อ้อมกอดแห่งธารา

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 14. รสจูบจากเปลวไฟ 2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 613
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 มิ.ย. 60

14. รสจูบจากเปลวไฟ 2/2




คุณลากฉันออกมาด้วยทำไมคะ? ธารน้ำเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจระหว่างที่เธอทนนั่งหนาวในชุดเปียกปอน อยู่ภายในรถยุโรปคันหรูกับเขา

เธอทำให้ฉันอารมณ์เสีย พระเพลิงบอกห้วนๆ

คุณต่างหากที่ทำให้ฉันหงุดหงิด ธารน้ำอดส่งค้อนวงใหญ่ให้เขาไม่ได้ ที่เจ้าตัวมายัดเยียดข้อหามั่วซั่วให้กับเธอเช่นนี้

ผลที่ได้รับคือสายตาดุดันและน้ำเสียงเคร่งเครียดที่เอ่ยออกมา เหมือนกับว่าเจ้าตัวกำลังพยายามสะกดกลั้นอะไรหลายๆ อย่างเอาไว้ในใจ

หุบปาก แล้วนั่งไปเงียบๆ อย่าริทำอะไรให้ฉันรำคาญใจแม้แต่เพียงนิดเดียว ไม่อย่างนั้นจะหาว่าฉันไม่เตือน

ท่าทางขึงขังเป็นเหตุให้ธารน้ำรีบเก็บปากเก็บคำของเธอให้มิดชิดตามที่เขาสั่ง แล้วผินหน้ามองออกไปนอกริมกระจกรถพลางๆ จะได้ไม่รู้สึกอึดอัดยามที่ต้องอยู่กับระเบิดเวลาข้างกายมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้

ไม่นานนัก...รถของเขาก็จอดสนิทลงตรงหน้าห้องเสื้อสุดหรูในย่านเมืองกรุงแห่งหนึ่ง พระเพลิงจึงหันมาออกคำสั่งกับหล่อนสั้นๆ ว่า 

ลงไปสิ

ธารน้ำก้าวขาลงจากรถอย่างว่าง่าย ขี้เกียจสร้างเรื่องปวดหัวกับเจ้าตัว ตอนนี้ยังไม่ใช่โอกาสเหมาะที่จะหลบหลีกเขาไปได้ รอให้คนข้างๆ เผลอเสียก่อน ตอนนั้นแหละเธอถึงจะหาทางชิ่ง

หญิงสาวเดินตามเขามาหยุดลงตรงหน้าประตูร้าน เธอขมวดคิ้วนึกสงสัยว่าเขาพาเธอมาที่นี่ทำไม ทว่าก็ไม่ปริปากถามอะไรออกไป ได้แต่ยืนอึกๆ อักๆ อยู่ตรงนั้น

เข้าไปสิ เขาพยักเพยิดให้หล่อนเปิดประตู

มือบางจึงเอื้อมไปผลักบานประตู ยอมเดินเข้าไปด้านในตามที่เขาสั่งโดยดี

ทีแรกพนักงานในร้านต่างพากันมองลูกหมาตกน้ำอย่างเธอด้วยสายตาดูถูกดูแคลน ขณะที่เดินเข้ามาใกล้ๆ คงกะจะไล่เธอออกไปจากร้าน เพราะคิดว่าเป็นคนจรจัดไม่มีที่ซุกหัวนอนแน่ๆ แต่พอเจ้าหล่อนเห็นคนที่อยู่ในสภาพเปียกปอนไม่ต่างจากเธอตามมาข้างหลัง ก็รีบปรับเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันที เมื่อรู้แล้วว่าลูกค้าขาใหญ่ที่มาเยือนร้านแห่งนี้คือใคร

อุ้ยตายแล้ว...สวัสดีค่ะคุณพระเพลิง ผู้จัดการวัยกลางคนเดินตรงเข้ามายกมือไหว้อย่างอ่อนช้อย โดยไม่ได้เอ่ยถามถึงข้อสงสับของตนที่ว่าเขาไปเล่นน้ำสงกรานต์กับสาวที่ไหนมา ถึงได้เปียกโชกไปทั้งตัวขนาดนี้

