สื่อรักยัยนักพยากรณ์

ตอนที่ 1 : 1 - 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 ก.พ. 60

1

 

          ลมอะไรหอบพวกพี่ๆมาถึงบ้านยัยปิงล่ะคะ เจ้าของบ้านทรงไทยตัวจริงที่ชื่อว่า บ้านร่มเย็น ออกมาต้อนรับแฟนคลับของลูกสาวที่วัยก็ล่วงเลยเลขสี่กันแล้วแทบทุกคน

          ก็จะอะไรล่ะแม่ปรางก็หวยงวดนี่ไงล่ะ แล้วนี่ยัยปิงตื่นรึยัง? ถ้ายังไม่ตื่นพวกพี่จะได้ไปรอที่ใต้ถุนนู่น! หญิงสูงวัยผู้มารอก่อนใครในเช้าวันหวยออกตอบอย่างใจเย็น ตาก็กวาดมองใต้ถุนบ้านทรงไทยที่แม่ปรางปลูกไว้ให้แขกมานอนพักหรือเรียกอีกชื่อว่าโฮมสเตย์ เพราะที่นี่เป็นหมู่บ้านที่ยังอนุรักษ์วัฒนธรรมประเพณีดั้งเดิมให้นักท่องเที่ยวที่มีความชื่นชอบในวัฒนธรรมท้องถิ่นได้มาเที่ยวชม

            ช่วงนี้ไม่มีงานเทศกาลสำคัญในหมู่บ้าน บ้านร่มเย็นที่แม่ปรางตั้งใจปลูกไว้ห่างบ้านหลังที่อยู่กันทั้งครอบครัวออกมาเกือบหกสิบเมตร มีต้นไม้ใหญ่สูงทึบล้อมรอบจนเหมือนรั้วธรรมชาติบังสายตาบ้านใกล้เรือนเคียงอีกชั้น เสียงกิ่งไผ่และต้นไม้ปลิวตามแรงลมในคืนที่เงียบสงัดแถวบ้านร่มเย็นอาจจะไม่เหมาะสำหรับผู้ที่ขี้กลัว

            แต่กลับลูกสาวคนเดียวคนนี้ แม่ปรางได้แต่ถอนหายใจให้กับความดื้อที่จะมานอนค้างคนเดียวของลูกสาว ชอบทำตัวเป็นเจ้าของบ้าน และชอบพูดจากับตุ๊กแกบนฝาผนังยังกับเป็นสัตว์เลี้ยงน่ารักน่าเอ็นดู

            แอ๊ดดดด! เสียงประตูไม้ พร้อมกับเด็กสาวผิวขาว ใบหน้าคม และผมดำขมับที่หนาจนเจ้าตัวไม่คิดว่าชาตินี้ตัวเองจะมีปัญหาเรื่องผมบางหรือหัวล้าน ถึงแม้ปะป๋าของเธอจะหัวล้านและเธออาจจะมียีนส์หัวล้านแฝงมาในกรรมพันธุ์แต่ยีนส์จากแม่ที่ผมดำขมับเงางามก็เข้ามาทดแทนอย่างที่เธอรู้สึกโล่งใจ

            โวยวายอะไรกันแต่เช้าคะ? คนเกาหัวแกรกๆเดินไม่กี่ก้าวก็อยู่หน้าบันได เห็นพวกป้าๆกับแม่พอดี

            ยัยปิง!! คุณป้าของหล่อนสี่คนจู่โจมเข้าหาในทันที

          เมื่อคืนฝันว่ายังไงบ้างยัยปิง?!

