[JBJ ft.pd101] THEN #ดงเคน #ดงเคนชาติที่แล้ว

ตอนที่ 8 : มีอะไรที่ดูลึกลับจนเกินเข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    7 ก.ย. 61

ในวังหลวงกำลังวุ่นวาย

 

ยิ่งเกิดเรื่องใหญ่ก่อนวันเฉลิมฉลองวันคล้ายวันพระราชสมภพของพระราชายิ่งแล้วใหญ่บรรยากาศในวังดูตึงเครียดไปเสียหมด

 

แต่ซังกยุนก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นไม่มีใครยอมบอกอะไรเขาเลยหลังจากที่ทำหน้าเครียดเมื่อวานเจ้าชายก็พาเขากลับมาโดยไม่พูดไม่จาอะไรไม่มองหน้ากันด้วยซ้ำเรียกง่ายๆว่าเมินกันเสียสิ้นเลยทีเดียว

 

มิหนำซ้ำเช้านี่ยังสั่งทหารไว้ไม่ให้เขาเข้าไปหาอีกปกติเดินเข้าออกตำหนักได้ตลอดเวลาด้วยซ้ำ

 

อะไรกันเนี่ย...

 

พอตกบ่ายก็ดั๊นถูกส่งมาอยู่ตำหนักของดงฮันอีกแล้ว..

 

นี่เจ้าเปี๊ยกมันเกิดอะไรขึ้นน่ะทำไมทุกคนดูเครียดซังกยุนที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนพื้นเงยหน้าถามเคนตะที่กำลังจัดกองกระดาษบนโต๊ะหนังสือของเจ้าชายดงฮัน

 

วันนี้ท่าทางแล้วเรื่องจะใหญ่มากจริงๆเพราะขนาดเจ้าชายน้อยที่ปกติแทบไม่มีบทบาททางการปกครองยังถูกเรียกตัวไปเข้าเฝ้า

 

เช้านี้ผู้สูงศักดิ์ที่สุดในแผ่นดินมีสีหน้าพิโรธโกรธเคืองอย่างเห็นได้ชัดแววตาคมกริบดุดันมองจ้องลงมาจากบัลลังก์ใหญ่ทอดไปยังร่างสูงของโอรสคนรองที่คุกเข่าก้มหัวชิดพื้นอยู่กลางท้องพระโรง

 

ที่ด้านตรงข้ามหน้าทางเข้านั้นปรากฏร่างบอบบางของหญิงสาวผู้งดงามในชุดผ้าไหมชั้นดีและเครื่องประดับเต็มตัวกำลังเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ

 

เมื่อพระสนมควอนได้รับรายงานว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกับบุตรชายเพียงคนเดียวก็รีบกุลีกุจอขึ้นเกี้ยวมายังท้องพระโรงอย่างร้อนรนเมื่อมาถึงข้างกายพระโอรสนางก็ทรุดกายลงก้มหน้าผากชิดพื้นท่าเดียวกับคนด้านข้าง

 

ฝ่าบาทได้โปรดพระราชทานอภัยโทษให้พระโอรสด้วยเถอะเพคะ!” นางเอ่ยเสียงสั่นกลัวเหลือเกินว่าบุตรชายที่แสนล้ำค่าจะถูกสั่งประหาร

 

นางเคยหยิ่งผยองเชิดหน้าชูตาอยู่ในวังหลวงได้เพราะให้กำเนิดพระโอรสที่แสนสมบูรณ์แบบและเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทได้โดยที่พยายามตามหาหมอและสมุนไพรเพื่อบำรุงตนให้ท้องให้เร็วที่สุดเพื่อให้เเข็งแรงพอที่จะได้ลูกชายทำตามทุกความเชื่อนางพลาดคลอดช้ากว่าพระมเหสีไปแล้วครั้งหนึ่งและหากความผิดพลาดของเขาจะทำให้ตัวเองต้องลำบากนางไม่มีทางยอมหรอกบุตรชายของนางจะต้องยิ่งใหญ่จะมาพลาดท่าด้วยเรื่องเล่นนี้ไม่ได้เด็ดขาดดูยังไงก็รู้ว่าเป็นอุบายที่ล่อเจ้าชายไปติดกับ

 

พระโอรสของพระองค์ถูกหลอกล่อด้วยกลของผู้ไม่ประสงค์ดีได้โปรดทรงเห็นใจเขาด้วยนะเพคะได้โปรดรับสั่งให้หาคนกระทำผิดมาลงโท...

 

เงียบ!พระสุรเสียงของผู้ครองแผ่นดินตวาดใส่หญิงงามที่เอาแต่พูดไม่หยุดพระองค์ทรงกำลังพิโรธอย่างมากกำลังจะใจเย็นลงแต่นางก็ทำให้ทรงรำคาญใจขึ้นอีกหลายเท่าตัว

 

 รู้ตัวหรือไม่เจ้าชาย...ว่าความหุนหันพลันแล่นไม่ไตร่ตรองให้ดีของเจ้าก่อเรื่องใหญ่ขนาดไหน!

 

กองทหารที่ถูกสังหารไปนั้นเป็นกองทหารลับๆที่ทำงานให้ฝ่าบาทมาเนิ่นนานบางคนเป็นขุนพลที่ทรงวางใจถึงขั้นให้ถือพระราชลัญจกรไว้มีหรือจะทรงไม่พิโรธที่มีคนมารุมสังหารเสียสิ้น

 

ข้า...รู้ตัวพะย่ะค่ะแต่เพราะคนของกระหม่อมทรย....

 

เงียบยังไม่เลิกโทษคนอื่นอีกรึเจ้าเป็นผู้นำการพิจารณาไตร่ตรองก่อนการกระทำการใดย่อมเป็นความรับผิดชอบของเจ้าและในเมื่อความผิดพลาดนั้นเกิดจากคำสั่งของเจ้าแล้วเจ้าก็ต้องรับผิดชอบสิ่งนั้นพระราชาตรัสด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

 

แม้จะเป็นอดีตพระโอรสคนโปรดแต่ก็หาได้มีความเมตตาอยู่ในแววเนตรของผู้เป็นบิดาเลยสักนิด

 

ทหาร!นำตัวเจ้าขายไปขังไปหนึ่งเดือนแล้วกักบริเวณเพิ่มอีกสองเดือน!

