[JBJ ft.pd101] THEN #ดงเคน #ดงเคนชาติที่แล้ว

ตอนที่ 5 : เราเคยเจอกันที่ไหน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    17 พ.ค. 61

     จนได้สิน้า...

 

     สามวันสามวันเลยนะเคนตะฮืออออ

 

     เคนตะถอนหายใจเบาๆแล้วลูบหลังเพื่อนตัวบึกที่ตัวเองกำลังกอดปลอบอยู่

 

     น่าแปปเดียวเองสามวันแปปๆก็ผ่านไปแล้วเขากอดปลอบแต่เจ้าคนที่กำลังงอแงโวยวายอยู่กลับดันตัวออกซะอย่างนั้น

 

     ไม่!มันนานมากไม่มีมือถือสามวันเชียวนะ

 

     ใช่...ซังกยุนทำจอแตกจนต้องส่งไปเปลี่ยนจอแต่เคราะห์ไม่ดีที่ช่วงนี้คนแห่ส่งเครื่องซ่อมมันเพราะเป็นช่วงที่มีข่าว่าจะขึ้นราคาเปลี่ยนแบตในเครื่องคิวช่างถึงได้ยาวหลายวันเจ้าคนติดมือถือใหม่ก็ได้แต่นั่งโวยวายและบ่นกะปอดกะแปด

 

     ใครใช้ให้เอามาถือตอนกำลังเดินลงบันไดล่ะ

 

     โถ่..ตกลงไปตรงช่องตรงกลางที่สูงตั้งสามชั้นไม่พังเละก็บุญแค่ไหนแล้ว...เคสก็ไม่ใส่เห็นบอกว่ามันใส่แล้วไม่สวย...

 

     ทำไงดีเคนตะคิดถึงจังเลยอยากได้คืนแล้ว

 

     นี่มันเพิ่งสองชั่วโมงเองน่าสามวันนะสามวันระหว่างนี้ก็ใช้เครื่องเก่าไปก่อน

 

     ดูท่าทางเคนตะจะตองนั่งปลอบเจ้าเพื่อนคนนี้ไปจนกว่าจะได้มือถือคืนแน่ๆ...

 

     .

     .

     .

     .

 

     ตามน้ำข้าไปแล้วเจ้าจะรอด...เข้าใจรึเปล่า

 

     ประโยคนั่นของฮยอนบินไม่ใช่คำถามแต่เป็นคำสั่ง

 

     เมื่อต้องตัดสินใจระหว่างยอมเชื่อใจอีกฝ่ายแล้วมีโอกาสที่จะรอดกับยอมปาดคอตัวเองตายเพื่อให้รอดพ้นจากการถูกจับไปทรมาณ

 

     ซังกยุนเลือกอย่างแรกทันทีเมื่อนึกถึงบิดา

 

     ถ้าเขาไม่อยู่ล่ะก็พ่อต้องแย่แน่ๆ

 

     เขาเลือกที่จะเสี่ยง...

 

     ในชั่วเสี้ยววินาทีก่อนที่ทหารองครักษ์จะเข้ามาถึงห้องที่พวกเขาอยู่ฮยอนบินปล่อยคนตัวเล็กกว่าแล้วยัดดาบเปื้อนเลือดใส่ในมืออีกฝ่าย

 

     ประกายจากคมดาบที่สะท้อนกับแสงจันทร์กระตุ้นให้ผู้เป็นมือสังหารเกิดความคิดชั่ววูบ

 

     ถ้าใช้เจ้านี่อาจจะชนะแล้วฆ่าไอ้เจ้าชายนี่สำเร็จก็ได้

 

     แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ทำ

 

     ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

 

     ปึง!

 

     ประตูถูกเลื่อนออกอย่างแรงพร้อมทหารจำนวนนับสิบในชุดแดงวิ่งกระกันเข้ามา

 

     ฝ่าบาทปลอดภัยดีหรือเปล่าพะย่ะค่ะ!!

 

     คนแปลกหน้าอย่างซังกยุนถูกล้อมจับแล้วกดให้นั่งลงกับพื้นทันที

 

     ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!!!!ฮยอนบินหันไปตวาดใส่ทหารที่จับตัวซังกยุนไว้

 

     ทหารทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างสับสนงงงวย

 

     ทำไมเจ้าชายสั่งให้ปล่อยมือสังหารล่ะ?