            วันนี้หวยออกเหรอคะ? ปิงเดาเอาจากท่าทีกระวนกระวายของป้าๆที่จะเป็นเดือนละสองครั้งนั่นคือวันที่หวยออกเท่านั่น

            ปิงฝันว่าเดินเล่นที่ถนนแล้วมีคนเอาแบงค์ห้าสิบมาให้ปิงค่ะ

            ห้าศูนย์ ไปๆเดี๋ยวไม่ทัน! ขบวนป้าๆเร่งรีบออกจากบ้านเหลือแค่เพียงแม่กับลูกมองหน้ากัน

            ยัยปิงถ้าหวยออกไม่ใช่ห้าศูนย์แม่ไม่รู้ด้วยนะ ไปบอกอะไรป้าๆเขา

            ก็ถ้าไม่ถูกก็ดีนะคะแม่ เขาจะได้ไม่มายึดติดกับปิง

            แล้วนี่วันเสาร์เราไม่ไปซ้อมกีฬาสีหรอ? ไหนบอกไปซ้อมวอลเลย์บอลที่โรงเรียน ยังทันอยู่หรือเปล่า?

            หนูลืมไปซะสนิทเลยค่ะ กี่โมงแล้วคะ?

            จะสามโมงเช้าแล้วลูก สายมากแล้วนะ

            ทำไมแม่ไม่บอกหนู ต้องรีบไปแล้วอ่า

            เฮ้อ...  ผู้เป็นแม่ได้แต่ส่ายหน้าให้ลูกสาวที่วิ่งวุ่นจนเสียงบ้านไม้ดังสะเทือนไปทั้งหลัง  แล้วรีบลงไปทานข้าวบ้านนู่นนะลูก

 

            รถมอเตอร์ไซด์สีเขียวสดแล่นเข้าจอดที่อาคารเอนกประสงค์ที่ช่วงนี้อนุโลมให้นักเรียนเข้าไปฝึกซ้อมกีฬากันได้เพราะอยู่ในช่วงเตรียมงานกีฬาสีของโรงเรียน

            มาแล้ว ดูมันมาสายวันไหนไม่มา ดันมาสายวันรุ่นพี่ประธานสีมาดูการซ้อมกีฬา! ยัยนุชกับยัยชมพู่เพื่อนสนิทของปิงซุบซิบกันที่ข้างสนามวอลเลย์บอล พวกเธอเพิ่งซ้อมเสร็จกันเมื่อสามสิบนาทีที่แล้ว แล้วยัยคุณนายปิงสายเสมอนี่ก็โผล่มาสายจนถูกประธานสีเรียกไปพบ ซึ่งคนที่ไม่รู้ชะตากรรมก็นั่งลงข้างๆยัยสองคนที่ซุบซิบกันตั้งแต่เห็นหน้าเธอ

            สีอะไรซ้อมเหรอ? คนไม่รู้เรื่องรู้ราวถามเพื่อน เพราะเห็นเพื่อนและรุ่นพี่คนละสีกำลังซ้อมวอลเลย์บอลกันอย่างจริงจังแทนที่จะเป็นสีของตัวเองซ้อมอยู่ในสนาม

            ยัยปิงเขาซ้อมเสร็จตั่งแต่สามสิบนาทีที่แล้ว นี่สีอื่นมาเปลี่ยนซ้อมแล้ว!

ยัยนุชหยิกแขนเพื่อนสนิท

            โอ๊ยๆๆๆ เจ็บนะนุช อย่าหยิกดิ!

            สมควรแล้วหยิกแรงๆเลยยัยนุช แล้วมีเรื่องจะบอกอีกเรื่องนะยัยคุณนายปิง!

            อะไรอ่าแก? ปิงรีบจับมือยัยนุชไว้ไม่ให้หยิกหล่อนให้เขียวไปมากกว่านี้

            ก็ประธานสีไงพี่ภูสุดหล่อ... ยัยชมพู่พูดแล้วก็อารมณ์ขึ้นทันที นุชหยิกมันอีก บอกว่าประธานสีจะมาดูซ้อม ทำไมแกไม่มา ทีมเราไม่มีลิบเบอโร่เล่นเหนียวแบบแกก็แพ้ดิ เสียฟอร์มต่อหน้าพี่ภู มันไม่ใช่อ่าแก!

