อ้อมกอดแห่งธารา

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 9. ป่วน...จนเจอดี! 2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 415
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 เม.ย. 60

                                                    
9. ป่วน...จนเจอดี! 2/2



ฝ่ายที่ถูกคุณหญิงคาดโทษเป็นร้อยรอบพันรอบอย่างแป้งร่ำก็กำลังนั่งทำหน้าซีดหน้าเซียวอยู่บนเบาะตอนหน้าของรถแท็กซี่ หลังจากพระเพลิงพาเธอไปซื้อกระเทียมตามที่ต้องการแล้ว แทนที่ชายหนุ่มจะมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ เขากลับบังคับพาเธอขึ้นรถแท็กซี่มาเสียเฉยๆ ก่อนจะจ่ายค่าโดยสารเป็นจำนวนสามพันบาท เพื่อแลกกับการขับรถทัวร์รอบเมืองสักสองสามชั่วโมง

 แป้งร่ำเหลือบมองนาฬิกาดิจิตอลในรถบ่งบอกเวลาเกือบสองทุ่ม ก็ยิ่งออกอาการกระวนกระวาย ร้อนอกร้อนใจ เพราะไม่รู้ว่าป่านนี้คุณหญิงรุ่งฤดีจะออกอาการโมโหโกรธาตนเสียขนาดไหนแล้ว จึงตัดสินใจเอ่ยปากวิงวอนชายหนุ่มไปในที่สุด

คุณพระเพลิงกลับบ้านเถอะค่ะ อย่าแกล้งแป้งอีกเลย แป้งขอร้อง

ฉันไปแกล้งอะไรเธอ คนที่นั่งอยู่เบาะหลังตีหน้าตาย

ก็คุณพระเพลิงเล่นให้พี่โชเฟอร์เขาขับรถตะลอนไปทั่วกรุงแบบนี้ แป้งก็กลับไปทำอาหารให้คุณท่านกับคุณหญิงไม่ทันพอดีน่ะสิคะ

ก็ดีน่ะสิ ผู้หญิงสองหน้าพรรค์นั้นมันต้องให้อดข้าวซะบ้างนั่นแหละดี จะไม่ได้ไม่มีแรงขยับปากใส่ไฟใครได้อีก คนพูดหัวเราะร่าอย่างสาสมใจ

คนฟังเบิกตากว้าง พลันคาดเดาเรื่องราวได้ทันที

หมายความว่าคุณพระเพลิงจงใจแกล้งคุณหญิงเหรอคะ

ใช่!”

เฮ้อ... สาวใช้นั่งถอนหายใจ เพราะไม่รู้จะเข้าข้างใคร

ในเมื่อฝ่ายคุณหญิงก็ร้าย ส่วนคุณชายของบ้านก็แรง!

ผลสุดท้ายกรรมเลยมาตกลงที่คนกลางอย่างเธอ ซึ่งอาจจะแปรสภาพเป็นกล้วยปิ้ง ถูกคุณหญิงซาดซัดอารมณ์ใส่ที แล้วก็ตีให้มึนด้วยการกลั่นแกล้งจากคุณพระเพลิง

โอ้ว่าอนิจจังหนอ... เกิดมาต่ำต้อยเป็นคนใช้เขาก็แบบนี้แหละ นอกจากต้องอดทน แล้วยังต่อหาทางแก้ผ้าเอาหน้ารอดไปให้ได้ในทุกๆ สถานการณ์อีกด้วย

คุณพระเพลิงทำแบบนี้ ไม่นึกสงสารคุณท่านบ้างเหรอคะ ป่านนี้ท่านคงหิวแย่แล้ว คนช่างจำนรรจาพยายามหว่านล้อมให้อีกฝ่ายเป็นห่วงบิดาของเขาบ้าง

คุณท่านของเธอน่ะเป็นคนง่ายๆ เดี๋ยวท่านก็หาอะไรทานเองนั่นแหละ

โธ่! คุณพระเพลิงขา แล้วทำไมคุณจะต้องลากแป้งเข้ามามีเอี่ยวด้วยล่ะคะ มีหวังต่อให้แป้งมีเก้าชีวิตก็ไม่รอดต้องโดนไล่ออกแน่ๆ เลยค่ะ สาวใช้โอดครวญอย่างน่าสงสาร

ก็ช่างหัวเธอสิ พระเพลิงยักไหล่อย่างไม่แยแส ชอบทำตัวจุ้นจ้านสอดรู้เรื่องของฉันดีนัก มันก็ต้องโดนแบบนี้แหละ

แป้งไม่กล้ายุ่งเรื่องของคุณพระเพลิงหรอกค่ะ คนถูกกล่าวหารีบลนลานปฏิเสธปากคอสั่น

แน่ใจเหรอ คนฟังถามเสียงเย็น แล้วไอ้เรื่องที่เธอโกหกฉันว่าทำกระเป๋าสตางค์หาย เพราะต้องการจะช่วยยายเด็กธารน้ำนั่นล่ะ จะอธิบายยังไง

ปะ...แป้ง คราวนี้คนยืนกรานเป็นกระต่ายขาเดียวถึงกับคลำหาลิ้นตัวเองไม่เจอเลยทีเดียว

ตกใจละสิที่ฉันรู้ทัน พระเพลิงยิ้มเยาะ จะบอกให้นะว่าไอ้แผนตื้นๆ ของเธอ มันใช้กับคนอย่างฉันไม่ได้ผลหรอก เพราะฉะนั้นคราวหน้าคราวหลังอย่าริอ่านส่งซิกข้ามหัวฉันอีก

คะ...คุณพระเพลิงรู้!?

