Idol Love Story [WG BB SJ BEAST KARA TWICE IKON]

ตอนที่ 15 : Part Junhara Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ต.ค. 56








M U S I C CAFE : LUN LA



'ช๊อค ยงจุนฮยองยอมทิ้งงานเพื่อแฟนสาว!!'

'จากแหล่งข่าวรายงานมาว่าเมื่อวานจุนฮยองมีคิวถ่ายมิวสิควิดีโอร่วมกับรุ่นน้องร่วมค่ายอย่างนาอึน A-Pink'

'แต่ผู้กำกับมีการเพิ่มฉากเข้ามานิดหน่อยทำให้เวลาถ่ายต้องเลื่อนออกไปอีก พนักงานหญิงคนหนึ่งบอกว่าในขณะที่เธอเข้าไปบอกกับจุนฮยองว่าต้องเพิ่มฉากและเลื่อนเวลาถ่ายออกไปอีก จุนฮยองก็มีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัดหลังจากนั้น จุนฮยองก็ได้รีบร้อนออกจากกองถ่ายไป โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะไปไหน แหล่งข่าวจึงสันนิษฐานกันว่าเขาไปหาแฟนสาวของเขา คูฮาราเพราะเมื่อวานเป็นวันเกิดของเธอ อย่างไรก็ตามการที่จุนฮยองทำแบบนี้ทำให้ชื่อเสียงของเขาลดน้อยลงและยังมีกระแสวิจารณ์อีกมากว่าเขาเป็นคนที่ไม่มีความรับผิดชอบและไม่แยกแยะระหว่างเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว'
 

        Cube Entertainment

"ฟึ่บ!! นายตอบฉันหน่อยว่านี่มันอะไรกัน ห๊า!!" จุนฮยองปลายตามองที่หนังสือพิมพ์เพียงครู่เดียวก่อนจะเงยหน้ามองประธานซึ่งตอนนี้กำลังโกรธจัดและต้องการรู้คำตอบจากเขา

"ก็เป็นอย่างที่เห็นครับ"
 
"อะไรนะ!! ชั้นไม่คิดเลยนะว่านายจะเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบแบบนี้"
 
"ถ้าอย่างนั้นนายก็ไปหาฮารามาจริงๆใช่ไหม"

"ครับผมไปหาฮารา"

"นายแย่มากจริงๆนะจุนฮยอง ชั้นจะสั่งพักงานนาย 1 เดือน!!แล้วกลับไปทบทวนตัวเองซะใหม่นะว่านายได้ทำอะไรลงไปบ้างแล้วพรุ่งนี้ก็เตรียมงานแถลงข่าวด้วย ออกไปได้แล้วชั้นไม่อยากเห็นหน้า!"

"ปึง! เฮ้อ! จุนฮยองเดินออกมาจากห้องประธานแล้วถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาด้วยความเหนื่อยใจ"
 

        อีกด้านหนึ่ง

        ตอนนี้ฮารากำลังอยู่ในร้านขนมวันนี้เธอว่างก็เลยจะซื้อขนมไปฝากพี่จุนฮยองกับเหล่าเมมเบอร์ตัวแสบสักหน่อย"เอาอะไรดีน้าาา" เธอคิดขณะกำลังเลือกขนมมากมาย ก่อนที่สายตาจะไปมองไปยังรอบๆร้านซึ่งตอนนี้มีแต่คนมองเธอเต็มไปหมด ทำไมวันนี้มีแต่คนมองฉันด้วยสายตาแปลกๆนะ ร่างบางคิดอย่างแปลกใจก่อนจะรีบหอบขนมที่ซื้อมาทั้งหมดขึ้นรถไป  ตอนนี้เธอมาถึงบริษัทของพี่จุนฮยองแล้วพร้อมกับหอบขนมมากมายด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส แต่เมื่อเธอเปิดประตูเข้าไปในบริษัทเท่านั้น รอยยิ้มของเธอก็เปลี่ยนไปทันที เมื่อทุกคนในบริษัทที่เธอเดินผ่านมองเธอด้วยสีหน้าไม่ชอบใจและบางคนก็เดินผ่านเธอไปพร้อมกับซุบซิบนินทากัน