 

     เขาเป็นคนของข้าที่แฝงตัวมาเมื่อครู่เขาก็เป็นคนจัดการกับเจ้านั่นด้วยไม่เห็นดาบในมือเขาหรืออย่างไรนิ้วเรียวชี้ไปยังร่างของมือสังหารตัวใหญ่

 

     ทหารทั้งสองมองหน้ากันเลิ่กลั่กแต่ก็ยอมปล่อยผู้ต้องสงสัย

 

     ถึงจะสงสัยแต่ถ้าเจ้าชายพูดขนาดนี้ลองไม่ปล่อยสิคงได้นอนเล่นในคุกแน่

 

     พาเขาไปเปลี่ยนชุดแล้วหาห้องพักให้ด้วยอ้อเรียกคนมาทำความสะอาดห้องด้วยนะเดี๋ยวคืนนี้เราจะไปอยู่ตำหนักสระบัวฮยอนบินออกคำสั่งแล้วเดินออกไปแต่ก็ไม่วายแอบหันกลับมามองร่างเล็กในชุดสีดำ

 

     ทั้งสองสบตากันโดยที่ไม่พูดอะไร...

 

     .

     .

     .

     .

 

     เช้าวันถัดมาตำหนักสระบัว

 

     นี่มีใครอยู่หน้าห้องรึเปล่าฮยอนบินเอ่ยถาม

 

     เพคะองค์ชายเมื่อมีเสียงตอบกลับมาผู้เป็นเจ้าชายก็ออกคำสั่งทันที

 

     ไปพาซังกยุน...คนที่ข้าพามาเมื่อคืนมาหาข้าหน่อย

 

     รอเพียงไม่กี่อึดใจก็มีเสียงเดินเข้ามาใกล้แต่มันมีเพียงเสียงจากฝีเท้านางในเท่านั้น..

 

     แต่เมื่อประตูถูกเลื่อนออกก็ปรากฎร่างคนที่เขากำลังนึกถึง

 

     นี่เป็นอีกครั้งที่ฮยอนบินได้ประจักษ์ว่าฝีเท้าของซังกยุนนั้นเบาขนาดไหน

 

     ทันทีที่คนตัวเล็กกว่าเดินเข้ามาเขาก็โบกมือไล่ให้นางในออกไปข้างนอกเพื่อจะได้อยู่กันแค่สองคน

 

     รู้ตัวใช่หรือไม่ว่าทำเรื่องวุ่นวายขนาดไหนฮยอนบินเอ่ยขึ้นทันทีที่ประตูปิดสนิท

 

     รู้...พะย่ะค่ะคนก่อเรื่องต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

 

     บอกเราได้รึเปล่าว่าใครส่งเจ้ามา

 

     บอกได้ก็อยากบอกนะแต่ข้าไม่รู้ซังกยุนตอบด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน

 

     น่าหมั่นไส้...

 

     น่าฟัด

 

     ไม่ๆๆต้องสอบสวนก่อนอย่าคิดนอกเรื่องสิฮยอนบิน!

 

     ไม่รู้ได้ไงตอนรับงานก็ต้องรู้สิ

 

     เอางี้นะฝ่าพระบาท

 

     เรียกฝ่าบาทพอ

 

     อะได้เอางั้นะฝ่าบาทนั่งลงก่อนเรื่องมันย๊าวยาวมากพะย่ะค่ะ

 

     ทะเล้นและกวนเบื้องบาทยิ่งนัก

 

     น่าจับมาตี

 

     คืองี้นะ...

 

     .

     .

     .

     .

 

     เห้ยนี่มันเจ้าชายไม่ใช่หรอชายหนุ่มในชุดม่อซ่อถามออกมาอย่างตกใจเมื่อเขาเปิดม้วนกระดาษออก

 

     หลายๆครั้งในหนึ่งเดือนจะมีชายชุดดำไม่ซ้ำหน้า...

 

     เอาจริงๆเขาไม่เห็นหน้าหรอกแต่รูปร่างมันเปลี่ยนไปเรื่อยๆก็คิดว่าน่าจะไม่ใช่คนเดียวกันอย่างตอนเนี่ยคนมาส่งนี่ตัวล่ำเชียวคราวที่แล้วยังผอมเป็นไม้ตีหมาอยู่เลย

 

     ใช่คนพวกนี้จะนำม้วนกระดาษที่เขียนรูปของเป้าหมายมาให้คนแบบเขาพวกชาวนาที่ยากจนและพร้อมจะทำทุก     อย่างเพื่อเงินซังกยุนเป็นหนึ่งในนั้น

 

     แต่ก็นั่นแหละชาวไร่ชาวนานอกจากมีดดาบโง่ๆทื่อๆแล้วก็ไม่มีอะไรจะไปเป็นมือสังหารได้เลย