 

ไม่ได้นะเพคะฝ่าบาท!!พระสนมควอนตกใจเสียจนไม่ทันควบคุมอารมณ์เผลอเงยขึ้นมาตะโกนเสียงต่อหน้าธารกำนัลเหมือนนางจะเพิ่งรู้ตัวจึงรีบก้มหน้าลงไปเช่นเดิม

 

...ขอทรงโปรดพิจารณาอีกครั้งเถอะนะเพคะนางตัวสั่นด้วยความกลัวเพราะตอนนี้ลูกชายของนางคงมิใช่พระโอรสคนโปรดอีกแล้วอีกทั้งนางยังมิใช่ผู้สืบเชื้อสายราชวงศ์หากถูกสั่งประหารคงไม่มีใครช่วยนางได้

 

ขอฝ่าบาททรงโปรดพิจารณาอีกครั้งด้วยเถอะพะย่ะค่ะ!!ขุนนางกว่าครึ่งท้องพระโรงที่ถือข้างฝั่งเจ้าชายสองคุกเข่าคำนับลงกับพื้นเช่นเดียวกับพระสนมและเจ้าชาย

 

แต่นอกจากจะไม่ทำให้พระทัยอ่อนแล้วยังสร้างความรำคาญใจให้ฝ่าบาทเสียอีก

 

คำสั่งของข้าถือเป็นคำขาดทหาร!มาพาตัวเจ้าชายออกไป!

 

สิ้นสุรเสียงรับสั่งเหล่าทหารที่ขึ้นตรงต่อพระราชาก็ตรงเข้ามาหาผู้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นฮยอนบินลุกขึ้นตามแรงฉุดแล้วสะบัดทหารที่จับแขนเขาไพล่หลังออกไป

 

ไม่ต้องข้าเดินเองได้..เขาเอ่ยแล้วทำความเคารพพระบิดาก่อนจะหันหลังเตรียมเดินกลับไปยังประตูแต่กลับถูกพระสนมกอดขารั้งเอาไว้นางอ้อนวอนพระสวามีทั้งน้ำตาเพื่อให้ลดโทษให้บุตรชายแต่นอกจากเสียงสะอื้นอ้อนวอนของหญิงสาวแล้วก็ไม่มีกระแสรับสั่งใดจากผู้อยู่บนบัลลังก์

 

ฮยอนบินถูกลงโทษสามเดือนแต่อีกสองเดือนจะถึงวันเฉลิมฉลองงพระชนมพรรษาครบรอบแล้วซึ่งถือเป็นงานใหญ่หากบุตรชายนางไม่ได้เข้าร่วมคนอื่นคงแย่งความดีความชอบไปเสียสิ้น

 

ที่สำคัญคือนางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันหากถูกตราหน้าว่าเป็นมารดาของพระโอรสตกกระป๋อง

 

นางไม่ยอมหรอก!! อุตส่าห์ไต่เต้ามาจนได้เป็นพระสนมเอกแล้วเชียว!

 

ท่านแม่พอเถิด..เดี๋ยวเสด็จพ่อจะทรงพิโรธหนักกว่านี้...ฮยอนบินก้มลงไปพูดกับมารดาแล้วแกะมือของนางออกจากขาตัวเองพร้อมเดินตามทหารออกไป

 

ใบหน้าหล่อเหลาที่เศร้าหมองก้มลงมองพื้นและเท้าที่กำลังก้าวเดินตามทหารทั้งสามนายห่างออกไปเรื่อยๆจนเสียงน้องไห้ของพระสนมหายไป

 

หนึ่งเดือนในคุกหรอ...

 

ก็ยังดีกว่าถูกปลดหรือถูกประหารล่ะนะ...

 

ที่ท้องพระโรงยังคงก้องไปด้วยเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของพระสนมเอกดงฮันที่ยืนอยู่ข้าพระมเหสีขยับเข้ากอดแขนพระมารดาเขาเม้มปากแน่นแล้วก้มหน้าลงซบพระอังสาของผู้ให้กำเนิดจนนางอดไม่ได้ที่จะยื่นมือมาลูบเกศานุ่มของพระโอรสคนเล็ก

 

แม้จะสะใจที่เห็นพระสนมเอกร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังแต่นางก็อดสงสารฮยอนบินมิได้ก็เห็นกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย

 

แต่ก็ดี...บุตรชายคนโตของนางจะได้มีโอกาสมากขึ้นที่จะได้ครองบัลลังก์ถึงแม้แทฮยอนจะเป็นรัชทายาทแต่ตำแหน่งก็เปลี่ยนกันได้เสมอยิ่งฮยอนบินนั้นแสนเพียบพร้อมแล้วด้วยยิ่งน่ากลัว

 

แต่เวลานี้นางไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว...

 

ขั้วอำนาจในวังหลวงเริ่มสั่นคลอนไปพร้อมกับเปิดช่องทางให้ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดที่แม้แต่พระมเหสียังนึกไม่ถึง

 

.

.

.

 

พี่เคนตะ!!ลงมาเร็วผมอยากคุยกับพี่ไม่งั้นผมปีนขึ้นไปนะ!ดงฮันตะโกนบอกคนตัวเล็ก

 

ถ้าเคนตะไม่ลงมาเขาปีนขึ้นไปจริงๆแน่ต้นแอปเปิ้ลนี้สูงแค่ชั้นกว่าๆปีนแปปเดียวก็ถึง

 

วะ...ไว้วันหลังนะดงฮันวันนี้พี่จะคุยกับซังกยุนก่อน!!เคนตะชี้ไปยังเพื่อนซี้ที่กิ่งข้างๆเจ้าคนหน้าแมวเหวอไปทันที

 

คุยกันมีวันนี้วันหลังด้วยวุ้ย...

 

พี่เคนตะผมนับหนึ่งถึงสามนะ!!!ดงฮันเดินเข้ามาเกาะโคนต้นทำท่าจะปีนขึ้นมาจริงๆ

 

หนึ่ง!!!

 

ดงฮันเดี๋ยวพี่ยังไม่พร้อมจะคุยอ่ะ!

 

สอง!

 

โถทำไงดีๆๆๆ

 

สาม!สิ้นเสียงเลขสามเจ้าเด็กตัวสูงก็คว้ากิ่งใกล้ๆแล้วดึงตัวขึ้นไปอยู่บนนั้นก่อนจะปีนป่ายไปหาเคนตะอย่างเร็ว ด้วยความที่ต้นแอปเปิ้ลไม่ใช่ต้นไม้ที่สูงมากนัก ดงฮันใช้เวลาไม่นานก็พาตัวเองขึ้นไปได้

 

คนตัวเล็กตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเมื่ออีกฝ่ายเข้ามาใกล้จนกระทั่งน้องกำลังจะถึงตัวเคนตะตัดสินใจกระโดดลงแต่ดงฮันคว้ามือเล็กไว้ได้จนพากันตกลงไปทั้งคู่

 

เคนตะหลับตาแน่น

 

ตายแน่ๆๆ

 

เอ๊ะ..ยังไม่ตายนี่นา...

