อ้อมกอดแห่งธารา

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 16. ความสัมพันธ์ที่ดีขึ้น 2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ก.ค. 60

16. ความสัมพันธ์ที่ดีขึ้น 2/2




เธอจะทำยังไงต่อไป ถ้ายายแม่มดนั่นขึ้นค่าเช่า? 

พระเพลิงถามคนข้างๆ ทันทีที่ขับรถคันหรูของตนออกมาพ้นจากบริเวณรั้วบ้าน แววตาที่มองร่างบางนั้นเปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยอย่างไม่ปิดบัง

หลังจากผ่านการปะทะคารมกับแม่เลี้ยงลวงโลกมาสดๆ ร้อนๆ เขาก็ยิ่งเชื่อมั่นว่าตัวเองเลือกคนไม่ผิด หล่อนอุตส่าห์ออกโรงปกป้องคนที่ใครก็เอือมระอาอย่างเขาด้วยความจริงใจ ฉะนั้น...เขาก็พร้อมที่จะปกป้องดูแลหล่อนเช่นกัน

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ธารน้ำส่ายหัวอย่างอ่อนแรง ฉันเพิ่งจะตกงานหยกๆ เรือก็ไม่มี แถมของก็ยังมาจมหายไปอีก... เฮ้อออ

พระเพลิงเข้าใจดีว่าอีกฝ่ายมิได้มีเจตนาจะประชดเขา หล่อนคงแค่อยากระบายความกลัดกลุ้มเท่านั้น เขาเลยไม่ได้ถือโทษโกรธเคืองอะไร ซ้ำยังคิดไปอีกว่าถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องแสดงความรับผิดชอบเสียที

เรื่องข้าวของไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะพาเธอไปซื้อเดี๋ยวนี้ให้ครบถ้วนเลย แต่เรื่องเงินค่าบ้านต่างหากละที่น่าห่วง เพราะฉันได้ยินแม่เธอพูดว่าช่วงนี้ขายขนมไม่ค่อยดีไม่ใช่เหรอ?”

เรื่องนั้นแหละค่ะที่ทำให้ฉันกลุ้มหนัก ลำพังแค่ขายขนมยังไม่พอกับค่าใช้จ่ายในแต่ละวันเลย นี่ยังต้องมาจ่ายค่าบ้านเพิ่มขึ้นอีก บอกตรงๆ นะคะว่าฉันเองก็มืดแปดด้านไปหมด ธารน้ำยกมือกุมขมับ พลางเอ่ยรำพึงรำพันออกมาโดยไม่รู้ตัว “เฮ้อ...ถ้าฉันได้ทำงานประจำ ก็คงจะดีกว่านี้”

คนฟังออกอาการหูผึ่ง เพิ่งจะผุดไอเดียดีๆ ที่สามารถช่วยให้หล่อนสมหวังได้ขึ้นมา

“เธออยากทำงานเหรอ?” เขาเกริ่นถาม

“ค่ะ”

“งั้นก็มาทำงานกับฉัน”

“ฮ้า! เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะคะ?” ธารน้ำร้องถามเสียงหลง ไม่แน่ใจว่าหูฝาดไปรึเปล่า ก็เขาเล่นพูดสั้นๆ ห้วนๆ ไม่ขยายความอะไรให้เธอเข้าใจเลยสักอย่าง

“ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ยอมปล่อยให้เธออดตายหรอก” เขาพูดยิ้มๆ รู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก

น่าแปลกจริงๆ การให้ โดยเฉพาะกับคนที่เขารัก มันนำมาซึ่งความเปี่ยมสุขมากมายท่วมท้นปานฉะนี้เชียวหรือ และที่ยิ่งน่าอัสจรรย์มากไปกว่านั้นก็คือ ไม่น่าเชื่อว่าจะยังมีใครที่มีอิทธิพลกับตัวเขาได้ถึงขนาดนี้ 

นอกเสียจาก...บิดา

แม้จะรู้สึกสะดุดหูกับคำพูดแปลกๆ ของเขา แต่ธารน้ำก็เลือกที่จะปัดมันทิ้งไป แล้วเอ่ยถามถึงเรื่องที่อีกฝ่ายตอบไม่ตรงคำถามแทน

“คุณคิดจะทำอะไรคะ?”