 

     ซังกยุนโชคดีที่เขามีฝีมือดีฝีเท้าเบารวดเร็วว่องไว

 

     ชาวบ้านยากไร้เป็นที่นิยมในการใช้เป็นหมากชนิดใช้แล้วทิ้งของเจ้าคนมีเงินพวกนี้

 

     ถ้าพลาดก็ทิ้งไปเหมือนขยะแถมยังสาวไปไม่ถึงต้นเรื่องสบายจะตาย

 

     แต่ถ้าทำได้ดีก็ได้ของตอบแทนและได้อยู่บนกระดานต่อ

 

     เชื่อรึเปล่าบางทีเขาก็ยอมทำทั้งๆที่ค่าจ้างเป็นแค่เนื้อสัตว์ก้อนเดียว

 

     คนมันจนตรอกไม่มีเงินไม่มีอาหารทำอะไรก็ยอมทั้งนั้นแหละ

 

     แต่เป้าหมายส่วนมากจะเป็นขุนนางยศเล็กๆที่ไปขัดแข้งขัดขาคนใหญ่คนโตหรือสามีจ้างไปฆ่าชู้ของภรรยาเป็นต้น

 

     เขาไม่เคยเจอเป้าหมายที่สูงศักดิ์ขนาดนี้แน่นอนว่างานพวกนี้มันงานของมือสังหารมืออาชีพ

 

     แล้วนี่จะให้ชาวนาเข้าไปลอบสังหารเจ้าชาย?!!!!

 

     พับผ่าสิ

 

     ไม่ใช่ว่าเพราะรู้จักกันเลยไม่กล้าหรอกนะถ้าได้เงินเขาทำอยู่แล้วแต่โอกาสสำเร็จมันต่ำจะตายดีไม่ดีคงตายตั้งแต่ซัดกับทหารหน้าประตูแล้วไม่ทันระคายผิวเจ้าชายหรอก!

 

     ชายชุดดำไม่ตอบอะไรนอกจาก..

 

     กริ้งตุ้บ!

 

     ถุงผ้าขนาดเท่าหัวเด็กถูกโยนมาตรงหน้าเขารีบคุกเข่าลงไปเปิดดูเมื่อปากถุงอ้าออกเขาถึงกับผงะไป

 

     ทอง!!!! ทองทองทั้งนั้นเลยพระเจ้า!!!

 

     เกิดมายังไม่เคยเห็นของมีค่ามากขนาดนี้!!

 

     แน่นอนว่าเขา...

 

     รับงานนี้ไม่รับก็โง่แล้วพี่น้อง

 

     ก็คิดดูสิทองถุงนี้มันสามารถพลิกชีวิตเขาและพ่อไปได้แบบหน้ามือเป็นหลังเท้าเลยนะคุ้มที่จะเสี่ยงชีวิตสุดๆ

 

     พ่ออาจจะได้ไปหาหมอดีๆหาป่วยมีบ้านมีเสื้อผ้าที่อบอุ่นมีอาหารกินทุกมื้อคิดแค่นี้ก็ตัดสินใจได้ไม่อยากแล้ว

 

     ตกลง...

 

     และแล้ววันที่กำหนดก็มาถึง

 

     ก็น่าอุ่นใจที่อย่างน้อยพวกมันก็หาคนมาเพิ่มให้เจ้าชายที่เป็นเป้าหมายมีเพียงเต้าชายสองและสามเท่านั้นเพราะองค์อื่นๆยังห่างไกลจากลำดับสืบทอดราชบัลลังก์ยิ่งนักมีเพียงสองคนนี้ที่เป็นอันตรายต่อความมั่นคงเจ้าชายใหญ่

 

     ซังกยุนไม่รู้หรอกว่าเจ้าชายใหญ่ที่ว่านั่นรู้เรื่องรึเปล่าแต่ที่แน่ๆ

 

     เขาคือต้นเหตุ...

 

     ระหว่างทางขณะอยู่บนเหวียนเขาได้พูดคุยกันมือสังหารอ้วนที่อยู่กลุ่มเดียวกันเป็นพ่อค้าในตลาดที่เมียทิ้งหนี้สินไว้ให้จำนวนมากจนจนไม่สามารถเปิดร้านต่อไปได้และตอนนี้กำลังจะอดตายจึงยอมรับทำงานสกปรก

 

     อาวุธของมันคือมีดหั่นหมู...

