[JBJ ft.pd101] THEN #ดงเคน #ดงเคนชาติที่แล้ว

ตอนที่ 6 : เธอช่างมีอะไรที่ฉันคุ้นตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 83
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    21 มิ.ย. 61

นี่เจ้าชายข้าเริ่มไม่เข้าใจแล้วนซังกยุนเอ่ยปากทันทีที่ผู้สูงศักดิ์เปิดประตูเข้ามาในห้องเขา

 

ฮยอนบินเลิกคิ้วเล็กน้อย

 

ทักกันงี้เลยราชาศัพท์คำสุภาพอะไรก็ไม่ใช้...

 

เจ้าไม่เข้าใจอะไรข้าว่าคำสั่งข้าก็ง่ายๆนะ

 

ไอ้คำสั่งให้อยู่แต่ในห้องน่ะง่ายแต่ข้าลองมาคิดดูแล้ว...ไหนท่านบอกพวกทหารไปแล้วไม่ใช่หรอว่าข้าเป็นคนของท่านแฝงตัวมาทำไมพวกเขายังหามือสังหารคนที่สามกันอีกล่ะไอ้ตอนที่ท่านบอกให้ข้าตามน้ำนั่นน่ะ

 

ซังกยุนร่ายข้อสงสัยออกมายาวเหยียด

 

ถ้าทุกคนสงสัยย้อนกลับไปตอนนั้นได้ก็อาจจะสงสัยเหมือนเขา...

 

ฮยอนบินเงียบไปแล้วเอ่ยขึ้นเสียงเบา

 

คือ...

 

ว่าไงเจ้าชาย?”

 

เอาแล้ว

 

โดนจับได้แน่เลยว่าโกหกเรื่องล่าตัว

 

ก็ตามนั้นแหละไอ้เรื่องที่กังวลกันน่ะโกหกทั้งเพ...

 

เรื่องจริงมีแค่เขาไม่กล้าปล่อยซังกยุนไปนอกวังเพราะกลัวโดนฆ่าปิดปากนี่แหละแต่จะให้คนดื้อๆแบบนี้ยอมฟังต้องเล่นใหญ่ไว้ก่อน...สารภาพว่าตอนนั้นมัวแต่ห่วงจนไม่ทันคิดให้ถี่ถ้วนลืมไปว่ามันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียแล้ว

 

..ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องคิดหรอกน่าอยู่เฉยๆไปเถอะ

 

เอ้ามันจะไม่ต้องคิดได้อย่างไรฝ่าบาทเรื่องของข้านะจู่ๆโดนสั่งให้อยู่แต่ในห้องเนี่ยพ่อข้ายังไม่เคยสั่งกักข้าไว้เช่นนี้เลย

 

ซังกยุนคนงี่เง่าทีงี้ละฉลาดขึ้นมาเชียว...

 

เอาน่าเจ้าอย่าสงสัยให้มากความไปเลย

 

ท่านนี่นะบอกแล้วไงว่——“

 

พ่อของเจ้าปลอดภัยแล้วฮยอนบินรีบหาเรื่องมาเบนความสนใจและมันได้ผลเสียด้วย...

 

จริงหรือพ่อข้าอยู่ที่ไหนน่ะฝ่าบาท

 

ข้าให้เขาไปอยู่กับคนที่ไว้ใจได้เขาดูแลพ่อของเจ้าได้เป็นอย่างดีแน่นอน

 

ฮยอนบินตอบแบบไม่กะให้คนตัวเล็กถามต่อเลย...

 

แต่รู้แค่นี้ซังกยุนก็สบายใจแล้ว

 

ขอบ...เออต้องใช้อะไรนะอะไรกรุณาๆเนี่ยแหละเอาเป็นว่าข้าขอบคุณนะฝ่าบาท

 

ที่นี้จะสบายใจได้รึยัง?”

 

ถ้าท่านรับรองให้ก็คิดว่าสบายใจได้กระมังแล้วนี่ข้าขอไปเจอพ่อข้าได้รึเปล่า

 

ไว้ข้าจะพาไปมะรืนนี้

 

ทำไมถึงนานขนาดนั้น?!”

 

ที่ที่บิดาของเจ้าอยู่ในตอนนี้ค่อนข้างไกลข้าไม่มีเวลาแล้วข้าก็ไม่อยากให้เจ้าไปไกลหูไกลตาขนาดนั้น

 

บอกได้เลยว่าข้อหลังคือเหตุผลหลัก...

 

ท่านไม่ใช่พ่อข้านะฝ่าบาทข้าโตแล้วไม่ต้องห่วงขนาดนั้นหรอกน่า

 

เออจริง...ทำไมเขาต้องห่วงคนตัวเล็กขนาดนี้กัน

 

ห่วงมาก

 

ขนาดทำงานอยู่ยังจินตนาการไปต่างๆนานาว่าจะมีคนมาฆ่าปิดปากรึเปล่าจะแอบหนีไปไหนหรือเปล่า

 

เป็นบ้าอะไรไปเจ้าชายฮยอนบิน...

 

.

.

.

