สื่อรักยัยนักพยากรณ์

ตอนที่ 2 : 2 - 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    15 มี.ค. 60

2

 

#เจ็ดโมงเช้า วันอาทิตย์

            ไม่ไหวก็นอนอีกสักหน่อยเถอะลูก ดูสิตื่นหรือยังก็ไม่รู้?” แม่ปรางสะกิดลูกสาวที่นอนเกยโต๊ะกินข้าวเหมือนคนไม่ได้หลับไม่ได้นอนมานาน

            วันนี้วันหยุดทำไมต้องปลุกลูกแต่เช้า

            พ่อปราชญ์มองภรรยาที่ตักข้าวให้ลูกสาวคนเดียวจนพูนจาน ทำท่าราวกับกระซิบกระซาบผู้เป็นสามี

            ลูกเราไปสายทุกวัน

            พ่อพยักหน้ารับรู้ เสียงเบาของแม่ ทำให้คนงัวเงียมองจานข้าวของตัวเอง

            ให้ตื่นเองไม่ได้หรอกคะ สามโมงเช้าก็ยังไม่ตื่นเลย แม่ก็พยายามปลุกช้าทุกวันหยุดแล้ว จะได้พักผ่อนบ้าง

 

            ยัยปิงตื่นขึ้นมากินข้าวดีๆสิลูก เดี๋ยวก็สายอีกหรอก แล้วนี่ที่โรงเรียนคงโดนหมายหัวอีกแล้วล่ะสิ เด็กไปโรงเรียนสายแบบนี้ ให้พ่อเดาคงหนีไม่พ้นพวกสารวัตรนักเรียนกับครูฝ่ายปกครอง?”

            โถ่ พ่อก็…. พ่อพูดถูกทุกข้อเลยค่ะ  ลูกสาวคนเดียวมองดูพ่อที่เหมือนพระอาทิตย์ในตอนเช้าของตัวเอง แลดูอบอุ่นเป็นที่สุด วันนี้พ่อก็ยังอุสารอกินข้าวพร้อมเธอ ไม่ว่าจะตื่นสายแค่ไหน แต่การได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันก็ยังเป็นเรื่องที่พ่อปราชญ์ของเธอให้ความสำคัญกับครอบครัวเสมอ

            พ่อลูบหัวลูกสาวอย่างเอ็นดู

            เขารู้จักนิสัยลูกสาวดีว่าเป็นเด็กนิสัยดีคนหนึ่ง ถึงหลายๆอย่างที่ลูกทำ มันออกจะไม่เหมาะจะใช่คำว่า เด็กดี

            เมื่อหลายปีก่อนเขากับภรรยาได้รู้จากปากของลูกสาวเรื่องที่เธอมักจะฝันถึงเหตุการณ์ในอนาคต และเรื่องราวนั้นก็จะกลายเป็นจริงขึ้นมา เขากับภรรยาคิดว่าลูกมีความสามารถพิเศษ       แต่มันดูหนักหนาอยู่ เมื่อลูกสาวมักจะตื่นสายและอ่อนเพลียจากอาการที่เหมือนไม่ได้หลับสนิท ที่เกิดจากอาการฝันประหลาดในเกือบทุกๆคืน

 

            ลูกสาวคนดีของเขาเริ่มตักข้าวเข้าปาก ตั้งหน้าตั้งตากินอาหารฝีมือแม่พร้อมกับรอยยิ้ม

            เมื่อวานแม่ไปปลุกเราช้าไปใช่ไหม แค่อยากให้เราพักมากๆหน่อย  เห็นซ้อมกีฬามาหลายสัปดาห์"

            ปิงได้แต่ยิ้มตอบ

            นึกถึงหน้าใครบางคนที่เธอบอกเขาว่า เขาจะเป็นแฟนเธอ

            ที่บ้านเข้าใจเธอดี แต่ที่โรงเรียน คงต้องรับศึกหนักหน่อย ยิ่งกับใครบางคนที่ทำหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ หลังจากที่ได้ยินคำทำนายอนาคตของเธอไปแล้ว!!

 

 

ที่โรงเรียน

 

            ชะนี!”

            ชะนีของพี่เดี่ยวมาก่อนแปดโมงเช้า จนเขาต้องขยี้ตาตัวเอง นี่มันเป็นไปได้ด้วยเหรอ???     

            สวัสดีค่ะพี่เดี่ยว ปิงมาช่วยจัดสแตนสีค่ะ

            อ๋อ ภูภูเล่าให้ฟังแล้วล่ะ อย่าคิดนะว่าจะรอดจากกีฬาสีรอบสอง ถ้ายังทำตัวแบบเดิม!”        ชายร่างสูงที่ใจเป็นหญิงหรี่ตามองยัยตัวเล็กตรงหน้า วันนี้เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะใช้งานเธอให้หนักเลย!

 

            อ้าว เดี่ยวนั่นใครวะ น่ารักจัง กลุ่มพวกพี่ผู้ชายม.6ขนของไปที่ห้องคหกรรม ปากก็แซวรุ่นน้องกันอารมณ์ดี

            ไอ้พวกนี้ ไปๆ เธอก็ไปช่วยขนของไปห้องคหกรรม

 

            ปิงไปช่วยพวกรุ่นพี่ผู้ชายขนของเตรียมประดับตกแต่งสแตนไปห้องคหกรรม

            น้องชื่ออะไรครับ พี่ชื่อพี่อาร์ตนะครับ อยู่ห้องม.6/1

            ชื่อปิงค่ะ ม.4/5”

            น้องปิงให้พี่ช่วยถือไหมครับ?” เขาเหลือบไปเห็นแจกันดอกกุหลาบหลายสีแบบพลาสติกอันใหญ่ที่อีกฝ่ายถืออยู่

            ไม่เป็นไรคะ ปิงถือได้ค่ะ พี่อาร์ตก็ถือไม้อัดเต็มมืออยู่แล้ว

           

            ชะนี ห้ามแบ่งงานให้คนอื่นทำ!!” เสียงคนที่แบกไม้อัดขนาดใหญ่ดังแว่วมาแต่ไกล ปิงเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าจะถึกได้ขนาดนี้ ไม้อัดตั้งสองแผ่น!!

