[Fic​ Anime]​บุคลิกที่สองของตัวละครหลัก

ตอนที่ 3 : โลกที่1...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    28 ต.ค. 63

จิ๊บๆ

"โอ้ยๆ! เข้าใจแล้วๆ​ เลิกจิกซะที!!"

เสียงนกกระจอกที่ดังพร้อมกับเสียงโวยวาย​ ใช่แล้ว​ วันนี้เป็นวันที่ต้องไปทำภารกิจวันแรก​แต่เซนอิทซึกลับร้องงอแงไม่ยอมไปเลยโดนนกกระจอกลาก(?)​ออกมา​ ระหว่างทางอาจเจอสาวสวยบ้างและแน่นอนคนอย่างเด็กนี้จำต้องเกาะขาขอแต่งงานและโดนตบกลับมาอย่างไม่ต้องเดา​ ภารกิจแรกที่ได้จากการฟังเสียงในใจของนกกระจอกตัวน้อยคือ.. '(ที่เมืองฟุสุมานิ(เมืองสมมุติ)​ทางตอนใต้​ มีข่าวลือว่าเด็กชายอายุ7-9ปีถูกลักพาตัวไป!!)'จิ๊บๆ!! เขาไม่รู้และไม่แน่ใจว่าเป็นอสูรโชตะค่อนหรือพวกโชตะค่อนที่ไม่ใช่อสูรล่อลวงไปกระทำชำ---อะแฮ่มๆ​ ล่อลวงไปเลี้ยงเล่น(?)​แต่เอาเป็นว่า​ ไม่ว่าจะเป็นอสูรหรือคนแต่เขาฟันธง​เลยว่าแม่งเป็นโชตะค่อน(?)

เมื่อเดินทางไปถึงก็พบว่าดวงอาทิตย์​ใกล้ลับขอบฟ้า​ แสงสีส้มแดงกระทบเข้ากับใบหน้า​ที่มีรอยนิ้วมือทั้งห้า​ ฝ่าเท้าที่เดินย้ำอย่างสม่ำเสมอ... 'คิดว่าเท่หรอฟระ!!'เขาที่ดูอยู่ในความมืดแทบล้มหัวทิ่ม! นี้ขนาดยังไม่ทำอะไรก็เปิดตัวซะอลังการ​ บ้าบอ!! ได้ข่าวว่ามาทำภารกิจ​ไม่ใช่เดินแบบนะเว้ย!! เดินแบบนี้ไปเป็นนายแบบแทนนักล่าอสูรเหอะ! แล้วไอดอกกุหลาบ​ที่คาบอยู่นั้นมันอะไร! สายตาที่จ้องแฟนคนอื่นจนตาเยิ้มแบบนั้นถ้าโดนรุมตีนเขาไม่ช่วยนะ! ว่าแล้วก็เอามือตบหน้าผากดังป้าบ​ เว้ยยยย!!

"เฮ้ย! ไอหนุ่ม!" เสียงชายชราร้านดังโงะเรียก​ เซนอิทซึก็ได้แต่หันรีหันขวาง​เหมือนไม่รู้ว่าตนโดนเรียกทั้งๆที่เหลือคนเดียวที่ยืนอยู่​ เมื่อรู้ตัวก็พลันยกนิ้วชี้เข้าหาตนพร้อมเอียงคออย่างงงๆ​ 'คิดว่าน่ารักรึไง! อ่อก!!'สิ้นเสียงบ่น​ จู่ๆชายหนุ่มในความมืดก็มีเลือดพุ่งออกจากปาก... อาเมน​ เราจะคิดถึงนายตลอดไป...

"ผมหรอ?"เซนอิทซึที่รู้ตัวก็เดินเข้ามาหาชายชราที่ร้านดังโงะทันที

"เออ​ เจ้านั้นแหละ! ไอหนุ่มไม่เคยได้ยินรึไง! เรื่องที่เขาเล่าว่าที่เมืองนี้มีอสูรน่ะ!"ชายชราเกริ่นเรื่องขึ้น​ เมื่อเซนอิทซึได้ยินก็รู้ว่าเกี่ยวกับภารกิจ​ที่ตนได้ก็ทำหน้าจริงจังทันที