 

     โอ้โหจะฆ่าเจ้าชายด้วยมีดหั่นหมูอนาคตทีมซังกยุนนี่มันดูริบหรี่ยิ่งนัก

 

     ทั้งกลุ่มของเขามีสามคนหนุ่งคนถูกวางให้คอยจัดการด้านนอกแปลว่าถ้าจะตายมันจะตายคนแรกส่วนซังกยุนและเจ้าอ้วนมีดหั่นหมูจะเป็นคนเข้าไปเด็ดหัวเจ้าขายที่น่าจะบรรทมไปแล้วเอาแบบหลับไม่ตื่นฟื้นไม่มีหนีไม่พ้นเลย

 

     พวกเขาถูกทิ้งไว้ที่กำแพงนอกวังด้านที่ใกล้กับตำหนักเจ้าชายสองทีเหลือนั่งไปลงที่กำแพงอีกด้านหนึ่งเป็นฝั่งตำหนักเจ้าชายสาม

 

     โชคไม่ดีที่พวกเขาถูกเจอเพราะความอุ้ยอ้ายของเจ้าอ้วนแต่อีกคนในกลุ่มนั้นว่องไวและปลิดชีพทหารนายนั้นได้ก่อนที่เขาจะแหกปากเรียกคนอื่นๆ

 

     โฮ่เริ่มได้สวย

 

     พวกเขาเข้ามาในวังแล้วทั้งสามคนพยายามวิ่งอย่างเบาทีสุดไปยังตำหนักที่เหมือนในภาพเขียน

 

     เชื่อไหมว่าซังกยุนมองเห็นในที่มืดได้ชัดว่าคนอื่นๆทแต่เวลากลางวันตาของเขาจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่...

 

     ไม่ๆๆไม่ได้เห็นชัดขนาดพวกสัตว์เดรัจฉานแบบจับภาพได้ดีกว่าเท่านั้น

 

     พวกเขาเจอแล้วตำหนักสระบัวแล้วตำหนักข้างๆนั้นก็คือเป้าหมาย

 

     มือสังหารทั้งสามไม่รอช้าจัดการฆ่าทหารอย่างที่ลาดตระเวนผ่านมาทีละคน

 

     จริงๆแค่สองเพราะเจ้าอ้วนนั่นมัวแต่ละล้าละหลังก็ของมันไม่เคยนี่เนอะ...

 

     และแล้วความชิบหายก็มาเยือนเมื่อมีแสงโคมสว่างขึ้น

 

     เกี้ยวขนาดสี่คนหามกับทหารอีกหยิบมือที่เห็นพวกเขาแล้ว...รวมคนในเกี้ยวและพวกนางในก็ประมาณ10คน

 

     พวกเขาใช้เวลาน้อยมากในการจัดการกับคนพวกนั้น

 

     แม่นางสูงศักดิ์ในเกี้ยวเป็นคนสวยทีเดียวจากเสื้อผ้าอาภรณ์แล้วท่าทางจะมีตำแหน่งใหญ่โตถ้าไม่แหกปากก็คงปล่อยให้รอดแหละแต่หล่อนทำท่าแหกปากเองช่วยไม่ได้

 

     ระหว่างทางนั้นทุลักทุเลหน่อยเพราะทางแคบแล้วยังมีนางในเดินสวนไปมาก็ต้องฆ่าให้หมดไม่งั้นถ้าร้องเรียกจนทหารทั้งกองแห่มาก็ซวยสิ

 

     พวกเขาใช้เวลาบุกเข้ามาถึงห้องนอนเจ้าชายโดยใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที

 

     สงสัยรึเปล่าว่าทำไมมันดูง๊ายง่ายปานนี้

 

     อย่าลืมสิว่าคนที่จ้างพวกเขามาคือคนผู้สนับสนุนเจ้าชายใหญ่เลยนะไม่ธรรมดาแน่ๆ

 

     เห็นจากที่คุยกันคือพวกนั้นจะปล่อยข่าวลือเรื่องการลอบสังหารพระราชาแล้วหาวิธีกล่อมให้นำทหารไปเสริมยังตำหนักของพระราชาให้มากซึ่งจะส่งผลให้กองกำลังบริเวณอื่นเบาบางลง

 

     โป๊ะเช๊ะ

 

     ประตูตรงหน้านี่แหละ...

 

     ห้องของเจ้าชาย

 

     .

     .

     .

     .

 

 

     เรื่องมันก็ราวๆนี้แหละพะย่ะค่ะซังกยุนตอนทั้งๆที่ยังมีขนมเต็มปาก

 

     ระหว่างที่ฟังอีกฝ่ายเล่าเขาสั่งให้คนเอาขนมมาวางไว้หน้าห้องแล้วค่อยไปหยิบมากันไม่ให้มีคนเข้ามาได้ยินเรื่องที่พวกเขาพูดกัน

 

     เจ้าคนเล่าก็หยิบขนมมากินอย่างสบายใจเหมือนลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นจำเลยที่กำลังถูกสอบสวนอยู่ในตอนนี้...

