อ้อมกอดแห่งธารา

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 8. ก่อกวน 1/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 มี.ค. 60

                                                     8. ก่อกวน 1/2



กว่าพระเพลิงจะมาถึงสำนักงานใหญ่ของคุณหญิงรุ่งฤดีผู้เป็นแม่ที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับอาหารแปรรูปผลิตขายทั้งในและนอกประเทศ ก็ปาเข้าไปเป็นเวลาสายโด่งแล้ว เพราะบริษัทแห่งนี้เริ่มต้นทำงานตอนแปดโมงครึ่ง แต่คนมาสายกลับเหยียบเท้าเข้าอาคารเกือบเที่ยง ซ้ำยังไม่มีทีท่าเร่งรีบหรือร้อนรนอีกต่างหาก เหมือนกับว่าเจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจจะมาทำงานอย่างนั้นแหละ

ร่างสูงเดินอ้อยอิ่งขึ้นลิฟท์ไปอย่างสบายอารมณ์ เป้าหมายแรกที่เขาจำต้องทำก็คือเข้ามาฝากเนื้อฝากตัวกับยายแม่มดที่เห็นเขาเป็นดังหอกข้างแคร่เสมอมาตั้งแต่เล็กจนโต ฉะนั้นจึงไม่มีเหตุผลอันใดที่ตนจะต้องให้ความเคารพยำเกรงผู้หญิงสองหน้าที่ไม่เคยแม้แต่จะคิดดีทำดีกับเขาสักครั้ง

ทันทีที่พระเพลิงมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องประธานกรรมการบริหารใหญ่ เขาก็ใช้มือทั้งสองผลักบานประตูเข้าไปอย่างแรง เพื่อจงใจจะหาเรื่องเจ้าของห้อง โดยไม่เหลือบแลเลขาสาวที่พยายามร้องห้ามตนให้เสียสายตาเลยสักนิด

ปั้ง! เสียงกระแทกประตูอย่างไร้มารยาท ทำให้คุณหญิงรุ่งฤดีละสายตาจากกองเอกสารที่กำลังอ่านอยู่ เงยหน้าขึ้นมองคนอวดดีที่กล้าทำกิริยาอันต่ำทรามเช่นนี้ต่อหน้าเธอ

คุณพี่น่าจะได้สั่งสอนเรื่องมารยาทขั้นพื้นฐานกับเธอมาบ้างนะ แล้วทำไมถึงยังทำตัวต่ำๆ เหมือนเด็กข้างถนนแบบนี้ล่ะ? หล่อนเปิดฉากบริภาษอีกฝ่ายก่อนทันที

สงสัยผมคงเลือกจำเอาด้านไม่ดีของคุณมามั้งครับ เพราะตอนเด็กๆ ผมเห็นคุณชอบแว้ดๆ ผมอยู่บ่อยๆ มากกว่าตอนที่พ่อโอ๋ผมซะอีก

ไอ้เด็กเหลือขอ!” เสียงแหลมปรี๊ดแผดดังลั่นห้องด้วยความเดือดดาลอย่างสุดทน

แต่คนต้นเหตุหาได้สะทกสะท้าน แถมยังเดินโฉบมาหย่อนกายลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟานุ่ม โดยไม่รีรอให้เจ้าของห้องเอ่ยปากเชื้อเชิญด้วยซ้ำ

จุ๊ๆๆ นิ้วเรียวยาวยกขึ้นแนบริมฝีปาก อย่าเพิ่งโมโหสิครับคุณหญิง...

พระเพลิงพูดค้างไว้เพียงแค่นั้น เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เขาจึงแสร้งปรับคำพูดเสียใหม่ให้ฟังดูเหมาะสมยิ่งขึ้น

ไม่สิ ต้องเรียกว่าคุณแม่ถึงจะถูกกว่านะครับ ปากหยักแบะราวกับเป็นเสนียดที่ต้องเอ่ยคำนั้น ก่อนจะกล่าวต่อไปอย่างยียวนว่า ทำไมทีตอนอยู่ต่อหน้าคุณพ่อ ผมไม่เห็นคุณแม่จะโกรธจนตัวสั่นขนาดนี้เลยล่ะครับ หรือว่าพยายามรักษาภาพพจน์?