"ยังมีหน้ามาที่นี่อีก" 
 
"หน้าด้านจังเลย" เธอได้ยินหมดทุกคำพูดแต่ก็พยายามไม่คิดมากก่อนจะเดินต่อไปเพื่อไปที่ห้องซ้อมของบีสท์ ระหว่างทางนั่นเองเธอก็ได้พบกับนาอึน

"พี่ยังกล้ามาที่นี่อีกเหรอ" ร่างบางชะงักก่อนจะหันกลับไป 

"เธอหมายความว่ายังไง" ฮาราถามด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่นาอึนพูด

"อย่าบอกนะว่าพี่ยังไม่รู้" 

"ฟึ่บ! อ่านซะแล้วจะรู้ว่าชั้นกำลังพูดถึงอะไร" นาอึนโยนหนังสือพิมพ์ใส่หน้าฮารา ฮาราก้มหน้าอ่านก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ

"รู้แล้วใช่ไหมทั้งหมดนี่มันเป็นเพราะพี่คนเดียวที่ทำให้พี่จุนฮยองต้องเป็นแบบนี้"

"ตะ...แต่พี่จุนฮยองบอกชั้นว่าเค้าทำงานเสร็จแล้ว" 
 
"เค้าโกหกพี่น่ะสิจริงๆแล้ว พี่จุนฮยองยอมทิ้งงานเพื่อไปหาพี่แล้วเมื่อกี้นี้พี่จุนฮยองก็ถูกท่านประธานตำหนิและสั่งพักงานพี่จุนฮยอง 1 เดือน"

"อะไรนะพักงาน!"

"ใช่ทั้งหมดเป็นเพราะพี่ถ้าพี่ยังไม่เข้าใจอีกล่ะก็ฉันจะพาพี่ไปดูเดี๋ยวนี้" พอพูดจบนาอึนก็ฉุดมือฮาราให้วิ่งตามไปก่อนที่จะมาหยุดที่หน้าห้องอัดเสียง 

"เอ้าดูซะให้เต็มตาว่าพี่ได้ทำอะไรลงไปบ้าง" เมื่อได้ยินอย่างงั้นฮาราก็เงยหน้ามองเข้าไปในห้อง ภาพที่เห็นทำให้น้ำตาเธอไหลลงมาอย่างห้ามไม่ได้ ตอนนี้ในห้องมีเพียงจุนฮยองนั่งอยู่คนเดียวในที่มืดๆและตัวของเค้ากำลังสั่นเทา พี่จุนฮยองกำลังร้องไห้ 

"เห็นแล้วใช่มั้ยว่าตอนนี้พี่จุนฮยองกำลังทุกข์ขนาดไหนถูกท่านประธาน ทีมงานและแฟนๆต่อว่า ทั้งหมดมันเป็นเพราะพี่เพราะพี่คนเดียว...ฮึก" นาอึนต่อว่าฮาราพร้อมกับน้ำตาของเธอที่ไหลออกมาเช่นกัน 

"ฮึก...ฮือฮือ" 

"ร้องไห้งั้นเหรอพี่สมควรที่จะร้องเหรอห๊า!!"

"ไปให้พ้นจากพี่จุนฮยองซะหายไปจากเค้าคนอย่างพี่ไม่สมควรที่จะอยู่ข้างๆพี่จุนฮยองหรอก" เธอพูดเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้อง ภาพที่เธอเห็นต่อมาคือพี่จุนฮยองกอดนาอึนไว้แน่นเหมือนต้องการที่พึ่งพิงเธอเองก็กอดเขาแน่นเช่นกัน 

"นาอึนพูดถูกผู้หญิงอย่างชั้นไม่คู่ควรที่จะอยู่ข้างๆพี่จุนฮยอง แม้ชั้นจะเห็นพี่จุนฮยองเป็นทุกข์และร้องไห้ต่อหน้าชั้น แต่ชั้นก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลยแม้แต่จะปลอบเขาชั้นยังทำไม่ได้"

เธอพูดกับตัวเองเบาๆก่อนจะเบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้าพร้อมๆกับที่ตัดสินใจอะไรบางอย่างก่อนที่เธอจะวิ่งออกจากบริษัทไป

