สื่อรักยัยนักพยากรณ์

ตอนที่ 3 : 2 - 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 79
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 มี.ค. 60

2

 

            เดินสักพักคนตัวสูงกับคนตัวเล็กก็ถึงที่หมาย มุมหนึ่งของสนามโรงเรียน มีกลุ่มสาวสวยกำลังพูดคุยหยอกล้อกันสนุกสนาน เดี่ยวเข้าไปทักทายพวกเธอ พร้อมกับเช็ครายชื่อตามปกติวันนัดซ้อม ปิงยืนรอแอบมองสาวๆเหล่านั้นแล้วก็นึกถึงคำพูดตลอดทางของพี่เดี่ยว นั้นสินะ ถ้าเป็นพี่ภูอย่างน้อยก็ต้องสวยๆแบบพวกเธอ ดูแต่ละคนแล้วขนาดเธอเป็นผู้หญิงเหมือนกันยังมองเพลินเลย

 

            คนนั้นใครคะพี่เดี่ยวคิมสาวสวยหัวหน้าเชียร์ลีดเดอร์เหล่มองคนรออยู่ไม่ไกล เธออดสงสัยไม่ได้ว่ารุ่นน้องไปสนิทสนมกับรุ่นพี่ม.6ช่วงกีฬาสีได้รับสิทธิพิเศษ อีกอย่าง... หัวใจของหัวหน้าเชียร์เต้นระรัวเมื่อนึกถึงประธานสีสุดเพอร์เฟคคนนั้น พี่ภู

            นางชื่อปิงค่ะ ภูอยากให้มาช่วยงานพี่ ช่วงนี้ไหนจะเรื่องเตรียมตัวสอบเข้าคณะในดวงใจ ไหนจะกีฬาโรงเรียนเราอีก พี่ก็เลยมีตัวปัญหา ไม่ใช่สิค่ะ มีผู้ช่วยไว้สักคน

 

            สายตาสาวๆมองจิกพร้อมเพรียงไปยังคนที่ยืนอยู่เป็นตัวประกอบข้างสแตนเชียร์

            ภูอยากให้มาช่วยงานพี่ ก็แค่นั้น

 

            แววตาอิจฉา และอื่นๆอีกมากมาย มองมาทางปิง       

            น้องคะชื่ออะไรนะคะ?”  พี่คิมหัวหน้าเชียร์ม.5 ถามไม่พอยังเดินไปดึงมือเธอมายืนใกล้ๆ

            ชื่อปิงค่ะ

            หน้าตาน่ารักจังเลย   

            น้องปลิงอยากมาเป็นเชียร์มั้ยคะ

            ไม่ล่ะคะ ปิงเป็นนักกีฬาแล้ว ปิงส่ายหน้าอายๆเกรงใจอย่างที่สุด แม้จะได้ยินชัดว่าตะกี้รุ่นพี่สาวสวยเรียกเธอว่า น้องปลิง!!

            น้องปลิงไปรู้จักพี่ภูตอนไหนคะ พี่ๆอิจฉาจังเลย

            เอ่อ ปิงขอช่วยงานพี่เดี่ยวค่ะ

            จะพูดความจริงทั้งหมดปิงก็เกิดอายขึ้นมา กีฬาสีรอบสองมันเป็นอะไรที่เลวร้ายมากเลยนะสำหรับเธอ อายขนาดอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเลยล่ะ!!

            พี่ภูทำไมใจดีกับน้องจังเลยพี่เดียว ทำไมกับพวกเรา แค่ขอไปคุยเรื่องงบเชียร์ยังต้องคุยผ่านพี่เดี่ยวเลย

            โอ๊ยย ภูมันยุ่งจะตาย น้องปิงเขาก็แค่ช่วยงานทั่วไป

            แต่เขาได้เจอพี่ภูใช่มั้ยละพี่เดี่ยว หัวหน้าเชียร์เริ่มขึ้นเสียง เธอรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม

            ใช่ๆพี่เดี่ยว เราก็อยากช่วยพี่เดี่ยวกับพี่ภูทำงานนะ

            ก็ช่วยเชียร์ให้ดีไงค่ะสาวๆ

            มันไม่เหมือนกันนะคะพี่เดี่ยว ช่วยพวกเราหน่อยเถอะค่ะ แบบนี้มันไม่ยุติธรรม!!”