 

เราว่าอะไรนะดงฮันเคนตะที่อุทานเสียงดังไปเมื่อครู่ถึงกับต้องเปลี่ยนมากระซิบแทนเพราะกลัวว่าข้างห้องจะด่าเอา

 

ถ้าผมบอกว่าที่พี่เห็นเป็นเรื่องจริงพี่จะเชื่อผมรึเปล่า

 

สีหน้าของดงฮันนั้นไม่มีเค้าของความล้อเล่นอยู่เลยมันดูจริงจังเอามากๆจนเคนตะนึกกลัว

 

ฮะๆไม่น่าเชื่อว่าเราจะรับมุกพี่ด้วยอ่ะฮะๆเคนตะพยายามหัวเราะกลบเกลื่อนแต่อีกฝ่ายไม่ขำด้วย...

 

พี่มันไม่ใช่มุกผมรู้นะว่าพี่พูดจริงอ่ะ

 

ใจของเจ้าเด็กตัวสูงเต้นรัวยิ่งกว่ากลองที่ถูกตีด้วยกระเดื่องคู่ยิ่งคนตัวเล็กที่อีกฟากของจอเงียบๆไปเขายิ่งลุ้นจนตัวโก่ง

 

วันที่ดงฮันรอคอยจะมาถึงแล้วใช่ไหม...

 

เคนตะจะจำได้จริงๆใช่ไหม

 

ฝันดีนะ

 

......

 

เคนตะ...

 

วางสายไปแล้ว

 

คนตัวเล็กไม่ยอมตอบอะไรนอกจากประโยคบอกฝันดีแล้วสายก็ตัดไป

 

ภาพสุดท้ายของดงฮันคือคีย์บอร์ดของอีกฝ่ายนั่นแปลว่าเคนตะพับจอเพื่อตัดสายคงจะติดต่อทางคอมไม่ได้แล้วเขาจึงหันไปคว้าโทรศัพท์มือถือมาแทนแล้วพิมพ์ข้อความหาเคนตะ

 

แต่มันไม่ขึ้นว่าอีกฝ่ายอ่านแล้ว

 

โทรไปก็ไม่รับ

 

ท่าทางคงต้องเจอตัวต่อตัวซะแล้ว...

 

.

.

.

 

สามวันต่อมา

 

จนแล้วจนรอดซังกยุนก็ยังไม่ได้เจอบิดาเพราะคนที่จะพาเขาไปมีราชกิจรัดตัวจนแทบไม่ได้กระดิกไปไหนขนาดจะมาพบเขายังแทบไม่มีเวลาจากวันแรกที่โวยวายจนถึงวันนี้ที่ยอมเข้าใจว่าอีกฝ่ายยุ่งขนาดไหนเขาเลิกโวยวายแล้ว...

 

แต่เจ้าชายก็ไม่ถึงกับละเลยกันเสียทีเดียวยังมีน้ำพระทัยที่จะพาเขามาฝากฝังไว้กับคนที่ไว้ใจได้(?)ให้เขามีอะไรทำระหว่างนี้

 

สัญญาปากเปล่าที่บอกว่าจะหาเวลาพาเขาไปให้เร็วที่สุดนั้นเชื่อได้มากขนาดไหนก็ไม่รู้

 

เออก็ดีกว่าอยู่เฉยๆแล้วกัน

 

ณ ห้องหนังสือในวังหลวง

 

นี่เจ้าเปี๊ยกแกฝนยังไงให้เจ้าหมึกนี่มันไม่เลอะเทอะน่ะ

 

ก็ค่อยๆฝนสิฝนแรงๆแบบนั้นมันจะหกก็ไม่แปลก

 

เคนตะที่กำลังฝนหมึกให้ดงฮันตอบคำถามของซังกยุนอย่างขอไปทีโดยที่สายตาไม่ละจากแท่นฝนหมึกของตัวเอง

 

 ส่วนพ่อเจ้าชายสามตัวดีก็กำลังพยายามคัดตัวอักษรให้ดูสวยงามอยู่แต่ดูจากผลงานแล้วยังห่างไกลจากคำว่าสวยงามไปโขเลย...

 

ข้าก็ค่อยๆแล้วเนี่ยเลอะมือหมดเลยมีเคล็ดลับใช่หรือไม่สอนหน่อยสิ

 

ข้าไม่มีเจ้าก็ฝนเบาๆแค่นั้นแหละ

 

ฝนเบาไปมันก็ไม่ออก นี่ไอ้นั่นมันอะไรน่ะที่เอวเจ้าน่ะ

 

ถามอยู่แหละ

 

รำคาญ...

 

รำคาญ!!!! 

 

ก็แค่เครื่องประดับ

 

นี่มันของผู้หญิงนี่ทำไมเอามาใส่ล่ะคนหน้าแมวถือวิสาสะคว้าเครื่องประดับที่ทำจากหยกของอีกฝ่ายมาดูเพราะมันผูกติดกับตัวเขาเลยเหมือนกระชากตัวเคนตะไปด้วยจนเคนตะเหลือบตามองด้วยความไม่พอใจแต่ซังกยุนก็ไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวจนคนตัวเล็กต้องดึงของของตัวเองกลับมา

 

เรื่องของข้า

 

พูดกันดีๆสิเจ้าเปี๊ยกคนอยู่ข้างห้องกันแท้ๆ

 

แค่อยู่ห้องข้างกันไม่จำเป็นต้องมาตีสนิทหรอกเคนตะตอบอย่างไม่รักษาน้ำใจ

 

ทั้งเขากับซังกยุนได้พักอยู่ในที่พักขุนนางและดันได้อยู่ห้องข้างกันพอดี

 

ซึ่งวันนี้เจ้าชายฮยอนบินก็มาฝากเจ้าตัวป่วนนี่ไว้ให้เขาช่วยดูเพราะตัวเองต้องออกไปตรวจสอบงานหลวงข้างนอกวัน

 

เจ้าชายเอ่ยปากฝากด้วยตัวเองจะไม่รับก็ไม่ได้

 

แต่ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ต่อให้เป็นพระราชามาฝากเขาก็จะปฏิเสธ!!!