“เดี๋ยวเธอก็รู้เองแหละ” เขาแกล้งอุบไต๋ เพียงแต่พูดเป็นนัยๆ ว่า “เอาไว้ถึงตอนนั้นแล้วฉันค่อยบอก”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่” เขาดุเสียงเข้ม “ถ้าเธออยากจะได้งานทำละก็ ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ และไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ฉันขี้เกียจตอบคำถาม แถมเธอยังจะไม่ได้เรือคืนอีกด้วย”

นั่นละ...ธารน้ำเลยรีบหุบปากลงฉับ ไม่ซักไม่ไซ้อะไรทั้งสิ้น เธอปล่อยให้เจ้าตัวขับรถต่อไปเงียบๆ

ไม่นานพระเพลิงก็พาเธอมาร้านค้าขายเรือปลีกส่งย่านชานเมืองแห่งหนึ่ง พอจอดรถเสร็จ เขาก็พาเธอไปเลือกดูเรือขนาดต่างๆ ธารน้ำตัดสินใจเลือกเรือขนาดเท่าลำเดิม จากนั้นพระเพลิงก็ทำหน้าที่จ่ายสตางค์โดยไม่ต่อรองราคากับเจ้าของร้านเลยสักบาท แล้วจึงหันมาขอที่อยู่กับหญิงสาวให้ทางร้านช่วยเป็นธุระจัดการนำของไปส่งยังจุดหมายด้วย

เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็พาเธอวกรถกลับมาเลือกซื้ออุปกรณ์ที่จำเป็นต่างๆ ภายในห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านต่อ กระทั่งได้ข้าวของครบครัน จึงลำเลียงนำมันไปเก็บไว้ที่ท้ายรถของเขา แล้วหันมาพูดกับคนข้างๆ ว่า

“ไปหาอะไรกินกัน ฉันหิวแล้ว”

ธารน้ำไม่ได้ตอบรับ เพราะมัวแต่เหลือบมองไปยังข้าวของที่อยู่ในรถ พลางคิดคำนวณราคาทั้งหมด เธอแทบสะดุ้ง เมื่อจำนวนที่เขาต้องจ่ายเงินออกไปทั้งค่าเรือและพวกอุปกรณ์ รวมไปถึงของใช้จิปาถะ มันมากโขเอาการหลายหมื่นบาท ด้วยเจ้าตัวย้ำนักย้ำหนากับคนขายว่าต้องการของดีที่สุด

แล้วแบบนี้เธอยังจะกล้าให้เขาเลี้ยงอาหารแพงๆ อีกหรือ?

“ฉันยังไม่หิวคะ” เธอพูดปฏิเสธเลี่ยงๆ

“ฉันไม่ได้ถามว่าเธอหิวรึเปล่า แต่ฉันหิวแล้ว เพราะฉะนั้นเธอจะต้องไปกินข้าวเป็นเพื่อนฉัน”

“ถ้าอย่างนั้นคุณทานคนเดียวก็แล้วกัน ส่วนฉันจะนั่งเป็นเพื่อน”

“ไม่ได้! ฉันกิน เธอก็ต้องกิน จะมาให้เธอมานั่งมองปากตอนกินเนี่ยนะ ฉันกลืนไม่ลงกันพอดี” คนพูดทำหน้ามุ่ย