เธอคิดว่าฉันตาบอดรึไง ถึงจะได้ไม่เห็นว่าแม่นั่นอาศัยช่วงที่ฉันเผลอ เผ่นหนีไปน่ะ

วัวสันหลังหวะอย่างหล่อนเลยได้แต่นิ่งอึ้ง จนมุมด้วยความผิดที่ตัวก่อขึ้น ตอนนี้สาวใช้รู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของเจ้าตัวแล้วว่า การที่เขายอมใจดีช่วยเธอนั้น ก็เพราะต้องการจะแก้เผ็ดทั้งเธอและคุณหญิงไปพร้อมๆ กันนั่นเอง เรียกว่า ยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัวเลยทีเดียว

คิดแล้วก็อยากจะก้มหน้า ปิดตา ร้องไห้นัก เธอน่าจะนึกเอะใจบ้างสักนิดว่า คนระดับอย่างคุณชายพระเพลิงน่ะหรือจะยอมยื่นมือให้ความช่วยเหลือสาวใช้ตัวเล็กๆ อย่างเธอง่ายๆ ถ้าไม่ใช่เพราะมีแผน และเธอเองก็ดันหลงกลอีกฝ่ายเข้าไปเต็มเปา

คุณพระเพลิง...แป้ง...แป้งขอโทษ อย่างเอาผิดแป้งเลยนะคะ นึกว่าสงสารลูกนกลูกกาเถอะค่ะ คนที่รู้ถึงโทษทัณฑ์แสนสาหัสในครั้งนี้ รีบเปิดปากยอมสารภาพ เผื่อว่าเจ้านายหนุ่มจะยอมเห็นใจ

เฮอะ! ลูกนกลูกกางั้นเหรอ? คนฟังทำเสียงขึ้นจมูก ขืนปล่อยมันไป วันหน้ามันจะได้แว้งกลับมาช่วยเหยื่อของฉันอีกน่ะสิ

แป้งสัญญาว่าจะไม่ยุ่งอีกแล้วค่ะ คนที่กำลังเดือนร้อนรีบออกตัว

แค่สัญญาไม่พอหรอก พระเพลิงยักไหล่อย่างเป็นต่อ ก่อนจะยื่นข้อเสนอที่ฟังดูแล้วคล้ายกับเป็นการบังคับกลายๆ เธอต้องช่วยฉันแก้เผ็ดแม่ธารน้ำด้วย

หา! แก้เผ็ด!!” สาวใช้มีสีหน้ายุ่งยากใจทันที คุณพระเพลิงจะทำอะไรน้ำคะ?

ไม่ตอบ

โธ่... คุณพระเพลิงอย่าไปเอาเรื่องน้ำเลยค่ะ น้องเขาน่าสงสารออก

เอาตัวเองให้รอดซะก่อนจะริไปเห็นใจคนอื่นเถอะ

สาวใช้ถึงกับสะอึก นั่งนิ่งเงียบอย่างปลงตก เพราะไม่ว่าจะพูดอะไรออกไป ก็ใช่ว่าคุณชายเจ้าปัญหาจะนึกเห็นใจ ขนาดยอมลงทุนแกล้งเธอ จนทำให้บิดามารดาของตนต้องอดข้าว เขายังทำได้อย่างหน้าตาเฉยแท้ๆ

....แล้วหล่อนเป็นใครหรือ ถึงจะได้มีอิทธิพลทำให้อีกฝ่ายยอมเชื่อฟัง

แต่ถึงอย่างนั้นความรักความเอ็นดูที่เธอมีต่อเด็กสาวมากกว่า ก็ก่อให้เกิดความกล้าแก่สาวใช้ผู้อารี

แป้งขอเถอะค่ะ คุณพระเพลิงอย่าไปแกล้งหาเรื่องน้ำนักเลย เท่าที่เป็นอยู่ น้ำก็ลำบากมากแล้ว

ลำบากยังไง ฉันก็เห็นยายนั่นยังอยู่สบาย เที่ยวได้วิ่งรับจ๊อบทั่วราชอาณาจักรไม่ใช่เหรอ พระเพลิงปรายตามองคนข้างหน้าเพียงนิด เธอซะอีกที่น่าสงสารกว่า เอาตัวขวาง เสี่ยงเข้าช่วย แล้วเป็นไง ความซวยมันก็มาเยือนเอง อย่างนี้ยังจะมีหน้าไปห่วงคนอื่นอีก ไม่เจียมตัวเอาซะเลย

ไม่จริงหรอกค่ะ น้ำน่ะน่าสงสารกว่าแป้งเยอะ แป้งยังตัวคนเดียว ได้อาศัยใบบุญคุณท่านเลี้ยงดูอย่างสุขสบาย แต่คุณพระเพลิงไม่รู้หรอกค่ะว่าน้ำต้องทำงานสารพัด ทั้งช่วยแม่ขายขนม เข็นผัก ขี่มอเตอร์ไซต์รับจ้าง แถมยังต้องเจียดเวลามาทำความสะอาดเรือนหลังเล็กให้คุณท่านอีก ทั้งหมดก็เพื่อคนในครอบครัว แล้วแบบนี้คุณพระเพลิงยังจะใจจืดใจดำ แกล้งเด็กสู้ชีวิตคนหนึ่งได้ลงคออีกเหรอคะ?

แป้งร่ำเล่าถึงชีวิตลำเค็ญของเด็กสาวให้เจ้านายหนุ่มฟัง หวังเพียงแค่ให้เขาเข้าใจในตัวธารน้ำมากขึ้นสักนิดก็ยังดี จะได้เลิกดูถูกดูแคลนหล่อนสักที

ทว่าสิ่งที่เข้าหูพระเพลิงมีเพียงเรื่องเดียว นั่นคือ...