มันจะมากไปแล้วนะ!” คุณหญิงรุ่งฤดีตวาดก้อง พลางชี้หน้าด่า ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของแกนะ จะได้มาพูดจาลามปามกันแบบนี้

ผมก็ไม่ได้พูดเล่นนี่ครับ ผมถามเรื่องจริงต่างหากละ เจ้าตัวแกล้งทำหน้าซื่อตาใส ก่อนจะย้อนกลับไปจนคนฟังแทบจะเต้นผาง ทำไมครับ คำถามของผมมันแทงใจคุณมากนักรึไง ถึงได้ไม่กล้าตอบ

คุณหญิงผู้สูงศักดิ์ไม่พูดพร่ำอะไร แต่กลับลุกจากเก้าอี้เดินตรงดิ่งมายังไอ้คนอวดดีที่เธอเฝ้านึกจงเกลียดจงชังเป็นนักหนา จะให้เธอรักไอ้เด็กนรกคนนี้น่ะเหรอ... ชาติหน้าตอนบ่ายๆ เถอะ

ลูกตัวรึก็ไม่ใช่!

แถมไอ้เด็กเวรมันยังมาแย่งความรักของสามีไปจากเธอ!!

และที่สำคัญ มันคงจ้องจะฮุบสมบัติที่เธอเพียรหามาทั้งชีวิตด้วยแน่!!!

ก็ดูมันสิ โตจนปัดป่านนี้แล้ว เคยทำตัวเป็นโล้เป็นพายซะที่ไหน...

ขณะเดียวกันคนรู้ทันก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง  ในเมื่อเขากล้ายั่วโมโหยายแม่มดให้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเสียขนาดนี้ คนช่างหาเรื่องอย่างเขาก็ต้องเตรียมพร้อมรับศึกที่กำลังจะเกิดขึ้นเป็นของธรรมดา

ดังนั้นเมื่อฝ่ามือพิฆาตเงื้อขึ้นสูง หมายจะตวัดลงมาบนซีกหน้าของเขาให้จั๋งหนับ มือหนาจึงคว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนของอีกฝ่ายเอาไว้ได้ทันท่วงที ก่อนจะออกแรงสะบัดมือแห้งเหี่ยวนั้นออกไปให้พ้นๆ ตัวด้วยความรังเกียจ ทำเอาคนที่มีพละกำลังน้อยกว่าถึงกับเซไปด้านหลัง จวนเจียนจะล้มไม่ล้มอยู่รอมร่อ

ไอ้พระเพลิง!” รุ่งฤดีจิกหัวเรียกเจ้าตัวอย่างเจ็บใจ

ต่ำ!” อีกฝ่ายเองก็ใช่ย่อย เขากระแทกเสียงตอกกลับทันควัน เรียวปากหยักลึกเหยียดออกเกือบจะเป็นเส้นตรง นี่น่ะเหรอการกระทำของคุณหญิงที่ชอบเรียกตัวเองว่าผู้ดี

แกต้องการจะยั่วให้ฉันหัวใจวายตายใช่ไหมไอ้เด็กนรก!?

ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่ควรถือโทษโกรธเคืองลูกนอกคอก ซึ่งเธอต้องจำใจยอมรับเพราะความรักที่มีต่อสามี แต่ทุกๆ ครั้งที่ได้ประทะคารมกับมัน สติ ความนึกคิด หรืออะไรก็แล้วแต่ที่พอจะช่วยควบคุมตัวเธอได้ก็มักจะพร่าเลือนหายไปเสียหมด

ยั่วคุณ? คนถูกถามเลิกคิ้วขึ้นสูง ทำไปแล้วผมจะได้อะไร?