“แต่ฉัน...” คนขี้เกรงใจอ้าปากจะแย้ง แต่กลับถูกอีกฝ่ายชิงพูดตัดบทเสียก่อน

“เอาเถอะน่า เลิกเรื่องมากเสียที ฉันหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว เธอเองก็คงไม่ต่างกันหรอก อ้อ...อย่าเถียงนะว่าไม่ใช่ เพราะเธอเองก็ไม่ได้กินอะไรเหมือนกับฉันนั่นแหละ นอกจากเธอจะบอกฉันว่าอิ่มทิพย์ ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นฉันคงต้องคิดให้หนักๆ ซะแล้วละว่าฉันเดินอยู่กับคนรึเปล่า”

พระเพลิงเอาแต่พูดๆๆ ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้เถียง หนำซ้ำมือหนายังเกาะกุมมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย

นี่เป็นการกระทำของคนที่ไม่ชอบขี้หน้ากันอย่างนั้นหรือ?

เธออดรู้สึกประหลาดใจในความเปลี่ยนแปลงที่เป็นไปอย่างปรูดปราดของเขาไม่ได้ ถึงกระนั้นธารน้ำก็ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ ไม่กล้าเอ่ยถาม เพราะหากจะว่ากันตามจริงแล้ว ตัวเธอเองก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้ว่าหัวใจของเธอมันกำลังสั่นไหว แถมยังพองโตสลับกันไปตามความอ่อนหวานที่เกิดขึ้นไม่มีหยุด

ถ้าหากว่านี่เป็นเพียงความฝัน...ก็ขอให้เธอได้นอนหลับฝันดีแบบนี้ต่อไปอีกสักนิด อย่าเพิ่งตื่นขึ้นมาในโลกแห่งความจริงเลย

ธารน้ำลอบมองใบหน้าด้านข้างของเขาอย่างปลาบปลื้มระหว่างทางที่เดินจับจูงมือกันไป กระทั่งเมื่อผ่านมายังหน้าร้านขายโดนัทชื่อดัง พระเพลิงก็หันมาเอ่ยปากถามเธอแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยว่า

“เอาโดนัทไหม?” เสียงนั้นทอดถามอย่างมีความหมาย ขณะที่มองดูขนมกลมๆ มีรูตรงกลางซึ่งวางเรียงรายอยู่บนชั้นโชว์

“ไม่ดีกว่าค่ะ”

“แต่ฉันอยากจะซื้อให้นี่นา” เขาพูดอย่างเอาแต่ใจ

“ถ้าอย่างนั้นคุณจะมาถามฉันทำไมล่ะคะ เพราะถึงยังไงคุณก็ต้องบังคับให้ฉันรับอยู่ดีนั่นแหละ” ธารน้ำพูดอย่างหมั่นไส้ เตรียมตัวตั้งรับระเบิดอารมณ์ที่เธอมั่นใจว่าเจ้าตัวจะต้องเหวี่ยงใส่แน่ๆ โทษฐานที่กล้าขัดใจเขา

แต่เปล่าเลย อีกฝ่ายเพียงแค่ส่ายหน้าช้าๆ แล้วเอ่ยกับเธอด้วยสีหน้าและแววตาที่ขึงขังจริงจังว่า

“เรื่องแบบนี้มันบังคับกันไม่ได้หรอก”

“แค่จะซื้อหรือไม่ซื้อโดนัทเนี่ยนะคะ?” คนถามนึกสงสัยคำพูดแปลกๆ ที่ยากเกินแก่ความเข้าใจของเธอได้

“ใช่!” พระเพลิงย้ำเสียงหนัก ก่อนจะถามหล่อนอีกครั้ง “ตกลงว่าเธอจะรับมันไปด้วยความเต็มใจไหม... ถ้าไม่...ฉันจะได้ไม่ซื้อ”

ธารน้ำเห็นท่าทางซีเรียสเกินกว่าเหตุของเขาแล้วก็อดนึกขำไม่ได้ เธอจึงยอมตกลง เพื่อไม่ให้เสียน้ำใจ

“ก็ได้ค่ะ...รับก็รับ” หญิงสาวพูดกลั้วยิ้ม จะขำออกมาดังๆ ก็ไม่กล้า เพราะกลัวเจ้าตัวจะหันมางับหัวเธอ