 

ถามทั้งวัน

 

ถามตั้งแต่ชามไม้ยันเรือพาย

 

เห็นนกถามนกอะไรเห็นไม้ถามต้นอะไร

 

เคนตะกำลังจะเป็นบ้า!!!!!!

 

เจ้าชายตัวดีก็ไม่ได้สนอะไรแถมเวลาเคนตะทำหน้ารำคาญยังขำให้เห็น

 

มันน่าตีซะจริง

 

เคนตะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเลี้ยงเด็กสองคนคนนึงดื้อคนนึงปากมาก

 

อยากจะกัดลิ้นตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด

 

ใครหรือพะย่ะค่ะเสียงเอ่ยถามดังมาจากทางเข้าด้านหน้าที่ปรากฎร่างสูงโปร่งของลูกชายท่านแม่ทัพคังอึยกอนมาพร้อมกับองซองอูเช่นเคยเยื้องไปด้านหลังมีหญิงสาวในชุดเกราะเบาเดินตามมาด้วย

 

คนของท่านพี่ฮยอนบินน่ะอ้าวท่านพี่หญิงซึลกิมาด้วยหรือเจ้าชายน้อยเอ่ยทักหญิงสาว

นามว่าซึลกิ...

 

เคนตะใช้เวลาระลึกอยู่ประมาณหนึ่งถึงนึกออกว่าคนคนนี้คือบุตรสาวของท่านแม่ทัพคังพี่สาวคนโตของบ้าน

 

ท่านแม่ทัพมีบุตรและบุตรีรวมกันสามคนคังซึลกิคังดงโฮและคังอึยกอนทั้งสามคนมีบุคลิคที่ต่างกันมากประหนึ่งโตมาคนละบ้านทั้งๆที่อยู่ด้วยกัน

 

บุตรสาวคนโตซึลกิเป็นคนห้าวหาญเยี่ยงชายชาตรีจริงจังกับงานแต่กับเพื่อนฝูงน้องนุ่งจะเป็นพี่สาวขี้เล่นขี้แกล้งทำน้องชายสองคนร้องไห้ไปหลายครั้งแล้วเห็นว่าเคยแกล้งกระทั่งเจ้าชายฮยอนบินจนกรรแสงหนักร้อนไปถึงท่านแม่ทัพต้องรีบเข้าวังมาเพื่อขอพระราชทานอภัยโทษโชคดีที่พระราชามิได้พิโรธนักเพียงแค่สั่งให้สั่งสอนบุตรสาวให้ดีเท่านั้น

 

บุตรชายคนรองดงโฮเกิดมามีร่างกายแข็งแรงแม้ส่วนสูงจะแพ้น้องชายแต่เรื่องพละกำลังไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลยแต่กระนั้นก็ยังมีจิตใจที่อ่อนโยนจนน่าตกใจเป็นคนรักสัตว์รักธรรมชาติรักน้ำรักปลารักเด็กมีมนุษยสัมพันธ์ดียิ้มเก่งผิดกับรูปลักษณ์ที่ดูน่ากลัว

 

มาถึงบุตรชายคนสุดท้องอึยกอนที่ดูแล้วจะผอมกว่าพี่ชายไปสักหน่อยแต่ก็มีรูปร่างสูงโปร่งดูดีรูปลักษณ์และรอยยิ้มที่ดูใจดีและเป็นมิตรไม่ผิดกับนิสัยและเมื่อเทียบกับพวกพี่ๆแล้วดูออกจะลอยชายไปเสียหน่อยวันๆไม่มาเรียนกับดงฮันก็จะไปคลุกอยู่กับซองอู

 

เคนตะได้ยินพวกนางในคุยกันว่าช่วงหลังๆท่านซองอูต้องเข้าไปช่วยงานของตระกูลมากขึ้นท่านอึยกอนผู้ว่างงานจึงมักจะชอบไปก่อกวนร้านต๊อกที่หน้าประตูวังจนเจ้าของร้านรำคาญแล้วไล่ตะเพิดมาบ่อยๆ

 

ไหนจะช่วงวันเทศกาลที่เขาให้กินได้ไม่อั้นในราคาเดียวก็ดันไปกินเสียจนร้านแทบเจ๊ง

 

เขาไม่แปะป้ายห้ามเข้าก็ดีเท่าไหร่แล้ว...