เด็กนั่นทำความสะอาดเรือนปั้นหยาริมน้ำของเขา

รู้อย่างนี้...คนอย่างเขาคงจะต้องสนองตอบเรื่องที่ยายแป้งร่ำคาบข่าวมาบอกเสียหน่อยแล้ว ไม่เช่นนั้นจะเสียชื่อ เด็กนรก แห่งบ้านสัจจะอมรกุลหมด

หึๆ เสียงหัวเราะที่ดังอยู่ในลำคอ ทำให้แป้งร่ำถึงกับเสียวสันหลังวาบ นึกรู้ทันทีว่าอาการแบบนั้น เป็นท่าทางที่ซุกซ่อนความสนุกหรรษาเอาไว้ภายใน ยามเมื่อคุณชายเจ้าปัญหาคิดจะก่อวีรกรรมครั้งใหม่ขึ้นมา

มีอะไรเหรอคะคุณพระเพลิง? สาวใช้ลองหยั่งเชิงถาม

เปล่านี่ ไม่มีอะไร พระเพลิงยักไหล่ ถ้าเธอไม่เล่า ฉันก็คงไม่รู้ว่าเรื่องของคนจน ฟังแล้วมันก็เพลินดี

เสียงหัวเราะของคนอารมณ์ดีดังขึ้นอีกครั้ง ตรงข้ามกับสีหน้าของแป้งร่ำที่เริ่มซีดเผือดลงเรื่อยๆ

นี่ยายแป้งร่ำ ฉันจะยอมยกโทษให้เธอก็ได้ แถมจะพาเธอกลับบ้านด้วยเอาไหม? จู่ๆ เขาก็ถาม

จริงเหรอคะ!? สาวใช้รีบเงยหน้าด้วยความอัศจรรย์ใจ แต่ก็ยังอดระแวงอีกฝ่ายไม่ได้

จริงสิ เขายิ้มรับอย่างมีเลศนัย แต่ต้องมีข้อแม้นะ

นั่นไงละ! นึกแล้วเชียว เวลาคุณพระเพลิงทำตัวดีทีไร เป็นต้องมีแผน

ข้อแม้อะไรเหรอคะ? สาวใช้เอ่ยถามอย่างหวาดๆ

ก็ไม่เรื่องยากอะไรหรอก เธอต้องช่วยฉันขนข้าวของไปไว้ที่เรือนริมน้ำ และคอยโทรรายงานฉันทุกครั้งที่แม่น้องสาวคนดีของเธอไปทำความสะอาดเรือนหลังเล็กเท่านั้นแหละ

สาวใช้ลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากเย็น ไม่รู้ว่าจะตัดสินใจเช่นไรดี

จะปฏิเสธก็ไม่ได้ จะตอบรับก็ไม่ดี

ว่าไง จะยอมทำไหม? แววตาคมกริบคาดคั้นมองมาราวกับใบมีดโกนที่จ่อลงบนคอหอย

แป้งร่ำจำต้องก้มหน้ารับคำอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง ในใจก็เพียรร่ำร้องขอโทษขอโพยธารน้ำอยู่ตลอดเวลา เพราะถึงเธอจะบอกปัดเขา แต่เจ้าตัวก็ต้องหาทางกลั่นแกล้งเด็กสาวได้อยู่ดีนั่นแหละ ถ้ายังงั้นก็สู้เธอยอมรับปากไปก่อน แล้วคอยหาทางช่วยธารน้ำทีหลังมิดีกว่าหรือ...

เมื่อได้รับคำตอบเป็นที่น่าพอใจแล้ว ซาตานร้ายจึงคลี่ยิ้มกว้างอย่างยินดี พลางเอ่ยปากสั่งให้โชเฟอร์ขับรถมุ่งตรงสู่คฤหาสน์สัจจะอมรกุลต่อไป


คุณหญิงรุ่งฤดีผุดลุกขึ้นยืนทันทีราวกับที่ก้นติดสปริง เมื่อเห็นพระเพลิงพาแป้งร่ำเดินกลับเข้ามาในบ้านตอนสามทุ่มกว่าๆ คิ้วเรียวสวยที่ได้รับการวาดตกแต่งมาเป็นอย่างดีขมวดปมด้วยความสงสัยภายใต้ใบหน้าที่บึ้งตึงว่า

นางแป้งมันไปอยู่กับไอ้เด็กเหลือขอได้ยังไง!?

แล้วเธอก็พลันได้รับรู้คำตอบแทบจะเดี๋ยวนั้น เพราะรอยยิ้มพรายของไอ้ตัวดีที่ส่งตรงมายังเธอ

นี่คงจะเป็นแผนของไอ้เด็กเหลือขอละสิ

ก็ได้! ในเมื่อแกอยากท้าทายฉันดีนัก ฉันก็จะเล่นงานแกให้กระอักเลยเชียว

ใบหน้าที่ยังคงความสวยแม้จะร่วงโรยไปตามวัยเชิดขึ้น แล้วจึงหันมาถามสาวใช้เสียงเรียบว่า

ไปไหนมานางแป้งร่ำ ทำไมกลับมาเสียดึกดื่นขนาดนี้ ไม่รู้หน้าที่ของตัวเองรึไง

แม้น้ำเสียงจะตำหนิติเตียนสาวใช้อย่างฉุนเฉียว ทว่าคนพูดกลับถลึงตามองลูกเลี้ยงยังกับจะกินเลือดกินเนื้อ ยิ่งเห็นมันแบะปากจ้องกลับมาเหมือนเธอเป็นตัวเชื้อโรคที่น่ารังเกียจชิงชัง รุ่งฤดีก็แทบจะถลาเข้าไปฟาดหน้าไอ้เด็กนรกเสียเดี๋ยวนี้ แต่บทบาทของเมียและแม่ที่ดีต่อหน้าสามี ซึ่งเธอแสร้งกระทำมาโดยตลอดตั้งแต่ไอ้พระเพลิงยังเป็นเด็กๆ ก็เป็นสิ่งที่ค้ำคออยู่ ทำให้เธอจำต้องวางตัวเป็นแม่พระกับมันต่อไป แล้วหันมาฟาดงวงฟาดงาเอากับข้าทาสสาวแทน

