สื่อรักยัยนักพยากรณ์

ตอนที่ 4 : 3 - 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 70
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 ต.ค. 60




 

คนตัวเล็กไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร้องไห้

ฮึก ฮึก...

 

พอแล้ว หยุดร้อง!!”  น้ำเสียงออกคำสั่ง

ที่จริงภูเองก็ไม่ใช่ว่าจะทนเห็นใครมาร้องไห้สะอึกสะอื้นต่อหน้าได้ ถึงภายนอกเขาจะดูนิ่งและเย็นชา  แต่จริงๆแล้วเขาก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่คิดอยากจะรังแกใคร โดยเฉพาะคนตรงหน้าที่เป็นผู้หญิงแล้วด้วย

 

แต่ปิงยิ่งร้องหนักกว่าเดิม เพราะน้ำเสียงของเขา

 

หยุดร้องได้แล้ว

น้ำเสียงที่อ่อนลงเอ่ยพร้อมเดินเข้าไปหา เขาดันใบหน้าคนตัวเล็กเข้าซบที่อก

ภูปลอบใจใครเป็นที่ไหน เห็นตอนเด็กเวลาเขาร้องไห้แม่ของเขาก็กอดเขาไว้แบบนี้เพื่อปลอบโยน

 

ปิงหยุดร้องไห้ตั้งแต่เขาดึงเข้าไปซบอกแล้ว

เธอวางตัวไม่ถูกยืนแข็งทื่อทั้งที่หน้าซบอกพี่ภู จนได้กลิ่นเหงื่อกับน้ำยาปรับผ้านุ่มหอมอ่อนๆ

 

พะ พี่ภูค่ะปิงอึดอั…”

 

โทษที

ภูผละออก เขารู้สึกวางตัวไม่ถูกหลังจากปลอบใจรุ่นน้องไปแบบนั้น 

หยุดร้องไห้แล้วใช่มั้ย?”

 

ใบหน้าหล่อมองเธอวูบหนึ่งแล้วก็บหลบตา แก้มเขาเหมือนจะแดงขึ้นมา..

 

หยุดแล้วค่ะ เพราะตกใจที่พี่ภูกอด

เธอพูดเองก็เขินเอง อร๊าย ยัยปิงเก็บอารมณ์หน่อย ตะกี้แกยังเศร้าอยู่เลยนะ!!

 

เอาของไปคืนซะ ได้มั้ย?” ภูชี้ไปที่ของขวัญทั้งหมด

พี่ไม่รับ เพราะพี่ก็มีเหตุผลของพี่ ส่วนปิงเองก็ควรรับผิดชอบการที่ตัดสินใจแทนคนอื่น ถ้าหากมีคนตัดสินใจเรื่องที่ปิงไม่ชอบมากๆแทน ปิงจะรู้สึกยังไง เข้าใจพี่ด้วยนะ

 

เอ่อ.. ปิงขอโทษค่ะ ทีหลังจะไม่ทำอีกแล้ว ปิงเข้าใจแล้ว

พอพี่ภูพูดจาแบบนี้มันฟังดูอบอุ่นมากๆ สมองเธอนี่เหมือนเข้าใจเขาพูดทุกคำเลย

เอ่อ แล้วก่อนหน้านี้ทำไมพี่เขาไม่พูดดีๆเพราะๆแบบนี้แต่แรกนะ  แถมเรียกชื่อเธอได้น่าฟังสุดๆ

 

ชัดเลยค่ะ ชัด!!

เสียงพี่เดี่ยวแหลมมาก ดังมาจากหลังประตูเลื่อนห้องคหกรรม

 

อ้ภูที่แท้เพราะแบบนี้ถึงทำเป็นไม่สนใจน้อง จริงๆเมิงหึงกูอยู่ใช่มั้ย?!!”

 อาร์ตชี้หน้าภูเหมือนจะเอาเรื่องให้ได้

 

ไปคบกันตอนไหน บอกมาเดี๋ยวนี้??”