            ฉันว่าพวกแกเสียสมาธิเพราะมัวแต่มองประธานสีมากกว่า

            โอ๊ยยๆๆ ยัยนุชพอๆ พอดีเมื่อคืนนอนดึกแล้วก็ฝันอะไรแปลกๆอีกแล้ว ขอโทษนะ คราวหน้าจะไม่ทำอีกแล้วอย่าหยิกแขนฉันพอแล้วๆ

            สม!

            พี่ภูเรียกแกไปหาแหล่ะ นู่นเลยห้องคหกรรม

            เฮ้ย ตรงนั่นมันโคตรเปลี่ยวเลยนะแก ปิงบ่นหลังจากเพื่อนทั้งสองหยุดการลงโทษทั้งทางกายและทางคำพูด พวกแกไปด้วยกัน นะ นะ...

            ไปเองสิยัยปิง ก่อเรื่องอะไรไว้!

            ทำไมพวกแกทิ้งเพื่อนแบบนี้วะ

            ประธานเขาทั้งหล่อทั้งเท่ห์เขาไม่เอาแกหรอกยัยปิง พวกฉันห่วงว่าแกจะเป็นฝ่ายไปปล้ำเขามากกว่า

            บ้าแล้ว ใครจะไปทำแบบนั้นกัน พวกแกไม่ห่วงฉันเลยอ่าT^T


          สุดท้ายปิงก็ต้องมาที่ห้องคหกรรมคนเดียว โซนนี้ของโรงเรียนมันให้ความรู้ดาร์คแบบแปลกๆ  มีบ้านพักครูที่ดูเก่าแก่ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยที่สร้างโรงเรียนอยู่หลายหลัง

            แต่ภาพและบรรยากาศแบบนี้ มันทำให้ปิงรู้สึกคุ้นๆว่าเธอเคยเห็นที่ไหนสักแห่งเมื่อนานมาแล้ว….. ปิงหยุดเดินพยายามใช้ความคิดอย่างหนักว่าตัวเองอาจจะเคยฝันล่วงหน้าถึงสถานที่แห่งนี้แล้ว

 

            ทางคอนกรีตที่สองฟากทางเต็มไปด้วยวัชพืชและเศษใบไม้จากต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ติดริมรั้วโรงเรียน แค่อีกไม่ถึงสิบก้าวก็จะเป็นห้องคหกรรมเก่า

 

            ปิงลังเลที่จะเดินต่อ เธอมักฝันถึงเหตุการณ์ล่วงหน้าเสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกัน เหตุการณ์ที่เกิดอาจจะไม่ได้แม่นย้ำทุกการกระทำเหมือนในฝัน แต่ก็จะคล้ายกันอยู่มาก และมันมักจะแม่นยำเสียจนเธอนึกกลัวตัวเอง

            โชคร้ายที่กับเรื่องหวยดันไม่เป็นแบบนั้น ไม่อย่างนั้นโซเชียลคงฮือฮากับภาพสาวน้อยมัธยมแบบเธอถูกล็อตตารี่รางวัลที่1 แต่ก็นี่ละข้อดีคือเธอฝันแม่นถึงเหตุการณ์ในอนาคตที่เกี่ยวกับตัวเอง ส่วนข้อเสียก็คือเรื่องหวยที่ป้าๆต่างต้องการนั้นไม่ค่อยจะแม่นยำเท่าไหร่นัก เลยพลอยให้เธออึดอัดตอนที่พวกท่านมาถาม แล้วยังหลังผลหวยออกอีก ปิงคิดถึงเรื่องนี้แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

 

            แล้วตอนนี้ปิงก็ไม่ชอบเวลาแบบนี้ที่สุดด้วย เวลาที่เหมือนเธอกำลังเดินเล่นอยู่ในความฝันของตัวเอง ทั้งที่ทั้งหมด ตอนนี้คือเรื่องจริง

 

            น้องปิง!”

            “…..”

