อ้อมกอดแห่งธารา

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 15. ความจริงและสิ่งที่ทำให้เป็น... 2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 มิ.ย. 60

15. ความจริงและสิ่งที่ทำให้เป็น... 2/2





พระเพลิงก้มหน้ามองคนข้างๆ อยู่ไม่ขาด ในขณะที่เขาบังคับพวงมาลัยรถสปอร์ตวิ่งบนถนนเบื้องหน้ายังกับเต่าคลานด้วยความเร็วไม่ถึง 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ความรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยใครสักคนมันเกิดขึ้นกับเขาได้อย่างไรก็ไม่รู้ แต่สิ่งที่รู้และมั่นใจคือเขากำลังเป็นสุขที่ได้ยืดเวลาของการอยู่ร่วมกันให้เนิ่นนานตราบเท่าที่จะทำได้...

หลังจากถอนจูบแสนหวานสุดจะตราตรึง พระเพลิงจำได้ว่าเขากับเธอสบตากันนิ่งราวกับต้องการจะค้นใจของกันและกัน ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายลุกขึ้นยืนและจับจูงมือพาเธอเดินกลับไปที่รถ จากนั้นก็สตาร์ทเครื่องขับออกมาจากบริเวณนั้นในทันที โดยไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลยแม้แต่คำเดียว เพราะเจ้าหล่อนเอาแต่นั่งก้มหน้างุด จนกระทั่งผล็อยหลับในที่สุด

พระเพลิงเหลียวมองหญิงสาวอีกครั้ง สงสัยเขาคงจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำมากเกินไป เจ้าตัวถึงได้นอนคดเป็นกุ้งขนาดนั้น เขาอดยิ้มขำไม่ได้ แล้วตัดสินใจหักรถเข้าจอดข้างทางโดยฉับพลัน มือใหญ่เอื้อมไปเบาะหลังควานหาเสื้อนอกจนพบ ก่อนจะนำมันมาคลุมร่างบอบบางให้อย่างทะนุถนอม

เขาจ้องมองใบหน้ายามหลับสนิทด้วยความหลงใหล หล่อนเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงและเร็วขนาดนี้ เร็ว...เสียจนจู่ๆ เขาก็นึกอยากจะปกป้องดูแลเจ้าหล่อนขึ้นมาเสียดื้อๆ ไม่น่าเชื่อว่าความรู้สึกอ่อนไหวเช่นนี้จะมีผลกระทบต่อจิตใจของเขาได้ และที่มหัศจรรย์ยิ่งกว่าคือหล่อนสามารถทำให้เขาเป็นสุขและเยือกเย็นลงได้อย่างน่าประหลาด ยามเมื่ออยู่ใกล้ๆ

เขาเป็นไฟที่ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อน้ำ ยิ่งเป็นลำธารอันน้อยนิดเช่นหล่อนด้วยแล้ว ยิ่งไม่อาจสยบเพลิงพายุอย่างเขาได้ แต่เหตุไฉนเขาจึงยอมศิโรราบให้หล่อนได้อย่างง่ายดายกันเล่า...

ทว่าจะด้วยเหตุผลกลใดก็ตาม พระเพลิงก็ตัดสินใจแล้วว่าจะทำตามความรู้สึกของตน จะคอยดูแลเอาใจใส่หล่อนนับต่อแต่นี้ เพราะความปรารถนาดีที่มาพร้อมๆ กับความห่วงใยใคร มันก่อให้เกิดความอบอุ่น อิ่มอกอิ่มใจเช่นนี้นี่เอง และยังส่งผลให้เป้าหมายชีวิตในอนาคตของเขาชัดเจนขึ้นอีกด้วย

ใช่... เขาอยากจะทำ เพราะอยากจะมีเธออยู่ใกล้ๆ ไม่ห่าง

อย่างน้อยในวันที่เขาเหงาก็ยังมีเพื่อนให้คลายเหงา วันใดที่ทุกข์ใจก็มีคนช่วยปรับทุกข์ วันใดที่สุขก็คอยมีคนส่งยิ้มแสดงความยินดีมาให้ และแม้แต่ในวันที่ขุ่นเคืองออกอาการแง่งอนต่อกัน ก็ยังจะมีคนให้เขาคอยง้อ ไม่ต้องอยู่อย่างอ้างว้างเดียวดายตามลำพังเหมือนเช่นทุกวันนี้