ว่าไง แกไปไหนมา รู้ไหมว่าฉันรอแกกลับมาทำอาหารเย็นไม่ไหว จนต้องเสียเงินเพิ่ม ให้นายขจรไปซื้ออาหารขยะจากหน้าตลาดมาทานกับคุณพี่พลางๆ

เอ่อ... แป้ง... แป้งร่ำเอ่ยตะกุกตะกัก ไม่รู้จะตอบคุณหญิงอย่างไรดี

บอกมาดี๋ยวนี้ว่าใครมันพาแกไปมุดหัวอยู่ที่ไหน รุ่งฤดีแผดเสียงถามลั่น ต้องการให้สาวใช้พูดพาดพิงถึงคนที่ตนจงเกลียดจงชัง เพื่อที่เธอจะได้ถือโอกาสนี้เติมเชื้อไฟแห่งความกรุ่นโกรธในตัวบุตรชายให้แก่ผู้เป็นสามี

คะ...คือ แป้งร่ำที่รู้แก่ใจดีว่ากำลังตกอยู่ท่ามกลางสมรภูมิรบของสองแม่ลูกถึงกับน้ำท่วมปาก อับจนหนทาง เพราะไม่ว่าเธอจะเข้าข้างใคร ผลสุดท้ายคนที่จะต้องเสียใจคงหนีไม่พ้นท่านนายพลของเธอนั่นเอง

แป้งร่ำจึงเหลือบมองไปยังเจ้านายหนุ่มเป็นเชิงส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ

ก็บอกคุณหญิงไปสิแป้งร่ำว่ากระเป๋าสตางค์เธอหาย ไม่มีเงินขึ้นรถกลับบ้าน บังเอิญเจอฉันนั่งรถผ่านมาพอดี ก็เลยขอให้ช่วยหา กว่าจะเจอ ก็เล่นเอาแย่ พระเพลิงชิงพูดแทรกขึ้นมาเสียเอง

เหตุผลไม่ใช่เพราะกลัวการลงโทษของบิดา แต่ถ้าเขาทำนิ่งเฉย ก็แปลว่าเขายอมแพ้ให้ยายแม่มดนั่นหาเรื่องเล่นงานเอาได้

ทว่าสำหรับคนมองที่จ้องจะจับผิด ดูก็รู้ว่าเป็นเรื่องโกหก ปกติไอ้เด็กเหลือขออย่างมันเคยอนาทรร้อนใจกับความเป็นความตายของใครซะที่ไหนกันล่ะ แต่ด้วยความที่สามีผู้เป็นที่รักนั่งร่วมวงอยู่ไม่ห่างกาย รุ่งฤดีจึงไม่กล้าแผลงฤทธิ์ สนองพระเดชพระคุณไอ้ลูกชายตัวดีของเขาให้แสบถึงทรวง หล่อนจึงเอ่ยถามเสียงราบเรียบแต่เจือแววเยาะอยู่ในที

คนอย่างลูกน่ะเหรอจะช่วยนางแป้งมันหาของ

ใช่ เขาเลิกคิ้วตอบ เสียงกระด้าง ทำไมเหรอครับ หรือคุณคิดว่าผมโกหก

คนที่ตั้งใจจะเล่นงานอีกฝ่ายถึงกับสะอึก ออกอาการอึกอักเสียเอง เมื่อถูกมันย้อนศรจนเกือบหน้าหงาย

เออ...ปะ...เปล่าหรอกจ้ะ แม่...รุ่งฤดีกัดปากตัวเองจนห้อเลือด เมื่อต้องเอ่ยคำพูดแสลงหูที่คอยทิ่มแทงตำใจของเธอทุกครั้ง เพราะไม่เคยนึกอยากจะอยู่ในฐานะดังกล่าวเลยแม้สักนิด

แต่ในเวลานี้... เธอจำต้องทำ ต่อให้ในใจจะเกลียดแสนเกลียดเด็กเหลือขอปานใดก็ตาม

แม่เพียงแต่แปลกใจเท่านั้นเอง

เฮอะ! แปลกใจหรือว่าตั้งใจจะหาเรื่องกันแน่

โธ่! พระเพลิง แม่ไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะลูก รุ่งฤดีแสร้งยกมือทาบอกอย่างตกใจ สีหน้าบ่งบอกถึงความร้าวรานราวกับนักแสดงรางวัลออสการ์ จากนั้นจึงหันไปจับมือสามี พลางเอ่ยกล่าวด้วยท่าทีร้อนรนว่า

คุณพี่คะ ดิฉันไม่เคยคิดอย่างที่ลูกพูดเลยจริงๆ นะคะ

พระเพลิงเกิดอาการหมั่นไส้ จนแทบสำรอกฉากน้ำเน่าเรียกน้ำตาของยายปีศาจร้ายอย่างสุดจะทน จึงโพล่งออกไปโดยไม่คิดจะรักษาหน้าของอีกฝ่าย

คุณพูดผิดไปหน่อยนะครับ ที่จริงต้องบอกว่าคุณไม่ได้คิดแค่นั้น แต่จะทำให้มันยิ่งร้ายกาจมากกว่านั้นต่างหากละ

พระเพลิง!” รุ่งฤดีตวาดลั่น ตัวสั่นเทิ้ม มือทั้งสองกำหมัดแน่น พยายามเก็บกดความเดือดดาลเอาไว้อย่างสุดกำลัง รู้สึกได้เลยทันทีว่าเธอชักจะรับมือไอ้ลูกนอกคอกคนนี้ได้ยากเย็นยิ่งกว่าตอนเป็นเด็กมากขึ้นทุกทีๆ