เอาเสื้อมาให้ผมเลือกหน่อย พระเพลิงบอกห้วนๆ อย่างไม่ใส่ใจ

ได้คะได้ พนักงานที่เคยชินกับคนไร้มารยาทแต่มีดีกรีเป็นถึงลูกนายพลรีบตอบรับ พลางกระวีกระวาดไปหาเสื้อผ้าหลากสไตล์สำหรับบุรุษขนาดลำตัวเท่ากับคุณลูกค้าคนสำคัญมาประเคนให้เขาเลือกตรงหน้า กะว่าจะบริการให้อีกฝ่ายประทับใจที่สุด

นี่ค่ะสำหรับคุณพระเพลิง หล่อนยิ้มหวานหยด พลางชำเลืองมองมายังหญิงสาวที่คิดว่าเป็นตุ๊กตาคนใหม่ของเจ้าตัว แล้วเอ่ยถาม แล้วสำหรับคุณผู้หญิงท่านนี่ล่ะคะ จะให้ดิฉันจัดให้ด้วยไหม?

ก็ดี พระเพลิงพยักหน้ารับ โดยไม่หันมองคนที่เขาหิ้วติดมือมาด้วยสักนิด

คนรับคำสั่งรีบวิ่งเข้าไปในร้าน สักพักก็เดินหอบเสื้อผ้าสตรีออกมาล็อตใหญ่ แล้วจึงหันมาแย้มยิ้มบอกเธอว่า

อันนี้สำหรับคุณผู้หญิงนะคะ จากนั้นก็ถอยห่างออกไปให้เธอได้เดินเลือกหยิบอย่างสะดวก

อันที่จริงธารน้ำไม่ค่อยสนใจเรื่องเสื้อผ้าเท่าไรนัก เพราะเธอมีสิ่งอื่นที่ติดค้างอยู่ในใจมากกว่า แต่เมื่อเกิดมาเป็นผู้หญิงจึงอดไม่ได้ที่จะสนใจของสวยๆ งามๆ บ้างเหมือนกัน เธอเลือกบางชุดที่ดูเข้าตา แล้วแอบหยิบป้ายราคาขึ้นมาส่องด้วยความอยากรู้อยากเห็น

โอ้ว... นี่ราคาเสื้อหรือทองคำกันแน่!

ตัวเลขห้าหลักที่นับยังไงเลขศูนย์ก็ไม่ลดลงไปทำให้เธอลมแทบจับ จึงรีบปล่อยมือออกจากชุดสวยอย่างเร็วจี๋ พลางกระเถิบเข้ามาใกล้ๆ คนที่พาเธอมาด้วย

ทำไมราคาเสื้อที่นี่มันแพงนักล่ะคะ ธารน้ำแอบกระซิบถาม ด้วยเกรงว่าคนทางร้านจะได้ยิน

เป็นธรรมดา ก็ของเขาส่งมาจากเมืองนอกนี่นา เขาตอบขณะหยิบเสื้อที่เลือกไว้ขึ้นมาทาบตัว ก่อนจะยักไหล่บอกหล่อนติดหยันๆ ว่า เธอเองก็เลือกไปสักตัวสิ ฉันซื้อให้

เอาอีกแล้ว นิสัยเสียไม่เคยเปลี่ยน ชอบดูถูกคนอื่นละเป็นที่หนึ่งนัก ธารน้ำคิดอย่างโกรธๆ

ไม่เอาหรอกค่ะ มันเกินตัวเกินฐานนะของฉัน ธารน้ำประชดกลับ พลางเอ่ยปากต่อรอง แต่ถ้าคุณจะกรุณาฉันจริงๆ ช่วยเปลี่ยนมาซื้อเรือที่คุณคว่ำไปให้ฉันแทนดีกว่าค่ะ”