จุนฮยอง Part

             หลังจากที่ผมออกจากห้องของประธานแล้วก็ตรงไปที่ห้องอัดทันทีเพราะตอนนี้ผมยังไม่พร้อมที่จะตอบคำถามของใครทั้งนั้นรวมทั้งเพื่อนๆในวงของผมด้วย เมื่อคิดว่าเพราะผมจะทำให้เพื่อนร่วมวงต้องเดือดร้อนไปด้วยรวมไปถึงผู้หญิงที่สำคัญที่สุด 'ฮารา' ตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้างนะจะรู้ข่าวหรือยังในหัวผมตอนนี้มีแต่ฮาราเต็มไปหมดแล้วถ้าเธอต้องร้องไห้เพราะผมล่ะ เมื่อคิดถึงใบหน้าของเธอที่เปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาก็ทำให้น้ำตาของผมไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ตอนนี้ผมสับสนไปหมดรวมทั้งเหตุการณ์ต่างๆที่เพิ่งเกิดขึ้นทำให้ผมข่มความอ่อนแอของตัวเองไม่ไหวอีกต่อไปผมได้แต่นั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้น จนกระทั่งประตูได้เปิดออกพร้อมกับร่างของนาอึนที่วิ่งเข้ามากอดผมไว้แน่นผมชะงักเพียงชั่วครู่ก่อนที่จะกอดตอบเธอเช่นกัน

"พี่จะทำยังไงต่อไปคะ"
 

"ไม่รู้สิ" ตอนนี้ผมกับนาอึนกำลังนั่งคุยกันถึงปัญหาที่เกิดขึ้น

"เอ่อนี่นาอึน"

"คะ"

"ขอบคุณนะสำหรับเรื่องวันนี้"
 
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะเพื่อพี่แล้วแค่นี้สบายมาก" เธอตอบด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นแบบนั้นผมจึงเอื้อมมือไปลูบหัวเธอด้วยความหมันไส้

"โอปป้าอาทำอะไรน่ะหัวฉันยุ่งหมดแล้ว" เธอหันมาค้อนใส่ผมด้วยใบหน้าน่ารัก

"ฮ่า ฮ่า..."  ผมหัวเราะออกมากับท่าทางของเธอ แต่ก่อนที่เราจะคุยกันต่อเสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น ผมมองไปที่หน้าจอก็ผมว่าฮาราโทรมาจึงกดรับ

'ฮัลโหลว่าไงครับที่รักมีอะไรหรือเปล่าถึงโทรมาหาพี่'  ผมพยายามทำเสียงให้ร่าเริงเพื่อไม่ให้ฮารารู้

'พี่คะออกมาเจอฉันหน่อยได้มั้ยคะ'
 
'เธอเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมทำเสียงเคร่งเครียดแบบนั้นล่ะ' 
 
'เปล่าหรอกค่ะไม่มีอะไรแล้วพี่ออกมาเจอฉันได้ไหม' 
 
'ได้สิที่ไหนล่ะ' 

'ริมสะพานแม่น้ำฮันค่ะฉันจะรอนะคะ' พอพูดจบฮาราก็ว่างสายไปทันที 

"ใครโทรมาเหรอคะทำไมหน้าเครียดเชียว" ผมว่างสายแล้วหันมามองที่นาอึนก่อนจะตอบไปว่า 

"ฮาราน่ะเธอนัดพี่ออกไปเจอถ้างั้นพี่ไปก่อนนะ" พอพูดจบผมก็วิ่งออกจากห้องไปทันที

            อีกด้านหนึ่งเมื่อจุนฮยองออกจากห้องไปแล้วเหลือเพียงนาอึนที่นั่งอยู่คนเดียวด้วยใบหน้ายิ้มเยาะต่างกับเมื่อสักครู่ตอนที่อยู่กับจุนฮยองจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยก็ว่าได้
 
"ตัดสินใจได้แล้วสินะคูฮารา"  

"หึ...ดีเหมือนกันถ้าเธอยอมเป็นฝ่ายไปเองแบบนี้ชั้นจะได้ไม่ต้องลงมือเอง"