คนกลางที่นั่งนิ่งเงียบคอยดูสองแม่ลูกง้อข้อกันมาตลอดอย่างพงษ์เทพเปิดปากห้ามปรามบุตรชาย เพราะถึงอย่างไรพระเพลิงก็เป็นลูก จึงไม่ควรแสดงกิริยาไม่เคารพยำเกรงคนเป็นแม่เช่นนี้

พระเพลิง ทำไมลูกถึงได้พูดจาก้าวร้าวแม่แบบนี้? เขาเอ็ดบุตรชายเสียงเข้ม ขอโทษแม่เขาซะ

‘’เรื่องอะไร!” เจ้าตัวสะบัดหน้าใส่ ไม่ยอมท่าเดียว ต่อให้คุณหักบัตรเครดิต หรือไล่ผมออกจากบ้าน ผมก็ไม่ทำ

แกโตแล้วนะ อย่าดื้อได้ไหม? คนเป็นพ่อบอกอย่างอ่อนใจ

เขาพอจะรับรู้อยู่บ้างว่าพระเพลิงไม่ค่อยจะลงรอยกับคนเป็นแม่สักเท่าไหร่ บางทีเจ้าตัวอาจจะรู้ระแคะระคายเรื่องที่เขาเฝ้าเก็บงำมาตลอดชีวิตของบุตรชายก็เป็นได้ ทว่าพงษ์เทพไม่เคยรับรู้ตื้นลึกหนาบางและพิษร้ายที่ภรรยาคอยใช้ทิ่มแทง จนเกาะกินหัวใจของพระเพลิงให้ด้านชาเหมือนเช่นที่เป็นอยู่ทุกวันนี้เลยสักนิด...

เพราะรุ่งฤดีนั้นเพียรบิดบังสามีทุกวิถีทาง

ส่วนพระเพลิงก็ไม่ยอมปริปากบอกบิดาเลยสักครั้ง ด้วยเกรงว่าท่านจะเสียใจและรับความจริงไมได้

พระเพลิง ทำไมลูกถึงได้จงเกลียดจงชังแม่ขนาดนี้ รุ่งฤดีเอ่ยถามด้วยน้ำที่เสียงสั่นเครือ เรียกคะแนนความสงสารให้แก่ตน

เฮอะ! แม่งั้นเหรอ? คนฟังเค้นเสียงถาม คุณจะให้ผมรักใคร่เทิดทูนคนที่คอยผลักไสไล่ส่งตัวเองให้ไปโตที่เมืองนอก เพราะไม่อยากรับเป็นภาระรึไง ไม่มีทาง!”

พระเพลิง!” พงษ์เทพตวาดลูกชายเสียงเข้ม พ่อพยายามอธิบายกับแกหลายครั้งแล้วนะว่า เหตุผลที่ส่งแกไปเรียนเมืองนอก ก็เพราะพวกเราอยากให้แกเติบโตขึ้นมาเป็นคนเก่ง ไม่ใช่การผลักไสให้ไปอยู่กับคนอื่นอย่างที่แกเข้าใจ ฉะนั้นมันควรแล้วหรือที่แกจะโกรธเกลียดพ่อกับแม่ และแสดงอาการหมางเมินกับพวกเราสองคนตายายแบบนี้

คนเป็นลูกฟังแล้วได้แต่ยืนแบะปาก ในขณะที่คนเป็นภรรยาแอบมองไอ้เด็กนอกคอกหอกข้างแคร่ด้วยความโกรธเกลียดอยู่ทุกลมหายใจ แต่ยามที่สามีหันมาจับจ้องมองเธอคราใด แววตาชิงชังก็จะรีบแปรเปลี่ยนเป็นโศกาอาดูรทันที คล้ายกับมีปุ่มเปิดปิดอัตโนมัติ

คุณพ่อท่านพูดถูกแล้วนะลูก คนสองหน้าได้ทีรีบสำทับ ลูกคงไม่รู้หรอกว่าสิ่งลูกที่พูดออกมาทั้งหมด มันทำร้ายจิตใจแม่แค่ไหน

ฟังแล้วอยากจะอ้วก พระเพลิงทำท่าประกอบด้วยความหมั่นไส้

หยุดก้าวร้าวแม่แกเดี๋ยวนี้นะ!” คนเป็นพ่อตวาดกร้าว ก่อนจะเปรยต่อด้วยท่าทางทดท้อ เมื่อไหร่แกจะเลิกทำตัวเกเรแบบนี้สักที พ่อชักจะเหนื่อยกับการดุด่าว่ากล่าวแกเต็มที่แล้วนะ

ผมจะเลิกขวางโลกก็ต่อเมื่อผมฉลาดน้อยลงกว่านี้อีกนิด จะได้ไม่รู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของใครบางคนไงครับ

แกหมายถึงใคร? พงษ์เทพถามกลับด้วยความคับข้องใจ

อย่าให้ผมพูดดีกว่า พระเพลิงไม่ยอมตอบ แต่กลับปรายตามองไปยังคนข้างกายของท่าน

มีอะไรที่ผมยังไม่รู้อีกรึเปล่าคุณหญิง? คนมองตามเอ่ยถามภรรยาอย่างสงสัย

เอ่อ... สีหน้าของคนฟังซีดเผือดลงทันตา กลีบปากเคลือบสีสดรีบตอบกลบเกลื่อนอย่างรวดเร็ว ไม่มีอะไรนี่คะคุณพี่

รุ่งฤดีกลัวไอ้หอกข้างแคร่จะแฉความร้ายกาจของตนให้แดงโล่ออกมาต่อหน้าสามี หล่อนจึงต้องรีบสวมวิญญาณ มารดา ที่ดีเอ่ยบอกแก่มันไปว่า