"พอจะเล่าให้ฟังได้ไหมครับ.."ราวกับว่าไทโยวออกมาเอง​ บรรยากาศที่เงียบสงบอยู่แล้วพลันเงียบลงอีก​ นัยน์ตา​สีอำพันจ้องไปที่ชายชราอย่างคาดคั้น​ ปฏิกิริยา​นี้ทำเอาเขาไปไม่เป็น.. 'ไอเด็กนี้!? ลอกเลียนแบบท่าทางเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน.. หึ.. น่าสนใจ'​มือเรียวยกขึ้นมาลูบคางของตน​ ดวงตาเป็นประกายวาวด้วยความสนใจจดจ่อกับจอโปร่งที่มีภาพเด็กชายหน้าตาเหมือนตน​ ริมฝีปากยิ้มเหยียดทันที​ วีดวิ๊ว~ เสียงผิวปากเบาๆในความมืด​ ราวมัจจุราช...
.
.
.
"ข้อมูลที่ได้มาดูเหมือนเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักอายุ13-17ก็โดนสินะ​ เอาไงดีเนี่ย​ ถึงจะลอกท่าทางของไทโยวมาจากในฝันแต่สุดท้ายยังไงก็ไม่รอดอยู่ดี​ ตายแน่ๆ​ ไม่มีทางรอดหรอก​ ทำไงดีละเนี่ย"เขาที่จ้องมองเด็กชายด้วยสายตาว่างเปล่า​ ขอยกรางวัลออสการ์ให้เลย​ในฐานะที่เปลี่ยนเรื่องเก่งราวกิ้งก่าเปลี่ยนสี.. ในที่สุดพระอาทิตย์​ก็ลับขอบฟ้า​ รอบข้างเริ่มมืดลง​ แสงไฟจากข้างทางช่วยให้พอเห็นพื้นถนน​ เสียงแมลงดังระงมรบกวนคนหูดีอย่างเซนอิทซึเป็นอย่างมาก​ ความรู้สึกปวดหูเเล่นเข้ามาจนเผลอตัวยกมือลูบหูเบาๆ​ แต่ทว่าเสียงที่น่าขนลุกก็เริ่มคืบคลานเข้ามาเช่นกัน​ เสียงน่าขนลุกของอสูร.. น่าขนลุกกว่าตอนทดสอบ​ น่าขนลุกจนรังเกียจ​ ขยะแขยง!! อีกทั้งเสียงของเด็ก...เหมือนกับว่ามีเด็กมาร้องไห้อยู่ข้างหู..หวาดกลัว..เช่นเดียวกันตัวเขาที่ดูเด็กคนนั้นผ่านจอโปร่งก็เชื่อมต่อประสาทการได้ยินกับเซนอิทซึเช่นกัน..'ไอบ้านี้เป็นโชตะค่อนขนาดนั้นเลยหรอ?!' ใช่แล้ว.. เสียงเด็กมากมายที่ร้องไห้อยู่นั้นคือเสียง​ของเด็กชายทั้งหลายที่ตายตาไม่หลับ​ มากมายจนแยกเสียงไม่ได้..

"คิกๆ~57~58~59....อ่า~เจอแล้ว..คนที่60!! ว้าว~หน้าตาน่ารักน่าชัง..คิกๆนัยน์ตา​สีสวยนั้นช่างเชิญชวนให้ข้าอยากควักมันออกมาดูเล่นเสียจริง"เสียงรองเท้าเกี๊ยะไม้กระทบเบาๆพร้อมกระดิ่งใสกังวาน​ ริมฝีปากสีแดงสดเผยรอยยิ้มบิดเบี้ยว​ เจ้าของผมสีชมพูรูจเดินออกมาจากความมืดมิดประจันหน้ากับเซนอิทซึ.. นัยน์ตา​สีแดงสดมีขีดข้างในหดขยายราวสัตว์​ป่า​ หน้าเรียวรับกับจมูกเล็กเข้าใบหน้า​ ริมฝีปาก​ที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงทับทิม​ ใบหูที่ประดับด้วยต่างหูเพชรที่มีสายห้อยลงมาและสุดปลายสายเป็นขนนก​ ต่างหูที่ถูกสวมใส่เพียงข้างเดียว​ ไล่สายตาลงมาเจอกับคอขาวเนียนและน่าหลงให--- เดี๋ยวนะ.. ลูกกระเดือก?! อื้อหื้อเห็นชัดราวใส่กล้องซูม​ บรรยายมาสวยราวสาวงามที่ล่มเมืองได้เลยแต่กลับดับฝันด้วยลูกกระเดือกเพียงจุดเดียว..

"อสูร?! ผู้หญิง?!"เซนอิทซึตกใจผงะถอยหลัง​ เขาอยากจะบอกว่า.. 'เซนอิทซึ.. ก้มหน้าลงนิดหนึ่งและจ้องลูกกระเดือกนาง.. เห้.. ผู้หญิงไม่มีทางเห็นชัดขนาดนี้.. เจอสาวงามแต่กลับเป็นสาวเทียม.. (โหดร้าย​ สาวเทียมสมัยนี้บางทีสวยกว่าสาวแท้อีกนะเว้ย!!)' 