พระเพลิงคลี่ยิ้มให้กับตัวเองอย่างเปี่ยมสุข ขณะนึกถึงใครคนหนึ่งที่กำลังจะก้าวเข้ามาเป็นส่วนสำคัญในชีวิต พร้อมกันนั้นก็พลันนึกย้อนสงสัยไปถึงใครอีกคนไมได้ คน...มีความสำคัญต่อเขาไม่แพ้หล่อน

ทั้งๆ ที่การได้ดูแลใครคนหนึ่ง มันเป็นเรื่องพิเศษที่สร้างความอิ่มเอมใจแก่ผู้ให้ถึงขนาดนี้ แต่ทำไมเขาจึงไม่เคยได้รับมันจากบิดาซึ่งเป็นยิ่งกว่าพระองค์ใดๆ ในชีวิตเลยสักครั้งล่ะ ทั้งที่ปากท่านก็พร่ำบอกว่ารักและหวังดีต่อเขาสารพัด แล้วทำไมจึงไม่เคยเหลียวแล เอาแต่ปล่อยปละละเลยให้เขาอยู่กับพวกวัตถุนอกกาย จนมันหล่อหลอมหัวใจของเขาให้ไร้ความรู้สึกและกลายเป็นคนด้านชามาถึงทุกวันนี้...

กระทั่ง...เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนที่เขาเพิ่งจะได้ค้นพบสัจธรรมจากสองมือเล็กๆ ของคนข้างกายซึ่งช่วยฉุดเขาขึ้นมาจากขุมนรก

ดวงตาที่วูบไหวจึงกลับฉายแววมุ่งมั่นอีกครั้ง มือกระชับพวงมาลัยมุ่งสู่ถนนเบื้องหน้าต่อไปอย่างแน่วแน่ในความคิดตน

 

สายชลพร้อมสามีและลูกสาวคนเล็กต่างผุดลุกผุดนั่ง เฝ้ารอสมาชิกอีกคนที่ยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาถึงเสียที โดยเฉพาะคนเป็นแม่นั้นออกอาการกระวนกระวายใจ เดินเป็นหนูติดจั่นอยู่ตรงหน้าบ้านตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ เมื่อได้รู้ข่าวจากแป้งร่ำว่าบุตรสาวตนโตของเธอออกไปข้างนอกกับบุตรชายของท่านนายพล แต่จนบัดป่านนี้แล้วทั้งสองก็ยังไม่กลับมา จึงอดหวาดวิตกเป็นกังวลพานให้คิดไปในแง่ร้ายต่างๆ นานาไม่ได้

ในที่สุดเมื่อความเป็นห่วงลูกมันล้นทะลักจนอดรนทนไม่ไหว เธอจึงตัดสินใจบอกกับสามีว่า

พี่กรณ์ เราไปแจ้งความกันเถอะ

แต่นี่มันยังไม่ครบวันเลยนะ เขาจะยอมให้เราแจ้งเหรอ กรณ์พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน

แล้วเราจะมัวนั่งรออยู่อย่างนี้หรือจ๊ะ...บางทีลูกอาจจะกำลังรอความช่วยเหลือจากเราอยู่ก็ได้นะ

ใจเย็นๆ ก่อนชล พี่ว่าเราอย่าเพิ่งคิดไปในแง่ร้ายเลย มันจะยิ่งทำให้ไม่สบายใจไปเปล่าๆ กรณ์ปลอบขวัญ พลางชักชวนภรรยาให้นั่งสงบสติข้างๆ ตน

ทันใดนั้นเอง จู่ๆ แก้วใสก็ร้องขึ้น 

พ่อจ๋า แม่จ๋า...นั่น!”

เด็กสาวชี้มือชี้ไม้ไปยังตรอกทางเดินแคบๆ ที่ทอดตัวมาสู่บ้านของเธอให้บิดามารดาเห็น ร่างสูงโปร่งคุ้นตาของบุตรสาวที่พวกเขาเฝ้าคอยกำลังเร่งฝีเท้าเข้ามาหา โดยมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตามหลังมาติดๆ

น้ำ!” สองผัวเมียรีบกรูกันเข้ามาหาลูกสาวด้วยความเป็นห่วง ทำให้เกิดเสียงอึกทึกจนชาวบ้านละแวกนั้นต่างก็ตื่นขึ้นมาแห่ดูตามประตู หน้าต่าง เพราะคิดว่าเกิดเหตุไฟไหม้หรือย่างไร