 

เมื่อลืมตาขึ้นมาสิ่งแรกที่เห็นคือเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปื้อนฝุ่นเงยขึ้นไปอีกหน่อยก็เจอหน้าคนที่พยายามหนี...

 

+]^{{**{*{*{!!!!!!!! นี่เขาตกลงมาบนตัวดงฮัน!!

 

เคนตะยันตัวกับพื้นเพื่อลุกขึ้นแต่เหมือนมันติดอะไรบางอย่าง..

 

ถ้าพี่ยอมคุยกับผมดีๆผมจะปล่อยแขนดงฮันนั่นเองท่อนแขนหนากอดช่วงเอวของเคนตะติดไว้กับตัวเองไม่ให้คนที่หล่นลงมาทับหนีไปไหนได้คนพี่พยายามแกะแขนทั้งสองออกแต่มันแทบไม่ขยับด้วยซ้ำ

 

ไอ้เด็กนี่ทำไมมันแรงเยอะจังวะ!!

 

ดงฮันปล่อยพี่..เคนตะพูดขยับพยายามดิ้นให้หลุดแต่เหมือนเขาจะดิ้นแรงไป

 

โอ้ย!คนน้องร้องออกมาเสียงดังสีหน้าเหมือนกำลังเจ็บ

 

เห้ยดงฮันเป็นไร!เคนตะหยุดดิ้นแล้วถามคนด้าล่างด้วยความเป็นห่วง

 

พี่ดิ้นแรงอ่ะมันเจ็บแขนสงสัยหล่นลงเมื่อกี้มันกระแทกเด็กตัวโตมุ่ยหน้ามองคนพี่อย่างคาดโทษจนเคนตะใจเสีย

 

ขอโทษ..เดี๋ยวพี่พาไปห้องพยาบาลนะปล่อยเร็ว

 

ถ้าพี่สัญญาว่าตอนผมออกจากห้องพยาบาลจะมาคุยกันดีๆผมจะปล่อย

 

ดงฮัน!

 

ครับ?”

 

เรานี่มัน!

 

มัน?...”ดงฮันเลิกคิ้วกวนอารมณ์คนพี่จนเคนตะมุ่ยหน้าทำไมเด็กนี่ถึงดื้อแบบนี้!

 

ก็ได้แต่ไปห้องพยาบาลก่อนเร็วปล่อยพี่!เขายอมตอบตกลงเพราะไม่รู้ว่าน้องเจ็บตรงไหนอีกไหมถึงเขาจะตัวเล็กแต่น้ำหนักก็ไม่ได้เบาสักหน่อยหล่นลงมาทับเต็มๆแบบนี้ซี่โครงน้องหักไหมเนี่ย..

 

พี่ห้ามหนีนะ?”ได้คืบจะเอาศอกถ้าเคนตะไม่รับปากเขาจะกอดอยู่แบบนี้แหละคอยดู

 

ยัง..ยังอีก

 

สัญญาก่อนเร็วเร่งคนพี่พร้อมกระชับแขนให้เเน่นขี้นแต่เจ็บวุ้ยแขนคงไม่หักมั้งเพราะยังขยับได้อยู่สงสัยจะเคล็ด

 

คิมดงฮัน!เคนตะเรียกชื่ออีกคนเสียงดังเขาทั้งห่วงทั้งหงุดหงิด

 

ดื้อ!!

 

ครับทาคาดะเคนตะซัง?”ดงฮันยิ้มยียวน

 

เออๆๆสัญญาๆๆเร็ว!ปล่อยแล้วรีบไปห้องพยาบาล

 

คนเจ็บปล่อยแขนออกให้คนพี่ลุกขึ้นแล้วนอนแผ่บนพื้น

 

ฉุดหน่อยครับลุกไม่ขึ้นอ่าาา

 

ดูก็รู้ว่าแสร้งทำ...แต่เคนตะมีทางเลือกอะไรนอกจากดึงเจ้าเด็กตัวโตขึ้นมา

 

ตัวหนักก็หนักแขนเขาจะหักแทนเสียแล้วมั้งเนี่ย

 

ดงฮันอ้อน(เท้า)เคนตะไปตลอดทางไปห้องพยาบาลทั้งแกล้งเซไปหาบ้างงอแงบ้างจนเคนตะแทบหมดแรงต่อกรเมื่อไปถึงห้องพยาบาล

 

แต่เหมือนทั้งสองคนจะลืม...

 

“.....แล้วกูล่ะ...ซังกยุนนั่งห้อยขาอยู่บนกิ่งแอปเปิ้ลกะพริบตาปริบๆมองทั้งสองคนประคองกันไปห้องพยาบาลเมื่อกี้ตอนเคนตะตกเขาคว้าลำต้นทันเลยไม่ตกลงไปด้วยแต่เหมือนเคนตะจะตกใจที่น้องบาดเจ็บจนไม่ทันหันมามอง

 

เพื่อนจ๋า..กยุนลงไม่ได้...

 

คือปีนขึ้นน่ะมันได้แต่พอจะลงนี่แหละปัญหาตอนขึ้นมาตอนแรกกะจะให้เคนตะพาลงแล้วจะทำไงดีเนี่ย

 

เจ้าคนหน้าแมวควักมือถืออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านในแล้วกดโทรหาเบอร์ล่าสุด

 

เออมึงมารับหน่อยดิอยู่อยู่บนต้นแอปเปิ้ลข้างศูนย์วิจัยใช่บนต้นลงไม่ได้อ่ะ...รีบมานะ

 

.

.

.

 

สามวันหลังจากคำสั่งคุมขังพระโอรสองค์รองบรรยากาศในวังหลวงยิ่งตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม

 

เดิมทีแล้วในวังหลวงนั้นแบ่งกันออกเป็นหลายก๊กหลายฝ่ายอย่างลับๆก๊กที่ใหญ่ที่สุดสองก๊กคือฝ่ายพระมเหสีและฝ่ายสนมควอน

 

ฝ่ายพระมเหสีคือฝ่ายที่สนับสนุนองค์รัชทายาทแทฮยอนให้ขึ้นเป็นพระราชาองค์ต่อไปเริ่มสนับสนุนประจบประแจงหาความดีความชอบเพื่ออำนาจของตนจะได้คงอยู่สืบไปถึงรัชกาลหน้า

 

อยู่ฝ่ายนี้มีโอกาสชนะมากกว่าฝ่ายใดด้วยองค์รัชทายาทที่มากความสามารถไม่ด้อยไปกว่าองค์ชายอื่น

 