"หึๆ~น่ารักน่าชัง​จริงๆ​ ไร้เดียงสาซะไม่มี~ข้าละ.. ชอบจริง~"ว่าพลางหรี่ตาเอียงคอ​ ริมฝีปากแดงสดเผยออก​ เขี้ยวเเหลมที่สามารถฉีกกระชากเนื้อให้หลุดได้พร้อมกับลิ้นที่ค่อยๆเลียริมฝีปากอย่างหื่น​กระหาย​ ลิ้นสองแฉกราวกับงู​ เมื่อเห็นดังนั้นร่างกายเซนอิทซึพลันชะงักเกร็งขึ้นมา​ ความหวาดกลัวเกาะกุมจิตใจด้วยความเดิมก็มีจิตใจที่อ่อนแออย่างน่าใจหาย​ เพียงแค่หวาดกลัวนิดหน่อยก็ตายได้.. เพียงแค่ไร้แสงเล็กน้อยก็สิ้นหวัง​ จิตใจที่อ่อนแอบางทีก็ทำคนตายได้.. แต่จิตใจที่ไม่ย่อท้อ​และมุทะลุก็ตายได้เช่นกัน​ ทำไมจิตใจคนเราถึงได้ไม่พอดิบพอดีกันนะ..
.
.
.
ร่างกายอสูรที่แต่งชุดกิโมโนค่อยๆก้าวมาใกล้ขึ้น​ เสียงเกี๊ยะ.. เกี๊ยะ.. ของรองเท้าที่กระทบกับพื้นดังในความเงียบราวมัจจุราช​ มือทั้งสองข้างที่ปล่อยลงกับร่างกายเกร็งจนเห็นเส้นเลือดเผยให้เห็นเล็บที่ดำสนิทที่ค่อยๆแหลมขึ้นก่อนที่อสูรหนุ่ม(?)​จะตวัดกรงเล็บสีดำทมิฬ​ใส่เซนอิทซึอย่างรวดเร็ว​ ร่างกายที่ตอบสนองก่อนความคิด​ มือนวลขยับกระชับด้ามดาบก่อนจะชักออกมาจากฝักกันเล็บแหลมคมได้ทันท่วงที​ อสูรหนุ่มกระโดดถอยหลังก่อนจะเดาะลิ้นอย่างขัดใจ​ เล็บสีดำขยายยาวขึ้นก่อนที่อสูรหนุ่ม(?)​จะพุ่งปะทะกับเซนอิทซึในระยะประชิด​ มือนวลที่กำดาบแน่นก่อนจะตวัดดาบที่เล็งคอเอาไว้เมื่ออสูรเข้าถึงในระยะที่ตัดคอได้​ ด้วยความรวดเร็วของอสูรผู้กัดกินโชตะมามากมาย​ก็พลันก้มหลบใบดาบที่เฉือนเอาเส้นผมสีชมพูรูจไป3-4เส้น​ มือเกร็งกันเอาไว้ก่อนจะขยับนิ้วมือจนชิดกัน​ อสูรหนุ่ม(?)​พุ่งตัวสบัดมือแทงท้องของเซนอิทซึ​ แต่พลาด​ เซนอิทซึที่กระโดดถอยหลังพลางลูบคลำท้องของตนราวกลัวว่าจะมีรูบนท้องอย่างไรอย่างนั้น​ ใบหน้านวลซีดเผือด​พลางกวาดสายตามองหาอสูรหนุ่มที่ตอนนี้หายกลืนไปกับความมืด​ เล็บสีดำพุ่งออกมาจากความมืดด้านหลังของเซนอิทซึ​ สัญชาตญาณ​ร่างกายที่มาก่อนความคิดกลับมาอีกครั้ง​ ร่างกายที่บิดหมุนตัว​มือเรียวกำดาบไว้แน่นก่อนจะสะบัดใบดาบกันเล็บนิ้วที่ยืดยาวออกมาจากความมืดเพียงเล็บเดียว.. เผลอไม่นานรู้ตัวอีกทีแสงไฟข้างทางก็ถูกพังทิ้ง​ ความมืดมิดรอบตัวที่ไม่มีแสงสว่างนอกจากดวงจันทร์​ทำให้เซนอิทซึหวาดกลัว​ หูอื้อ​ ตาพร่ามัว​ ริมฝีปาก​ถูกขบกัดแน่น​ ก่อนจะได้ยินเสียงวืดมากับอากาศอีกครั้ง​ ใบดาบสะท้อนกับแสงจันทร์​ถูกตวัดอย่างรวดเร็วจนเห็นเพียงเส็นสีขาวเท่านั้น​ เล็บทมิฬ​ถูกตัดไปก่อนที่จะมีเล็บทั้งสิบพุ่งออกมาจากความมืดทุกทิศทาง​ เซนอิทซึที่พยายามหลบในความมืด​ อยู่ในที่มืดช่างเสียเปรียบ​ หลบได้ไม่นาน.. เล็บสีดำทมิฬ​ก็พุ่งแทงเข้าที่สีข้างอย่างรวดเร็ว​ ความเจ็บปวด​เเล่นแปล็บเข้ามาก่อนที่เล็บอีก​ 2 ทิศจะพุ่งเเทงหัวไหล่ทั้งสองข้างเข้าอย่างจัง..