พระเพลิงหน้าตึงขึ้นมาทันตาที่หล่อนบังอาจปฏิเสธเขาต่อหน้าเด็กในร้าน คนเอาแต่ใจจึงประกาศกร้าวด้วยความขุ่นเคืองว่า

ได้...ถ้าเธอไม่เอาชุดสวย ก็ใส่ไอ้ที่มันเหมาะสมกับฐานะเธอนั่นแหละดี เดี๋ยวฉันจะจัดให้

แล้วเจ้าตัวก็โบกมือเรียกพนักงาน กระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง ก่อนจะหันมาพูดกับเธออย่างรู้ทันว่า

ยืนรออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวเขาจะเอาชุดมาให้เปลี่ยน อ้อ...แล้วอย่าได้คิดหนีเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่จ่ายค่าเสียหายให้เธอแม้แต่สตางค์แดงเดียว...คอยดู!”

พอขู่เสร็จ เขาก็เดินหายเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อ ทิ้งให้ธารน้ำเฝ้าครุ่นคิดเรื่องที่เขาพูดคล้ายดังว่า หากเธอยอมตามใจเขาละก็ เธออาจจะได้รับเรือและอุปกรณ์ทำมาหากินกลับคืนมาดังเดิม นั่นจึงเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ธารน้ำไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหน

 

ค่ำคืนอันเงียบสงัด สมาชิกของหลายต่อหลายบ้านทั่วทุกพื้นที่คงปิดไฟเข้านอนกันหมดแล้ว ยกเว้นแต่คนที่นี่...

ธารน้ำนั่งอยู่ท่ามกลางแสงไฟวิบวับที่สาดส่องไปมาเป็นเงาสลัว ผู้คนต่างเต้นเย้ายวนดีดดิ้นพลิ้วไหวไปตามจังหวะเสียงเพลงที่เปิดอึกทึกครึกโครมดังกึกก้อง กลิ่นบุหรี่ลอยคละเคล้าคลุ้งมาทำให้หญิงสาวที่ยืนนิ่งเฉยอยู่เพียงคนเดียวรีบเบือนหน้าหนี พลางโบกมือไล่ปัดกลุ่มควันที่ก่อตัวล่องวนเวียนอยู่รอบๆ ปลายจมูกให้ไปไกลๆ เพราะใกล้จะอาเจียนกับกลิ่นเหม็นๆ ของมันเต็มทน

ที่ผับแห่งนี้ไม่มีใครให้ความสนใจเธอมากไปกว่าการเต้นรำจับคู่ชายหญิง แล้วซุกซบโอบกอดซึ่งกันและกัน โดยไม่อายผีสางนางไม้ตนใดที่อาจจะออกมายืนดู สาเหตุส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะเสื้อผ้าจากพ่อคนหวังดีที่เธอไม่ต้องการเลือกสรรมาให้ใส่นั่นแหละ แถมเจ้าตัวยังย้ำให้เธอเจ็บใจเล่นๆ อีกว่าเขาตั้งอกตั้งใจเลือกเฟ้นชุดของพนักงานเก่าๆ ที่ทั้งโทรมทั้งเชยที่สุดในร้านมาบรรจงมอบให้แด่เธอเลยทีเดียว

ธารน้ำก้มมองดูเสื้อตัวโคร่งคอบัว แขนยาวพองๆ ผ้าเป็นมันวับ สีสันฉูดฉาด กับกางเกงผ้ายืดสามส่วนสีม่วง ซึ่งไปกันคนละทิศละทางกับรองเท้าแตะหูหนีบสีขาวที่เธอสวมใส่เข้ามาในสถานรวมตัวของเหล่าไฮโซแห่งนี้ด้วยความสังเวชตัวเอง จริงอยู่ที่เธอไม่ได้ยึดเอาเรื่องการแต่งกายหรือรูปลักษณ์ภายนอกมาเป็นหลัก ทว่าสิ่งที่พระเพลิงสรรหามากลั่นแกล้งแต่ละอย่าง ก็สร้างความอับอายขายหน้าให้แก่เธออยู่ไม่น้อย