แต่แล้วเมื่อเจ้าชายรองฮยอนบินฉายความสามารถที่เลิศล้ำองค์ชายแสนล้ำค่าที่ทำงานเก่งและนอบน้อมดูด้วยตาก็รู้ว่าพระราชาทรงโปรดลูกคนรองเสียยิ่งกว่าสิ่งใดด้วยคุณสมบัติที่เพียบพร้อมตำแหน่งรัชทายาทของแทฮยอนจึงไม่ปลอดภัยอีกต่อไปจนเกิดขั้วอำนาจที่ยิ่งใหญ่เป็นอันดับสองอย่างองค์ชายรองที่อยู่ห่างจากบัลลังค์เพียงขั้นเดียวเท่านั้น

 

เพียงแค่เขี่ยเจ้าชายแทฮยอนให้พ้นทางเจ้าชายที่พวกเขาสนับสนุนจะได้ขึ้นเป็นผู้ครองแผ่นดินและพวกเขาก็จะได้รับในสิ่งที่หวังทั้งอำนาจและเงินทอง

 

ในเวลานี้ขั้วอำนาจที่สองแตกฮืออย่างกูไม่กลับเพราะเจ้าชายทำพลาดอย่างใหญ่หลวงทำให้ยิ่งไกลตำแหน่งรัชทายาทเข้าไปทุกทีๆ

 

พระสนมควอนผู้มักใหญ่ใฝ่สูงแทบอกแตกตายเมื่อคิดว่าตนต้องอับอายและถูกหัวเราะเยาะขนาดไหนนางรักบุตรชายของนางที่เติบโตมาอย่างสง่างามและได้รับการโปรดปรานจากพระราชาแต่นางเกลียดคนไร้ประโยชน์ตั้งแต่เล็กแล้วที่ฮยอนบินต้องไปเรียนรวมกับองค์ชายองค์อื่นๆมิได้อยู่กับพระมารดา

 

แม้ตำหนักจะอยู่ใกล้กันแต่ก็แทบไม่ได้พบหน้าเนื่องมาจากในคราแรกนางรู้สึกโกรธเคืองที่ตนไม่ได้คลอดพระโอรสองค์โตแต่เมื่อพบว่าลูกของนางนั้นเหนือกวาคนอื่นๆก็เกิดความโลภลำพองใจ

 

แม้จะมีองค์ชายจากสนมคนอื่นอยู่อีกมากแต่ก็ห่างไกลจากโอกาสที่จะได้ครองบัลลังค์เพราะนอกจากฮยอนบินแล้วยังมีดงฮันที่เป็นโอรสของพระมเหสีถึงกระนั้นเจ้าเด็กนั่นแทบไม่ได้รับความสนใจจากพระบิดาเท่าใดนักจึงไม่น่ากลัวคนอื่นๆยิ่งไม่ต้องพูดถึง...

 

ถึงเวลานี้แล้วอำนาจของพระมเหสียิ่งเพิ่มพูนและมั่นคงฮยอนบินนั้นไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นคู่แข่งอีกแล้ว โอรสของพระมเหสีทั้งสองยังเป็นถึงเจ้าชายลำดับที่หนึ่งและสามบัลลังค์จะไปไหนเสียนอกจากตกเป็นของโอรสคนใดคนหนึ่งของนาง

 

แต่ในใจก็ยังหวังให้เป็นแทฮยอนด้วยความลำเอียงรักลูกไม่เท่ากันและเหตุผลบางประการแม้ดงฮันจะขี้อ้อนน่ารักชนาดไหนแต่เรื่องตำแหน่งรัชทายาทหรือพระราชานั้นมันคนละเรื่องดงฮันน่ะไม่ต้องเข้ามายุ่งและเป็นเด็กแบบนี้ไปตลอดก็ดีแล้ว...

 

ไม่งั้นนางอาจต้องกำจัดลูกชายตัวเองก็ได้

 

.

.

.

 

ช้าาาาซังกยุนที่นั่งแกว่งขาอยู่บนต้นแอปเปิ้ลเอ็ดเจ้าเด็กตัวสูงที่เพิ่งมาถึง

 

ผมเพิ่งเลิกเรียนอ่ะพี่ตึกผมอยู่อีกฝั่งของแคมปัสเลยนะพอพี่โทรมาก็รีบวิ่งมาเลยเนี่ยฮยอนบินเงยมองคนที่อยู่บนกิ่งแอปเปิ้ล

 

ซังกยุนมองคนตัวสูงแล้วก็เม้มปากอย่างน้อยใจในโชคชะตาก็ไอ้เด็กตรงหน้าเขามันสูงจนแค่เอื้อมก็ถึงกิ่งแอปเปิ้ลแล้ว!

 

ทำไมมันสูงจังวะ!! 

 

เอ้ามาเร็วฮยอนบินยื่นแขนสองข้างออกไปทางคนพี่เพื่อรอรับตัวอีกคน

 

เตรียมตัวนะมึงถึงจะบอกให้เตรียมแต่ก็โดดลงจากกิ่งลงไปหาเด็กตัวสูงแล้วฮยอนบินรับตัวคนที่โดดลงมาแล้วกอดไว้ไม่ให้ตกคนน้องเซนิดหน่อยเพราะซังกยุนก็ไม่ได้ตัวเบาๆแต่ก็ทรงตัวได้แล้วค่อยๆวางคนพี่ลงให้เท้าแตะพื้น

 

แท็งกิ้วมากซังกยุนเอ่ยแล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่

 

พี่เรียกผมมาแค่นี้หรอ

 

ใช่แต่ว่าจะไปกินข้าวไปด้วยกันปะ?”

 

ไปครับ!

 

.

.

.

 

ในคุกใต้ดินที่ทั้งมืดทั้งอับชื้นมีเพียงคบเพลิงที่หน้าห้องขังที่ให้แสงสว่างเจ้าชายตัวสูงในชุดนักโทษสีขาวนั่งพิงกำแพงอย่างเหม่อลอย

 

ถ้าอยู่ข้างนอกนั่นเวลาสามเดือนคงผ่านไปไวราวกับโกหกแต่พอมาอยู่ในคุกแล้วแค่สามชั่วยามยังยาวนานราวกับชั่วชีวิต

 

เมื่อสามวันก่อนเขาได้ยินเสียงดงฮันแต่เหมือนทหารจะห้ามเข้าพบเขาเสด็จพ่อคงสั่งว่าห้ามให้ใครมาเยี่ยมกระมัง...

 

เขาได้ยินเสียงขุนนางที่สนิทและอีกหลายๆคนตลอดอาทิตย์

 

ยกเว้นพระมารดา...

 

เจ้าชายตื่นอยู่หรือไม่?”เสียงกระซิบดังมาจากหน้าก้องขังเสียงที่เขาคุ้นเคย

 

บ้าน่าจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรเขาคงหูฝาดไป

 

เจ้าชายยหูหนวกไปแล้วหรือ?”เสียงกระซิบนั้นยังคงดังขึ้นฮยอนบินหันขวับไปทางต้นเสียงพบเจ้าคนหน้าแมวนั่งยองๆจับเข่าจ้องเขาอยู่จากหน้าห้องขัง

 

ผู้สูงศักดิ์ตกใจจนสะดุ้งที่เห็นอีกฝ่ายลงมาอยู่ที่นี่แล้วทหารยามที่เฝ้าหน้าห้องขังล่ะ?