แต่กระนั้นทั้งสองก็ไม่สนใจอะไรมากไปกว่า...ความปลอดภัยของบุตรสาวเพียงอย่างเดียว

พ่อ...แม่... ธารน้ำวิ่งเข้าไปหาบุพการีทั้งสอง รู้ดีว่าท่านเป็นทุกข์ขนาดไหนที่เธอหายไปแบบนี้ เพราะแต่ไหนแต่ไรมา เธอประพฤติอยู่ในกรอบศีลธรรมอันดีมาโดยตลอด เพิ่งจะมีครั้งนี้เท่านั้นแหละที่แหกกฎกลับบ้านเอาเสียค่ำมืด แถมยังเป็นการไปไหนต่อไหนกับผู้ชายสองต่อสองเสียด้วย แล้วแบบนี้จะไม่ให้พวกท่านร้อนใจได้อย่างไรกัน

น้ำไปไหนมาลูก...รู้ไหมว่าแม่เป็นห่วงแทบแย่ สายชลโผเข้ากอดบุตรสาวแน่น

น้ำ...เอ่อ... หญิงสาวอ่ำๆ อึ้งๆ ไม่ได้เตรียมคำตอบมาระหว่างทางเสียด้วย มิหนำซ้ำเธอเองก็โกหกไม่เก่งและไม่อยากจะทำเช่นนั้นด้วย ที่สำคัญ...เธอยังได้ก่อความผิดฐานที่เผลอปล่อยตัวปล่อยใจกอดจูบกับผู้ชายลงไปจริงๆ นั่นแหละ

ว่ายังไงลูก ทำไมถึงได้กลับบ้านซะดึกดื่นขนาดนี้ กรณ์ถามสำทับ

คนผิดเลยยิ่งลนลาน พานให้น้ำท่วมปากเข้าไปใหญ่

พระเพลิงที่เห็นหล่อนกำลังเข้าตาจน จึงชิงเอ่ยปากออกโรงปกป้องหญิงสาวเสียเอง ก็ถึงยังไงเขาก็เป้นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดอยู่แล้ว

ผมเป็นคนผิดเองแหละครับคุณน้าทั้งสองเขาโค้งศรีษะ พนมมือไหว้ขอขมา

อ้าว! พ่อหนุ่มเมื่อวันก่อนนั่นเอง สายชลเป็นคนเอ่ยทัก ขณะยกมือรับไหว้ เพราะจำอีกฝ่ายได้

ครับ เขายิ้มรับบางๆ ก่อนจะพูดแก้ต่างให้กับลูกสาวของท่าน พอดีว่าผมจ้างธารน้ำให้ไปช่วยงานนิดหน่อยน่ะครับ งานมันด่วนมากจริงๆ ผมก็เลยลืมบอกให้เธอโทร. กลับมาแจ้งพวกคุณน้าก่อน ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ

ธารน้ำอยากจะยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองหนักๆ สักฉาดสองฉาด ดูสิว่าเธอกำลังฝันไปรึเปล่า...ก็ใครจะไปเชื่อล่ะว่า คุณชายพระเพลิงผู้แสนร้ายกาจคนนั้นจะยอมก้มหัวให้ใครเพื่อปกป้องเธอ

แต่ก็เอาเถอะ...เธอคงต้องรีบเออออตามเขาไปก่อน พ่อกับแม่จะได้ไม่เป็นห่วงมากไปกว่านี้

เอ่อ...ใช่จ้ะ น้ำขอโทษนะจ๊ะที่ไม่ได้โทรมาบอกก่อน เธอก้มหน้าก้มตาพูด รู้สึกละอายที่ต้องโกหกพวกท่านออกไป

ไม่เป็นไรลูก แค่หนูปลอดภัยกลับมาก็ดีแล้ว สายชลลูบหัวบุตรสาว

ในขณะที่กรณ์กล่าวตักเตือนเสียงเข้มนิดๆ แต่คราวหน้าคราวหลังถ้าจะไปไหนกับใครต้องมาบอกพวกเราก่อนนะลูก...ไม่อย่างนั้นพ่อกับแม่คงได้หัวใจวายตายกันพอดี

กรณ์มองชายหนุ่มตรงหน้าไม่วางตา สัญชาติญาณความเป็นพ่อบอกกับเขาว่าอีกฝ่ายคือตัวอันตรายที่อาจจะมาพรากลูกน้อยไม่จากอกตน เพราะฉะนั้นเขาจะต้องเร่งสำรวจตรวจสอบคนตรงหน้าเสียให้ละเอียดถี่ยิบ

แล้วพ่อหนุ่มเป็นใครกันล่ะ...เป็นเพื่อนกับน้ำเหรอไง? เขาเริ่มซัก

ไม่เชิงครับ ผมรู้จักธารน้ำผ่านคุณพ่อของผม

พ่อ... กรณ์ขมวดคิ้ว พลางนึกถึงคำพูดของสาวใช้บ้านนายพล หรือว่าอีกฝ่ายจะเป็น...

