นางสาวพราวเสน่ห์

ตอนที่ 34 : บทแปด: ฟ้าฝนเป็นใจ 8/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    25 มิ.ย. 62


บทแปด: ฟ้าฝนเป็นใจ 8/3





                       

                    “ดีแล้ว คุณจะได้ไม่เป็นหวัด”

                    เซเลบสาวหูผึ่ง ยืนนิ่งอึ้งอย่างตกตะลึง เรื่องที่เธอเดาเมื่อครู่เป็นความจริง!!

                    นายชิชย์ถูกวิญญาณพระเอกเข้าสิงหรือเปล่า!!!?

                    ทันเท่าความคิด ปากอวบอิ่มจึงเอ่ยถามลองใจ

                    “แล้วนายล่ะ ไม่กลัวเปียกรึไง?”

                   “ผมเป็นผู้ชาย จะกลัวทำไมกะอีแค่หวัด ไม่เหมือนคุณหรอก กระหม่อมบางออกอย่างนี้ อย่าว่าแต่จะเป็นหวัดเลย แค่จามออกมาสักทีสองที ผมก็กลัวว่าตัวคุณจะปลิวตามลมไปแล้ว”

                    พราวรัศมีจ้องหนุ่มเซอร์ตาโต...นี่เขาห่วงเธอจริงๆ น่ะหรือ?

               หญิงสาวทวนถามตัวเองอีกทีว่าเธอไมได้คิดมากไปใช่ไหม ผู้ชายปากจัด ใจร้าย พูดจาห้วนๆ สุ้มเสียงฟังไม่รื่นหู ไม่มีความอ่อนหวาน อ่อนโยน ยิ่งท่าทางแข็งกระด้าง ดิบๆ ยิ่งบ่งบอกว่าเขาไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรกับเธอเลยสักนิด ก็แค่พูดด้วยความเป็นห่วงที่ลูกจ้างอย่างเขาพึงมีต่อลูกค้าแบบเธอเท่านั้น... 

                    แต่...เธอกลับดีใจ

                    หญิงสาวยอมรับ เพราะมันเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยได้รับจากผู้ชายคนไหน!

                    ที่ผ่านมาทุกคนตกหลุมรักเธอจากรูปกายภายนอก ทั้งความสวย รวย เริ่ด เป็นรวงผึ้งชั้นยอดที่ล่อให้หมู่ภมรกระโจนเข้าหาเธอโดยไม่คิด แต่ไม่เคยมีใครสักคนที่บอกว่าชอบเธอที่เป็นตัวเธอ มองเห็นเนื้อแท้ที่อยู่ข้างในนี้ ไม่มีใครเลยที่จริงใจ ส่วนใหญ่ล้วนป้อนคำหวาน คอยประจบเอาใจ เมื่อไม่ได้ในสิ่งที่พวกเขาต้องการ ทุกคนก็ตีจาก หายสาบสูญไปจากชีวิตของพราวรัศมีตลอดกาล เธอเลยไม่เคยได้รู้ว่าตัวเองผิดปกติตรงไหน เพราะพอคิดจะหันหน้าปรับความเข้าใจ เริ่มต้นสานความสัมพันธ์รักกันใหม่ พวกเขาก็พากันปิดเครื่อง เปลี่ยนเบอร์โทร. และโบกมือหนีไปเสียแล้ว

                    มีแต่นายชิชย์นี่แหละที่กลับตาลปัตร!?

                    จากคนที่ไม่เคยพูดจาดีๆ ต่อกัน ออกแนวจิกกัดรำคาญด้วยซ้ำ เรียกว่าเคมีความขัดแย้งปะทุขึ้นตั้งแต่ครั้งแรกที่พบหน้า แต่นายชิชย์คนนี้... คนที่เธอคิดว่าชื่อ ชิดชื่อของคนสวนที่สุดแสนบรมเชย... คนที่ไม่ได้ใส่สูทผูกไทจนหล่อเนี้ยบเหมือนพี่ชาย... แถมหน้าตา ท่าทาง และทรงผมก็เหมือนพวกอันธพาลขาเฮี้ยวไม่ผิดเพี้ยน เขากลับเป็นสุภาพบุรุษยิ่งกว่าผู้ชายทุกคนที่เธอเคยพบมา เขาคอยดูแลเอาใจใส่ ปกป้องเธอโดยไม่หวังผลตอบแทนอะไร ทำให้พราวรัศมีรู้สึกเป็นปลื้มราวกับตัวเองเป็นเจ้าหญิงก็ไม่ปาน