"อึก... ไม่รอดแน่ๆ​ ให้ตายสิ.. ผมนี้มัน.."เลือดสีแดงที่ไหลหยดลงมาที่ปลายดาบ​ ฉับพลันความง่วงเข้าจู่โจม​ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้​เขาที่มักจะได้ยินเสียงบ่นเป็นประจำ​ แน่นอนเขาไม่สงสัยเท่าไหร่เพราะตัวเขาเองมักได้ยินเสียงในจิตใจของคนอื่นเป็นประจำจึงนึกว่าเป็นเสียงในใจผู้อื่น​ แต่เขาไม่เคยสงสัยเลยว่าได้ยินเมื่อไร? ตอนฝึก? ไม่.. ไม่ใช่.. ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ.. เหมือนที่คนมักจะพูดว่าใกล้ตายจะระลึกชีวิตตอนเด็กๆได้.. ใช่แล้ว!! เขาได้ยินเสียงนี้ตั้งแต่ตอนนั้น... ครั้งแรกที่ได้ยินคือตอนที่กำลังถูกคนที่ตนเรียกว่าแม่ทรมาน​ตอนอายุ​ 5 ปี​ คำแรกที่ได้ยินคือเสียงทุ้มหวานบอกให้หลับ.. เขารู้สึกปลอดภัย.. จึงยอมหลับตามที่ได้ยินเมื่อตื่นมาอีกทีก็พบว่าตนอยู่ในตรอกที่ไม่รู้จัก​ เสียงที่มักจะบ่นเขา​ ไม่ว่าจะตอนที่สลบเพราะเสียงเห่าสุนัข​ ตอนฝึก​ หรือแม้กระทั้งตอนที่เขาทำตัวเหลวไหล​ แต่เขากลับไม่รำคา​ญ.. ทำไมเขาถึงอุ่นใจที่เสียงนั้นไม่หายไป.. เสียงที่คุ้นเคย.. เขาพอจะรับรู้ได้.. คนที่มักจะบ่นเขาไม่ว่าจะในฝันหรือนอกฝันคือไทโยว.. แน่นอนรู้มาตลอดแต่เขาก็เคยสันนิษฐาน​ว่าการที่เขามักจะไปไหนหรือทำอะไรไม่รู้ตัวอาจเกี่ยวข้องกับเสียงนั้น.. อีกครั้ง... และอีกครั้ง... ครั้งนี้ก็เหมือนกัน.. เสียงนั้น..  บางทีเขาอาจไม่รู้ว่าเสียงที่ได้ยินคงเป็นเสียงในจิตใจของเขาเองก็เป็นได้

'ช่วยไม่ได้.. แค่นายหลับไป.. ทุกอย่างจะเรียบร้อย.. ไม่ต้องหวาดกลัวอีก​ จะไม่มีใครหรืออสูรหน้าไหนมาทำนายอีก​ หลับสิ.. เซนอิทซึ'
.
.
.
และนี้ก็เป็นครั้งที่สองที่เขายึดการควบคุมร่างโดยที่ไม่จำเป็นต้องสลบ​ ครั้งแรกคือตอนเด็กนั้นโดนทรมาน​ และนี้คือครั้งที่สอง.. ใครที่มันกล้าทำเด็กนั้นเสียเลือดขนาดนี้ก็ต้องตาย..
.

.​

ดวงตาสีอำพันที่ประกายวาบในความมืด​ ร่างกายค่อยๆขยับ.. ใบดาบที่มีลวดลายสายฟ้าที่ทองสวยค่อยๆเปลี่ยนสีไล่ระดับสีเหลืองไปดำ​ ดาบสีทองสายฟ้าเรืองแสงวาบสวย​ ความมืดสำหรับตัวของเซนอิทซึนั้นช่างเสียเปรียบแต่สำหรับไทโยวที่อยู่กับความมืดมาหลายปีนั้น.. ฝ่ายที่ต้องเสียเปรียบคงไม่ใช่เขาแล้ว.. อสูรหนุ่มเมื่อเห็นเหยื่อของตนยังไม่สิ้นท่าก็เตรียมยืดเล็บทมิฬ​โจมตีซ้ำซะ​ แต่เมื่อสังเกตดูอีกที​ เหยื่อของตนกลับมีท่าทางที่แปลกไป​ สายฟ้าสีเหลืองทองปรากฎ​รอบๆตัวของเด็กหนุ่มจนได้ยินเสียงดังเปรี๊ยะ.. ดาบในมือของเด็กหนุ่มถูกเก็บเข้าฝัก​ อสูรหนุ่มมองภาพนั้นด้วยความสงสัย​ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเปิดช่องว่างแบบนี้​ เล็บสีดำทมิฬ​พุ่งเข้าไปแทงเหยื่อของตนอีกครั้ง​ เพียงพริบตาร่างของเหยื่อที่ตนหมายปองไว้ก็เลือนหายไปกับความมืด​ อสูรหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ​ คิ้วเรียวเลิกขึ้น​ เขาที่เป็นอสูรที่ขึ้นชื่อในการมองเห็นในความมืด​ แต่กลับหาเหยื่อของตนในความมืดไม่เจอ? สายตาเสมองก็พลันชะงัก​ ฮาโอริสีเหลืองสายฟ้าที่อยู่จางๆในความมืด​ ริมฝีปากแดงสดแสยะยิ้มพุ่งตัวไปด้วยความรวดเร็ว​ มือพุ่งแทงที่ฮาโอริอย่างแม่นยำ..