แกก็จะได้ฮุบสมบัติของฉันยังไงละ หล่อนตะโกนใส่หน้าบุตรชายแต่ในนามอย่างลืมตัว ทำเอาคนฟังยิ่งรู้สึกรังเกียจในความโลภโมโทสัน หวงทรัพย์สมบัติของคนตรงหน้าขึ้นมาจับใจ

เป็นเพราะไอ้ความงกหวงก้างแบบนี้มิใช่หรือ... หล่อนถึงได้เพียรกีดกันเขาทุกวิธีทาง จนกระทั่งสามารถเป่าหูให้คนเป็นพ่อถีบส่งเขาไปไกลถึงเกาะอังกฤษอันกว้างใหญ่ไพศาล...

ประเทศที่เขาไม่เคยคิดว่ามันคือ บ้าน!

ฮึ! พวกสมองกลวง พระเพลิงกระตุกยิ้มสังเวชใจในตัวอีกฝ่าย

แกพูดอะไร? คนได้ยินไม่ถนัดย้อนถาม

แต่คราวนี้คำตอบกลับไม่เหมือนเดิม เพราะคนพูดตั้งใจจะกวนประสาทให้คนฟังอกแตกตาย

ผมบอกว่ามันเป็นความคิดที่เข้าท่า คุณน่าจะรีบๆ ไปสบายได้แล้ว ไม่ต้องมาคอยนั่งกอดสมบัติอยู่แบบนี้อีก ส่วนผมก็จะเอาเงินทองมานอนใช้เล่นแทนคุณเอง

แก! แก! ไอ้... โอ๊ย!”

พอได้ฟังคำพูดคำจาที่ไอ้เด็กเปรตกล้าแช่งชักตน แถมมันยังบอกจะชุบมือเปิบอ้างสิทธิ์การเป็นทายาทเพียงคนเดียวของเธอและท่านนายพลตามกฎหมายเข้าครอบครองแก้วแหวนเงินทองส่วนตัวทั้งหมด รุ่งฤดีก็ยิ่งบังเกิดความเกรี้ยวกราด ทนไม่ได้ ถึงขนาดออกอาการเจ็บเสียดที่หน้าอก จนหายใจหายคอไม่ทัน

ฉะนั้นก่อนที่เธอจะบันดาลโทสะไปมากกว่านี้ ถึงขั้นหน้ามืดเป็นลมตายไปอย่างที่ไอ้คนปากมอมมันว่า รุ่งฤดีจึงรีบโบกไม้โบกมือไล่เจ้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของผู้เป็นสามีให้ไปพ้นๆ หน้าเธอเสียโดยเร็ว

ไป! แกไสหัวออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่ยังงั้นฉันจะเรียกยามมาลากแกโยนออกไปนอกตึก

คิดว่าผมกลัวรึไง? คนถูกขู่ทำตาลุกวาว พร้อมจะลองดี

แต่แล้วเจ้าตัวก็เกิดคิดอะไรเด็ดๆ ขึ้นมาได้...

ก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้รีบกลับบ้านไปบอกพ่อซะทีว่าคุณไม่มีงานให้ผมทำ เลยไล่ผมกลับ

ไอ้พระเพลิง!” ยิ่งต่อล้อต่อเถียงกับคนสามห้าวมากเท่าไร เธอก็ยิ่งเดือดดาลมากขึ้นเท่านั้น เสียงสั่นพร่าจึงเค้นถามอย่างคนใกล้จะหมดความอดทนเต็มที แกอยากจะกวนประสาทฉันนักใช่ไหม?

ดูแล้วยังไม่รู้อีกเหรอครับ? พระเพลิงยักไหล่กลับอย่างกวนๆ

ก็ดี ถ้าอย่างนั้นฉันจะให้แกอยู่กวนฉันจนสมใจไปเลย คุณหญิงรุ่งฤดีกล่าวอย่างมีเลศนัย

หมายความว่าไง? คราวนี้คนถามเอ่ยเสียงห้าวเอาเรื่องน่าดู

ก็หมายความว่าถ้าแกก้าวขาออกจากที่นี่ก่อนห้าโมงเย็นแม้แต่วินาทีเดียวละก็ ฉันจะรีบแจ้นไปฟ้องคุณพี่เหมือนกันว่า ไอ้คนไม่เอาไหนที่คุณพี่ส่งมาช่วยงาน มันโดดร่มหนีไปตั้งแต่หัววันแล้วน่ะสิ ดูสิ! แกจะแก้ตัวยังไง