พระเพลิง ถ้าลูกจะโกรธจะเกลียดพวกเราเพราะเรื่องนี้ ก็ขอให้ลงกับแม่เพียงคนเดียวเถอะ แต่อย่าพูดอะไรที่เป็นการทำร้ายจิตใจคุณพ่อให้มากไปกว่านี้อีกเลยนะสายตาดุจงูพิษขู่ข่มอีกฝ่ายมิให้แพ่งพายความลับ

ถึงคุณไม่บอกผมก็คิดแบบนั้นอยู่แล้วพระเพลิงยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังเอ่ยเน้นย้ำชัดถ้อยชัดคำเสียอีก รู้เอาไว้ซะด้วยว่า ผม เกลียด คุณ

ไอ้ลูกเนรคุณ!” พงษ์เทพด่าทอบุตรชายด้วยความโกรธจัด เขาตั้งท่าเดินปรี่จะเข้าไปสั่งสอนลูกชาย แต่กลับถูกภรรยาออกโรงขวางหน้าเอาไว้ก่อน

อย่าค่ะคุณพี่ รุ่งฤดีตีบทแตก รีบร้องห้ามสามีเสียงหลงเหมือนดังคนที่หัวใจสลาย ยังไงเขาก็เป็นลูกของเรานะคะ

แต่มันกำลังก้าวร้าวคุณอยู่ ผมยอมไม่ได้ พงษ์เทพเอ่ยเสียงดัง ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยเครียดขรึม

เขาก็แค่ไม่เข้าใจพวกเราเท่านั้นเองค่ะ หล่อนยิ้มทั้งน้ำตา ในใจนึกรอเวลาจะได้แผลงฤทธิ์กลับคืนสู่ไอ้เด็กนรกอย่างสาแก่ใจ

สร้างภาพ คำพูดถากถางลอยมาตามลม

คนได้ยินที่ถูกจี้จุดเลยแทบจะออกอาการเต้นผาง แต่หล่อนจำต้องขบกรามกัดฟันทนเอาไว้ให้ถึงที่สุด

พระเพลิง แม่ขอล่ะ หยุดสร้างความหนักใจให้คุณพ่อเถอะนะ

ทำไมผมต้องเชื่อผู้หญิงปลิ้นปล้อนอย่างคุณด้วย?

เพี้ยะ!

ฝ่ามือหนาฟาดลงบนใบหน้าหล่อเหลาแต่เปี่ยมไปด้วยความหยาบกระด้างในจิตใจอย่างสุดจะทานทนได้อีกต่อไป เมื่อต้องกล้ำกลืนยืนเห็นยืนฟังบุตรชายตวาดแว้ดใส่คนเป็นแม่ฉอดๆ แม้ว่ารุ่งฤดีจะไม่ใช้แม่บังเกิดเกล้าแท้ๆ ของเขาก็เถอะ แต่หล่อนก็เลี้ยงดูคนพูดมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก มันจึงเป็นการไม่สมควรอย่างยิ่งยวดที่พระเพลิงจะทำตัวอกตัญญูเช่นนี้ ฉะนั้นคนเป็นพ่ออย่างเขาจึงต้องเตือนสติลูกชายให้รู้สำนึกเสียบ้าง ถึงจะต้องใช้วิธีที่รุนแรงก็ตามที

ใบหน้าคมสันที่หันสะบัดไปตามแรงมือ ค่อยๆ เหลียวมองบิดาด้วยแววตาตัดพ้อ ต่อว่าต่อขาน น้อยอกน้อยใจ ผสมปนเปไปกับความขึ้งโกรธขุ่นเคือง หูของเขาได้ยินเสียงแหลมๆ ของปีศาจร้ายร้องดังขึ้นราวกับว่าตกอกตกใจเสียเต็มประดา

คุณพี่คะ!!!” แววตาของรุ่งฤดีไหวระริกด้วยความสาแก่ใจอย่างเต็มเปี่ยม เธอแสร้งขยับตัวเข้ามาห้ามทัพระหว่างสองพ่อลูก

ขณะที่คนลงมือยืนมองหน้าบุตรชายนิ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

ถ้าแกจะโกรธที่พ่อตบ ก็ขอให้นึกย้อนดูตัวเองเสียก่อนว่าแกทำอะไรผิด หรือถ้าจะให้ดี...แกช่วยตรองดูซะด้วยว่ายังมีข้อบกพร่องอะไรที่มันหนักหนาสาหัสสากรรจ์ จนทำให้คนรอบข้างเขาพากันเอือมระอาแกขนาดนี้แววตาของคนพูดหม่นลงทุกทีขณะที่กล่าว

แต่ถ้าพ่อพูด พ่อทำถึงขั้นนี้แล้ว แกยังคงดื้อด้านไม่ยอมรับความผิดของตัวเองละก็ งั้นเชิญแกคิดต่อไปตามใจเลยว่า...พ่อผิด...ผิด! ที่เลี้ยงแกให้เป็นคนดีไม่ได้ น้ำเสียงของท่านนายพลสั่นเครือ คำพูดแต่ละคำที่กลั่นออกมามันช่างเสียดแทงสะท้อนอยู่ภายในหัวอกตลอดเวลา จนทำให้เขาคิดมาก แทบจะหาความสุขในช่วงบั้นปลายชีวิตไม่ได้เลย เพราะมัวแต่เป็นกังวลถึงบุตรชายเพียงคนเดียวที่เขาเฝ้าวาดฝันวาดหวัง อยากให้เจ้าตัวเป็นบัวที่โผล่พ้นขึ้นจากโคลนตมเสียที