 

     งั้นแสดงว่าคนที่ปล่อยข่าวลือเรื่องที่พระราชาจะถูกลอบสังหารอาจจะเป็นผู้บงการหรือคนที่จ้างเจ้า?”เขามองหน้าอีกฝ่ายเป็นเชิงถามเพื่อขอความมั่นใจ โดยส่วนตัวแล้วเขาปักใจเชื่อว่าพี่ชายใหญ่ไม่น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องเพราะพวกเขาพี่น้องรักกันดี


     ล่ะมั้ง?

 

     แต่เจ้าคนที่กำลังสนใจขนมก็มองกลับมาตาใสเหมือนไม่เข้าใจคำถาม

 

     คงงั้นกระมังกระหม่อมไม่ทราบหรอกปกติสนใจแต่เงินค่าจ้างเลยไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น

 

     อ่าๆเอาเป็นว่าเดี๋ยวข้าจัดการต่อเองเห็นดังนั้นฮยอนบินก็ไม่รู้จะซักจะถามอะไรต่อแล้วดูท่าคงไม่ได้เรื่องอะไรมากกว่านี้แน่ๆ

 

     ตามพระทัยเออฝ่าบาทขนมนี่มันอะไรหรือพะย่ะค่ะโคตรอร่อยเลย

 

     ฮยอนบินถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับประโยคที่จะเป็นกันเองก็ไม่ใช่ราชาศัพท์ก็ไม่เชิง

      

     ท่าทางต้องสอนกันยาวกว่าซังกยุนจะพูดคำพวกนี้ได้คล่อง

 

     นี่หลังจากนี้เจ้าต้องอยู่ในวังสักพักนะเขาเอ่ยบอกอีกฝ่าย

 

     หา?! ท่านจะบ้าหรอข้าไม่อยู่หรอกคนตัวเล็กกว่าแหวขึ้นมาทันที

 

     จะบ้ารึไงถ้าเขาอยู่นี่ใครจะดูแลพ่อ!

 

     ออกไปข้างนอกเจ้าจะเป็นอันตรายถ้าพวกมันยังรู้ว่าเจ้ามีชีวิตอยู่ล่ะก็มันต้องหาทางปิดปากแน่ๆ

 

     มันจะทำไปทำไมข้าไม่ได้รู้อะไรในนั้นสักหน่อย

 

     เจ้ารู้จักคำว่าป้องกันไว้ก่อนรึเปล่า...พวกมันต้องกำจัดความเสี่ยงให้มากที่สุดอยู่แล้วเจ้าชายจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยสีหน้าจริงจัง

 

     ทางการกำลังตามล่ามือสังหารกันอย่างหนักเพราะจากปากคำของผู้รอดชีวิตมือสังหารมีสามคนแต่พบศพแค่สอง..

 

     คนฟังลอบกลินน้ำลายดังเอื้อกเพราะน้ำเสียงขณะเล่าของคนตัวสูงมันราบเรียบแปลกๆจนน่าขนลุก

 

     ที่สำคัญนะซังกยุน...

 

     รู้หรือเปล่าว่าผู้หญิงบนเกี้ยวที่เจ้าฆ่าไปเป็นใคร

 

     คนที่สวยๆน่ะหรอไม่รู้เหมือนกัน..ซังกยุนส่ายหน้านอกจากสวยและนั่งเกี้ยวก็ไม่รู้อะไรแล้วเห็นจะแหกปากก็ปาดคอไว้ก่อน

 

     นั่นพระสนมอี...ฮยอนบินตอบ

 

     อ่าห้ะ...

 

     สนมเอกของข้า...

 

     ซังกยุนตกใจจนทำขนมที่กัดอยู่ร่วงลงพื้น

 

    เสียดายอ่ะ

      

    คิดได้แบบนั้นเขาก็รีบก้มลงไปเก็บมาจะกินแต่ยังไม่ทันเข้าปากก็โดนคนตัวสูงตีมือจนขนมร่วงลงไปอีกรอบ

 

     มันสกปรกทิ้งแล้วหยิบชิ้นใหม่ไปเจ้าชายออกคำสั่ง

 

     มันน่าเสียดายนี่ฝ่าบาททั้งชิ้นเลยนะ

 

     เอาเถอะน่าข้ามีให้เจ้าอีกเป็นกระบุงได้ฟังแบบนั้นซังกยุนก็แอบเบ้หน้าแล้วกลับขึ้นมานั่งดีๆ

 

     เหอะพวกคนรวย..