 

ถวายบังคมเพคะเขียนรูปอยู่หรือเจ้าชายน้อยซึลกิทักดงฮันกลับด้วยท่าทีเป็นกันเองแล้วเดินมาชะโงกหน้ามองตัวอักษรยึกยือบนกระดาษ

 

ในบรรดาราชวงศ์ทั้งหลายก็มีแค่ดงฮันนี่แหละที่ทุกคนจะทำตัวสบายๆได้...เขาเติบโตและคลุกคลีอยู่กับลูกหลานเหล่าข้าราชบริพารจำนวนมากทุกคนสนิทกันเหมือนเพื่อนบางคราหากอยู่ในรโหฐานที่เป็นส่วนตัวจะพูดคุยกันด้วยภาษาสุภาพธรรมดาๆแทนราชาศัพท์เสียด้วยซ้ำ

 

เปล่านะท่านพี่หญิงข้ากำลังคัดอักษรต่างหากท่านดูยังไงให้เป็นภาพวาดน่ะดงฮันมุ่ยหน้าเขาว่าเขาคัดออกจะสวยงามถึงมันจะเลอะๆขอบกระดาษหน่อยแต่ก็ดูออกนะว่าเป็นอักษรน่ะ!

 

เอ้าๆฝ่าบาทฉลองพระองค์เลอะแล้วนั่นซองอูใช้พัดในมือชี้ไปที่ชายแขนเสื้อแดงที่จุ่มหมึกอยู่

 

ผ้าแพรชั้นดีถูกย้อมให้กลายเป็นรอยด่างสีดำต่างจากสีหน้าของเจ้าชายน้อยที่ซีดลงเรื่อยๆ

 

หวา!ดงฮันอุทานแล้วรีบยกแขนเสื้อขึ้นแต่อย่างไรเสียรอยเปื้อนหมึกก็เปื้อนไปเป็นวงกว้างแล้วยากที่จะซักล้างให้สีกลับมาเป็นเช่นเดิม

 

ดูท่าเจ้าชายน้อยคงต้องตัดฉลองพระองค์เพิ่มอีกแล้ว...

 

นี่ๆนั่นใครน่ะแล้วทำไมผู้หญิงถึงใส่ชุดเกราะล่ะซังกยุนหันมาถามเคนตะอีก

 

ถามถามอีกแล้ว..

 

ท่านซึลกิคังซึลกิบุตรสาวคนโตของท่านแม่ทัพแหน่ะยังจะจ้องอีกทำไมทำตัวไร้มารยาทแบบนี้เคนตะตอบแล้วหันไปเอ็ดเจ้าคนที่จ้องลูกสาวท่านแม่ทัพไม่วางตา

 

ก็สวยดีมองไม่ได้หรอโอ้ยยยยเจ้าเปี๊ยกข้าเจ็บอย่าบิดหู!!!

 

.

.

.

.

 

แล้วก็เลย...หลบหน้าน้อง?”ซังกยุนที่กำลังตั้งหม้อรามยอนอยู่หันมามองคนที่นอนคลุมโปงขดเป็นก้อนอยู่บนเตียงอีกฝ่ายเล่าเรื่องให้เขาฟังด้วยเสียงอู้อี้ฟังแทบไม่ได้ศัพท์แต่ซังกยุนซะอย่างเก่งพอจะฟังแล้วเชื่อมโยงจนเป็นเรื่องเป็นราวได้อยู่แล้วถึงจะผสมส่วนที่ตัวเองมโนลงไปบ้างแต่เนื้อเรื่องหลักยังอยู่เขาไม่ถือว่าผิดหรอกนะเหมือนพวกนิทานหรือตำนานต่างๆที่ล้วนถูกเสริมเติมแต่งแต่เเก่นเรื่องยังคงอยู่อย่างไรเล่า

 

วันนี้ทั้งวันเคนตะเอาแต่หลบหน้าดงฮันอย่างไม่ทราบสาเหตุทั้งๆที่หลายสัปดาห์มานี้ทั้งสองออกจะสนิทสนมกันมันแปลกซะจนอาการเสียใจเรื่องโทรศัพท์ของเขาหายเป็นปลิดทิ้งเจ้าเด็กตัวโตก็มาดักเจอคนพี่แทบทุกหัวมุมตึกร้านกาแฟแคนทีนไปยันหน้าห้องน้ำ

 

หนีหน้าหนักขนาดไหนคงนึกไม่ออกกันล่ะสิ

 

มาซังกยุนจะยกตัวอย่างสถานการณ์ให้ฟัง

 

Situation 1 : @ร้านsteak home นามสมมติ

 

เขากับเคนตะเพิ่งได้สเต็กทีโบนร้อนๆที่พนักงานนำมาเสิร์ฟให้ที่โต๊ะยังไม่ทันที่เขาจะได้กดคมมีดลงไปบนเนื้อชุ่มช่ำแสนหอมกรุ่นนั่นก็รู้สึกถึงแรงดึงที่ทำให้แขนข้างขวาลอยขึ้น

 

ไปเร็ว!!ทาคาดะเคนตะเอ่ยได้เท่านั้นก็วางแบงค์ดอลล่าร์ที่มีมูลค่ามากกว่าอาหารไว้บนโต๊ะแล้วดึงซังกยุนที่ยังถือมีดส้อมค้างไว้ให้ยืนขึ้นแล้ววิ่งไปไม่วายจะดึงอุปกรณ์สแตนเลสทั้งสองชิ้นออกจากมือเขาไปวางคืนที่โต๊ะ

 

เขาเพิ่งตั้งสติได้ตอนตัวเองเห็นประตูกระจกของร้านปิดลงพร้อมเสียงกริ้งและภาพของเจ้าเด็กตัวโตที่เอื้อมมือมาพร้อมปากที่ขยับเป็นคำว่ารอก่อน

 

หรือหยุดก่อนนะ?