แต่ธารน้ำหารู้ไม่ว่าคำพูดคำนี้มันเปรียบเสมือนเป็นโซ่ทอง ซึ่งผูกมัดชีวิตของเธอเข้าไว้กับเขาอย่างแนบแน่นไปตลอดกาล

พระเพลิงฉีกยิ้มกว้าง รีบกระวีกระวาดเดินเข้าไปภายในร้าน เธอยืนรออยู่เพียงสักพัก เขาก็เดินออกมาพร้อมกับกล่องขนมสองกล่องและน้ำอีกสองแก้วในมือ ก่อนที่เขาจะยื่นกล่องขนาดใหญ่มาให้เธอ

“ซื้อมาทำไมตั้งสองกล่องคะ?”

“กล่องใหญ่ ฉันฝากไปให้พ่อแม่และน้องสาวของเธอด้วย”

รอยยิ้มตื้นตันพลันกระจายอยู่เต็มดวงหน้าละมุนโดยไม่รู้ตัว นอกจากเขาจะห่วงใยเธอแล้ว ยังมีแก่ใจจะนึกเผื่อแผ่ความรู้สึกดีๆ ไปถึงครอบครัวของเธอด้วย

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวพูดพึมพำเบาๆ

ไม่เป็นไร พระเพลิงบอกยิ้มๆ ขณะที่ยื่นแก้วน้ำให้เธอดูดแก้กระหาย เขาเปิดฝากล่องให้หล่อนเลือกขนมชิ้นที่ชอบก่อน

ธารน้ำก้มมองโดนัทสีสันละลานตาอย่างแปลกใจ ข้างในนั้นมีแต่ขนมชนิดที่มีรูกตรงกลางเพียงแบบเดียว ไม่ได้มีแบบพวกสอดไส้ที่เธอชอบเลยสักอัน

“อะไรกันคะ...ซื้อมาแต่แบบที่คุณชอบเท่านั้นเหรอ?” เธอแกล้งเอ่ยแซว

อีกฝ่ายไม่พูดอะไร แต่ย้อนถามกลับไปบ้างว่า

“เธอรู้ไหม...ทำไมโดนัทถึงมีรู?”

“ถามอะไรแปลกๆ ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะคะ...แต่ถ้าคุณอยากรู้ละก็ คงต้องไปถามคนขายโน่นแน่ะค่ะ”

“ไม่ต้องหรอก เพราะฉันรู้คำตอบดี”

ธารน้ำจับจ้องแววตากรุ้มกริ่มของคนพูดด้วยความฉงนใจ พลางนึกสงสัยไปว่าไม่ใช่แค่เขาเท่านั้นละมั้งที่ดูแปลกๆ ไป สายตาของเธอเองก็ดูจะฝ้าฟางไปด้วยเหมือนกัน ถึงได้เห็นใบหน้าที่เคยเอาแต่ดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนได้ถึงเพียงนี้

หญิงสาวรีบก้มหน้าหลบตาอีกฝ่ายอย่างอุตลุด ก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยเสียงที่เริ่มจะสั่นขึ้นนิดๆ

“ทำไมล่ะคะ...”

“เพราะมันรอการเติมเต็มซึ่งกันและกันให้เต็มวง จนกลายเป็นขนมที่สมบูรณ์เหมือนกับฉันไงละ”

อะไรกันอีกล่ะ...