               “นี่คุณ...โอ. เค. รึเปล่า?” ชิชย์เอ่ยถาม เมื่อสังเกตเห็นว่าใบหน้าพริ้มเพรานั้นดูแดงซ่านเกินปกติ

                    “ฉัน...ไม่เป็นไร” หญิงสาวอ้อมแอ้มตอบกลับ ก้มหน้างุด

                    “แล้วทำไมถึงหน้าแดงล่ะ?”

                    คนพูดไม่ถามเปล่า ยังก้มหน้าสำรวจใกล้ๆ เพื่อดูให้แน่ใจ พราวรัศมีเลยต้องรีบหันหน้าหนีเป็นพัลวัน หวังให้เขาไม่นึกเอะใจอะไรทั้งนั้นว่าที่สีหน้าและท่าทางของเธอดูเงอะงะเปลี่ยนไป ไม่ใช่เพราะอากาศรอบกายที่เย็นลง ทว่ามันเป็นเพราะไออุ่นจากตัวเขาต่างหากที่ทำเอาหัวใจของเธอยิ่งสั่นไหว

               พราวรัศมีรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งไหลไปทั่วร่าง วงจรหัวใจของเธอพลันชอร์ตกะทันหัน เธอรู้ว่าเขาไม่ได้ถามเพราะอยากจะเอาใจ

                    แล้วทำไมกันล่ะ...?

               หญิงสาวย้อนถามตัวเองอีกครั้ง ไม่ว่าจะมองในแง่มุมไหน เธอก็หาคำตอบให้กับวงแขนที่กางปีกปกป้องเธอราวกับเป็นคนสำคัญไม่ได้ ทั้งๆ ที่มันเป็นเพียงแค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น เขาไม่ชอบเธอ ส่วนเธอก็เหม็นขี้หน้าเขา คนเราถ้าไม่ได้รู้สึกดีต่อกัน ทำไมถึงยังคอยดูแลกันและกันอยู่ล่ะ เธอไม่เห็นประโยชน์ที่จะทำอย่างนั้นเลยแม้แต่น้อย

                    หญิงสาวครุ่นคิดด้วยความสงสัย ขณะค่อยๆ ช้อนตาขึ้นลอบชำเลืองมองเขา เจ้าตัวไม่ได้หันมามองเธอหรอก เพราะเอาแต่จ้องออกไปด้านนอกตู้โทรศัพท์สาธารณะเพียงท่าเดียว ในใจคงคิดเหมือนกับเธอว่าเมื่อไรฝนจะหยุดตกสักที เขาจะได้ไม่ต้องเสียเวลาอยู่กับเธออย่างนี้...

               พราวรัศมีเองก็ไม่อยากจะยืนบดเบียดอยู่ใกล้กันกับเขานานนัก เพราะฟีโรโมนเพศชายที่เขาปล่อยออกมา จะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม มันกำลังเล่นงานหัวใจเธอให้หลอมละลาย ก็ใครจะไปคาดคิดล่ะว่าเมื่อยืนเทียบกันจริงๆ ชายหนุ่มจะมีรูปร่างสูงใหญ่ กำยำ ไหล่กว้าง แผงอกยกขึ้นอย่างสง่าผ่าเผย ดูน่าเกรงขามระคนให้ความรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยถึงขนาดนี้ แถมกลิ่นกายของเขาก็ยังหอมกรุ่นจากน้ำหอมชั้นดี ชวนให้คนดมอย่างเธอเคลิบเคลิ้มหลงใหลได้ไม่ยาก ยิ่งเมื่อเจ้าตัวอยู่ในระยะประชิดจนได้กลิ่นลมหายใจของกันและกันแบบนี้ เธอก็ยิ่งสัมผัสถึงตัวตนของเขาได้มากขึ้น...ชัดขึ้น... จนหัวใจที่เต้นระรัวของเธอกำลังจะกระเด้งออกมาอยู่นอกอกรอมร่อ

