฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสายฟ้าแทน​ สายฟ้าที่อยู่รอบตัวสั่นสะท้านก่อนจะแปรเปลี่ยนสีเป็นสีดำสนิท​ เขาเพ่งจิตทั้งปวงไปที่ขา​ ดาบที่เก็บเข้าฝักแต่ทว่ามือนวลกลับกำชับด้ามดาบแน่น​ ร่างของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าอสูรข้างขึ้นกระพิบจนเห็นเป็นภาพติดตาก่อนที่จะหายไปเหลือเพียงเส้นสีดำของสายฟ้าเท่านั้น​ สัณชาตญาณอสูรร้องเตือน​ อสูรหกตายกดาบมารมากัดไว้ที่คอก่อนจะรู้สึกถึงดาบที่ปะทะกับดาบมารจนสั่นสะท้านและใบดาบนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว​ ร่างของชายหนุ่มคนเดิมปรากฏ​ที่ด้านหลังของอสูรหกตา​ ผ่านไปชั่วอึดใจสายฟ้าที่อยู่รอบตัวของชายหนุ่มก็พุ่งผ่านข้อแขนของอสูรหกตาไป​ ความหนึบชาเข้ามาแทรกที่กล้ามเนื้อ​ ข้อแขนที่ไม่ถูกตัดขาดแต่รอบดาบที่บาดจนเลือดซิบที่ข้อแขนของเขานั้นทำให้รู้ว่าใส่แรงไปมากเลยทีเดียว..


'ปราณ​อัสนี​บาต​ อิไอสายฟ้าทมิฬ​ฉบับปรับปรุง'

.

.

.

ตุบ.. เสียงร่างที่เต็มไปด้วยเลือดค่อยๆล้มลงไปกับพื้น​ เขาสู้มานานเท่าไหร่ไม่ทราบรู้เพียงแต่ดวงอาทิตย์​ที่ขึ้นจากขอบฟ้า​ อสูรหกตาที่หนีไปไม่นานหลังจากฝากรอยแผลที่ลำคอจุดเส้นเลือดใหญ่.. เขาที่ใช้ทุกทางยื้อเวลาตัวเองจนถึงเช้า.. เหนื่อยแล้วละ.. อยากพัก.. เปลือกตาที่ค่อยๆปิดลงโดยไม่ฟังเสียงที่คุ้นหูเลยซักนิด..


-เซนอิทซึ-


"ไทโยว! อย่าหลับนะ! อย่าทิ้งผมนะ!

.

.

พี่ชาย!"


ครืนน~


เสียงเลื่อนประตูไม้ญี่ปุ่นทำให้ทันจิโร่ที่เดินออกมาจากห้องพยาบาลรีบเดินออกไป​ เมื่อพบคนคุ้นหน้าก็ดีใจ​ ริมฝีปากที่กำลังจะเอ่ยทักก็พลันเงียบลงเมื่อเห็นฮาโอริและร่างกายที่สะบักสะบอม​โชกเลือดแต่กลับไม่มีรอยแผล​ เสียงที่ออกมาแผ่วเบา​ของเซนอิทซึ​ ที่เขาไม่อาจจับใจความได้..


".. ทันจิโร่... พี่ไทโยว

.

.

'หายไปแล้ว'"


น้ำตาไหลออกมาเป็นสายก่อนที่ฝนจะเทลงมาจากฟ้าราวกับรู้ถึงความเสียใจของเซนอิทซึ.. 


________________________________จบ____

-ความรู้เพิ่มเติม(ทั้งๆที่คนเขียนไม่ถนัด(?))​-
ดวงอาทิตย์​ในคันจิคือ​ ひ<--ตัวนี้นะคะซึ่งใช้คนละอันกับไทโยวที่ไรท์​เขียน​ ひ(hi) ยังสามารถแปลว่าวันกับวันอาทิตย์​ได้ด้วยนะคะ​ ผิดพลาดตรงไหนแจ้งด้วยนะคะ(รู้เท่าไม่ถึงการแล้วยังจะสอนเขาอีก?!)

อีกหนึ่งสัปดาห์​จะสอบแล้ววว​ นี้สัปดาห์​สุดท้าย​ อาจจะ​อัพบ่อยเหมือนก่อนหน้าไม่ได้นะคะ​เพราะช่วงนี้ปั่นงานค้างคะ​ แต่จะพยายามอัพชดเชยในช่วงวันหยุดก่อนสอบนะคะ


จบโลกนี้แล้วนะ​ เราจะมาสปอยโลกถัดไปและสปอยผู้ที่จะมีบุคลิกที่สองต่อ


------ให้ทายใครเอย? ~---

ยังไม่ได้แก้คำผิด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #18 Estoy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 20:49

    เศร้า~~
    #18
    1
    • #18-1 luedumrongtunya(จากตอนที่ 6)
      18 พฤศจิกายน 2563 / 20:50
      โอ๋ๆ~เดี๋ยวไทโยวจะตามไปเยียวยาใจให้นะ
      อิยะ(ไทโยว):ไม่ร้องนะ//ลูบหัวเบาๆ
      #18-1
  2. #12 Luvyday2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 11:26
    รอค่าาาา
    #12
    1
    • #12-1 luedumrongtunya(จากตอนที่ 6)
      5 พฤศจิกายน 2563 / 11:26
      ขอบคุณค่ะ~
      #12-1
  3. #11 rores (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 17:12
    yaoi ไหมไรท์//คาดหวังให้เป็นนะ(เพราะจิ้นอิซุยเซน)
    #11
    1
    • #11-1 luedumrongtunya(จากตอนที่ 6)
      3 พฤศจิกายน 2563 / 17:13
      คงไม่เป็นนะคะ ไรท์เป็นคนเเต่งวายไม่เป็นถ้าแต่งคงได้แค่สกิลชิพนิดหน่อยแล้วให้ไปจิ้นกันเอง//ขอโทษน้าา
      #11-1