 

ไม่แน่ใจเหมือนกันเอาเถอะมันคล้ายๆกันนั่นแหละ

 

เหนือสิ่งอื่นใดในสายตาซังกยุนคือเนื้อสเต็กทีโบนควันฉุ่ยที่วางอยู่บนโต๊ะเขาพยายามจะพาตัวเองกลับไปหาเนื้อสเต็กที่วางล่อตาล่อใจอยู่บนโต๊ะแต่กลับสู่แรงเจ้าคนตัวเล็กที่ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหนไม่ได้

 

ทำไมทีงี้เคนตะมันแรงเยอะจังวะ!! เมื่อก่อนคนอื่นฉุดทีเดียวก็ปลิวติดมือชาวบ้านไปแล้ว!

 

คิดว่ามันธรรมดาล่ะสิไม่ๆมันยังมีอีก

 

เลือกอันพีคๆมาเลยแล้วกัน

 

Situation 2 :ห้องน้ำ

 

ที่นี่คือห้องน้ำตึกเก่าที่เคนตะอุตส่าห์หอบสังขารมาเข้าเพราะกลัวจะโดนดักอยู่หน้าห้องน้ำที่มักจะเข้าประจำ

 

ลงทุนเจรง!!!

 

รอข้างหน้านะซังกยุนบอกแล้วเอนตัวพิงประตูห้องน้ำรอให้เจ้าเพื่อนตัวน้อยเดินเข้าไปเพราะเขาไม่ค่อยอยากเข้าไปนักหรอก

 

ห้องน้ำตึกเก่าน่ะเก่าสมชื่อแค่เข้าไปก็เหมือนฉากในหนังสยองขวัญแล้วเมื่อไหร่มหาลัยจะทุบเจ้าตึกนี่ทิ้งไปสักทีเนี่ย

 

พี่พี่เคนตะอยู่นี่ใช่ไหม

 

เห้ย!! นี่ยังตามมาถูกอีกหรอวะซังกยุนตกใจจนเกือบทำมือถือร่วง

 

ถ้าเครื่องนี้ตกแตกอีกเครื่องเขาไม่สำรองแล้วนะเว้ย!!!

 

ซังกยุนเบิกตากลัวที่สุดเท่าที่ตาตี่ๆของเขาจะทำได้เนื่องมาจากความตกใจอย่างถึงขีดสุดคือหนีมาตั้งไกลแล้วทำไมมันยังตามมาถูกอีกวะเนี่ยยยย

 

พูดตรงๆเขาก็ชักกลัวแล้วว่าความจริงแล้วดงฮันจะเป็นพวกสตอล์คเกอร์แล้วตอนนี้ก็แอบฝังเครื่องติดตามตัวไว้ที่เคนตะเรียบร้อยแล้วถึงได้ตามมาถูกตลอดส่วนเคนตะที่รู้ตัวก็ได้แต่พยายามจะหนีอะไรแบบนั้นใช่ไหม

 

พระเจ้า

 

ทำไมยิ่งคิดแล้วมันยิ่งอันตรายวะโคตรน่ากลัว

 

เพราะซังกยุนเอาแต่ยืนอึ้งไม่ยอมตอบเจ้าคนเด็กกว่าจึงเดินแทรกตัวเข้าไปในห้องน้ำแต่ไม่นานนักก็วิ่งออกมาจับไหล่คนที่ยังยืนอึ้งอยู่แล้วเขย่าไปมา

 

พี่เขาไปไหนแล้วล่ะพี่ซังกยุนพี่ไม่ได้มาด้วยกันหรอ

 

สิ้นคำถามของดงฮันคนหน้าแมวก็เหมือนเพิ่งรู้ตัวแล้วรีบวิ่งเข้าไปดูห้องน้ำที่โถไม่มีใครเลยประตูห้องก็เปิดอยู่หมดแต่ไร้วี่แววของคนที่เพิ่งเข้ามาเมื่อครู่

 

แม่...

 

นอกจากไอ้เด็กข้างหน้าจะเป็นสตอล์คเกอร์ที่หล่อมากๆแล้วรูมเมทผมยังเป็นผีด้วยหรอครับ...

 

ยังไม่ทันจะหายช็อคจู่ๆเสียงแจ้งเตือนจากแอพพลิเคชั่นสีเขียวก็ดังขึ้นมาดึงให้ซังกยุนหลุดจากภวังค์ความคิดด้วยความติดโซเชี่ยลเข้ากระดูกเขาจึงเปิดดูทันทีก็พบว่าเจ้าของชื่อห้องเเชทที่ส่งมาคือเจ้าคนที่หายไปอย่างเป็นปริศนาเมื่อครู่

 

แชท:เคนตะ

 

เคนตะ:มาที่เเคนทีนเลย

 

ซังกยุน:เห้ย

 

ซังกยุน:ไปโผล่นั่นได้ไง

 

มันไกลกันตั้งหลายช่วงตึก

 

เคนตะ:ปีนหน้าต่างห้องน้ำออกมาตอนได้ยินเสียงดงฮันอ่ะรีบมานะ

ซังกยุนไม่ได้พิมพ์ตอบเเชทเขาชะโงกเข้าไปดูในห้องน้ำก็พบว่าหน้าต่างมันเปิดทิ้งไว้จริงๆดีนะว่าตรงนี้เป็นชั้นหนึ่งน่ะ..