ยายแม่มด!” พอถึงคราวที่ตนถูกกดดันบ้าง คนรองบอนจึงตะโกนเรียกฉายาของคนที่ตนตั้งให้อย่างหัวเสีย

แต่แทนที่คนฟังจะโกรธ หล่อนกลับกระตุกรอยยิ้มเยาะ สีหน้าดูพึงพอใจมากขึ้นจากเมื่อครู่เป็นเท่าตัว เมื่อหล่อนแก้เกมได้สำเร็จ

ไปสิ ฉันเตรียมกรงขัง อุ๊ย! ไม่ใช่ ต้องบอกว่าห้องทำงานไว้ให้แกแล้ว คุณหญิงจอมเจ้าเล่ห์บุ้ยปากไล่บุตรชายตามกฎหมายอย่างกำชัย

ยายผู้ดีจอมปลอม คิดว่าทำแค่นี้แล้วจะชนะฉันได้รึไง? ชายหนุ่มหน้าตาบูดบึ้งตะคอกถามด้วยความขัดเคือง

ถึงจะไม่ชนะ แต่อย่างน้อยฉันก็ทำให้แกเจ็บใจอยู่ไม่ใช่เหรอ...ไอ้พระเพลิง? คนเป็นแม่แค่ในนามสวนกลับอย่างเจ็บแสบไม่แพ้กัน เล่นเอาเจ้าตัวเงียบปากลงทันควัน รุ่งฤดีเลยได้ทีรีบอาศัยจังหวะนี้ปราบพยศคนดื้อด้านเสีย ก่อนที่มันจะทันฟื้นตัวกลับมาเล่นงานเธอต่อ

กลับไปนั่งว่างๆ รออยู่ในห้องก่อนก็แล้วกัน พอถึงห้าโมงเย็นเมื่อไหร่ แกค่อยสแกนนิ้วมือกลับได้ ส่วนเรื่องงานแกไม่ต้องกลัวนะ เพราะฉันจะไม่ยอมให้คนไร้แก่นสารอย่างแกได้แตะแม้แต่เศษกระดาษสักใบ

คนพูดเชิดหน้า เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะประจำตำแหน่งเหมือนเดิม ทิ้งให้อีกฝ่ายยืนมองเธอตาขวางเพราะทำอะไรไม่ได้อยู่เพียงครู่ ก่อนจะกระแทกเท้าปึงปังจากไปด้วยความหงุดหงิดอารมณ์เสียเป็นที่สุด

 

พระเพลิงเดินเป็นหนูติดจั่นวนไปเวียนมาอยู่ภายในห้องด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่าน สายตาก็เพียรส่องดูเข็มของนาฬิกาแขวนบนผนัง ราวกับจะใช้กระแสจิตเร่งเวลาให้หมุนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพื่อที่เขาจะได้ก้าวขาออกจาก กรงขังแสนหรู ของยายแม่มดไปเสียที

แต่ไม่ว่าจะเดินวนจนเมื่อยแล้วเมื่อยอีกสักกี่สิบรอบ คนขี้เบื่อก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากรอเพียงอย่างเดียว หนำซ้ำพอเดินมากๆ เข้าจนตัวเองใกล้จะเป็นประสาทอยู่รอมร่อ พระเพลิงจึงเดินย้อนกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ดังเดิมเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะเปิดโทรทัศน์ดูรายการต่างๆ ไปแทน

จากตอนแรกที่กะจะนั่งเล่นฆ่าเวลา แต่ในเมื่อมันไม่มีอะไรจะให้เขาทำได้ดีไปมากกว่านี้ ร่างสูงจึงจำใจเปิดโน่นนี่นี้นั้นไปเรื่อยเปื่อย จวบจนรู้สึกเบื่อ คุณชายผู้แสนเอาแต่ใจเลยหันมาเปิดเกมไพ่ในเครื่องคอมพิวเตอร์เล่นต่อไปแก้เซ็ง กระทั่งในที่สุดเขาก็เริ่มปวดตา พระเพลิงจึงหันมาเปิดเพลงฟังไปพลางๆ เพื่อรอเวลาต่อ