ผมเป็นลูกท่านนายพลพงษ์เทพ ชื่อพระเพลิง สัจจะอมรกุลครับคนรู้ทันย้ำความมั่นใจให้อีกฝ่ายยิ้มๆ

คนฟังเลยได้แต่เพียงส่งยิ้มเจื่อนๆ ตอบกลับ ก่อนจะหันไปมองหน้ากับภรรยาเหลอหลา

เอ่อ... ขอบคุณคุณพระเพลิงมากนะคะที่อุตส่าห์มาส่งลูกสาวน้า แต่คราวหลังอย่ารบกวนดีกว่าค่ะ น้าเกรงใจ สายชลเป็นฝ่ายพูดแทนสามี

พระเพลิงยิ้มกว้าง ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าถึงนัยยะแฝงที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมา ท่านคงอยากจะบอกกับเขาว่า

ได้โปรดอย่ามายุ่งกับลูกสาวของดิฉันอีกเลยนะคะเสียมากกว่า

แต่มีหรือที่คนอย่างนายพระเพลิงจะแคร์ อะไรที่เขาต้องการ เขาก็จะไขว่คว้ามันมาให้จงได้ ถึงแม้ว่าจะยากลำบากชนิดที่เลือดตาเทบกระเด็นเพียงไหนก็ตาม

ดึกแล้ว ผมไม่รบกวนพวกคุณน้าดีกว่า ลาละครับ เขายกมือไหว้ แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะหันมาพูดกับธารน้ำว่า แล้วเจอกันนะ...น้ำ

พระเพลิงปรายตามองคนที่ยืนทำหน้าเหวอเพียงนิด เขากระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ขณะที่หมุนตัวเดินกลับออกมา เชื่อเถอะว่า...คนข้างหลังเขาจะต้องถูกซักฟอกจนหน้าซีดหน้าเซียวเป็นแน่

 


โปรดติดตามตอนต่อไป...

 




แหะ แหะ วันนี้มาดึกไปหน่อย

ยังมีใครรอไรเตอร์อยู่บ้างมั้ย???

ใครรออยู่...ก็เอาฉากหวานๆ อ่านแล้วอมยิ้มไปอ่านก่อนนอนนะคะ

จะได้หลับฝันดี Zzzz...

เจอกันใหม่ตอนหน้าค่าาา




ใครสนใจหรือยังอ่านไม่จุใจ สามารถโหลดได้ที่ร้านอีบุ๊คชั้นนำนะคะ

รีบไปโหลดเก็บไว้ตามลิงก์นี้เลยค่า





อ้อมกอดแห่งธารา
ชมจันท์
www.mebmarket.com
พระเพลิง สัจจะอมรกุล มนุษย์ขวางโลก เจ้าของฉายา ‘พระเพลิงเริงโลกันตร์’ บุตรชายเพียงคนเดียวของนายพลใหญ่ ชิงชังทุกอย่างที่บิดานั้นเห็นชอบหากท่านหันซ้าย เขาจะหันขวา หากท่านบอกว่าดี เขาจะกลับให้เป็นเลวยิ่งโดยเฉพาะเมื่อท่านชื่นชม ธารน้ำ แม่ยาจกสาวที่ไม่มีสิ่งใดเทียบเคียงเขาได้เลยสักนิดแล้วมีหรือที่คนอย่างนายพระเพลิงจะไม่ตามพร่าผลาญจองล้างหล่อนให้สาแก่ใจทว่าเจ้าตัวกลับไม่เคยสำเหนียกเลยว่า...มวลธาราอันน้อยนิดที่สามารถยืดหยัดอดทนได้ทุกสภาวะเช่นหล่อนจะเป็นคนที่ช่วยโอบอุ้มหัวใจที่บอบช้ำของเขาเอาไว้ด้วยความชุ่มฉ่ำ เย็นสบายทำให้เพลิงพายุลูกใหญ่กลายเป็นแค่ดวงไฟที่แสนอบอุ่นตลอดกาล...

19 ความคิดเห็น