               ทำไมผู้ชายที่ดูเหมือนกรรมกรอย่างเขา ถึงไม่มีกลิ่นเหงื่อเหม็นอับหรือคราบไคลที่ชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียนน่ารังเกียจเหมือนอย่างที่เธอเคยคิดไว้เลยล่ะ ผิดกับรูปร่างหน้าตาและการแต่งเนื้อแต่งตัวที่ดูซกมกโลโซของเขาลิบลับ ความอยากรู้ผลักดันให้พราวรัศมียื่นหน้าเข้าไปอีกนิด เพราะอยากพิสูจน์ให้แน่ใจ แต่สิ่งที่เธอได้เห็นชัดๆ กลับเป็นมัดกล้ามบนแผงอกที่แทบจะกระแทกตา ซึ่งถูกซุกซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อยืดคอกลมย้วยๆ สีขาวแทน

               อ๊ายยย... นี่เธอเป็นอะไรไป มายืนสำรวจรูปร่างผู้ชายเถื่อนๆ ตรงหน้าอยู่ได้ แถมยังเกือบจะยกมือขึ้นลูบไล้มันอีกต่างหาก ก่อนหน้านี้เธอก็ดันแอบปลื้มกับสิ่งที่เขาทำให้ ขืนหมอนี่รู้เข้าละก็ มีหวังคงหัวเราะเยาะเธอจนฟันร่วงหมดปากแน่

               ไม่! ไม่! ไม่! พราวรัศมีปฏิเสธความคิดฟุ้งซ่านของตนทันควัน มันก็แค่ความประทับใจเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอไม่เคยพานพบมาก่อนเท่านั้นแหละ ไม่ได้มีความสลักสำคัญอะไรกับเธอสักหน่อย อีกสักประเดี๋ยวมันก็จะจางหายเหมือนหมอกควันไปเอง

                  หญิงสาวรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เพราะไม่อยากมองหนุ่มเซอร์ให้ยิ่งคิดอะไรเพ้อเจ้อไปกันใหญ่ ทว่าท่อนแขนกำยำที่ค้ำยันพนังกระจกไว้ก็ยังตามมาหลอกหลอนเธออีกจนได้ ทำให้คนมองแอบทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอพลางอดนึกโมโหไม่ได้ว่า...

                    นี่ฉันจะต้องทนยืนอยู่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันนะ แล้วก็...

                    โอ๊ยยย! ไอ้หัวใจบ้านี่เมื่อไหร่มันจะหยุดตื่นเต้นซะที กลัวนายชิชย์จะไม่ได้ยินเหรอไงยะ


 

*********************************************************************


อย่าว่าแต่คุณหนูพราวนี่จะหวิวๆ หวั่นๆ เลยค่า

คนเขียนและคนอ่านก็เขินระดับสิบเหมือนกัน

อยากถามพี่ชิชย์สักคำว่าทำมายเท่อย่างเน้~~

ลองเจอความน่ารักพี่ชิชย์กระแทกใจแบบนี้ 

มาลุ้นกันต่อว่าคุณหนูพราวนี่จะไหวมั้ย???

ตอนหน้าค่ะ...


อ่านแล้วชอบ อ่านแล้วสนุก กด fav. ติดตามไว้นะคะ จะได้อัปเดตก่อนใคร

ยิ่งถ้าถ้าช่วยกดแชร์ หรือ คอมเมนต์ให้ชมอีกหน่อย จะขอบคุณมากๆ ค่ะ

พบกับ นางสาวพราวเสน่ห์ ในรูปแบบอีบุ๊กได้แล้วที่เมพ

ชมจันท์
ชีวิตของนางสาวพราวเสน่ห์ เซเลบแถวหน้าอย่าง พราวรัศมี ต้องด่างพร้อย เพราะ เชนทร์...เจ้าของรอยยิ้มละลายใจ ที่ชิ่งหนีเธอไปเพียงแค่เดตแรก สร้างความอับอา...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

3 ความคิดเห็น