 

โอ้โหเพื่อนกลายเป็นนินจาไปแร้ว...

 

.

.

.

.

 

ไปไหนมาน่ะเคนตะดงฮันเอ่ยถามคนตัวเล็กที่ขอตัวไปตั้งแต่เมื่อช่วงโพล้เพล้โดนที่ทิ้งเขาไว้กับซังกยุนเเค่สองคน

 

“....เจ้าชาย...นี่มันเกิดอะไรขึ้นเคนตะไม่ตอบคำถามเพราะเขากำลังตกใจกับภาพที่เห็น

 

ทำไมหน้าเจ้าชายถึงมีแต่หมึกวาดลวดลายไว้เต็มไปหมด!!!!!!! 

 

เจ้าตัวดีที่อยู่ด้วยเองก็เหมือนกันแต่ออกจะสภาพเละเทะกว่าเพราะมีรอยวาดไปถึงแขนเลย

 

เล่นกันนิดหน่อยน่ะแบบว่าใครทายคำที่ขันทีจองใบ้ออกก่อนจะได้เขียนหน้าอีกคนดงฮันพูดอย่างไม่รู้สึกผิดใดๆเมื่อเคนตะมองถัดขึ้นไปจากสองคนที่กองอยู่บนพื้นพร้อมคราบหมึกก็พบขันทีจองทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่ที่ผนัง

 

เคนตะสูดหายใจเข้าลึกๆอย่างพยายามจะให้ตัวเองใจเย็น

 

ข้าพยายามห้ามแล้ว...ขันทีจองพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแบบคนใกล้สะอื้นจนเคนตะอดสงสารไม่ได้

 

เขาเข้าใจดีว่าเจ้าชายน้อยน่ะทั้งซนหัวดื้อเล่นพิเรนท์สารพัดที่จะทำให้ปวดหัวเขาอยู่ด้วยมาเเค่ไม่กี่เดือนยังอยากจะลาออกให้รู้แล้วรู้รอดแล้วขันทีจองที่รับใช้พระองค์มาตั้งแต่เล็กคงไม่เหลือ...

 

ขันทีจองท่านให้นางในพาองค์ชายไปสรงน้ำเถิดเดี๋ยวหมึกแห้งแล้วจักขัดออกยากเอาเดี๋ยวข้าจะจัดการเจ้านี่เองยังไม่ทันจบประโยคเคนตะก็เดินไปคว้าตัวเจ้าคนหน้าแมวที่ตัวเปรอะหมึกจนดูไม่ได้ออกมาจากห้อง

 

เคนตะตกลงไปไหนมาน่ะยังไม่ตอบเลยนะดงฮันลุกขึ้นแล้ววิ่งตามมาถามเข้าที่หน้าประตู

 

ไว้เดี๋ยวกระหม่อมบอกนะพะย่ะค่ะพระองค์เสด็จไปสรงน้ำก่อนเถิดเคนตะเลือกใช้คำราชาศัพท์เพราะพวกเขาอยู่ต่อหน้าขันทีจอง

 

ถ้าอยู่กันสองคนเขาคงมือลั่นตีดงฮันไปสักที

 

ละสายตาครู่เดียวก็เล่นซนเสียใหญ่โต

 

ถ้าไม่บอกว่าน่าตีก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว!

 

.

.

.

 

เอ้าเช็ดตัวให้เรียบร้อยเดี๋ยวข้าเอาเสื้อมาเปลี่ยนให้เคนตะลุกขึ้นจากพื้นหลังนั่งขัดกน้าอีกคนจนสะอาดแล้ว

 

ตอนแรกปล่อยให้อาบเองก็เอาน้ำราดๆคราบหมึกมันออกหมดที่ไหนร้อนถึงเขาทนไม่ได้ต้องมานั่งขัดออกให้

 

นี่พูดจริงๆเลยนะเขารู้สึกเหมือนตัวเองเลี้ยงเด็กอยู่สองคนอย่างไรชอบกล...

 

นี่เจ้าเปี๊ยกเมื่อเย็นหายไปไหนมาน่ะซังกยุนเอ่ยถามหลังจากที่เคนตะเดินกลับไปหยิบเสื้อผ้าในห้องมาโยนให้

 

ไม่ใช่เรื่องของเจ้าน่าเปลี่ยนชุดแล้วไปนอนได้แล้วเคนตะตัดบทอย่างรวดเร็วขนาดเจ้าชายเขายังไม่อยากจะบอกเลย..

 

เดี๋ยวดิเจ้าเปี๊ยก!

 

คนตัวเล็กไม่สนใจเสียงร้องเรียกแล้วตรงดิ่งกลับห้องนอนของตัวเอง

 

ร่างเล็กทิ้งตัวลงนั่งพิงประตูทันทีที่เลื่อนปิดเขามองไปยังหน้าต่างที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับประตูเห็นพระจันทร์ที่ถูกเมฆบดบังไปเสียครึ่งดวง

 

ทั้งๆที่วันนี้เป็นขึ้น15ค่ำที่จันทร์จะสวยงามที่สุดแต่วันนี้กลับมีเมฆเยอะเสียได้

 

เคนตะกำลังตัดสินใจว่าจะบอกเจ้าชายดีหรือไม่ว่าเขาไปที่ใดทำอะไรมาเมื่อเย็น

 

เพราะที่เขาไปมันคือบ้านของ...