 

เขาลุกขึ้นไปที่หน้ากรงเสียงโซ่ลามขาดังก้องคุกใต้ดินในทุกจังหวะที่ก้าวเดินเหมือนตอกย้ำให้เขารู้สถานะของตัวเอง

 

ร่างของทหารยามทั้งสองคนนอนหมอบอยู่กับพื้นฮยอนบินหันขวับก้มลงไปมองคนที่ยังนั่งอยู่ ไม่ต้องถามก็รู้ว่าฝีมือใคร

 

แค่สลบน่าข้าไม่ได้ฆ่าพวกเขา..ซังกยุนเอ่ยบอกก่อนที่ฮยอนบินจะถามเสียอีกไม่อยากโดนดุเลยไม่ได้ฆ่า..

 

ได้ยินดังนั้นเจ้าชายก็ทรุดองค์ลงนั่งประจันหน้ากับผู้บุกรุกตอนแรกจะเอ่ยถามว่าเข้ามาได้อย่างไรแต่ก็เดาได้ไม่ยากหรอก...

 

มาทำอะไรของเจ้า

 

ข้ามาอยู่เป็นเพื่อนไงสัญญากับเจ้าชายดงฮันไว้รายนั้นกลัวท่านจะเหงาที่อยู่คนเดียวดงฮันสัญญากับข้าว่าถ้ามาอยู่เป็นเพื่อนท่านทุกวันจะให้ข้ากินผลไม้จากต่างเมืองเอาจริงๆข้าห่วงท่านด้วยแหละในคุกมันทำให้คนเป็นบ้าได้ง่ายๆ

 

ฮยอนบินกำลังกลั้นยิ้มเขาดีใจนะที่น้องเเละคนตรงหนาเป็นห่วงเขา

 

บางทีติดคุกก็คงไม่ได้แย่ขนาดนั้น...

 

.

.

.

 

หาตัวได้รึยังว่าเป็นฝีมือผู้ใดสุรเสียงของพระเจ้าแผ่นดินเอ่ยถามเด็กหนุ่มที่ทรงเรียกมาเข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์

 

อืม...จะว่ายังก็ยังจะว่าเจอก็เจอพระเจ้าค่ะจองเซอุนเอ่ยตอบผู้ครองแผ่นดินแววตาของเขาเรียบนิ่งไม่ฉายสิ่งใดออกมาจนอ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอ่านอันใดอยู่

 

คนตระกูลจองสายตรงมักเป็นเช่นนี้เสมอมารดาของเซอุนที่พระองค์เคยพบพานก็เป็นเช่นนี้

 

ดูเป็นคนเรียบง่ายไม่ซับซ้อนแต่กลับไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่เป็นตระกูลลึกลับที่ฝังรากลึกอยู่ในราชสำนักมาหลายชั่วอายุคนตระกูลนี้ไม่เคยเข้ามายุ่มย่ามเรื่องอำนาจการปกครองแต่กลับกุมความลับของราชวงศ์ไว้มากมายเผลอๆจะรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นบนแผ่นดินเลยกระมัง

 

เสด็จพ่อของเขาหรือพระราชาองค์ก่อนให้ชื่อเล่นตระกูลนี่ว่าผู้บันทึกและผู้หยั่งรู้

 

หมายความว่ายังไง?”

 

เรารู้ว่าทหารคนใดเป็นคนหลอกเจ้าชายรองแต่ทหารนายนั้นตายขณะปฏิบัติหน้าที่เมื่อหลายคืนก่อนตอนที่เจ้าชายทรงจัดการทหารของพระองค์นั่นแหละพะย่ะค่ะ

 

แล้วเจ้า...รู้หรือไม่ว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

 

สิ้นประโยคที่ทรงถามเซอุนก็เผยรอยยิ้มบางแต่ไม่ได้ตอบอันใด

 

ผู้ครองแผ่นดินรู้ว่าถ้าคนตระกูลนี่จะไม่ตอบให้เอาเหล็กมาง้างก็ไม่มีทางได้คำตอบหรอก...

 

ถ้าฝ่าบาทอยากจับคนร้ายกระหม่อมขอบังอาจแนะนำให้รอจนถึงวันเฉลิมฉลองวันคล้ายวันพระราชสมภพพระเจ้าค่ะ

 

ทำไมต้องรอนานขนาดนั้น?!”

 

จะจับสัตว์ร้ายก็ต้องมีเหยื่อล่อเสียหน่อยสิพะย่ะค่ะ...

 

.

.

.

 

อีกหนึ่งเดือนจะถึงวันคล้ายวันพระราชสมภพ

 

เจ้าชายทรงเลือกได้รึยังพะย่ะค่ะว่าจะนำสิ่งใดขึ้นถวายเป็นของขวัญขันทีจองที่ยืนอยู่ข้างๆดงฮันเอ่ยถาม

 

เจ้าเด็กตัวโตมุ่ยหน้าขณะกำลังคิดอย่างหนักว่าจะนำสิ่งใดไปเป็นของขวัญให้พระบิดาที่เบื้องหน้าของเขามีสิ่งของล้ำค่ามากมายว่าแผ่ไว้บนโต๊ะให้เขาได้เลือกสรร

 

โสมนี่เสด็จพ่อเบื่อแย่แล้วกระมังเครื่องประดับของพระองค์ก็หรูหรากว่าใครในแผ่นดิน

 

พระแสงดาบดีไหมพะย่ะค่ะ?”ขันทีจองเสนอความเห็น

 

แม่ทัพถวายให้เสด็จพ่อทุกปีอยู่แล้วเราต้องหาสิ่งอื่น...ยิ่งคิดข้ายิ่งปวดหัวไว้วันหลังค่อยมาเลือกแล้วกันยังไม่ทันที่ดงฮันจะพูดจบประโยคเขาก็หันตัวกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกจากห้องไปเพื่อไปหาคนตัวเล็กที่จัดการเรื่องการเรียนให้เขาอยู่

 

เคนตะอ้าวท่านพี่จองกุก!ดงฮันยิ้มกว้างอย่างดีใจแล้วถลาเข้าไปกอดพี่ชายที่ตัวเท่าๆกันด้วยความคิดถึง

 

สบายดีนะฝ่าบาท?”จองกุกผละออกจากอ้อมกอดของคนน้อง

 

สบายดีมากเลยท่านพี่แล้วท่านพี่มาทำอะไรในวัง?”