แต่สิ่งที่เขาหวังมันอาจจะดูมากมายจนเกินไป ทำให้ต้องผิดหวังเหมือนอย่างทุกวันนี้

หรือนี่จะเป็นเวรกรรมที่เขาเคยทำไว้แต่ชาติปางไหน

พงษ์เทพคิดอย่างทดท้อ รู้สึกเหมือนยิ่งพูด ก็ยิ่งเจอทางตัน ไม่สามารถจะแก้นิสัยหยาบกระด้างของบุตรชายได้ ยิ่งเมื่อสบสายตาขุ่นเขียวที่มองจ้องมาอย่างไม่สำนึก ยิ่งย้ำชัดในสิ่งที่คนเป็นพ่อคิด  ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเอ่ยปากตอบ เขาก็รู้แล้วว่าสิ่งที่พร่ำสอนไม่เคยซึมซับเข้าสู่หัวจิตหัวใจ สมองและร่างกายของเจ้าตัวเลย เขาจึงถอนหายใจดังเฮือกใหญ่ ก่อนปลงตก

คุณหญิง ช่วยพาผมขึ้นไปพักหน่อยเถอะ ผมรู้สึกไม่ค่อยจะดีเลย

เป็นอะไรไปคะคุณพี่!? พอได้ยินผู้เป็นสามีร้องเรียกด้วยสุ้มเสียงอ่อนระโหย รุ่งฤดีจึงรีบหย่าศึก หันมากระวีกระวาดพยุงคนข้างกายทันที

ผมอยากพัก พงษ์เทพตอบเสียงเนือยๆ พลางสะบัดหน้าหนีจากบุตรชาย มือแตะลงบนบ่าของภรรยา ค่อยๆ ประคองตัวเดินออกไป

ต่างจากรุ่งฤดีที่หันกลับมาส่งสายตาชิงชังใส่ตัวต้นเหตุ ประเคนความผิดทั้งหมดให้แก่พระเพลิงล้วนๆ

ฉันเกลียดแก ไอ้เด็กนรก!

เพราะแกเกิดมาเพื่อเป็นหนามยอกอกฉัน

ทำให้ชีวิตฉันกับคุณพี่ไม่มีความสุข

พระเพลิงส่งสายชนิดเดียวกันกลับไปยังคนเป็นแม่แต่ในนาม เขาบอกตัวเองได้เพียงอย่างเดียวว่า

เขาเกลียดผู้หญิงร้อยเล่ห์คนนี้จับจิตจับใจ

ดวงตาแดงฉานร้อนแรงเต็มไปด้วยไฟเกลียดชังจ้องเขม็งมองตอบอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ ต้องการให้เจ้าหล่อนกลายเป็นเถ้าธุลีไปซะเดี่ยวนี้ ให้สมกับความร้ายกาจที่เขาเคยได้รับมาตลอดระยะเวลาหลายสิบปี  กระทั่งหล่อหลอมหัวใจสีขาวอันบริสุทธิ์ให้แปรเปลี่ยนเป็นสีฝุ่นควัน เปื้อนดิน และกลายเด็กนรกในสายตาของใครๆ

ไม่เว้น!...แม้แต่กับพ่อบังเกิดเกล้าเพียงคนเดียวที่เขาเหลืออยู่

เมื่อบิดาและแม่เลี้ยงจอมมารดาเดินหายวับไปจากสายตาของเขาแล้ว ชายหนุ่มจึงหันมาสั่งการสาวใช้ต่อ  พร้อมกับรีบปรับเปลี่ยนสีหน้าที่เจือแววหม่นหมอง ให้แลดูเฉยชาไร้หัวใจดุจดั่งนายพระเพลิงคนเดิม

เอาละยายแป้งร่ำ ฉันอุตส่าห์ช่วยให้เธอมีที่ซุกหัวนอนต่อไปแล้ว คราวนี้ตาเธอต้องตอบแทนฉันบ้าง

คุณพระเพลิงเจ็บมาก...

ยังไม่ทันที่สาวใช้จะพูดปลอบใจจนจบ เจ้าตัวก็ชิงพูดแทรกขึ้นทันควัน

ไม่ต้องพูดมาก ฉันขี้เกียจฟัง พระเพลิงมิปรารถนาจะให้ผู้ใดเอ่ยวาจา ตอกย้ำความเจ็บปวดที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน ไปจัดการย้ายข้าวของของฉันออกจากตึกนี้ด่วน!”

ตะ...ตอนนี้เลยเหรอคะ? สาวใช้ร้องถามเสียงหลง เมื่อเหลือบมองดูนาฬิกาโบราณแบบตั้งตู้ และเห็นว่าเลยสี่ทุ่มมาแล้ว

คนที่ถูกขัดใจตวัดสายตาคมเข้มมองแป้งร่ำอย่างไม่พอใจทันที ใช่! มีปัญหารึไง?

มะ...ไม่มีหรอกค่ะ แต่แป้งกลัวจะเสร็จไม่ทันรุ่งเช้าน่ะสิคะ สาวใช้บอกเสียงอ่อย

อย่าโง่! เธอก็ไปเกณฑ์แรงงานคนอื่นๆ ในบ้านมาช่วยสิ บอกไปว่าเป็นคำสั่งฉันก็ได้ ไป!”