เมื่อคืนนี้ซอยบ้านเธอมันมืดมากเสียจนเขาเดินสะดุดเอาหัวไปโขกกับเสาไฟฟ้ามารึไงนะ ถึงได้พูดอะไรเพี้ยนๆ ชอบกล เมื่อกี้ก็พูดจากำกวมน่าสงสัยไปทีหนึ่งแล้ว ตอนนี้อยู่ดีๆ ก็ยังจะมาหยอดมุกหวานเลี่ยนใส่เธออีก แล้วไหนจะสายตาฉ่ำเยิ้มคู่นั้นที่จ้องมองเธอนั่นล่ะ เขาตั้งใจจะสื่อความหมายอะไรกับเธอรึเปล่านะ

ยิ่งเห็นอีกฝ่ายยิ้มกริ่ม ธารน้ำก็ยิ่งออกอาการประหม่าขัดเขินอย่างเด่นชัด ผิวหน้าและลำคอแดงซ่านไปหมดจนปิดไม่มิด มิหนำซ้ำหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ก่อนแล้วก็ยิ่งดังโครมครามแทบจะทะลุออกมานอกอก เพื่อบ่งบอกให้พ่อคนแปรปรวนรู้ว่าเธอกำลังหวั่นไหวกับคำพูดของเขาสักแค่ไหน...

“ละ...แล้วเรื่องที่ว่า มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่คุณซื้อโดนัทให้ฉันล่ะคะ? เสียงที่เอ่ยถามคราวนี้สั่นสะท้านอย่างควบคุมความรู้สึกไว้ไม่อยู่

“เซ่อชะมัด” แม้ปากจะพูดว่า แต่น้ำเสียงกลับเปี่ยมไปด้วยความนุ่มนวลอย่างที่หล่อนไม่เคยได้ฟัง “เอาเถอะ...ถึงเธอจะซื่อบื้อจนน่าโมโห แต่ฉันจะบอกให้รู้ก็ได้ว่าที่ฉันให้โดนัทเธอน่ะ ก็เพราะอยากจะบอกว่าเธอคือส่วนเติมเต็มอันนั้นที่กำลังจะก้าวเข้ามาทำให้ชีวิตของฉันสมบูรณ์ขึ้น เหมือนกับโดนัทที่มันเต็มวงไงละ”

ธารน้ำยืนเบิกตากว้าง อ้าปากค้างอย่างตะลึงงัน ใครจะไปคาดคิดบ้างล่ะว่าชายหนุ่มจะเล่นพูดออกมาตรงๆ โต้งๆ แบบนี้ คนอะไรพูดจาน้ำเน่าได้ไม่อายปาก

โอ๊ยยย นึกแล้วก็อยากจะแปลงร่างเป็นนินจาหายแวบไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดจริงๆ

ธารน้ำค่อยๆ เหลือบมองสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมายังพวกเธอเป็นตาเดียว บางคนก็แอบซุบซิบกันซึ่งๆ หน้า อีกส่วนหนึ่งก็ยืนอมยิ้มในความกล้าหาญของชายหนุ่ม และมีอีกหลายคนที่ออกอาการอิจฉาตาร้อน เพราะสาวบ้านๆ อย่างเธอดันมีหนุ่มหล่อมาสารภาพความในใจ

ไม่เอาแล้ว...เธอไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้นานๆ ให้ตกเป็นเป้าสายตาของใครต่อใครอีก สองขาเรียวจึงหุนหันเดินหนีเขาไปดื้อๆ ราวกับคนไม่รู้จักกัน

อ้าวจู่ๆ จะรีบไปไหนซะล่ะ? เขาสาวเท้าเดินตามมาติดๆ หรือว่าเกิดเปลี่ยนใจ รู้สึกหิวจนทนไม่ไหวแล้ว

พระเพลิงเอ่ยถามขำๆ ทั้งที่รู้ดีว่าอากัปกิริยาที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของหล่อนนั้น...เกิดจากอะไร?

ก็เพราะใครล่ะคะ? 

ธารน้ำนึกอยากจะหันไปแหวใส่เขาเช่นนั้น แต่เธอก็ขัดเขินเกินกว่าจะมองหน้าเจ้าตัวตรงๆ ได้ เลยเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดินหนี ตอนนี้เธอได้ข้อสรุปกับตัวเองในใจแล้วว่า เขาจะต้องเป็นโรคสมองเสื่อมเข้าขั้นโคม่าอย่างแน่นอน เพราะหลังจาก...

