นางสาวพราวเสน่ห์

ตอนที่ 6 : บทสอง : นางฟ้ากับโจรห้าร้อย 2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 พ.ค. 62

บทสอง : นางฟ้ากับโจรห้าร้อย 2/2




          “นี่คุณ! ทำอะไร?!

คนที่เข้าใจมาตลอดว่านอกจากตัวเองแล้วไม่มีใครยืนอยู่ตรงนี้อีกสะดุ้งโหยง รีบหันขวับไปทางต้นเสียง ก่อนจะเบิกตาโต เมื่อพบกับผู้ชายท่าทางห่ามๆ กำลังยืนจังก้า กอดอก มองมาที่เธอด้วยสายตาตำหนิ

“เอ๊ะ! นี่นายโผล่มาจากไหน!?”

“ผมจะ โผล่ มายังไง ไม่สำคัญ แต่ไอ้คน เฮงซวยที่คุณว่า มันเกี่ยวอะไรกับมอเตอร์ไซค์ผมไม่ทราบครับ?”

ชิชย์เลิกคิ้วถาม ท่าทีขึงขัง ขณะย้อนถามคำที่หล่อนพูดไม่สุภาพ ส่งผลให้หญิงสาวที่มีชนักติดหลังออกอาการเลิ่กลั่ก รีบกลบเกลื่อนเหมือนคนไม่มีความผิดติดตัวทันที

“อะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย อย่ามากล่าวหากันพล่อยๆ นะ!

“ก็ผมเห็นอยู่ตำตา คุณยังจะบอกว่าไม่ได้เตะรถผมอีกรึไง?”

“ฉันไปทำตอนไหน เมื่อไร หลักฐานก็ไม่มี ยังจะมีหน้ามาว่าคนอื่นเขาอีก นายนั่นแหละที่ไม่มีมารยาท นายแอบมานั่งมองฉันอยู่ใช่ไหม” พราวรัศมีเถียงกลับอย่างไม่ยอมจนแต้ม

คนฟังยกมือข้างหนึ่งเท้าสะเอว กลอกตาไปมากับข้อกล่าวหางี่เง่า พลางถามตัวเองว่า

นี่หรือเปล่านะ เสน่ห์ ของหล่อนที่เขามองหา...

ผู้หญิงตรงหน้า หลงตัวเองซะไม่มี!

“ผมนั่งทนโท่อยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้ว คุณนั่นแหละที่ไม่มีตาดูเอง”

“อ๊ายยย!! คนปากเสีย!

เจ้าหล่อนกรีดร้อง มองเขาตาเขียวปั๊ด ก่อนจะสะบัดเสียงตอบห้วนๆ

“ตาฉันน่ะมี แต่เอาไว้มองของสวยๆ งามๆ เท่านั้น นายเล่นเข้าไปนั่งสิงอยู่ในมอเตอร์ไซค์ผุๆ แบบนั้น ใครจะไปมองเห็นล่ะ”

“อ้อ...มองไม่เห็น ก็เลยถือวิสาสะเที่ยวเตะรถคนอื่นเล่นง่ายๆ อย่างนั้นสิ” คนฟังประชดถาม

“ก็ฉันบอกแล้วว่าไม่ได้ทำ นายอย่ามาปรักปรำกันนะ” ผู้ร้ายปากแข็งยังคงปฏิเสธเสียงหลง

“เมื่อกี้ผมว่าผมพูดชัดแล้วนะ ก็ผมเห็นอยู่เต็มสองตาตัวเอง คุณยังจะแถอยู่อีก”

“งั้นก็เอาหลักฐานมาโชว์สิ” หญิงสาวเชิดหน้าร้องท้าอย่างมั่นใจ

“ตกลงจะไม่ยอมรับดีๆ ใช่ไหม?” เขาถามเสียงสูง พร้อมกับสาวเท้าเข้าไปใกล้

แม้จะเริ่มหวั่นใจ แต่พราวรัศมียังคงยืนกรานหนักแน่นคำเดิม

“ไม่!