 

มาหาเสด็จป้าน่ะ

 

จองกุกยิ้มให้ดงฮันเหมือนเช่นเคยแต่เคนตะกลับสังเกตเห็นว่ามีชั่วพริบตาหนึ่งที่ตาของจอนจองกุกนั้นเรียบเฉยไม่ได้ยิ้มตามที่แสดงออก...

 

.

.

.

 

อีกหนึ่งอาทิตย์จะถึงวันคล้ายวันพระราชสมภพ

 

สุดท้ายแล้วดงฮันก็เลือกนำมังกรไม้แกะสลักขึ้นถวายตามคำแนะนำของเคนตะว่าน่าจะไม่มีใครนำขึ้นทูลเกล้า

 

หลายวันมานี้บรรยากาศในวังเริ่มกลับมาเป็นปกติเขายังให้ซังกยุนไปอยู่เป็นเพื่อนพี่ชายทุกวันตอนที่พระองค์อยู่ในคุกแม้กระทั่งตอนนี้ที่ถูกกักบริเวณในตำหนักก็ด้วยตกกลางดึกๆที่อีกฝ่ายกลับมาพักคนหน้าแมวจะบ่นกระปอดกระแปดว่าแอบออกมายากเย็นเหลือเกินเพราะทุกครั้งที่มีทหารสลบเวรยามจะถูกเพิ่มขึ้น

 

มังกรนี่สวยมากเลยนะเจ้าชายเข้าใจคิดนะเนี่ยคนพี่เอ่ยชมเจ้าชายน้อย

 

เป็นความคิดของเคนตะน่ะพี่จุนมยอนดงฮันยกความดีความชอบให้ขุนนางตัวน้อยที่ยืนรอรับใช้อยู่ไม่ไกล

 

โหใช้ได้เลยนะเนี่ยเจ้านี่เก่งจังเลยเคนตะ

 

และอีกอย่างที่เปลี่ยนไปคือช่วงนี้มีคนแวะเวียนมาหาเขาบ่อยขึ้นทั้งๆที่ปกติแทบไม่มีใครสนใจเขาโดยเฉพาะพี่จุนมยอนที่มาทุกวี่ทุกวันจนนึกสงสัย

 

ผิดกับท่านพี่จองกุกที่หายหน้าหายตาไปเลย...

 

ขอบคุณขอรับ

 

สถานที่ตำหนักพระมเหสี

 

ฮะๆเสด็จป้าพูดเกินไปแล้วพะย่ะค่ะจอนจองกุกวางถ้วยชาลงแล้วหัวเราะเบาๆเมื่อเสด็จป้าเอ่ยชมเขาไม่หยุดปาก

 

ข้าพูดจริงนะจองกุกถ้าเจ้าเป็นลูกชายข้าอีกคนก็คงจะดีเจ้างามทั้งรูปงามเเละเก่งกาจ

 

ขอบพระทัยพะย่ะค่ะเสด็จป้าจองกุกค่อมศีรษะเล็กน้อยรับคำชม

 

ไว้หลังจากแทฮยอนขึ้นครองราชย์เมื่อใดข้าจักให้พี่เขาแต่งตั้งเจ้ามาทำงานเป็นขุนนางในราชสำนักดีหรือไม่หากมีคนเก่งๆเช่นเจ้ามาช่วยข้าคงเบาใจขึ้นมากพะมเหสียกชาขึ้นจิบเล็กน้อยจึงพบว่ามันหมดจองกุกจึงหยิบกามารินถวาย

 

ข้าคงไม่จำเป็นสำหรับท่านแทฮยอนหรอกพะย่ะค่ะเสด็จป้าคนเด็กกว่าขำในลำคอเบาๆแล้ววางกาน้ำชาลง

 

ทำไมคิดเช่นนั้นเล่าทุกวันนี้ขุนนางรอบตัวแทฮยอนมีแต่ตาแก่หูตาฝ้าฟางพวกคนหนุ่มๆก็ไปเข้าข้างเจ้าชายรองเสียหมดหน้ามืดตามัวหลงผิดจริงๆทั้งๆที่ควรสนับสนุนรัชทายาทแท้ๆพระนางตรัสอย่างไม่สบอารมณ์เสียเท่าไหร่น่าหงุดหงิดยิ่งนักนางรู้หรอกว่าสนมควอนสัญญาจะมอบอำนาจให้คนพวกนั้นหากเขี่ยลูกชายของนางให้พ้นทางได้

 

งั้นหรอพะย่ะค่ะจริงด้วยเสด็จป้าบ่ายนี้ข้ามีนัดกับท่านพ่อคงต้องขอตัวก่อน” จองกุกก้มหัวทำความเคารพแล้วลุกขึ้นยืน

 

อ้าวเช่นนั้นรึงั้นไปเถอะขอบใจเจ้ามากนะที่มาอยู่คุยเป็นเพื่อนหญิงแก่เช่นข้า

 

ในขณะที่เด็กหนุ่มตัวสูงกำลังเดินไปที่ประตูตำหนักเขาก็หันกลับมาเอ่ยประโยคที่ทำให้ผู้สูงศักดิ์ต้องกำมือแน่น

 

เสด็จป้าไม่ต้องกลัวว่าท่านแทฮยอนจะไม่ได้ครองราชย์หรอกขอรับนอกเสียจากว่าท่านจะมีความลับอะไรปิดบังเอาไว้...

 

น้ำเสียงที่ฟังแล้วเหมือนคนถือไพ่เหนือกว่ารอยยิ้มและสายตาเจ้าเล่ห์นั่น

 

ไอ้เด็กนี่ต้องไปรู้อะไรมาแน่ๆ

 

บางทีจอนจองกุกอาจจะไม่ได้อยู่ข้างนางเสียแล้ว...

 

.

.

.

 

ฮยอนบินมึงเชื่อเรื่องชาติภพป่ะวะซังกยุนเอ่ยถามขณะกำลังยกถ้วยนมข้นราดลงบนบิงซูถ้วยใหญ่ของเขา

 

เน้นว่าของเขาคนเดียวส่วนเจ้าเด็กตัวสูงกำลังคีบคิมบับเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆขณะจ้องหน้าเขา

 

ฮยอนบินกลืนคิมบับลงคอแล้ววางตะเกียบลงแล้วมองซังกยุนด้วยความแปลกใจ

 

ทำไมพี่ถามแบบนี้เนี่ยพี่ดูไม่ใช่คนเชื่อเรื่องพวกนี้เลยนะ

 

เออน่าตอบมา

 

ไม่เชื่อเท่าไหร่นะผมเชื่อเรื่องมิติมากกว่าแบบโลกคู่ขนานไรงี้

 

ยิ่งเพ้อเจ้อเข้าไปใหญ่เลยว่ะ...ซังกยุนพึมพำ

 

พี่ว่าไรนะ?”