 

คนบ้า

 

ใช่อ่านไม่ผิดหรอกบ้านของชายบ้าใบ้

 

.

.

.

ย้อนกลับไปเมื่อช่วงโพล้เพล้

 

เคนตะได้รับจดหมายที่อยู่ในกล่องขนมที่นางกำนัลนำเข้ามาให้โดยชื่อผู้ส่งคือจองเซอุน

 

เนื้อความในจดหมายมีเพียงแค่ให้ออกมาเจอกันในช่วงโพล้เพล้ที่สระน้ำเล็กใกล้กับประตูวังเจ้าคนหน้าง่วงเอ่ยทักทายเขาแล้วเดินนำออกจากวังมาโดยไม่บอกอะไรเลย

 

จะพาข้าไปไหนน่ะจองเซอุนก็รู้หรอกว่ามันดูไม่น่าไว้ใจแต่เขาก็ตามมาอยู่ดีเคนตะมองไปรอบๆแม้จะไม่มีแสงสว่างจากดวงอาทิตย์มากพอที่จะทำให้เห็นได้ชัดเหมือนตอนกลางวันแต่แสงสลัวๆนั้นก็ยังทำให้พอมองทิวทัศน์รอบๆออกอยู่บ้าง

 

ทางนี้มันคุ้นๆอย่างไรชอบกลนะ

 

และแล้วเคนตะก็ได้คำตอบเขาเคยมาที่นี่กับดงฮันเมื่อสองอาทิตย์ก่อน

 

นี่เคนตะเบื่อจังเลยเจ้าชายน้อยทที่นอนแผ่หลาอยู่กลางตำหนักเอ่ยขึ้นในตอนที่เคนตะกำลังคัดลอกหนังสือเรียนให้เจ้าตัวไว้อ่านจากต้นฉบับของพระราชครูที่นำมาส่งให้เมื่อเช้าอาจารย์ผู้มากความสามารถถึงกับกุมมือเขาแล้วเอ่ยขอร้องว่าทำยังไงก็ได้ให้องค์ชายยอมอ่านหนังสือทีซึ่งแน่นอนว่าเคนตะก็ต้องรับปากอย่างเสียมิได้

 

รอสักครู่ประเดี๋ยวพอข้าคัดเสร็จพระองค์ค่อยมาอ่านตำราแก้เบื่อก็ได้พะย่ะค่ะชายหนุ่มตอบโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นจากกระดาษ

 

หาแบบนั้นมิยิ่งเบื่อเข้าไปใหญ่หรอกรึเจ้าคนเด็กกว่าเด้งตัวขึ้นมานั่งทันทีที่ได้ยินว่าต้องอ่านหนังสือแต่สมองขององค์ชายเจ้าแผนการก็คิดหาเรื่องมาเพื่อเลี่ยงกิจกรรมอันแสนน่าเบื่อนี้ได้แทบจะในทันที

 

นี่เคนตะเจ้าเคยเห็นคนบ้า’ หรือเปล่า...

 

นั่นเป็นประโยคที่ทรงเอ่ยถามก่อนจะลากเขาออกมาตามทางที่เจ้าจอง เซอุนนี่กำลังพาเขาเดินไปอยู่

 

อย่าบอกนะว่าจองเซอุนก็กำลังจะพาเขาไปหาคนบ้า...

 

ขอท้าวความสั้นๆเสียก็แล้วกัน

 

คนบ้านี้คือชายบ้าใบ้ที่อาศัยอยู่ในกระท่อมกลางป่าหลังพระราชวังซึ่งเป็นชายบ้าสมชื่อทั้งบ้าและใบ้สติไม่สมประกอบแถมยังพูดไม่ได้อีกชายที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับพระราชวงศ์ได้กลับเป็นคนที่เจ้าชายน้อยบอกว่าเป็นเพื่อนคนแรกที่เจอตอนแอบหนีเที่ยวนอกวังครั้งแรกกับสี่จตุรตัวแสบสมัยพระชนมายุ12ชันษา

 

ซนแต่เด็กจริงๆ...

 

พระองค์ออกกินต็อกยังร้านริมตลาดแต่ไม่ได้นำเงินติดตัวไปเพราะปกติข้าราชบริพารจะเป็นคนพกและจัดการให้จนเคยตัวพอครั้งนี้ก็ไม่ทันนึกหลังจากกินเสร็จแล้วก็ไม่ยอมจ่ายเบี้ยจนเกือบโดนเจ้าของร้านแจ้งจับข้อหากินแล้วจะชักดาบโชคดีที่ได้เจ้าคนบ้านำเศษเงินมาจ่ายให้ถึงแม้จะทรงคืนให้แล้วแต่ก็ยังไม่ลืมมิตรภาพและความมีน้ำใจของชายผู้นี้

 

พระองค์มักจะหนีออกมาคุยเล่นกับชายคนนี้อยู่บ่อยครั้งถึงอีกฝ่ายจะพูดโต้ตอบมิได้แต่ก็ถือว่าเป็นผู้ฟังที่ดี..เคนตะก็ได้แต่ฉงนใจว่าเจ้าชายคุยกับคนบ้ารู้เรื่องแล้วคนบ้าฟังองค์ชายรู้เรื่องหรือ?