 

แม่น้ำฮัน

           ร่างบางเหม่อมองไปที่แม่น้ำด้วยใบหน้าเศร้าหมองเธอหลับตาลงเหมือนว่าไม่ต้องการที่จะคิดอะไรอีกแล้ว ก่อนที่จะลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเรียก

"ฮารารอนานไหมมีอะไรจะคุยกับพี่เหรอ" 
 
"ฟึ่บ!!" เธอโยนหนังสือพิมพ์ให้กับจุนฮยอง 

"นี่มันอะไรกันคะทำไมพี่ต้องโกหกฉันด้วย" 
 
"พี่ขอโทษเธอโกรธพี่เหรอ" เขาถามด้วยสีหน้ารู้สึกผิด  เมื่อได้ยินอย่างนั้นเธอก็เอื้อมมือไปแตะใบหน้าเขาอย่างแผ่วเบา "เปล่าหรอกค่ะฉันไม่ได้โกรธพี่แต่ฉันโกรธตัวเองที่ช่วยอะไรพี่ไม่ได้เลย"  เธอพูดออกมาพร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลอออกมาอย่างไม่ขาดสาย
 
"ฮือ ฮือ...ฮึก...ระ...เราเลิกกันดีไหม...ฮึก"  เมื่อได้ยินคำว่าเลิกร่างสูงก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน 

"ละ...เลิกงั้นเหรอไม่มีทางพี่ไม่มีวันเลิกกับเธอเด็ดขาดแล้วเรื่องที่เกิดขึ้นมันก็ไม่ใช่ความผิดของเธอเลยนะเป็นความผิดของพี่เอง"
 
"ไม่มันไม่ใช่ความผิดของพี่ทุกอย่างมันเป็นเพราะฉันทั้งนั้น ฉันมันเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่องแม้ว่าฉันจะเห็นพี่เจ็บปวดอยู่ตรงหน้าฉันก็ไม่สามารถช่วยอะไรพี่ได้เลย" 
 
"ฮึก...บะ...บางทีอาจจะมีผู้หญิงที่เหมาะสมกับพี่มากกว่าชั้น ผู้หญิงที่คอยอยู่ข้างๆพี่ ดูแลพี่และไม่ทำให้พี่ต้องเจ็บปวดพี่กลับไปหาผู้หญิงคนนั้นเถอะนะกลับไปหานาอึนซะ"  ชื่อของนาอึนที่หลุดออกมาจากปากของฮาราทำให้จุนฮยองถึงกับชะงัก 

"ทะ...เธอรู้"  

"ใช่ค่ะชั้นรู้ว่าพี่กับนาอึนเคยคบกันมาก่อนฉะนั้นกลับไปหาเธอเถอะนะคะกลับไปหาผู้หญิงที่ดีกว่าชั้นนะ" พอพูดจบร่างบางก็ทำท่าจะเดินหนีไป แต่ก็ถูกร่างสูงกอดไว้จากด้านหลัง 

"ไม่อย่าไปเลยนะพี่ไม่ต้องการใครทั้งนั้นนอกจากเธอเพียงคนเดียว เข้าใจมั้ยแล้วความรู้สึกระหว่างพี่กับนาอึนมันก็เป็นอดีตไปแล้วตอนนี้พี่รักเธอคนเดียวเท่านั้นฉะนั้นได้โปรดอยู่ข้างๆพี่อย่าไปไหน" 
  
"ฮึก...ฮือ ฮือ" ร่างบางหันไปกอดร่างสูงเอาไว้แน่นพร้อมกับร้องไห้กับอกของเขาโดยที่เขาเองก็กอดเธอแน่นเช่นกัน ท่ามกลางคนทั้งสองที่กำลังกอดกันด้วยความรัก อีกมุมหนึ่งก็มีผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังมองไปยังทั้งคู่ด้วยสายตาอิจฉาริษยาและกำลังกำหมัดแน่นด้วยความโกรธเมื่อแผนแรกของเธอไม่สำเร็จ

 "มันยังไม่จบหรอกนะคูฮารา"


42 ความคิดเห็น