“ได้!” ชิชย์กระตุกยิ้มนิดๆ ที่มุมปาก “งั้นผมจะงัดหลักฐานให้คุณดู”

ทีแรกชายหนุ่มตั้งใจแค่จะขู่ให้หญิงสาวยอมสารภาพ แต่พอเห็นท่าทางขลาดๆ ยามถูกเขาคุกคาม ชิชย์ก็ยิ่งสาวเท้าเข้าหา จนหญิงสาวถอยหนีไม่เป็นกระบวนท่า หน้าตาตื่น ปากร้องแหว

“ยี้!! อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ!

ท่าทางหวาดกลัวแกมรังเกียจ แถมยังหลับตาปี๋ เบือนหน้าหนี ชี้นิ้วสั่ง ทั้งที่มือหล่อนสั่นระริก มันทำให้ชิชย์อดขำหล่อนในใจไม่ได้ เขาต้องกลั้นหัวเราะแทบตาย กว่าจะเก๊กหน้า ทำตาดุๆ ย่างสามขุมเข้าไปหา จงใจสอดมือลงในกระเป๋ากางเกงช้าๆ ราวกับกำลังจะหยิบอาวุธร้ายแรงอะไรสักอย่างขึ้นมา ทำเอาคนที่ถูกแกล้งยิ่งอกสั่นขวัญผวา หันหน้ามามองเขา ทำตาปรอยเหมือนลูกแกะน้อย รอคอยให้หมาป่าอย่างเขาเปลี่ยนใจไม่ขย้ำ

“เอาละๆ ฉันยอมรับก็ได้ ฉันไม่ได้ตั้งใจ

หล่อนยกมือขึ้นกันแผงอกเขาที่กำลังเคลื่อนเข้าไปใกล้ทุกขณะ ชิชย์ได้แต่นึกเสียดาย ที่จริงเขาอยากจะประชิดตัวหล่อนอีกสักนิด พอให้ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายหล่อน แล้วจึงค่อยถอยฉาก แต่หญิงสาวกลับยอมแพ้เสียเองกลางคัน โดยที่เขายังไม่ได้ลงมือแกล้งอะไรหล่อนมากมายเลย แค่ทำหน้าเหี้ยมนิดๆ โหดหน่อยๆ หล่อนก็ขวัญหนีดีฝ่อเสียแล้ว ชิชย์เลยต้องตัดใจ เลิกรุกไล่ ทว่าก็ลอบยิ้มอย่างสมใจ เมื่อสุดท้ายหล่อนก็ยอมรับความผิดของตัวหน้าตาตื่น

ไม่คิดว่าการขู่หล่อนเล่นๆ แค่นี้ มันจะได้ผลเกินคาด สงสัยหนวดเคราเขาคงจะเริ่มรกรุงรัง หล่อนถึงได้ทำอย่างกับเขาเป็นฆาตกรใจโฉด เฟรดดี้ แห่งศุกร์สิบสาม นึกๆ ก็อดสงสารหล่อนไม่ได้ ชิชย์จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจากคราแรกเท่าตัว

“ถ้ายอมสารภาพออกมาดีๆ ซะตั้งแต่ทีแรกละก็ ผมคงไม่ต้องใช้ลูกไม้หรอก”

“ลูกไม้?”

พราวรัศมีนิ่วหน้า ก่อนจะพลันนึกได้ขึ้นมา เมื่อเห็นดวงตาเจ้าเล่ห์ฉายแววพอใจ ผู้ชายคนนี้แกล้งทำให้เธอตกใจกลัว เพื่อจะได้ยอมรับว่าเธอเตะรถเขาใช่ไหม...

แทนคำตอบ รอยยิ้มขันก็ผุดขึ้นบนมุมปากของอีกฝ่าย ตอกย้ำความมั่นใจให้เธอ พราวรัศมีเลยยิ่งโมโห

หนอย! คิดว่าคนอย่างพราวนี่จะยอมง่ายๆ รึไง ฝันไปเถอะ!!