 

กลุ่มเพื่อนที่มาช่วยงานกีฬาสีด้วยกันเกือบทั้งหมดออกมาจากที่ซ่อน แล้วยังมีไทมุ่งอีกกลุ่มหนึ่งมาจากไหนไม่รู้ ครูพละบ้านข้างๆเห็นไอ้เด็กกลุ่มนี้มาแอบซุ่มหน้าห้องคหกรรมก็ลงมาดูด้วยอีกคน

 

พอครูออกมาจากที่ซ่อนกับไอ้พวกนี้ด้วยเท่านั้นล่ะ ภูนี่แทบเอามือกุมหน้าผาก อับอายก็ใช่ กอดกันในโรงเรียน แม้จะกอดปลอดคนอื่นก็คิดต่างไง แล้วไอ้สายตามโนไปต่างๆนานาหลายคู่อีก

 

น้องปิง เดี่ยววิ่งเข้ามาหาปิง หมุนน้องไปมาอยู่รอบหนึ่ง เห็นตาน้องแดงๆผ่านการร้องไห้

จากที่เคผิดหวังจากชะนีที่ทำตัวไม่ค่อยถูกใจ กลับกลายมาเป็นสงสาร

 

โถ่ ดูสิภูทำน้องปิงร้องไห้เหรอ?!”

 

"ปะ เปล่าค่ะ พี่ภูกอดปลอบปิง ทุกคนอย่าเข้าใจผิดนะคะ

ปิงปฎิเสธจริงใจ แต่ตาเธอกับจมูกแดงไปแล้ว ดูก็รู้ว่าผ่านการร้อไห้มา

 

แต่คำอธิบายนั้นกลับทำให้ไอ้พวกชอบมโนคิดไปไกลกว่าเก่าอีก

 

ภูที่ชอบความเงียบสงบ มองไปที่ถุงของขวัญ สลับกับหน้าทุกคนที่มองเขา

ภูเริ่มนึกถึงคำพูดของปิงขึ้นมา…

พี่ภูจะเป็นแฟนปิง

 

ไม่มีทาง!!!!

ภูตะโกนในใจ

 

ภู..”

ครูพละซึ่งเป็นรุ่นพี่โรงเรียนเดียวกันกับพวกเขา มองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเป็นกังวล

 

ครับครู

 

ทีหลังทะเลาะกับแฟนก็คุยกันดีๆหน่อย ครูจะไม่รายงานฝ่ายปกครองนะที่เห็นพวกเธอกอดกันในโรงเรียน คราวหน้าคราวหลังก็เคารพสถานที่กันนิดหนึ่ง..”

 

จบสิ้นแล้ว….. ภูคิด

 

พวกไทมุ่งแตกรังไปพร้อมกับที่ครูเดินกลับบ้านพักข้างๆ ส่วนไอ้เพื่อนๆที่เหลือนี่จ้องเขาแทบจะทะลุอยู่แล้ว

 

เข้าใจผิด ไม่มีอะไรอย่างที่พวกเมิงคิด

 

ไม่แมนเลยเมิง ทำแล้วไม่กล้ารับ!!”

เดี่ยวแบบค่อดแมน น้ำเสียงอินเนอร์แบบแมนมาก

 

จนอาร์ตที่ยืนข้างหลุดขำ

 

ดูแลแฟนเมิงให้ดีๆด้วยภู  อย่าปล่อยให้เขาร้องไห้อีก

 

"ไอ้เดี่ยว กูบอกแล้วว่า ไม่ใช่!!

 

ใช่ไม่ใช่ พรุ่งนี้ทั้งโรงเรียนเขาก็รู้เรื่องนี้กันหมดแล้ว

อาร์ตยิ้มให้เพื่อนสนิทมัน  เมิงเตรียมใจไว้ดีๆล่ะกัน!”  



...........................

ไรท์วาร์ปไปหลายเดือนมาก ต้องขอโทษด้วยนะคะ *กราบบบบ

#สกิลหอยทาก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

4 ความคิดเห็น