.

.

.

"ฮาโอริเปล่า!! แล้วเด็กนั้น!"อสูรหนุ่มสะบัดมือทิ้งฮาโอริลงพื้นทันที


เปรี้ยะ... เปรี้ยะ..


เสียงสายฟ้าช็อตที่ด้านหลังของอสูรหนุ่ม​ เหงื่อเย็นไหลบนกรอบหน้า​ อสูรหนุ่มหลังหลังกลับไป​ ภาพเด็กชายผมสีทองดวงตาสีอำพันที่จ้องมองตนอย่างเย็นชา​ มือที่กำด้ามดาบแน่น​ เสียงพ่นลมหายใจก่อนที่ภาพของเด็กชายจะหายวับไป​ ค​วามรู้สึกของหัวที่ขาดกระเด็นออกจากลำคออย่างรวดเร็ว.. ไร้เสียง.. ไร้เลือดกระฉูด..


'ปราณ​อัสนีบาต​ กระบวนท่าที่1... ฟ้าผ่าชั่วพริบตา'​ริมฝีปากเอ่ยชื่อกระบ่วนท่าด้วยใบหน้าเรียบนิ่งก่อนจะสะบัดเลือดออกจากใบดาบและเก็บดาบเข้าฝักอย่างใจเย็น​ ลมหายใจที่พ่นออกมาจากปากเบาๆพลางหันหลังเดินกลับไปหยิบฮาโอริที่มีรูขึ้นมาสวม​ ทิ้งกิโมโนและรองเท้าเกี๊ยะญี่ปุ่นที่ปราศจาก​ผู้สวมใส่​ ดวงอาทิตย์​ที่ค่อยๆขึ้นมาจาขอบฟ้า..


'ภารกิจเสร็จสิ้น.. นี้ไปไหนต่องั้นหรอ?'​ริมฝีปากพึมพำก่อนจะเงยหน้าพลางยกมือรอนกกระจอกตัวน้อยที่บินลงมาเกาะนิ้วมือ​ มือขาวยกขึ้นมาเกาคางนกน้อยเพลินๆ​ '(งืม~ภารกิจต่อไป​ ทางตะวันออกเฉียงใต้นะ)'​จิ้บ~จิ้บๆ​ เขาปล่อยนกกระจอกน้อยก่อนจะเดินทางไปทางที่มีภารกิจ​ ระหว่างทางเขาแวะร้านขายของชำซื้อจำพวกเข็มกับด้ายสีเหลือง​ เพราะระยะทางที่เขาจะต้องเดินทางไม่ไกลมาก​ เขาที่ปัจจุบัน​อยู่ทางใต้จึงต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าครึ่งวันในการเดินทางไป เขาจึงตัดสิ้นใจถอดฮาโอริมาเย็บระหว่างการเดินทาง(แม่ศรีเรือนมากคะ!! เลเวลเย็บผ้าMAX).. และอาจไปช้าเพราะเขามัวแต่เย็บฮาโอริก็ได้.. 


6:50


ท้องฟ้าที่แปรเปลี่ยนจากสี่ส้มเริ่มเป็นสีอมม่วง​ ฮาโอริที่มีรอยเย็บเรียบร้อยที่กลางหลังทำให้ดูไม่น่าเกลียด​เท่ากับการใส่ฮาโอริขาดที่กลางหลัง​ เขาเงยหน้ามองพระอาทิตย์​ที่ลับขอบฟ้าก่อนจะกระโดดขึ้นกิ่งไม้บนต้นไม้ใหญ่แห่งหนึ่งเพื่อพักผ่อนและเขาก็หลับไป...