คะ...ค่ะ สาวใช้รีบรับคำและเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าตรงไปเรือนคนใช้อย่างรวดเร็ว เพราะใบหน้ายามนี้ของคุณชายเจ้าอารมณ์แสดงออกอย่างชัดแจ้งว่า ไม่ต้องการคำปฏิเสธอันใดให้รู้สึกหัวเสียหนักขึ้นอีก คนที่เป็นเพียงข้าทาสรองบาทเลยจำต้องก้มหน้ารับกรรมกันต่อไป

เมื่อไร้ร่างของสาวใช้ ชายหนุ่มผู้เข้มแข็งกล้าแกร่งก็พลันทรุดตัวลงนอนก่ายหน้าผากบนโซฟายังกับคนสิ้นแรง ดูเผินๆ เหมือนเขาต้องการจะหาที่ระบายโทสะ และคนที่เหมาะสมก็คือแม่สาวสู้ชีวิตอย่างธารน้ำนั่นเองจึงเอ่ยเร่งเร้าให้สาวใช้รีบไปทำตามหน้าที่

ทว่า...ลึกๆ ภายในใจแล้ว มันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความฉุนเฉียวของเขาเลยแม้แต่นิด

เรื่องที่เขาโกรธ สิ่งที่เขาเคือง และความอ่อนแอที่เขาเป็นอยู่ในขณะนี้ เกิดจากสายตาเหนื่อยหน่ายของบิดาเมื่อครู่ ซึ่งบอกแก่เขาได้ดียิ่งกว่าคำพูดเสียอีกว่า ท่านยังคงเห็นเขาเป็นแค่ไอ้ลูกเหลือขอ ไม่ได้เรื่องได้ราว ใช้ชีวิตไร้แก่นสาร ผลาญสมบัติของท่านไปวันๆ แต่ท่านไม่เคยรับรู้ถึงสิ่งที่ซุกซ่อนลึกๆ อยู่ภายในจิตใจของเขาเลยว่ามันคืออะไร เหตุไฉนเขาถึงต้องทำตัวเกกมะเหรอเกเรเยี่ยงนี้

นั่นเป็นเพราะ... ท่านมัวแต่หลงเชื่อเมีย แต่กลับไม่เคยเชื่อเขา

เขา...นายพระเพลิง ลูกชายที่ท่านเฝ้าบอกว่ารักและเป็นห่วงเสมอมา

ด้วยเหตุนี้...เขาจึงไม่ต้องการจะอยู่ในบ้านที่ตัวเขาไม่เคยได้รับความรัก ความเอาใจใส่ใดๆ เลยให้นานเกินกว่าอีกแค่วินาทีเดียว เพราะความทรงจำอันเลวร้าย ใบหน้าของยายแม่มดที่คอยหลอกหลอนให้รู้สึกโกรธเกลียด เป็นทุกข์ ซ้ำร้ายความเหงาหงอยโศกเศร้าที่เกาะกินใจ ยามเมื่อเขาถูกทิ้งไว้ตามลำพังทุกครั้งที่บิดาต้องไปปฏิบัติราชการยังแดนไกล มันจะยิ่งตามราวีมิให้หัวใจของเขาได้รู้จักกับคำว่า เป็นสุข

เขาจมอยู่กับความหงอยเหงาเปล่าเปลี่ยวและน้ำตามามากเกินพอแล้ว

ในเมื่อพ่อไม่เคยเห็นค่าในตัวเขา ไม่แม้แต่จะรับฟังความทุกข์โศกที่เขาได้รับมาโดยตลอด หนำซ้ำยังไม่เคยคิดจะทำความเข้าใจในสิ่งที่เขาเป็นเลยสักนิด นอกเสียจากจะเห็นดีเห็นงามกับเมียจอมลวงโลก ช่วยกันถีบเขากระเด็นให้ไปอยู่ที่อื่นโดยไม่คิดเหลียวแล

แล้วเรื่องอะไรเขาจะต้องนึกถึงจิตใจของพ่อด้วยล่ะ?

ต่อจากนี้ไป...เขาจะทำตามใจ เป็นคนพาลให้ยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ ถึงแม้มันจะตั้งอยู่บนความทุกข์ของท่านก็ตามที!


โปรดติดตามตอนต่อไป...

 



แซ่บบบ...ยกพริกมาทั้งสวนเลยค่าตอนนี้

นางเสือกับนายสิงห์เขาเจอกันแต่ละที 

เขาสาดความดุเด็ดเผ็ดมันส์ใส่กันไม่ยั้ง

นี่แค่ยกแรกนะคะ ยก2...3...4... จัดเต็มกว่านี้แน่นอน

อยากรู้ อยากแซ่บ ต้องตามตอนต่อไปนาจาาาา



ใครสนใจหรือยังอ่านไม่จุใจ สามารถโหลดได้ที่ร้านอีบุ๊คชั้นนำนะคะ

รีบไปโหลดเก็บไว้ตามลิงก์นี้เลยค่า




อ้อมกอดแห่งธารา
ชมจันท์
www.mebmarket.com
พระเพลิง สัจจะอมรกุล มนุษย์ขวางโลก เจ้าของฉายา ‘พระเพลิงเริงโลกันตร์’ บุตรชายเพียงคนเดียวของนายพลใหญ่ ชิงชังทุกอย่างที่บิดานั้นเห็นชอบหากท่านหันซ้าย เขาจะหันขวา หากท่านบอกว่าดี เขาจะกลับให้เป็นเลวยิ่งโดยเฉพาะเมื่อท่านชื่นชม ธารน้ำ แม่ยาจกสาวที่ไม่มีสิ่งใดเทียบเคียงเขาได้เลยสักนิดแล้วมีหรือที่คนอย่างนายพระเพลิงจะไม่ตามพร่าผลาญจองล้างหล่อนให้สาแก่ใจทว่าเจ้าตัวกลับไม่เคยสำเหนียกเลยว่า...มวลธาราอันน้อยนิดที่สามารถยืดหยัดอดทนได้ทุกสภาวะเช่นหล่อนจะเป็นคนที่ช่วยโอบอุ้มหัวใจที่บอบช้ำของเขาเอาไว้ด้วยความชุ่มฉ่ำ เย็นสบายทำให้เพลิงพายุลูกใหญ่กลายเป็นแค่ดวงไฟที่แสนอบอุ่นตลอดกาล...

19 ความคิดเห็น