“นี่นายหลอกฉันงั้นเหรอ?” เซเลบสาวแว้ดถาม หน้าตาเอาเรื่อง เปลี่ยนท่าทีไปอย่างว่องไว

“ทีนี้คุณยังคิดจะกลับคำว่าไม่ได้ทำอีกไหมล่ะ?”

“ถ้าใช่ แล้วมีอะไรไหม”

“ผู้หญิงอย่างคุณนี่...น่าจะเอาไปเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์หลังป่าช้าจริงๆ” ชิชย์สบถอย่างหัวเสีย ชักจะหงุดหงิด เริ่มไม่สบอารมณ์อีกครั้ง แถมยังไม่สนอีกด้วยว่าคนฟังแทบจะดิ้นเร่าๆ กับคำกล่าวแบบมีนัยยะของเขาหรือเปล่า

“นายพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง พูดมาให้ชัดๆ นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเอาเรื่องนาย โทษฐานหมิ่นประมาท”

“ผมพูดยังไง ความหมายก็ตามนั้นแหละครับ แล้วแต่คุณจะตีความ” ชิชย์ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ

“กรี๊ด! นายด่าฉัน! นายหาว่าผู้หญิงอย่างฉันเป็นผีเน่าขนาดต้องรีบเอาไปหมกอยู่หลังป่าช้า จะได้ไม่ต้องมีใครมาเจอะเจอเลยยังงั้นเหรอ นายกล้าดียังไง มีสิทธิ์อะไรมาว่าฉันแบบนี้!

พราวรัศมีกระทืบเท้า แผดเสียงดังด้วยความโกรธจัด ผิดกับผู้ชายที่ต่อว่าเธอลิบลับ เขาแค่ทำหน้านิ่งๆ ย้อนถามกลับ

“ก็หรือไม่จริงล่ะ คุณมันเป็นพวกนิสัยเสียผิดกับหน้าตา เตะรถผมแล้วไม่ยอมรับ อย่างนี้เขาเรียกว่าเสียมารยาท”

“กรี๊ดดด! หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ นายจอดรถไม่ดีเองต่างหาก เล่นจอดขวางที่ขวางทางแบบนี้ ฉันก็ต้องเดินสะดุดบ้างเป็นธรรมดาสิ”

ข้ออ้างไม่เข้าท่าของผู้ร้ายช่างแถไปเรื่อย ทำให้ชิชย์ถึงกับอึ้ง ยืนตาค้าง


*********************************************************************

ค่ะ! เป็นชมก็อึ้งค่ะกับมุกเเก้ตัวของนางเอก

จะแถทั้งที เอาที่มันเข้าท่ากว่านี้หน่อยก็ไม่ได้

แบบนี้พี่ชิชย์จะยิ่งหัวฟู โมโหจนเเปลงร่างเป็นพี่ยักษ์รึเปล่า

เอาไว้ลุ้นต่อตอนหน้านะคะ


อ่านแล้วชอบ อ่านแล้วสนุก กด fav. ติดตามไว้นะคะ จะได้อัปเดตก่อนใคร

ยิ่งถ้าถ้าช่วยกดแชร์ หรือ คอมเมนต์ให้ชมอีกหน่อย จะขอบคุณมากๆ ค่ะ


พบกับ นางสาวพราวเสน่ห์ ในรูปแบบอีบุ๊กได้แล้วที่เมพ

จัดโปรโมชั่นลดแรง 199 บาทจาก 370 บาท

อาทิตย์เดียวเท่านั้น ห้ามพลาดนะคะ!!!!!

ชมจันท์
ชีวิตของนางสาวพราวเสน่ห์ เซเลบแถวหน้าอย่าง พราวรัศมี ต้องด่างพร้อย เพราะ เชนทร์...เจ้าของรอยยิ้มละลายใจ ที่ชิ่งหนีเธอไปเพียงแค่เดตแรก สร้างความอับอา...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

3 ความคิดเห็น