            เสียงหวานของพี่เดี่ยวทำให้คนได้ยินสะดุ้งเฮือก เสียงผู้ชายแต่ดัดจนหวานหูของรุ่นพี่ผู้ชายแต่มีจิตใจเป็นหญิงเต็มร้อย ทำเอาปิงช็อก เพราะปิงรู้ว่าปกติพี่เดี่ยวรับผิดชอบเช็คชื่อน้องๆ แล้วเธอก็เข้าซ้อมสายและขาดบ่อยมาก จนพี่เดี่ยวจำชื่อเธอได้

 

            งานเข้าแล้วไหมล่ะยัยปิง!’

 

            กลัวอะไรคะน้องปิงวันนี้พี่ก็มาเช็คชื่อน้องๆนักกีฬาตามปกตินั่นแหล่ะคะ  เอ๊ะ! หรือว่ามีคนร้อนตัว เพราะเมื่อเช้ามาเช็คชื่อกับพี่ไม่ทันน๊า

            เอ่อ คือปิง….

 

            ไม่ต้องแก้ตัวหรอกคะคุณน้อง เมื่อเช้าพี่เห็นประธานสีโกรธมาก น้องก็รู้นะคะใกล้วันแข่งกีฬาสีแล้ว พี่ๆก็กังวลกันมาก ไหนจะเตรียมตัวสอบเข้ามหาลัยดีๆไหนจะรับผิดชอบเรื่องกีฬาสีอีก เพราะงั้นพี่ขอเถอะคะน้องปิง ช่วยตั้งใจหน่อยนะคะ

 

            ปิงรู้อยู่แล้วว่าพี่เดี่ยวจะพูดอะไรกับเธอ

            แต่เธอก็แอบน้อยใจเหมือนกันที่ทุกคนตอนนี้ก็คงมองเธอไม่ต่างจากที่พี่เดี่ยวมอง

           

            น้องปิง! น้องปิง! ได้ยินพี่ไหมคะ? งั้นพี่ขอตัวไปหาเพื่อนที่ห้องคหกรรมก่อนแล้วนะ เพราะเห็นว่าปิงคงฟังหูซ้ายทะลุหูขวาเหมือนทุกครั้งอยู่แล้ว เดี่ยวเลยเลิกสนใจ

 

            ปิงถอนหายใจ เธอนึกถึงความฝันนั้นออกแล้ว

 

            หลังจากนี้….

 

            รุ่นพี่ในตึกคหกรรมคนใดคนหนึ่งจะเป็นแฟนของเธอในอนาคต และเธอจำหน้าตาเขาในความฝันไม่ได้รู้แค่ว่าเมื่อพี่เดี่ยวไปแล้ว เธอจะเจอเขาในห้องคหกรรม!!!

            คงไม่ใช่พี่ภูหรอกมั้ง ก็สาวๆทั้งโรงเรียนปลื้มออกขนาดนั้น

            ปิงพยายามสะบัดความคิดบ้าๆนี่ออกไปจากหัว

            เธอจำได้แม้กระทั่งตอนจูบกับแฟนของตัวเอง

            นึกถึงตรงนี้ปิงก็หน้าแดงเป็นลูกตำลึง หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกที เมื่อคิดว่าจะได้เจอแฟนในอนาคตของตัวเอง

 

            พี่เดี่ยวเหมือนจะทำธุระเสร็จแล้ว เขาเดินผ่านเธอพร้อมกับรอยยิ้ม เธอเองก็เหมือนกัน แม้จะไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมวันนี้พี่เดี่ยวถึงดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษกับเธอ

 

            ปิงค่อยๆก้าวทีละก้าวไปที่ห้องคหกรรม หัวใจของเธอมันเหมือนจะออกมาเต้นอยู่ข้างนอกให้ได้ เต้นแรงซะจนเธอเองยังตกใจ  

 

            และเมื่อถึงห้องคหกรรม............