 

นั่นแหละ

 

นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เจ้าชายได้สร้างมิตรภาพกับเพื่อนแปลกๆนอกวังคนนี้

 

และแล้วก็เป็นดั่งคาด

 

จองเซอุนพาเขามากระท่อมคนบ้า

 

อ้อลืมบอกไปว่าคนบ้าคนนั้นมีชื่อเล่นว่าอีทึก’ เป้นชื่อที่คนในตลาดเขาใช้เรียกกัน

 

ในตอนที่อีทึกเห็นทั้งเขาและเซอุนเดินเข้ามาก็นั่งเหม่อลอยเหมือนมองไม่เห็นแต่เคนตะมั่นใจนะว่าเมื่อกี้เขาสบตากับเจ้าของกระท่อมจริงๆชายที่ว่านั้นผมยาวฟูยุ่งเหยิงในชุดผ้าดิบที่ขาดวิ่นเนื้อตัวเองก็ช่างแสนสกปรกมอมแมม

 

ท่านอานี่ข้าเองเซอุนเซอุนเดินไปนั่งข้างๆชายบ้าใบ้

 

นี่ไงคนที่ข้าบอกบุตรชายของคนคนนั้นหลังจากจบประโยคนั้นชายที่เขาเคยคิดว่าบ้าใบ้ก็หันมามองเขาด้วยแววตาที่ปกติ

 

เนี่ยนะทาคาดะเคนตะ

 

เห้ยล้อกันเล่นอยู่หรือทำไมชายใบ้ถึงพูดได้เล่า

 

คนตัวเล็กได้แต่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกแต่จองเซอุนกลับไม่มีปฏิกิริยาตกใจอะไรกลับคุยกับชายบ้าใบ้อย่างเป็นกันเองประหนึ่งญาติผู้ใหญ่ที่คุ้นเคยกัน

 

ใช่แล้วเห็นท่านบอกอยากเจอไงข้าเลยพามา

 

โหหน้าไม่เห็นเหมือนพ่อมันสักนิดถ้าเจ้าไม่บอกนี่ข้าไม่ทันเอะใจแน่ๆอืม...จำได้ว่าเจ้ามากับเจ้าชายน้อยเมื่อกี่วันนะเอาเถอะเอาเป็นว่าหลายวันก่อนก็แล้วกันชายที่เขาเคยคิดว่าเป็นบ้าลุกขึ้นยืนยืดเส้นยืดสายแล้วเสยผมที่ปรกหน้าใ้พ้นไปอย่างลวกๆส่วนจองเซอุนที่เห็นเคนตะยืนอ้าปากพะงาบๆด้วยความตกใจก็เอ่ยแนะนำคนตรงหน้าอย่างเป็นทางการ

 

เคนตะนี่คือท่านอาพัค จองซู เจ้ากรมฝ่ายข่าวกรองลับรู้จักกันไว้ซะล่ะเขาเป็นเพื่อนกับพ่อเจ้า

 

….

 

คนบ้าเนี่ยนะเป็นเจ้ากรมข่าวกรองบ้าไปแล้ว!!!!!!!!!

 


TBC

 

สวัสดีค่ะทุกคนคิดถึงจัง แงงง ขอกอดที

 

ตอนแรกเราว่าจะไม่ให้มันเกินเดือนก็เกินจนได้ฮืออออขอโทษค่ะขอโทษค่ะTT 


สารภาพว่ามัวแต่วุ่นวายกับทีแคสจนไม่เป็นอันทำอะไรเลย

 

หวังว่าทุกคนจะยังอยู่กับเรานะคะเม้นท์พูดคุยเล่นติชมกันได้นะคะรออ่านอยู่น้า

 

ตอนไหนเราเฟลๆท้อๆก็มานั่งอ่านเม้นท์ของทุกคนนี่แหละเป็นกำลังใจชั้นดีเลยขอบคุณนะคะรักส์<3เราไม่ทิ้งเรื่องนี้แน่นอนค่ะแต่อาจจะช้าหน่อยในระหว่างนี้เครียดเรื่องที่เรียนมากจริงๆฮืออออออ


ในส่วนของคำผิดเราพยายามจะแก้ให้มากที่สุดแล้วค่ะ ถ้ายังมีหลุดไปบ้างขออภัยด้วยนะคะ ยังไงถ้าเจอมาบอกกันได้น้าเดี๋ยวเราเข้ามาแก้ให้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #18 Cake10202 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 19:20
    แงงงง สนุกมากเลยค่ะ ตลกกยุนมาก5555555 ยังไงก็สู้ๆนะคะ รอได้เสมอน้าาาา 💕💕💕
    #18
    0
  2. #17 เจ้าน่ารักซังกยุน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 22:54

    เจ้าชายฮยอนบินค่าตัวเองแพงนะเพคะ ตอนนี้ออกน้อยเชียว

    เจ้ากยุนนน 5555555 เล่นกับเจ้าชายสามได้น่ารักมาก ซนกันจริงๆเลยนะ เคนตะอย่าเพิ่งงง ปลอมตัวไงปลอมตัว 555


    ตลกการหลบหลีกหนีหน้าน้องดงของเคนตะมาก ตลกกว่าคือกยุนตอนคุยกับแม่ 555555


    รอนะคะ สู้ๆนะคะ

    #17
    0
  3. #16 JJJAANe (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 13:46
    รอน้าาาา😘❤️
    #16
    0