 

     บอกเลยถ้าเป็นเขาขนาดเม็ดข้าวยังเก็บ

 

     เฮ้อเอาเป็นว่าข้าขอโทษข้าไม่รู้ว่านั่นเมียท่าน

 

     แน่ล่ะเจ้าไม่รู้

 

     แล้วจะให้ทำไงเล่าก็ตอนนั้นนางจะร้องพวกข้าก็ถูกจับได้พอดีอ้ออย่าบอกนะว่าท่านโกรธคือท่านเรียกนางมาอะไรแบบนั้น?”ซังกยุนลองเดาเรื่อง

 

     ไม่ๆๆซังกยุนข้าไม่ได้เรียกนางมา

 

     เอ้าแล้วมาทำไมดึกๆดื่นๆ

 

     นางจะมาบอกข่าวดี..

 

     “...”

 

     ว่านางตั้งครรภ์แล้ว

 

     เห้ยฝ่าบาทข้าขอโทษเออขออภัยขอประทานอภัยพระราชทานอภัยโทษเอออะไรก็ช่างเอาเป็นว่าข้าขอโทษจริงๆ

 

     ซังกยุนดูลนลานทันทีฆ่าหนึ่งตายถึงสองคือถ้าเป็นแค่ผู้หญิงคนนั้นเขาก็ไม่อะไรหรอกแต่นี่มีเด็กในท้องโอ้โหรู้สึกผิดจนอยากจะเอาหัวโขกพื้น

 

     เฮ้อ...นั่นแหละมันยิ่งทำให้ฝ่าบาทกริ้วมากท่านมีพระราชโองการให้พลิกแผ่นดินตามมือสังหารให้ได้

 

     ซังกยุนกลืนน้ำลายอีกรอบ

 

     รู้สึกเหมือนชีวิตกำลังแขวนบนเส้นด้าย

 

     ท่านคงแบบว่าคงไม่ได้จะส่งตัวข้าไปใช่หรือไม่เขาลองเลียบๆเคียงๆถาม

 

     แต่ก็นะเขาเพิ่งฆ่าลูกเมียอีกฝ่ายไปไม่ถูกหยิบดาบมาปาดคอตอนนี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว

 

     ไม่ข้าจะไม่ส่งเจ้าไปเด็ดขาดฮยอนบินตอบ

 

     แต่นั่นแหละเจ้าถึงต้องอยู่ในสายตาข้าตลอดในวังหลวงนี่แหละแต่ที่ๆอันตรายที่สุดคือที่ๆปลอดภัยที่สุด

 

     ไม่ได้หรอกฝ่าบาทซังกยุนส่ายหน้า

 

     ทำไมเจ้าอยากออกไปตายหรืออย่างไร

 

     พ่อข้าอยู่ข้างนอกนั้นเขาป่วยจนแทบจะทำอะไรเองไม่ได้ท่านจะให้ข้าทิ้งเขาหรอ

 

     ฮยอนบินพูดอะไรต่อไม่ออกใจก็ห่วงคนตรงหน้าแต่เข้าใจว่าอีกฝ่ายห่วงครอบครัว...

 

     ตามนั้นแหละท่านบอกทางออกให้ข้าได้รึเปล่าวังมันใหญ่มากข้าหาทางออกไม่เจอแล้วจะให้ปีนกำแพงเช่นเมื่อคืนคงจะไม่ได้

 

     ระหว่างที่ซังกยุนกำลังพูดไปเรื่อยฮยอนบินก็ยกมือขึ้นจับตรงระหว่างคิ้ว

 

     ปวดหัวยิ่งนัก

 

     คิดสิฮยอนบินทำยังไงถึงจะไม่ต้องปล่อยคนตรงหน้าไป

 

     เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องห่วงคนตัวเล็กทั้งๆที่อีกฝ่ายเพิ่งสังหารภรรยาและเลือดนื้อเชื้อไขของเขา

 

     นี่ฝ่าบาทฟังข้าอยู่รึเปล่า

 

     ซังกยุน...พวกเขาหาห้องให้เจ้าแล้วใช่หรือไม่

 

     ใช่เป็นห้องเกือบริมๆข้างห้องเจ้าเปี๊ยกคนนึงที่ท่าทางไม่ค่อยเป็นมิตร

 

     กลับห้องไป

 

     หา?!”

