คัดลอกลิงก์เเล้ว

สามพัน...ล้านไมล์

โดย E'Nao

เมือเพื่อนสนิดสองคน...ที่คนหนึ่งมีความในใจแต่ไม่กล้าบอก กับอีกคนที่ยังไม่รู้ใจตัวเอง ใช้ระยะทางกว่า 3000 ล้านไมล์ ในการพิสูจน์ความรู้สึก

ยอดวิวรวม

80

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


80

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  15 ก.พ. 60 / 18:24 น.
นิยาย ѹ...ҹ สามพัน...ล้านไมล์ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

สวัสดีค่ะ ผู้อ่านทุกท่าน
               เมือวานเป็นวันแห่งความรัก เราก็เลยมีนิยายสั้น(อีกแล้ว) มาฝากท่านผู้อ่านทุกท่าน นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นในห้องเรียนภาษาไทย อันที่จริงต้องบอกว่านิยายเรื่องนี้คืองานที่เอาไปส่งอาจารย์เมือวาน แล้วก็เอามาลงเว็บเมือตอนนี้ เป็นงานที่ให้เราใช้จินตนาการในการเขียนเรียงความ จำนวนสองหน้า(หืมม ปกติแต่งเรื่องสั้นที ใช้ทีเป็นสิบหน้า) แต่ก็เขียนออกมาสำเร็จ โดยได้แรงบันดาลใจจากกระทู้พันทิปเรื่อง "เคยมีดาวพลูโตของตัวเองกันหรือเปล่าครับ?..."
นั้นแหละแรงบันดาลใจในการแต่งเรื่องนี้ขึ้นมา ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะครับ ทุกคนนนนน ^^

ปล. อันที่จริงจะลงเมือวานแต่ลืมแหละ 555555
ปล 2. มีเรื่องสั้นอีกเรื่องด้วยนะ แต่งจบแล้ว แต่ตอนนี้แบตคอมจะหมดแล้วอะ เอาไว้วันอื่นนะ 
ปล 3. อ่านเอาเองนะว่าทำไมต้อง ชื่อเรื่องนี้
ปล 4. จิตนาการเกินจริงไปนิด อย่าด่ากันเลยย

By E'Nao

เนื้อเรื่อง อัปเดต 15 ก.พ. 60 / 18:24


สามพัน...ล้านไมล์

          ในสมัยก่อนการเดินทางไปยังอวกาศนั้นค่อนข้างจะเป็นเรื่องยากเนื่องด้วยปัญหาทางเงินทุน การออกไปแต่ละครั้งค่อนข้างมีความเสี่ยง แต่เมือเวลาผ่านไป เทคโนโลยี่ได้พัฒนาการเดินทางในอวกาศนั้นก็กลายเป็นเรื่องที่ง่ายขึ้น องค์การบริหารการบินและอวกาศแห่งชาติ หรือ นาซา หน่วยงานทางราชการที่รับผิดชอบในโครงการอวกาศและงานวิจัยห้วงอวกาศ มุ่งที่จะค้นหาความเร้นลับของสิ่งต่างๆนอกโลก ตอบคำถามของการกำเนินจักรวาล ออกสำรวจดาวเคราะห์เพื่อการอยู่อาศัยในอนาคต และตอนนี้ดาวดวงต่อไปที่นาซากำลังจะส่งคนเข้าไปสำรวจ นั้นก็คืออดีตดาวเคราะห์ดวงที่เก้าของระบบสุริยะจักรวาลที่มีชื่อว่า พลูโต