อย่างตอนที่ก้าวขาเข้ามายังผับหรูหรานี่ก็เหมือนกัน เธอถูกยามเหล่มองตั้งแต่หัวจดเท้า ซ้ำยังออกปากไล่อย่างไม่ไว้หน้า ทำให้ธารน้ำโกรธจนควันออกหู แทบจะเปิดปากบริภาษอีกฝ่ายออกไปโดยไม่สนใจใคร โชคยังดีที่พระเพลิงเดินเข้ามาสำทับได้ทันท่วงที เขาเลยใช้อิทธิพลที่ใครๆ ในผับนี้ต่างก็รู้กันดีว่าเจ้าตัวเป็นลูกท่านนายพลใหญ่ จึงไม่มีใครกล้าทำอะไรขัดใจเขา เธอเลยได้รับการเชื้อเชิญให้เข้ามาข้างในราวกับแขกผู้มีเกียรติ

ดังนั้นถ้าคิดในมุมกลับกันเช่นนี้ ก็ถือเป็นการดีที่เธอไม่ต้องเป็นจุดสนใจของใครต่อใคร จะได้ไม่มีคนมาคอยยุ่มย่ามให้รำคาญหูรำคาญตา ขนาดคนที่เขาพาเธอมายังเอาแต่สรวลเสเฮฮากับเหล่าก๊วนเพื่อนอย่างสนุกสุดเหวี่ยง จนลืมไปแล้วละมั้งว่ายังมีเธอนั่งอยู่ตรงนี้ด้วยอีกคน

ดูนังบ้านนอกนี่สิ ไม่เจียมกะลาหัวเล้ย กล้าแต่งตัวเสล่อๆ แบบนี้มากับคุณพระเพลิงได้ยังไงกัน

เสียงนินทาที่เจตนาพูดออกมาดังๆ ของบรรดาลูกคุณหนูหัวสูงลอยแว่วเข้ามากระทบโสตประสาทหู จนธารน้ำต้องเหลียวหลังหันไปมองคนที่คาดว่าน่าจะเป็นผู้พูด แล้วทันทีที่สบตากับสาวสวยสองคนที่เต้นคั่วอยู่พระเพลิงเมื่อครู่ ธารน้ำก็ได้รับสายตาเหยียดหยามมาเป็นของกำนัล ซ้ำร้ายกว่านั้นทั้งคู่ยังพร้อมใจกันเดินจูงมือเข้ามากระแทกไหล่เธอคนละข้าง ก่อนจะพูดแขวะต่อไปอีกว่า

ยี้! สกปรก ที่ผับนี้เขาให้พวกหนูโสโครกเข้ามาได้ยังไงกันนะ

คนเสียหลักถึงกับฉุนกึก อยากจะรู้จริงๆ ว่ายายคุณหนูพวกนี้เป็นอะไรกันนักกันหนา ถึงตั้งหน้าตั้งตาจะหาเรื่องเธออยู่ได้ มันเป็นความผิดของเธอไหมล่ะที่ถูกพ่อเจ้าประคุณบังคับให้มาด้วยกันแบบนี้ แถมชุดเสล่อๆ ที่พวกหล่อนพูดถึง ก็เป็นฝีมือของเขานั่นแหละ

ธารน้ำหันขวับตั้งใจจะจับมือถามสองสาวให้รู้เรื่อง แต่คนทั้งคู่ก็กลืนหายไปในความมืดสลัวและฝูงชนตรงหน้าเสียแล้ว

ครั้นพอหันกลับมาที่เดิม เธอก็ต้องทนรับกับสายตาใคร่รู้ดูแคลนของเหล่าบุรุษราตรีทั้งหลายเสียอีก

ทำไมชีวิตในความมืดมิดย่านรัตติกาลมันถึงได้น่าอึดอัดแบบนี้ ไม่รู้ว่าคนที่มาเที่ยวหาความสำราญในแสงสว่างอันน้อยนิดทนกับความแออัดยัดเยียด กลิ่นควันบุหรี่คละคลุ้งและออกซิเจนที่ต้องแย่งกันหายใจเข้าไปได้อย่างไร...