ความมืดเช่นเดิม​แต่ทว่าสิ่งที่ต่างออกไปคงเป็นเด็กชายที่นอนหลับใหลอยู่ใกล้กับจุดที่เขาลืมตา​ เขาพบเซนอิทซึที่กำลังหลับในโลกแห่งจิตใจ​ เมื่อเห็นดังนั้นความรู้สึกตะหงิดๆก็โจมตี​ 'นอนแบบนั้นท่าจะเมื่อย' คิดได้ดังนั้นก็จัดท่านอนให้ฟรีๆ(?)​พลางยกศีรษะ​ที่มีกลุ่มผมสีเหลืองมาวางบนตักของตน​ แน่นอนตัวเขาที่ไม่ชอบนั่งท่าเทพธิดาจึงนั่งเหยียดขาข้างหนึ่งส่วนอีกข้างก็ตั้งเข่าขึ้น​พลางเท้าหัวไว้กับหัวเข่ามือบางลูบกลุ่มผมสีเหลืองอย่างอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัวแต่จู่ๆเด็กที่ตักก็พลันลืมตากะทันหันทำเขาแทบจะชักมือออกไม่ทัน​ เด็กนั้นลุกขึ้นออกจากตักของเขาก่อนจะเงยหน้าจ้องมองเขาแล้วยิ้มตาหยีส่งมาให้ ชวนให้รู้สึกราวถูกกวนประสาท​ คิดเช่นนั้นคิ้วขวาก็กระตุกยิกๆ​ มือไม้คันจนอยากฟาดกระบาลซักทีสองที


"ไทโยวว​ อ่อนโยนจังน้าาา"ว่าจบ เท้าของเขาก็พลันกระตุกเกือบลอยเข้าเบ้าหน้ากวนประสาท​ ดีนะ... ยั้งทัน​ มุมปากพลันคว่ำลงทันที​ เด็กชายตรงหน้าหัวเราะเบาๆกับใบหน้าอันบูดบึ้งของไทโยว


"มีอะไรจะพูดรึเปล่า?!"รอยยิ้มกว้างค่อยๆหุบลงจนกลายเป็นยิ้มบางๆ​ ดวงตาใสซื่อจ้องมองไปที่ไทโยวราวกดดัน​ แน่นอนคนหน้าด้า---อะแฮ่ม! หน้าตายอย่างไทโยวไม่มีทางสะทกสะท้าน​ใดๆทั้งสิ้น​ แต่เมื่อมองใบหน้าของเด็กชายด้านหน้าของตนก็พลันถอนหายใจอย่างยอมๆ​ ในเมื่อสักวันก็ต้องรู้​ เพียงแค่ไม่ใช่สักวันแต่เป็นวันนี้ก็คงต้องบอก​ ความลับไม่มีในโลกแม้จะปิดยังไงสักวัน​ก็ต้องรู้เข้า​สู้บอกไปเลยไม่ดีกว่าหรือ?


'เข้าใจแล้ว.. ก็นะ.. ที่ผมเคยบอกไปว่านายเป็นคนสร้างผมขึ้นมาก็คงไม่ผิดเพียงแต่ไม่ใช่เหงาจนสร้างแต่เป็นความเก็บกดภายในจิตใจของนายที่ก่อกันจนเป็นรูปร่างตอนเด็ก.. คงตั้งแต่นายร้องไห้​ใต้ต้นไม้ในวันที่นายอายุ​ 5 ปีใส่ชุดยูกะตะสีน้ำเงินละมั้ง​ ผมค่อยเฝ้ามองนายโดนไม่ออกไปยุ่งเกี่ยวซักเท่าไหร่แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวเผลอแย่งการควบคุมนายฆ่าคนที่นายเรียกว่าแม่ไปแถมยังพังบ้านแล้วก็หนีออกมา​ ขโมยของก็ทำ​แต่ก็เพื่อมีชีวิตรอดละนะ​ ไม่ว่าจะไล่สุนัข​ ฝึกแทนบ้างละ.. สู้แทนบ้างละ.. เพราะนายไม่แข็งแกร่งผมเลยเป็นห่วง​ ทุกวันนี้ผมคิดว่าคงจะหายไปสักวันหนึ่งเพียงแค่ไม่ใช่วันนี้เท่านั้น..ทำไมถึงรู้ละ'เขาว่าพลางสบตาสีอำพันของเซนอิทซึ​ เขาไม่เข้าใจ​ เขาไม่เนียนขนาดคนตรงหน้าจับได้เลยหรอ?


" อืม... คงเพราะเสียงบ่นละมั้ง.. อีกอย่างช่วงนี้เหมือนความทรงจำของผมจะขาดๆหายๆ​ มักจะโผล่ไปตรงนั้นทีตรงนี้ทีโดยไม่รู้ตัว​ อีกอย่างมันเริ่มเป็นตั้งแต่เจอไทโยวนี้น่า"โอเคเขารู้ละ​ ไม่เนียนจริงๆด้วย​ เฮ้อ~เขาก็ลืมนึกถึงตรงนั้นซะได้..