 

            ภายในห้องคหกรรมที่ถูกใช้เป็นที่เก็บของมาหลายปี พึ่งจะมีการบูรณะใช้ประโยชน์ขึ้นมาใหม่จากรุ่นพี่ม.6ที่ตั้งใจทำให้ที่นี่เป็นสถานที่แลกเปลี่ยนพูดคุยกันในช่วงก่อนเข้าสอบมหาวิทยาลัย

            บรรยากาศแบบห้องซีเมนเก่าๆอับๆมีพวกของใช้ชำรุดกองที่ฟากหนึ่งของห้อง และมีโต๊ะเก้าอี้ที่ใช้อยู่ในนั้นได้จริงแค่ไม่กี่ตัว

 

            ‘Omg.. ในห้องมีแค่เขาคนนั้นคนเดียว!!!’

            เอ่อ.. สวัสดีค่ะ

            รุ่นพี่เพียงคนเดียวในห้องคหกรรมเงยหน้ามอง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาไม่มีที่ติ เพอร์เฟคและหล่อมากคือคำนิยามของพี่ภูประธานสีฟ้า!!

            เหมือนหัวใจที่เคยเต้นแรง จะลงไปกองที่ตาตุม  เมื่อปิงรู้ว่าเขาคือใคร!!

            มาก็ดีแล้ว  พี่เดี่ยวเอาใบเช็คชื่อมาให้พี่ดูน้องใช้สิทธิขาดไปหมดแล้วนะครับ แล้ววันนี้น้องก็ไม่มาซ้อมกีฬาบอกมาสิทำไมถึงมาสาย?!”

 

            เอ่อ คือเพราะว่า….

 

            ปิงไม่รู้จะอธิบายเหตุผลยังไง ถ้าตอบตามความจริงว่าเธอมาสายเพราะหลับแล้วก็ฝันทั้งคืนเหมือนไม่ได้พักเลยเลยตื่นสาย คนปกติธรรมดาได้ยินคงหาว่าเธอบ้า แต่เธอก็ไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาอธิบายได้แล้ว….

 

            พี่ภูเชื่อเรื่องลี้ลับไหมคะ?”

 

            ไม่ครับ พี่เชื่อแต่เรื่องที่วิทยาศาสตร์พิสูจน์ได้

 

            เอ่อ คือ

 

            น้องคงไม่ได้จะบอกพี่ว่าที่มาสายเพราะเรื่องลี้ลับนะครับ มันฟังไม่ขึ้น!”

           

            ปิงละนึกเกลียดคนตรงหน้าจริงๆ หยิ่งจริงนะพ่อคุณทั้งสีหน้าท่าทางมาเต็มมาก

 

            ปิงน่ะฝันเห็นอนาคตค่ะ พอนอนหลับก็จะฝันเหมือนไปอยู่ในโลกอีกโลกเลย ปิงเลยตื่นสายแทบทุกวัน”  

 

            ภูมองหน้าอีกคนเหมือนว่าเขาเจอคนบ้าที่พึ่งหนีออกมาจากโรงพยาบาลประสาท

 

            งั้นน้องก็พูดเรื่องอนาคตมาสักอย่างสิ? ถ้าเป็นจริงพี่จะเชื่อก็ได้ว่าที่เรามาสายตลอด เป็นเพราะสิ่งลี้ลับที่ว่า….”  

            ภูยิ้มมุมปาก อย่างรู้ทัน

 

            พี่ภูกับปิงจะ….. จะ.....

           

            โอ๊ยยย หัวใจบ้าจะมาเต้นแรงอะไรตอนนี้ ไม่เห็นรึไงว่าเขาโกรธจนจะจับแกกินหัวอยู่แล้ว ไม่รู้โกรธเรื่องอะไรบ้าง เพราะตัวเองก็ทำทุกเรื่องนั้นแหล่ะให้ประธานสีโกรธ  นี่ก็พึ่งมานึกได้ว่ารอยยิ้มของพี่เดี่ยววันนี้เพราะอะไร

           

            พี่ทำไม?”  อีกคนก็ซักไซ้ไม่ยอมหยุด  

 