ธารน้ำเหลียวมองไปรอบๆ ตัวอีกคราว แล้วก็ต้องหูอื้อ ตาลายไปหมด

ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธอ... ไม่ควรเลยที่คนชอบใช้ชีวิตในแสงสว่างอย่างเธอจะมาอยู่ตรงนี้

แล้วเธอจะมัวยืนรออะไรอีกล่ะ... ในเมื่อตอนนี้มันสบโอกาสเหมาะที่เธอจะได้ตีตั๋วลาขาดจากเขาเสียที เพราะคนที่มาด้วยกันนั้นหายตัวไปไหนแล้วก็ไม่รู้

ธารน้ำเลยตัดสินใจผลุนผลันเดินออกจากสถานบันเทิงสุดหรูไปทันที ไม่สนแล้วว่าพระเพลิงจะแกล้งทิ้งให้เธอนั่งรอแกร่วอยู่อย่างนี้ถึงเมื่อไหร่ และเจ้าตัวนั้นไปไหน ทำอะไร อย่างไร ไม่แม้กระทั่งจะใส่ใจด้วยซ้ำว่าเขากำลังเริงร่าอยู่กับสาวสวยคนใด ขอเพียงอย่างเดียวให้เธอได้ออกไปจากที่นี่เสียก่อน ส่วนเรื่องเงินค่าเสียหายหรือเรื่องอื่นๆ ค่อยว่ากันทีหลัง

 


โปรดติดตามตอนต่อไป...

 




อ่านตอนนี้ไม่รู้จะขำหรือสงสารนางเอกของเรานี่นะคะ

ถูกพ่อเด็กนรกจับแต่งตัวเป็นยายเพิ้งเลย 555

แถมยังเอามาโยนทิ้งในผับซะอีก 

แบบนี้สาวเจ้าจะหาทางกลับบ้านถูกมั้ยล่ะเนี่ย

เอ...หรือว่ายังไม่ทันจะกลับ ก็มีเรื่องหวานๆ ให้ชวนหวิวซะก่อนน้าาา



ใครสนใจหรือยังอ่านไม่จุใจ สามารถโหลดได้ที่ร้านอีบุ๊คชั้นนำนะคะ

รีบไปโหลดเก็บไว้ตามลิงก์นี้เลยค่า





อ้อมกอดแห่งธารา
ชมจันท์
www.mebmarket.com
พระเพลิง สัจจะอมรกุล มนุษย์ขวางโลก เจ้าของฉายา ‘พระเพลิงเริงโลกันตร์’ บุตรชายเพียงคนเดียวของนายพลใหญ่ ชิงชังทุกอย่างที่บิดานั้นเห็นชอบหากท่านหันซ้าย เขาจะหันขวา หากท่านบอกว่าดี เขาจะกลับให้เป็นเลวยิ่งโดยเฉพาะเมื่อท่านชื่นชม ธารน้ำ แม่ยาจกสาวที่ไม่มีสิ่งใดเทียบเคียงเขาได้เลยสักนิดแล้วมีหรือที่คนอย่างนายพระเพลิงจะไม่ตามพร่าผลาญจองล้างหล่อนให้สาแก่ใจทว่าเจ้าตัวกลับไม่เคยสำเหนียกเลยว่า...มวลธาราอันน้อยนิดที่สามารถยืดหยัดอดทนได้ทุกสภาวะเช่นหล่อนจะเป็นคนที่ช่วยโอบอุ้มหัวใจที่บอบช้ำของเขาเอาไว้ด้วยความชุ่มฉ่ำ เย็นสบายทำให้เพลิงพายุลูกใหญ่กลายเป็นแค่ดวงไฟที่แสนอบอุ่นตลอดกาล...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

19 ความคิดเห็น