'ไปได้แล้วน่า​ อีกหน่อยก็เช้าแล้ว'​ให้ตายสิ​ เขินชะมัด​ ไม่เนียนจริงๆเลย​ เขาหันหน้าหนีเด็กชาย​ ให้ตายสิ​ เขาเปล่าซึน ไม่ได้ซึนสักนิด!!


"เข้าใจแล้ว.. ผมดีใจนะที่สร้างคุณขึ้นมาน่ะ​ ก็แหม่~"ว่าจบก็ทำหน้าทะเล้นและหายไปทันที


'ไอเด็กเวรเอ้ยยย'เขาแทบอยากลุกไปกระทืบมัน​ ยังมีหน้ามาทะเล้นก่อนไปอีก!!

.

.

.

"ขอร้องละ!! ขอร้อง! แต่งงานกับผมเถอะนะ! อีกไม่นานก็จะตายแล้ว! ขอร้อง!!"เซนอิทซึเกาะขาหญิงสาวนางหนึ่ง​ ใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตาและน้ำมูก​ หญิงสาวมองหน้าเซนอิทซึด้วยความลำบาก​ ไม่ได้สงสารแต่สมเพช​ เช่นเดียวกับเขา.. เขาก็สมเพชเช่นกัน​ ให้ตายสิ.. ตอนเด็กเป็นไง.. โตมาเป็นงั้น​ เขามองภาพนั่นอย่างละอายใจจนทนดูไม่ได้จึงตัดสินใจล้มตัวลงนอน..

.

.

.

โอเค.. เขาสารภาพว่าเขาหลับก็จริงและเขาไม่รู้เรื่องแต่ภาพตรงหน้าทำเขาสตั้น.. ไอเด็กผู้ชายที่อยู่ข้างหลังเขาคือใคร? แล้วไออสูรนั้นมันอะไร? เขาอยู่ไหน? เฮ้อ~บางทีคงเป็นภารกิจทางตะวันออกเฉียงใต้ละมั้ง​ งั้นให้จบในพริบตาละกัน... เขาคิดได้ดังนั้นก็ย่อตัวลงสูดหายใจเข้าก่อนจะพ่นออก​ มือเรียวกำชับด้ามดาบแน่นก่อนจะพุ่งไปข้างหน้าด้วยพละกำลังเพียวๆและชักดาบฟัน... คอของอสูรลิ้นยาวขาดกระเด็นในพริบตา


"ป.. เป็นไปไม่ได้"สิ้นเสียงนั้นร่างของอสูรก็สลายหายไป..


'ปราณอัสนีบาต​ กระบวนท่าที่1 ฟ้าผ่าชั่วพริบตา​ โทษทีนะ.. มันเป็นไปแล้ว'​ว่าจบก็สะบัดเลือดออกจากปลายดาบและเก็บเข้าฝัก​ก่อนจะนำมือมาเสยผมขึ้น​ สายตาคมกริบตวัดตามองเด็กชายซึ่งชื่ออะไรเขาไม่รู้.. เอ๋า! ก็เขาหลับเขาไม่ผิด?? จนเด็กชายสะดุ้ง


"คุณอางาซึมะ?!"เด็กชายเอ่ยพลางทำหน้าไม่เชื่อ​ ใบหน้าเหวอๆเด็กนั้นทำเขาหลุดขำพรืด..


"...."เขาไม่ตอบอะไร​ ก่อนจะเดินนำออกมาจากห้องเล่นเอาเด็กนั้นไปไม่เป็นและรีบวิ่งตามมา​ เขาเปิดประตูไปเรื่อยๆอย่างใจเย็น​ ถ้าถามว่าเขากำลังทำอะไร​ งั้นจะบอกให้.. เขาหลงทางหาทางออกไม่เจอ​ เขาว่าเขาไม่ได้เป็นคนขี้หลงเหมือนโ*โ*โ*อา​ โ*โล​ ซะหน่อย.. ว่าแล้วก็หาทางออกอย่างใจเย็นอีกครั้ง... ใจเย็น.. ไม่เย็นแล้ว​ เส้นเลือดบนหน้าผากนูนขึ้นมา​ ใบหน้าเย็นชาปรากฎ​รอยยิ้มเหี้ยมแวบหนึ่งก่อนที่มือขาวจะชักดาบพังเขาวงกตทิ้งในพริบตา​ เล่นเอาเด็กที่อยู่ข้างหลังได้แต่หัวเราะแห้งๆกับนิสัยที่เปลี่ยนไปกะทันหัน​ แสงจากภายนอกจ้าเข้ามาในดวงตาของเขา​ เขาที่สูดกลิ่นธรรมชาติ​เต็มปอดพลันเหลือบไปเห็นคนสวมหัวหมูป่า(?)​กำลังจะฟันกล่องนั้น​ ตอนแรกก็เฉยๆนะแต่..