บัดนี้ทุกวินาทีมันช่างยาวนานแสนทรมานเหลือเกินสำหรับเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนสายตาของเขากำลังจับจ้องมองเวลาห้านาทีสุดท้ายก่อนจะถึงห้าโมงเย็นพอดิบพอดีเป๊ะ ครั้นเมื่อเข็มยาวเดินมาจนถึงเลขสิบสองบ่งบอกให้เขารู้ว่าได้เวลาเอาคืนยายแม่มดแล้ว พระเพลิงจึงรีบเดินปรี่ออกจากห้องทำงานไป โดยไม่คิดหันมาปิดเครื่องคอมพิวเตอร์หรือไฟฟ้าที่ตนเปิดทิ้งไว้เลยแม้แต่นิด

พอเดินมาถึงห้องทำงานของยายปีศาจแก่ปุ๊บ เขาก็เปิดประตูดังผัวะเข้ามาทันที แต่สิ่งที่ได้พบกลับเป็นความว่างเปล่า ไร้วี่แววแม้แต่เงาคน พระเพลิงยืนงงๆ อยู่หน้าห้องนั้นเพียงครู่ ก่อนที่เลขาของคุณหญิงรุ่งฤดีจะวิ่งกระหืดกระหอบตามเข้ามาประกบ

ยายแม่มดไปไหน? เจ้าตัวหันมาตะคอกถามหล่อนเสียงขุ่น แถมสรรพนามที่เอ่ยขานเรียกเจ้าของห้องก็ไม่มีความเคารพยำเกรงเอาเสียเลย

ยายแม่มด? คนไม่เข้าใจความหมายร้องถามด้วยความสงสัย

ก็เจ้าของห้องนี้ไงละ พระเพลิงร้องบอกด้วยสีหน้ารำคาญใจ

เรื่องง่ายๆ แค่นี้ ทำไมจะต้องให้เขาพูดย้ำซ้ำซากด้วยนะ

อ๋อ คุณหญิงรุ่งฤดีน่ะเหรอคะ?

เลขาสาวพยักหน้ารับ พลางอดนึกสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมคนเป็นลูกถึงไม่มีความเคารพยำเกรง กล้าเรียกคุณหญิงผู้เป็นแม่หยาบคายขนาดนี้

ส่วนคนขี้โมโหไม่ชอบการรอคอยที่ยังไม่ได้รับคำตอบเสียที ก็ตะคอกถามย้ำอีกคำรบ

ฉันถามว่ายายแม่มดไปไหน?

ใบหน้าบึ้งตึงขึงขังราวกับซาตานร้าย ทำให้พนักงานสาวผู้ต่ำต้อยสะดุ้งโหยง รีบลนลานตอบกลับว่า

คะ... คุณหญิงท่านกลับไปแล้วค่ะ

หากทำได้... เธอจะรีบวิ่งแจ้นหนีคุณชายผู้หล่อเหลา แต่กลับมีใบหน้าของปีศาจไปซะเดี๋ยวนี้เลย ก่อนที่เจ้าตัวจะหันมาแยกเขี้ยว ฉีกเนื้อ เถือหนัง หรือสับเธอเป็นชิ้นๆ แทนคนที่เขากำลังโกรธเคือง

ไปไหน? ใบหน้าบึ้งตึงยิ่งดูถมึงทึงมากขึ้น เมื่อได้รับคำตอบไม่น่าอภิรมย์

นะ... น่าจะกลับบ้านค่ะ เลขารีบตอบเสียงอ่อย ไม่ต้องรอให้เจ้าตัวเอ่ยถามซ้ำอีกครั้ง

กลับไปกี่โมง? พระเพลิงกัดฟันถามเสียงกรอดๆ

กะ... ก็... ตั้งแต่บ่ายสามค่ะ คนพูดยืนก้มหน้าไม่กล้าสบตากับคนถาม เพราะไม่อยากจะคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะกลายร่างเป็นอสูรกายไปแล้วหรือไม่

สิ่งที่เลขาสาวคิดนั้น แม้ไม่ใช่ ก็ใกล้เคียง เมื่อบัดนี้ดวงตาคมเรืองรองไปด้วยเพลิงโทสะสีแดงฉาน