จูบ อันอ่อนหวานในคืนนั้น 

คนที่เคยเกลียดขี้หน้าเธอยิ่งกว่าอะไรดีก็กลับมาทำตัวสุภาพ คอยดูแลเอาใจใส่เธอราวกับว่าเป็นคนรักกัน 

ขนาดตอนที่ต้องหลบหน้าเขา เธอยังถูกกลั่นแกล้งไม่เว้นแต่ละวัน แล้วถ้าหากต้องตัวติดกันตามที่เขาทึกทักอยากจะให้เป็นละก็...เธอไม่ต้องวิ่งวุ่นหัวหมุนทุกวินาทีเลยหรือนี่!

เพียงแค่คิด...ธารน้ำก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาแล้ว จนพานให้กลืนน้ำในแก้วไม่ลง เพราะอารมณ์มันทำให้น้ำหวานๆ รู้สึกเฝื่อนคอขึ้นมาตงิดๆ พลางคิดไม่ตกอีกแล้วว่า

เฮ้อ... เธอละกลุ้ม!

 


โปรดติดตามตอนต่อไป...

 




งงเด้ๆๆๆๆ

มุกจีบส่าวของคุณชายพระเพลิงอะไรจะเลี่ยนปานเน้

ไรเตอร์รู้นะ ว่าหลายคนแอบขนลุกซู่เลย

แต่...ในใจบอกว่าอยากได้ปู้จายแบบนี้บ้างจังใช่ม้าาา 555

ช่วงนี้น้ำตาลในเลือดพี่เขาสูงปรี๊ดดดดดดด

ตอนหน้ามดตอมจนจมน้ำตาลตายเลย...ขอบอก!

อยากรู้ว่าจะหวานขนาดไหน ต้องตามค่า




ใครสนใจหรือยังอ่านไม่จุใจ สามารถโหลดได้ที่ร้านอีบุ๊คชั้นนำนะคะ

รีบไปโหลดเก็บไว้ตามลิงก์นี้เลยค่า





อ้อมกอดแห่งธารา
ชมจันท์
www.mebmarket.com
พระเพลิง สัจจะอมรกุล มนุษย์ขวางโลก เจ้าของฉายา ‘พระเพลิงเริงโลกันตร์’ บุตรชายเพียงคนเดียวของนายพลใหญ่ ชิงชังทุกอย่างที่บิดานั้นเห็นชอบหากท่านหันซ้าย เขาจะหันขวา หากท่านบอกว่าดี เขาจะกลับให้เป็นเลวยิ่งโดยเฉพาะเมื่อท่านชื่นชม ธารน้ำ แม่ยาจกสาวที่ไม่มีสิ่งใดเทียบเคียงเขาได้เลยสักนิดแล้วมีหรือที่คนอย่างนายพระเพลิงจะไม่ตามพร่าผลาญจองล้างหล่อนให้สาแก่ใจทว่าเจ้าตัวกลับไม่เคยสำเหนียกเลยว่า...มวลธาราอันน้อยนิดที่สามารถยืดหยัดอดทนได้ทุกสภาวะเช่นหล่อนจะเป็นคนที่ช่วยโอบอุ้มหัวใจที่บอบช้ำของเขาเอาไว้ด้วยความชุ่มฉ่ำ เย็นสบายทำให้เพลิงพายุลูกใหญ่กลายเป็นแค่ดวงไฟที่แสนอบอุ่นตลอดกาล...

19 ความคิดเห็น

  1. #15 loveningyou (@loveningyou) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 12:06
    พระเอกน่ารัก. ๆๆ
    #15
    1
    • #15-1 ชมจันท์ / ณวภร (@lucky-poppy) (จากตอนที่ 30)
      2 กรกฎาคม 2560 / 12:30
      น่ารักแบบนี้ แอบหนีบกลับบ้านไปด้วยมั้ยค้าาาาา
      #15-1