"ไทโยว!! กล่องนั้น!! ของสำคัญ​ ปกป้องมันที! ได้โปรด!"เสียงของเซนอิทซึที่ดังขึ้นในหัว​ เขาก็งงสิแต่ร่างกายก็ขยับก่อนความคิด​ มือกระชับด้ามดาบอีกครั้งก่อนจะพุ่งตัวขวางกล่องใบนั้นและชักดาบกันใบดาบหยักคู่ทันที​ ไอเด็กที่ไม่ได้สติหลับในจิตใจเมื่อเขาควบคุมร่างประจำกลับ!? กล่องใบนี้สำคัญขนาดนั้นเลย? เขาไม่น่าหลับเลยให้ตายสิ! ถ้าไม่หลับจะได้รู้เรื่องอะไรบ้าง! แรงดาบที่กดลงมาทำเขาที่สติฟุ้งซ่าน​กลับมาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว​อีกครั้ง​ เขาขยับใบดาบเอียงลงทำให้ใบดาบหยักของชายสวมหัวหมูป่าตรงหน้าไหลลงก่อนจะเสียการทรงตัว​เขาใช้จังหวะนั้นพลิกใช้สันดาบกระแทก​คอชายสวมหัวหมูอย่างรวดเร็วและใส่แรงไปมาก​พอให้คนธรรมดา​สลบได้เผอิญ​ว่าคนตรงหน้ากลับไม่ใช่คนธรรมดา.. ใช่.. เขาลืมไป​ คนสวมหัวหมูป่าพลิกตัวใช้ดาบฟาดใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง​ เขาที่ทำได้แค่ป้องกันจึงใช้ดาบรับการโจมตีเรื่อยๆเพื่อหาโอกาสฟาดสันดาบใส่คออีกครั้ง​ เขายังไม่อยากชักดาบฟันคอคนตรงหน้าขาดดังที่เคยพูดไว้หรอกนะ​ เมื่อสบโอกาส​เขาก้มหลบดาบที่ฟันพุ่งไปด้านหลังใช้สันดาบฟาดหลังคอของชายสวมหัวหมูป่าแต่เหมือนจะรู้อยู่แล้วจึงใช้ดาบทั้งสองมากันไว้


"ทำไมแกถึงได้มาห้าม!! ในกล่องนั้นมีอสูร!..."ซึ่งอีกฝ่ายก็พล่ามอะไรไม่รู้เขาไม่สนใจฟังหรอก​ และเมื่อจะปะทะกันอีกรอบ​ จู่ๆเด็กผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มาขวางเข้าไปสู้กับชายหัวหมูแทนเขา​ เขาเลยตัดสินใจเก็บดาบไปยืนพิงต้นไม้ชมการประลอง(?)​เงียบๆ


'เฮ้อ~ว่าแต่ทำไมผมถึงออกมาละ​ เซนอิทซึ'​เข้าพูดเบาๆไม่ให้ผิดสังเกตจนโดนหาว่าบ้า


"ก็เปล่า.. แค่กลัวจนสลบเอง"เสียงดังขึ้นในหัวเขาอีกครั้ง​ น้ำเสียงหงอยๆจนเขาเห็นภาพเซนอิทซึเป็นสุนัขพันธุ์​ลาบราดอร์สีทองทำหน้าหงอย​ ซึ่งเขาคิดว่ามันน่ารักมาก​ หมายถึงสุนัขนะ.. ///


'นายนี้มันเด็กชะมัด'​เขาเอ่ยพลางหัวเราะในลำคอเล็กๆ


"ไม่เด็กแล้วนะ​ อายุก็ตั้ง​ 16​ แล้ว​ ไท​โ​ยว​เลิก​มอง​ผม​เป็นเด็ก​สักที!"เสียงประท้วงดังขึ้น​ น้ำเสียงไม่พอใจ​ เขาเดาได้เลยว่าเซนอิทซึต้องโกรธ​จนหน้าแดงแน่ๆ


'หึ...

.

.

.

นายมันก็เด็กในสายตาผมอยู่ดี'​

__________________________
DELER_LET​~
พบคนซึน 1 EA แหม่~ปากนี้บ่นจังแต่สุดท้ายเวลาเกิดอะไรขึ้นก็ช่วยทุกอย่าง​ ปล.เรื่องนี้ไม่วายนะคะ​


แก้บางส่วนแล้ว​ พยายามอธิบายง่ายๆถ้าไม่เข้าใจคอมเมนท์​มาได้นะคะ​ จะได้ปรับปรุง


ขอเปลี่ยน​ชื่อกระบวนท่านะคะ​ ลองไปย้อนดูชื่อกระบวนท่ามา นี้เขียนชื่อกระบวนท่าผิดหรอเนี้ย!! 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น