หนอย! ยัยแม่มดตัวแสบ หล่อนจงใจแกล้งเขาให้นั่งจิตตกอยู่ในห้องขังบ้าๆ แต่ตัวเองดันหนีกลับบ้านไปสบายใจเฉิบ

มือหนาใหญ่กำหมัดเข้าหากันแน่น บังเกิดความเดือดดาลเพิ่มขึ้นอีกหลายขุมที่ตนดันเสียเหลี่ยมให้คู่อริ

แต่เชื่อเถอะว่า เขาจะไม่ยอมเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อย่างแน่นอน งานนี้มันจะต้องมีการเอาคืน!

และถึงตอนนั้น ไม่ใครก็ใครคงได้คลั่งตายกันบ้างละ!!!  

ยายแก่เจ้าเล่ห์ ถ้าฉันกลับไปถึงบ้านเมื่อไหร่ละก็ หล่อนเจอดีแน่!”

สองขาก้าวพรวดออกไปนอกห้องทันที ทิ้งให้เลขาผู้น่าสงสารยืนขาสั่น ไม่สามารถก้าวขาไปไหนได้อยู่ตรงนั้นอีกพักใหญ่ ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างแม่กับลูก... ผู้เป็นเจ้าของบริษัทคู่นี้

 


โปรดติดตามตอนต่อไป...

 



ถ้าถามคนเขียนว่าคู่ไหนหวานๆ ซึนๆ เซ็กซี่กระชากใจ

ตอบเลยว่า...พระเอกกะนางเอกไงคะ

แต่ถ้าคู่เเซ่บบบบพริกร้อยเม็ด (เอาอยู่มั้ย?) 

ต้องยกให้...คู่แม่ลูกนี่แหละค่ะ

คุณแม่ก้แสนร้าย คุณลูกก้แสนเอาแต่ใจ

เจอกันแต่ละครั้งเรียกว่าทั้งดุทั้งเดือดตายกันไปข้างหนึ่ง

แต่ตอนหน้ากรรมดันไปตกที่นางเอกสู้ชีวิตของเราซะอีก

เพราะคุณชายเขาออกอาการพาลซะแล้ว

งานนี้หนูน้ำจะโดนอะไร? หวิวมั้ย? หวานรึเปล่า?

ไม่บอก!...ต้องตามค่ะ

เอาเป็นว่าใครสนใจหรือยังอ่านไม่จุใจ สามารถโหลดได้ที่ร้านอีบุ๊คชั้นนำนะคะ

รีบไปโหลดเก็บไว้ตามลิงก์นี้เลยค่า




อ้อมกอดแห่งธารา
ชมจันท์
www.mebmarket.com
พระเพลิง สัจจะอมรกุล มนุษย์ขวางโลก เจ้าของฉายา ‘พระเพลิงเริงโลกันตร์’ บุตรชายเพียงคนเดียวของนายพลใหญ่ ชิงชังทุกอย่างที่บิดานั้นเห็นชอบหากท่านหันซ้าย เขาจะหันขวา หากท่านบอกว่าดี เขาจะกลับให้เป็นเลวยิ่งโดยเฉพาะเมื่อท่านชื่นชม ธารน้ำ แม่ยาจกสาวที่ไม่มีสิ่งใดเทียบเคียงเขาได้เลยสักนิดแล้วมีหรือที่คนอย่างนายพระเพลิงจะไม่ตามพร่าผลาญจองล้างหล่อนให้สาแก่ใจทว่าเจ้าตัวกลับไม่เคยสำเหนียกเลยว่า...มวลธาราอันน้อยนิดที่สามารถยืดหยัดอดทนได้ทุกสภาวะเช่นหล่อนจะเป็นคนที่ช่วยโอบอุ้มหัวใจที่บอบช้ำของเขาเอาไว้ด้วยความชุ่มฉ่ำ เย็นสบายทำให้เพลิงพายุลูกใหญ่กลายเป็นแค่ดวงไฟที่แสนอบอุ่นตลอดกาล...

19 ความคิดเห็น