            งั้นเดี๋ยวว่างๆจะบอกภูมาดูซ้อมละกัน

            จริงเหรอพี่เดี่ยว!”

            กรี๊ดดดดๆๆๆ

            “ยังไงก็อิจฉาน้องปิง ทำงานช่วยพวกรุ่นพี่คงเจอพี่ภูทุกวัน

 

            เฮ้ออ แล้วแต่พวกหล่อนจะใช้จินตนาการแล้วกัน

            เดี่ยวสะบัดตูดออกมาจากตรงนั้นปิดสมุดเช็คชื่อแล้วก็ตั้งใจจะกลับไปที่อาคารคหกรรม

 

            ปิงวิ่งตามมาพร้อมกับห่อของขวัญถุงใหญ่ในมือ

สาวๆพวกนั้นพูดย้ำกับเธอจนขึ้นใจ ฝากให้พี่ภูนะคะน้องปิง ต้องส่งให้ถึงมือเขาให้ได้!!”

 

            พี่เดี่ยวรอปิงด้วยสิคะ!”

            ไม่ต้องตามมาเลย  ฉันนอยด์หล่อนที่สุด!!”

 

            นอยด์??”

 

            พี่เดี่ยวงอนปิงเหรอ?” คนวิ่งตามหลังแทบจะวิ่งมาแซงรุ่นพี่ งอนปิงเรื่องอะไรคะ?”

 

            ก็มีแต่เรื่องวุ่นวายจะเพราะใครล่ะ แค่วันแรกมาช่วยงาน หล่อนก็อ่อยรุ่นพี่ไปกี่คน  ยังไปทำให้พวกเชียร์ไม่พอใจอีก แทนทีจะอยู่เงียบๆหาเรื่องเดือดร้อนมาให้ตลอด จะให้ฉันปวดหัวไม่ได้พักเลยใช่มั้ยห๊ะหล่อน?!!”

            ปะ ปิงไม่รู้นี่คะ ปิงขอโทษ…”

            เดี่ยวมองสีหน้ารู้สึกผิดแล้วก็ถอนหายใจ เมื่อก่อนเขาก็เคยเชื่อนะตอนรุ่นน้องคนนี้มาสายก็มักทำสีหน้ารู้สึกผิด แต่มันบ่อยๆเข้าภูมิต้านทานของเขาก็สูงขึ้นเรื่อยๆจนไม่เชื่อเธออีกแล้ว!!!

 

            กลับไปหาภูเองแล้วกัน แล้วฝากบอกด้วยว่าฉันไม่รับหล่อนแล้ว ขืนต้องทนกับหล่อน ฉันต้องเป็นไมเกรนตายแน่ๆ

            แล้วก็เรื่องเชียร์ลีดเดอร์ด้วย บอกว่าภูต้องไปดูเชียร์บ่อยๆ ไม่งั้นงานไม่เดินค่ะ

ส่วนเราทั้งสองก็จบกันแค่ตรงนี้นะคะคุณน้อง!!”

            แล้วเดี่ยวก็จากไป ปิงมัวแต่อึ้ง ไม่รู้จะพูดจะตอบอะไรเขาดี ถึงจะพอทำให้เขาหายโกรธเธอได้บ้าง

 

            แต่ก็ไม่ทันแล้ว….