            ตอนนี้เธอเองก็ไม่อยากถูกเขาตัดสินให้ไม่ผ่านกิจกรรมกีฬาสี ไม่งั้นคงต้องลงแข่งกีฬาสีรอบสองที่น่าสยองขวัญ ว่ากันว่าอาจจะมีหลายๆคนได้เกิดในงานกีฬาสีรอบสอง จากคนธรรมดาสามัญ อาจจะได้เป็นถึงดรัมเมเยอร์ควงคฑา หรือถือป้ายใส่ชุดไทย  แต่นั้นมันสุดยอดของความอับอายขายขี้หน้า เมื่อคนทั้งโรงเรียนจะมองเหมือนตลกคาเฟ่มาเปิดผ้าแสดงโชว์ T^T

 

            คือ…..  จะเอ่อ จะคืออีกนานมั้ยยัยปิงงงงงง!!!!

 

            ภูมองคนตรงหน้าที่หน้าตาน่ารักทีเดียว แต่ไม่ค่อยตั้งใจเรียน เขารู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ห้องต้นๆ แค่อยู่ห้องกลางๆของโรงเรียน แถมยังขาดความรับผิดชอบในการเข้าร่วมกิจกรรมกีฬาสี ทำให้เดี่ยวที่รับผิดชอบเช็ครายชื่อปวดหัวอยู่เป็นประจำ และทำให้ทีมวอลเลย์บอลซ้อมแข่งแพ้สีอื่นอีก

            ตอนนี้ก็ยังพยายามบอกเหตุผลเพี้ยนๆกับเขา  ดูท่าแล้วน้องคงไม่พ้นงานกีฬาสีรอบสองแน่แล้ว

 

            ว่าไง?!”

 

            ปิงขอทำงานชดเชยได้มั้ยคะ? ปิงทำได้ทุกอย่างคะพี่

            เพราะบ้าไม่พอจะบอกเขาว่า พี่ภูจะเป็นแฟนปิง แถมจะจูบปิงด้วยในอนาคต

            นี่ใครได้ยินก็ต้องคิดว่าเธอบ้าทั้งนั้น!!!  คิดแล้วก็แอบเขินอยู่คนเดียว  

 

            ภูมองคนที่อยู่ๆก็หน้าแดง คงไม่ได้คิดอะไรที่น่ากลัวกับเขาอยู่ใช่มั้ย?!!  

 

            “...ก็อาจจะได้ เดี๋ยวจะลองคุยพี่เดี่ยวดู พรุ่งนี้ก็มาช่วยเตรียมแสตนเชียร์สีกับพวกพี่ล่ะกัน แล้วเรื่องที่พูดไว้ล่ะ พูดต่อสิ พี่กับน้องจะทำไม??”

           

            'อ้าว ซะงั้น รู้งี้เธอขอเขาทำงานแต่แรกก็คงจะดีหรอก!!"

 

            ว่าไง ไม่บอกพี่ให้แข่งกีฬาสีรอบสองนะ!!” เขาขู่

           

            “บอกก็ได้ค่ะ

             ยัยปิงยิ้มหวาน บางทีเธอก็แค่นึกหมั่นไส้เขา มีหรือเธอจะไม่รู้ว่าเขาน่ะต้องดูถูกเธอในใจว่าเป็นเด็กห้องกลางๆ กิจกรรมก็ไม่เข้าร่วมแบบชาวบ้านเขา งั้นปิงจัดให้เลยล่ะกันนะคะพี่ภู จะได้รู้ตัวซะทีว่าตัวเองนะจะชอบปิง คนที่พี่กำลังดูถูกคนนี้!!

           

            พี่ภูจะเป็นแฟนปิงค่ะ

           

            ......



ช่วงนี้ไรซ์ไม่ค่อยสบายนะคะ ผิดพลาดอะไรต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี่ค่ะ

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านนะคะ ที่กดติดตามนิยายเรา ^ ^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

4 ความคิดเห็น