 

     ข้าบอกให้กลับไปอยู่ในห้อง

 

     เห้ยฝ่าบาทนี่ฟังที่ข้าพูดไปก่อนหน้านี้รึเปล่าว่าข้าจะกลับบ้าน

 

     แต่ข้าสั่งให้กลับห้อง

 

     อย่ามาสั่งข้าข้าไม่ใช่บริวารท่าน!” ซังกยุนโวยวายแล้วหมุนตัวจะเดินออกแต่กลับถูกคว้าข้อมือเอาไว้คนตัวสูงกระชากอีกฝ่ายเข้ามาหาจนเสียหลักจนต้องค้วาไหล่ของผู้สูงศักดิ์ไว้

 

     อย่าขัดคำสั่งข้า” ฮยอนบินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวดวงตาคมนั้นไม่มีแววล้อเล่นอยู่เลยซังกยุนสัมผัสได้ถึงอำนาจและความน่าหวั่นเกรงที่แผ่ออกมาความเป็นผู้นำโดยสายเลือดที่ต้องยอมศิโรราบเขาไม่กล้าขยับตัวด้วยซ้ำ  

 

     เข้าใจที่ข้าพูดแล้วก็กลับห้องไปเสียอย่าให้ข้ารู้ว่าเจ้าแอบหนีไป

 

     ส่วนเรื่องบิดาของเจ้าเดี๋ยวข้าจัดการให้แต่ข้าขอรับรองด้วยเกียรติของเจ้าชายว่าเขาจะได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด

 

     .

     .

     .

     .

 

     พี่ซังกยุนหลับไปแล้วหรอครับ” ดงฮันเอ่ยถามแล้วมองหน้าคนตัวเล็กผ่านจอแมคบุ๊คที่กำลังเปิดโปรแกรมสไกป์อยู่

 

     “อือ งอแงทั้งวันคงเหนื่อยแหละ”เคนตะขยับไมค์ให้อยู่ใกล้ๆปากแล้วเอ่ยตอบ เขาแอบขำเบาๆเมื่อนึกถึงคนที่งอแงตลอดทั้งวัน นี่เพิ่งวันแรกเองนะ

 

     “ตกมาตั้งหลายชั้น แค่จอแตกนี่ก็โคตรโชคดีแล้วนะพี่”

 

     “พี่ก็งั้นแหละ กลายเป็นแมวหงอยทั้งวันเลยเนี่ย”

 

     “ฮะๆ แมวหรอ เข้าใจเปรียบนะพี่”ดงฮันหัวเราะ

 

     “ก็ปากมันเหมือนอ่ะ ลองดูดีๆสิ” 

 

สำหรับเคนตะอาจเป็นเพราะแบบนั้นแต่สำหรับดงฮันมันไม่ใช่เคยมีคนเปรียบเทียบซังกยุนว่าเหมือนแมวเหมือนกันเมื่อนานมาแล้ว..ฝีเท้าเบา เลี้ยงยาก เอาแต่ใจแต่บางทีก็ขี้อ้อน..

 

     “อยากเห็นพี่งอแงบ้างอ่ะ”

 

     “ไม่เอาอ่ะ”เคนตะปฏิเสธทันที

 

     “เสียใจนะ”เจ้าคนเด็กกว่าเบะหน้าเล็กน้อยแสร้งทำหน้าเศร้าจนคนพี่หลุดหัวเราะ เคนตะเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น

 

     “เออนี่ดงฮัน”

 

     “ครับ?

 

     “พี่สงสัยอ่ะ คือเวลาเราอยู่กับพี่เราเคยปวดหัวบ้างไหม”

 

     “ยังไงครับพี่?”

      

     “คือพี่ปวดหัวอ่ะ แล้วแบบมันเห็นภาพแปลกๆ

 

     “

 

     “เราจะหาว่าพี่บ้าไหมอ่ะคือ ภาพมันเหมือนในซีรี่ย์ย้อนยุคเลยอ่ะ มีเรา มีพี่ มีฮยอนบิน ซังกยุน ซึลกิ พวกรุ่นพี่ บางทีเห้นพี่จุนมยอนด้วยนะ แล้วมัน..มันชัดจนพี่แบบ..

 

     “แบบ?”ดงฮันถามแล้วเม้มปากเล็กน้อย ลุ้ว่าคนตัวเล็กจะพูดอะไรต่อ ดวงตาของเขาจ้องไปที่หน้าของคนในจอ

 

     “ชักเชื่อแล้วว่ามันเป็นเรื่องจริง”

 

     “พี่เคนตะครับ

 

     “หือ?”