            เหลือแค่เธอ กับทางคอนกรีตสายเดิมสู่ห้องคหกรรมที่มีคนๆเดิมรออยู่

 

 

            เสียงฝีเท้าไม่มั่นคง เดินเข้ามาหยุดที่หน้าห้องคหกรรม

            ภูที่กำลังนั่งอ่านตำราเรียนรอเพื่อนๆกลับมา เป็นอันต้องพับเก็บลงจากโต๊ะ เมื่อเห็นคนที่ก่อนออกไปยิ้มแฉ่งแข่งตะวัน ตอนนี้ตาแดงเหมือนจะอยากร้องไห้เต็มที

            ต้องยอมรับว่าเขาตกใจ วันๆหนึ่งรุ่นน้องคนนี้มีกี่อารมณ์กันแน่??

 

            คนตัวเล็กก้าวเท้าเข้ามาหาเขาแท้ๆแต่กลับมองเพดาน มองผนัง มองกระทั่งพื้นเก่าๆที่ไม่น่ามอง

            แต่ไม่มองหน้าเขาสักนิด..

 

            ถุงของขวัญถูกวางไว้บนโต๊ะ ภูมองมันด้วยความหงุดหงิดอย่างอดไม่ได้ เขาเคยบอกเดี่ยวหลายครั้งแล้วว่าไม่รับของจากสาวๆที่ฝากมา เชียร์ลีดเดอร์ก็ไม่มีข้อยกเว้นเช่นกัน

            แล้วนี่มันอะไร?!!!

            ทีมเชียร์ลีดเดอร์ฝากมาให้พี่ภูค่ะ

            ใครเป็นคนไปรับมา เดี่ยวบอกให้เธอเอามาใช่มั้ย?” เขาขึ้นเสียง

            มะ ไม่ใช่ค่ะ!” ปิงพยายามควบคุมน้ำเสียง จิตใจของเธอตอนนี้มันไม่ไหวแล้ว พี่เดี่ยวก็โกรธเธอ จากสีหน้าท่าทางพี่ภูก็คงอีกคน  

            พี่ไม่เคยรับของขวัญจาก.  พี่ไม่ชอบให้ความหวังใคร เอาไปคืนซะ!!”

 

            แต่….พี่ภูค่ะ พวกพี่ๆเชียร์อยากให้พี่จริงๆนะคะ ทำไมพี่ภูไม่คิดว่า กว่าจะหาของขวัญ กว่าจะห่อได้สวยๆแบบนี้ คนทำเขาตั้งใจทำแค่ไหน

            แล้วไง? พี่ก็บอกแล้วไม่อยากให้ความหวังใคร มันดีกับทุกฝ่ายแล้ว เอาไปคืน ไม่งั้นก็ไม่ต้องกลับมาช่วยงานอีก!!”

 

            พี่ภูใจร้ายกับคนที่ชอบพี่ได้ยังไง!!”

            ปิงยังคงเถียงแทนสาวๆที่ตั้งใจฝากของขวัญมาให้เขา

            ถ้าเธอเห็นใจนัก ก็รับไปเองเลยไป หรือจะคบๆไปเลยก็ได้!!”

            ปิงเป็นผู้หญิงนะคะ ฮือ จะคบกับพวกเธอได้ยังไง ฮืออ พี่ภูใจร้าย น้ำตาที่เธอกลั้นไว้สุดท้ายก็ไหลออกมา...

 

            ภูตกใจมาก นี่เธอร้องไห้เพราะเรื่องของขวัญเหรอ? เขาจะรับหรือไม่รับ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย!!


* * * *

100%

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #1 _maliwan_cm (@maliwunchunboot) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 12:02
    ขอโทดเด้อไรท์ผู้น่ารัก เค้าอยากจะบอกว่าจะดีกว่านี้ถ้ามันไม่ใช่บทบรรยายของบุตคลที่สาม แฮร่!!
    #1
    1
    • #1-1 Golden Bell (@lucky-prince) (จากตอนที่ 3)
      15 มีนาคม 2560 / 15:10
      ขอบคุณที่แนะนำค๊า ไรท์จะพยายามนะคะ ^^
      #1-1