 

            จะใครล่ะถ้าไม่ใช่พี่เดี่ยว

 

            นี่กระเทย อย่ารังแกน้องได้ไหม!”

            ทำไมย่ะไอ้อาร์ต ลองมาเป็นฉันดูก่อนไหมฮึ แกจะเข้าใจ!?

            เป็นกระเทยแบบแกนะหรอ?”

            ไอ้อาร์ตหยาบคายที่สุด ปากชิวาวามาก

            ถ้าแบบอาร์ตปากชิวาวาก็น่ารักดีนะเดี่ยว

             อาร์ตแอบมองหน้าคนที่เดินข้างๆ น้องปิงของพี่อาร์ต

            อย่างแกน่ารักตายล่ะไอ้อาร์ต แหม เห็นชะนีเป็นไม่ได้เลยนะ!!”

            ถึงห้องคหกรรมปิงก็เห็นเขาคนนั้น วันนี้เขาไม่ได้นั่งที่แบบเดิม แต่กำลังยืนสั่งอะไรเพื่อนๆอยู่ ทุกคนทยอยเอาของเข้าไปเก็บ

            สวัสดีค่ะพี่ภู ก่อนจะเดินเอาของไปเก็บทักทายเขาไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

            แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา

            หยิ่งวะภู น้องเขาอุสาทักทาย อาร์ตยิ้มจนปากจะฉีกช่วยเดี่ยวลากไม้อัดเข้าไปเก็บ

            เสร็จงานแล้ว พวกแกช่วยไปสั่งสีหน่อย ฉันเขียนรายการของไว้แล้ว ร่างโครงภาพเรียบร้อย วันนี้น่าจะลงสีภาพสแตนได้

 

            โอเค อาร์ตหยิบใบรายการที่เพื่อนส่งให้มาดู

            น้องปิงพี่ไปแล้วนะคะ

            ค่ะ เธอโบกมือบ๊ายบายพี่อาร์ตที่เฟรนลี่คุยง่ายทำให้พลอยสนิทกับเขาได้ไว

            ชะนีอ่อยอีกแล้วนะ ตอนที่รอสีเนี่ยตามฉันมา!”

            ปิงกำลังจะตามพี่เดี่ยวไป ไม่ลืมจะหันกลับไปมองใครอีกคนในห้อง

            ภูสบตากับคนตัวเล็กอย่างไม่ตั้งใจ เขาไม่หลบตา มีแต่ความเย็นชาไร้ความรู้สึกเท่านั้นที่ผ่านออกมา ต่างจากอีกคนที่ยิ้มไปทั้งหน้าแม้แต่ตาก็ยังยิ้มให้

            กวนประสาท  คนตัวสูงคิด

          เดี๋ยวปิงก็กลับมาหาพี่ภูแล้วค่ะ แหม ทำหน้าเหมือนคิดถึงปิงตลอดเวลาเลย ปิงรู้นะว่าพี่ภูคิดอะไร?

            รีบไปเถอะครับ!  นี่เขาสุภาพสุดในสามโลกแล้วนะพูดแค่นี้ ว่าแล้วก็ทำท่าโบกมือให้คนยิ้มหวานปานน้ำเชื่อม  ไปเถอะ ก่อนที่เดี่ยวมันจะเปลี่ยนใจ เหมือนพี่มันน่านักให้มาช่วยทำงาน!!

            รักชอบเขาไหม ดูท่าทางก็รู้ว่า ไม่ได้รัก ก็แค่อยากปั่นหัวเขาเล่นก็เท่านั้น

            น้องปิงให้ไว เร็วเข้า!” เดี่ยวกลับมาลากแขนยัยตัวเล็กให้ไปกับเขา เอ้า อ่อยเข้าไป ไอ้ภูมันคงจะชอบน้องมากแหล่ะ นู่นโบกมือลาหรือโบกมือไล่  เดี่ยวมองไปก็เห็นทำท่าโบกมือไล่ให้ไปไวๆซะมากกว่า

            ชะนี ภูภูเขาไม่สนใจแบบเธอหรอก เลิกอ่อยให้เสียเวลา!” 

             เดินออกมาไม่ไกลพี่เดี่ยวก็ปล่อยแขนเธอ ดึงผ้าเช็ดหน้าเช็ดมือตัวเอง เหมือนกลัวติดเชื้อยังไงอย่างงั้น เช็ดเสร็จก็เก็บผ้าเข้าที่ สั่งให้เธอรีบเดินตามมาไวๆ ปากก็บ่นเรื่องภูไม่หยุดว่าสาวๆเข้าหาเขาไม่รู้เท่าไหร่ ถ้าเกิดภูสนใจปิงขึ้นมา มันคงถึงวันอวสานของโลกใบนี้แล้ว สวยๆน่ารัก นิสัยดีกว่านี้ก็มี บอกเธอไว้แต่เนิ่นๆ อย่าเสียเวลาเลยชะนีปิง มันเป็นไปไม่ได้ค๊า


* * * *

50%



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

4 ความคิดเห็น