 

     “ถ้าผมจะบอกพี่ว่า..

 

     “มันเป็นเรืองจริงพี่จะว่ายังไงครับ?”

 

     “ห้ะ?!


     TBC


     //คลานเข่าเข้ามาสวัสดี


     ขอโทษที่หายสาบสูญไปค่ะ ฮือ แต่เราติดเรื่องยื่นเข้ามหาลัย งงระบบมั่กๆ เกิดอะไรขึ้นกับเรา..

     

     อนึ่งคือเราเครียดจนเขียนไม่ออกรวมกับเรื่องจบจ.เฮิร์ทหนักมาก แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วค่ะ กลับมาปั่นต่อได้5555 ตอนนี้คือฟิลยังค้างอยู่เดี๋ยวจะรีบไปเขียนต่อต่อไปเลยค่ะTTTT 

     

     ตอนนี้เริ่มมาเครียดอีกเรื่องคือจะเอาเงินที่ไหนไม่มีทดงฮันกับเคนกยุน5555555#ในเลขห้ามีน้ำตาซ่อนอยู่


     เป็นกำลังใจให้น้องด้วยนะคะ...


     เรื่องคำผิดคือเราพยายามที่สุดแล้ว ตาลายมาก คือทุกอย่างพิมพ์ในมือถือ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่นิ้วอ้วนๆจะแผลงฤทธิ์..ไว้ถ้าเราเจอเดี๋ยวมาแก้เพิ่มนะคะ


     ฟิคเรื่องนี้เอาจริงๆไม่มีอะไรไซับซ้อน ทุกอย่างโซซิมเปิล เชื่อเราเถอะ55 


     ทอล์คยาวไป พอเถอะ ไว้คุยกันต่อที่ #ดงเคนชาติที่แล้ว นะคะ รอเจอทุกคนเลย 


     เม้นท์เป็นกำลังใจให้กันได้นะคะ เลิฟฟฟฟฟฟฟ


     ปล.สารภาพว่าเราอ่านคอมเม้นท์ของทุกคนหลายรอบมากๆเป็นฮีลลิ่งและกำลังใจที่ดีมากๆเลย ขอบคุณนะคะ 

    

     รักส์

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #15 Cake10202 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 03:54
    จะสงสารฝ่าบาทหรือกยุนหรือใครก่อนดี555555 ตอนนี้สงสัยในตัวดงฮันตอนปัจจุบันมากๆค่ะ นางเป็นใครกันแน่ ไรท์บอกไม่ซับซ้อนแต่ก็ลุ้นอยู่ดี555 ดีใจมากที่กลับมาอัพแล้ว ยังไงก็จะคอยติดตามอยู่ตลอดนะคะ ชอบมากๆ สู้ๆนะคะไรท์ ㅠㅠㅠㅠ
    #15
    0
  2. #13 กยุนคนโหด (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 20:02
    ดูท่า เจ้ากยุนจะนำมาซึ่งความปวดหัวให้ฝ่าบาทอีกเยอะเลยเพคะ 55555 ชอบที่เปรียบซังกยุนเหมือนแมว ฝีเท้าเบา เลี้ยงยาก เอาแต่ใจ ขี้อ้อน งุ้ยๆๆๆๆ อยากเห็นเจ้ากยุนอ้อนเจ้าชายจังเลยเพคะ กยุนคือทะเล้นและกวนจริงๆ แอบโหดด้วย อย่างว่าแหละ คงเพราะทำมาเยอะแล้วหรือเปล่า ต้องแลกกับความอยู่รอดงี้ แอบตกใจเรื่องสนมอีเลย สงสารอ่า คือชอบความสลับพาร์ทอดีตกับปัจจุบันมากเลยค่ะ การเล่าเรื่องของตัวละครด้วย เช่น ตอนกยุนเล่าเรื่องให้เจ้าชายสองฟัง มันลื่นไหล สละสลวย สวยงาม มากเลยค่ะ(แต่ติดที่คำผิดนิดนึงนะคะแหะๆ) ตัดมาที่ปัจจุบัน 5555 กยุนเอ๋ยยย ขี้อวดมากไงหละ จะเข็ดมั้ยหืมมม สงสารเคนตะเลย ต้องมาฟัง+คอยปลอบตอนงอแง ดงฮันสู้ๆ เจ้าชายสามสู้ๆนะเพคะ พี่เคนตะจะจำได้แล้ว ไรท์ด้วยนะคะ สู้ๆนะคะ กอดนะคะ กอดๆๆๆๆๆๆ
    #13
    0