 

เปล่าๆกินไปเหอะ

 

เออว่าไปเขาก็ถามอะไรเพ้อเจ้อไปได้

 

.

.

.

 

ขณะที่จองกุกกำลังจะก้าวพ้นรั้ววังเขากลับถูกรั้งไว้ด้วยเสียงเรียกของพี่ชายที่คุ้นเคยกันดี

 

คิมจุมยอนนั่นเอง

 

อ้าวเจ้าหนูจอนจะกลับแล้วหรือได้ข่าวว่าไปเข้าเฝ้าพระมเหสีมาใช่หรือไม่คนพี่เอ่ยทักด้วยหน้าตายิ้มแย้ม

 

ขอรับจอนจองกุกตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแม้จะอดสงสัยไม่ได้ว่าใครที่คาบข่าวไปบอกจุนมยอนเรื่องเขาเข้ามาในวัง

 

ยิ่งช่วงนี้ที่ขั้วอำนาจเกิดการผลัดเปลี่ยนยิ่งต้องระวังตัวเป็นพิเศษกันทุกฝ่าย

 

เป็นอย่างไรบ้างเล่าพระมเหสีทรงสบายดีใช่หรือไม่ข้ามิได้ไปเข้าเฝ้าพระองค์นานแล้ว

 

เสด็จป้าทรงสบายดีขอรับจองกุกหันหลังเดินกลับเข้าวังไปหาคนพี่ที่ยืนห่างอยู่

 

เช่นนั้นก็ดีแล้วแต่ดูเหมือนเจ้าจะไม่ค่อยสบายนะคุณชายจอนน่าแปลกใจจริงดวงตาคมและดวงตากลมโตมองสบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

ไม่หรอกข้าสบายดีจะตายท่านพี่แม้ใบหน้ายังคงยิ้มแย้มแต่ในใจกลับระแวงเอามาก

 

เลือกข้างผิดมันก็จะหวั่นๆเช่นนี้แหละเจ้ายังเปลี่ยนใจทันนะคุณชายจอน

 

เป็นที่แน่ชัดว่าอย่างไรเสียตระกูลจอนก็ต้องอยู่ข้างพระมเหสีและสนับสนุนเจ้าชายองค์โตเพราะพระมเหสีนั้นมาจากตระกูลจอนใครๆก็รู้กันทั้งนั้นเจ้าหนูจองกุกก็คงจะทำเช่นนั้นเหมือนกันกระมัง

 

แต่จุนมยอนที่มาจากตระกูลคิมอย่างไรเสียเขาก็ต้องสนับสนุนคนจากตระกูลตัวเองอยู่แล้ว

 

คนที่มาจากสายเลือดตระกูลคิมจริงๆน่ะนะ

 

ข้าว่าข้าเลือกไม่ผิดหรอกท่านพี่

 

มั่นใจขนาดนั้นเชียวหรือเจ้าหนูจองกุก?”คนพี่เลิกคิ้วเล็กน้อยในใจก็แอบหวั่นๆว่าคนน้องจะมีไม้เด็ดอะไรซ่อนอยู่หรือไม่

 

มั่นใจสิขอรับหมากของข้าพร้อมรุกแล้ว

 

สถานที่ตำหนักดงฮัน

 

เวลานี้เจ้าชายน้อยยังกลับไม่ถึงตำหนักเพราะได้รับเชิญไปเสวยมื้อเที่ยงกับพระเชษฐาองค์โต

 

เคนตะที่กำลังหวีผมยุ่งๆของซังกยุนให้เข้าที่หันไปมองบุคคลที่เพิ่งเดินเข้ามาในเขตพระราชฐานนี้

 

จองเซอุนกับคังซึลกิ...

 

สองคนนี้ทำไมมาด้วยกันได้นะ

 

ท่านดงฮันอยู่หรือไม่?”ซึลกิเป็นคนเอ่ยถามก่อนวันนี้นางมิได้ใส่ชุดเกราะเหมือนเช่นเคยแต่เป็นชุดแบบที่สตรีชาววังทั่วไปสวมใส่กันแม้จะไม่ได้มีเครื่องประดับมากมายให้สมฐานะแต่ความงามนั้นก็ยังคงโดดเด่นเหนือหมู่มวลผกาทั้งปวง

 

เจ้าชายเสด็จไปเสวยมื้อเที่ยงกับเจ้าชายแทฮยอนขอรับเคนตะวางมือจากการสางผมซังกยุนแล้วหันกลับมาเอ่ยตอบสตรีสูงศักดิ์

 

เช่นนั้นเองเอาไงดีล่ะเซอุนนางหันไปถามบุรุษข้างกาย

 

ขอคุยด้วยสักประเดี๋ยวสิเคนตะนัยที่สื่อผ่านมาจากแววตาเรียบนิ่งและประโยคล่าสุดของทายาทตระกูลจองนั้นหากเคนตะเดาไม่ผิดมันหมายถึงขอเวลาคุยแบบไม่มีคนนอกเช่นซังกยุน

 

จบประโยคนั้นเคนตะก็บอกให้ซังกยุนขอชาจากนางในมาต้อนรับแขกทั้งสองแล้วนำทั้งสองคนเข้าไปในตำหนัก

 

ระหว่างที่รอน้ำชาเซอุนก็เริ่มการสนทนาขึ้นทันที

 

เข้าประเด็นเลยแล้วกันเจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าช่วงนี้ในวังหลวงกำลังวุ่นวาย

 

ขอรับเคนตะพอได้ยินจากพวกนางในมาบ้าง

 

บอกแล้วว่านางในน่ะรู้ทุกเรื่อง...

 

แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้ใครเป็นผู้มีสิทธิ์สืบทอดราชบัลลังก์เป็นอันดับหนึ่ง

 

เจ้าชายแทฮยอนไงชอรับ

 

ถามอะไรแปลกๆสังหรณ์ไม่ดีเลย

 

แสดงว่าเขาไม่รู้จริงๆบอกไปจะดีหรือเซอุน?”ซึลกิสะกิดถามคนข้างๆ

 

เขาเป็นคนเดียวที่ใกล้ชิดดงฮันที่สุดเราต้องพึ่งเขา..เซอุนตอบบุตรสาวแม่ทัพแล้วหันมาหาเคนตะ

 

ข้ามีเรื่องต้องบอกให้เจ้ารู้ไว้...

 

รัชทายาทอันดับหนึ่งน่ะจริงๆแล้วคือเจ้าชายดงฮัน

 

TBC


รอบนี้มาเร็วกว่าที่คาดไว้เยะเลยค่ะ55 คือเรากำลังติดลม สารภาพว่าเขียนเสร็จมาสามวันแล้วแต่ตบตีกับเวิร์ดอยู่เลยไม่ได้อัพสักที...จ้องหาคำผิดอยู่ด้วยแต่ตอนนี้ไม่เจอแล้ว ถ้ามีหลุดรอดสายตาไปต้องขอโทษด้วยนะคะ ฮือออ


อะไรที่งงๆอยู่จะได้เฉลยแน่นอนค่ะ แต่ปมมันไม่ได้ซับซ้อนอะไรหรอกเอาจริงๆ อาจจะเป็นตอนหน้าหรือตอนต่อๆไปตอนแรกเราคุยกับเพื่อนว่าสามตอนก็จบแร้วแก ตอนนี้แบบ...นะ...


ใจจริงเราอยากมาอัพถี่ๆกว่านี้จะได้เจอมาคุยกับทุกคนบ่อยๆแต่สังขารมันไม่เอื้อเลย 


ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และกำลังใจนะคะ รักจังเลย แงงงง  โคตรของกำลังใจ//มินิฮาร์ททึ


ไปเจอกันที่ทวิตเตอร์ #ดงเคนชาติที่แล้ว ได้นะคะ<3


พบกันตอนหน้ามารอHBDเสด็จพ่อไปด้วยกันนะคะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #22 เจ้าชายฮยอนบินนนนนนน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 15:37

    ขอสารภาพว่าลืมเนื้อหา+ตัวละครไปบ้างแน้วว ไม่ต้องอะไรมาก แค่อ่านถึงท้ายตอนก็ลืมตอนต้นไปแล้ว เพราะตอนนึงยาวมากจริง เรื่องคำผิดก็ไม่ค่อยมีแล้วค่ะไรต์ แต่เราขอเพิ่มนิดนึงได้ไหมคะ เรื่องเว้นวรรคประโยคอะค่ะ บางทีก็ทำให้งงๆได้เหมือนกันค่ะ หรือเรางงคนเดียวก็ไม่รู้นะ 55555


    สงสารเจ้าชายฮยอนบินเหลือเกิน พระราชาคือยังรักอยู่แต่แค่ไม่ใช่ลูกคนโปรดเหมือนเดิมใช่ไหม ที่สั่งขัง+กักบริเวณก็เพื่อความปลอดภัยของเจ้าชายฮยอนบินหรือเปล่า เพราะความผิดขนาดนี้ถ้าไม่ลงโทษอะไรเลย อาจโดนคนร้ายที่อยู่เบื้องหลังลอบปลงพระชนม์เจ้าชายได้ โทษฐานหมั่นไส้ที่อุตส่าห์หลอกได้แล้วแต่ก็ยังรอดงี้ ไม่งั้นจะสั่งให้หาตัวคนร้ายทำไม อีกเหตุผลก็อยากสั่งสอนไม่ให้วู่วามงี้ 5555 มโนเก่ง ใช่ๆต้องใช่แน่ๆ เรื่องความปลอดภัย เพราะเจ้าชายเคยถูกลอบปลงพระชนม์มาแล้วหนิ เพิ่งนึกออก 5555 แต่น้อยใจแทนนะ ทำดีมาตลอด พอทำผิดกลายเป็น 'อดีต'ลูกคนโปรดเลยหรอ แล้วสงสารไปอีกที่สนมควอนไม่รักลูก คือรักแต่ตัวเองงี้ ดีหน่อยมีฮีลลิ่งอย่างเจ้ากยุนไปอยู่เป็นเพื่อน


    งงเรื่องรัชทายาทแทฮยอนกับเจ้าชายดงฮันมาก ตอนแรกนึกว่าเจ้าชายดงฮันเป็นลูกชู้ เห็นพระมเหสีพูดเรื่องกำจัดไรงี้ พอบอกเจ้าชายดงฮันเป็นรัชทายาทอันดับหนึ่งยิ่ง'งงเข้าไปใหญ่ มันต้องมี! ไม่ใครก็ใครต้องเป็นลูกชู้ ลูกเลี้ยง ลูกคนอื่นบางแหละ 5555 เจ้าชายดงฮันคือกำลังตกอยู่ในอันตรายใช่ไหม เรื่องนี้เกี่ยวกับสายสืบ?ที่เคนตะไปพบด้วยใช่ไหม


    มาพาร์ทปัจจุบันกันเถอะ เคนตะเอ๋ยย วันหลังระวังหน่อยเด้อ เป็นอะไรขึ้นมาหละแย่เลย มีความเป็นห่วงอยากให้น้องไปห้องพยาบาล เจ้าน้องก็กลัวคนพี่หลบหน้า 5555 แต่ละคน


    แต่จุดพีคต้องยกให้เขาคนนี้อีกแล้วค่ะ 5555 ซังกยุนนนน แกเป็นคู่รองหรือตัวฮา ตั้งแต่ตอนที่แล้ว ไม่สิ! เกือบๆทุกตอน ฮาตลอด คือไรรร ลงต้นแอปเปิ้ลไม่ได้คืออะไร 55555 ต้องโทษใครระหว่างเคนตะที่ชวนขึ้นไปแอบ หรือตัวเองที่ก็ขึ้นตามไปทั้งๆที่รู้ว่าลงไม่ได้ แล้วต้องโทรเรียกน้องมารับ 5555


    คือสารภาพว่าชิปบินกยุน เลยจะเม้นถึงเจ้ากยุนกับฮยอนบินเยอะหน่อยนะคะ แหะๆ แต่เราชอบเรื่องและการเขียนของไรต์มากเลยน้า ตามอ่านตามเม้นตลอดๆ ถึงจะไม่ได้เล่นแท็ก ไรต์อาจจะ เอ๊ะ! ตลอดยังไง เพิ่งเห็นชื่อนี้มาเม้น คือชื่อเราเปลี่ยนไปตามสถานการณ์และเหตุการณ์ในแต่ละตอนค่ะ 55555 แค่อยากจะบอกว่าเราติดตามและรอนิยายเรื่องนี้อยู่นะคะ อยากให้ไรต์สู้ๆ(ทั้งนิยาย/การเรียน) เรารอได้เสมอออ อยากอ่านไปจนถึงตอนจบเลย~~~

    #22
    0
  2. #21 Cake10202 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 04:42
    หูยยย หักมุมด้วย555555 คิดไม่ถึงเลยค่ะว่าจะเป็นองค์ชายดงฮัน ชอบที่ซังกยุนไปอยู่เป็นเพื่อนฮยอนบินจังเลยค่ะ มันดีมาก แงงงงงง ㅠㅠㅠㅠ สู้ๆนะคะไรท์ รออ่านอยู่เสมอน้าาาา /ซารางเหโย
    #21
    0