            ฉันชื่อ แต้มเป็นหญิงไทยคนหนึ่งที่มีส่วนเกี่ยวข้องในโครงการสำรวจดาวพลูโต ฉันอยู่ในตำแหน่งนักฟิสิกส์ที่จะขึ้นไปกับยานยูริ(Yuri) ซึ่งเป็นยานลำแรกที่ออกไปนอกโลกแล้วกลับมายังโลกได้เหมือนกับนักบินอวกาศคนแรก พวกเราจะเข้าไปทำการสำรวจดาวพลูโต โดยมีระยะเวลาของโครงการทั้งหมดอยู่ที่ห้าปี ฉันไม่ใช่คนไทยคนแรกที่ถูกส่งออกไปในอวกาศ แต่ฉันจะได้เป็นคนไทยคนแรกที่ได้เหยียบดาวพลูโต ก่อนที่ฉันจะมาเข้าร่วมโครงการนี้ฉันทำงานให้กับสถาบันวิจัยดาราศาสตร์แห่งชาติ(NARIT) ในช่วงที่สมัครสัมภาษณ์และเตรียมความพร้อมก่อนขึ้นบินจริง ฉันได้เพื่อนสนิดที่ชื่อ ก๊อบแก๊บมาช่วยเหลือในทุกๆด้าน เขาเป็นวิศวกรของนาซา พวกเราสองคนรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ บ้านเราใช้รั้ว(โรงเรียน)เดียวกัน พวกเราสองคนเลยชอบออกมาดูดาวด้วยกันตอนกลางคืน ในวันที่ฟ้าเปิด เขาจะค่อยชี้ดาวให้ฉันดู ทั้งยังชอบเล่าถึงตำนานของดาวดวงนั้นๆจนฉันอยากจะเขียนเป็นหนังสือเลยละ วันที่ฉันขึ้นบินพ่อแม่และพี่สาวมาให้กำลังใจถึงออร์แลนโด ฟลอริด้า ฐานปล่อยจรวดของนาซา เพราะครั้งนี้เป็นการเดินทางครั้งแรกที่ไกลถึงสามพันล้านไมล์ของฉัน ก่อนที่ฉันจะเข้าไปในยานอวกาศ เพื่อนตัวดีของฉันได้บอกกับฉันแบบติดตลกว่า อย่าไปหลงแสงสีของอวกาศจนลืมกลับบ้านเรานะ” นั้นทำให้ฉันหายตื่นเต้นไปได้เยอะ วินาทีที่เขาจะปล่อยยานขึ้นไป เป็นวินาทีที่ต่อไปฉันอาจจะตาย หรือไม่ก็จะกลายเป็นกลุ่มแรกของมนุษย์ที่ได้ไปเหยียบดาวพลูโต 3..2..1 จรวจที่นำยานของฉันไปยังอวกาศถูกปล่อยออกจากฐาน ฉันลืมตาขึ้นมองดูภายนอก ท้องฟ้าที่ค่อยๆเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีน้ำเงินที่ค่อยๆเข้มจนดำ และมองเห็นบ้านอยู่ไกลลิบตา ยานอวกาศยูริค่อยๆเข้าเทียบกับสถานีอวกาศไลก้าซิกส์(Laika-6) สถานีอวกาศหนึ่งในหลายสถานีที่ใช้ในการสำรวจดวงดาวในระบบสุริยะ ตั้งชื่อตามสุนัขตัวแรกที่ได้โคจรนอกโลก สถานีอวกาศแห่งนี้จะนำพาพวกเราทีมสำรวจเดินทางออกจากโลกไปยังดาวพลูโต โดยใช้ความเร็วในการเดินทางประมาณ 160,000 ไมล์/ชั่วโมง ใช้เวลาประมาณสองปีหนึ่งเดือนถึงจะถึง นี้ถือได้ว่าเร็วกว่าสมัยก่อนเยอะเลยนะ แต่ถ้าหากเราสามารถวาร์ปได้เหมือนในเรื่อง Star Trek เราก็สามารถไปไกลได้กว่าระบบสุริยะในปัจจุบันนี้แน่นอน แต่เมือตอนนี้เรายังวาร์ปไม่ได้ช่วงเวลาสองปีที่เดินทางนั้นเราเลยจำเป็นต้องจำศีลไว้เป็นระยะ 1 ปีก่อนจะตื่นมาส่งรายงานความเคลื่อนไหว แล้วค่อยหลับต่ออีก 1 ปี เพื่อจะได้ไม่เปลื้องออกซิเจน อาหารและคงเบื่อตายก่อนเพราะแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยตลอดการเดินทาง ครั้งแรกที่ฉันตื่นขึ้นมาจากการจำศีล ฉันได้นั่งมองดูอวกาศอันมืดมิด แต่ก็มีแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ที่ส่องมา รู้สึกเหงามากๆไม่รู้ว่าทำไม แอบรู้สึกว่ามันเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป บางอย่างที่ฉันก็ยังคิดไม่ออกว่าคืออะไร ก่อนที่จะหลับไปอีกครั้งฉันได้ส่งวีดีโอไปให้ก๊อบแก๊บสองวีดีโอ อันนึงให้กับเขาอีกอันฝากส่งไปให้พ่อแม่และพี่สาวของฉัน กว่าฉันจะได้ได้ดูวีดีโอที่ตอบกับมาก็คงเป็นปีหน้าตอนที่ฉันได้มองเห็นดาวพลูโตแล้ว ตอนที่สถานีอวกาศไลก้าซิกส์มาถึงบริเวณดาวพลูโต ฉันรู้สึกว่าภาพจากยานนิวฮอไรซันส์(New Horizons) สวยแล้วนะ ได้มาเห็นกับตาเองนี้สวยกว่าอีก หลังจากชื่นชมความสวยงามจากภายนอกแล้ว เราก็ได้เวลาเตรียมตัวลงไปพื้นดาว เพื่อเก็บตัวอย่างหิน สำรวจและถ่ายภาพ เราจะใช้เวลาบนพื้นดาวทั้งหมด 48 วัน อีกอย่างฉันจะได้เดินทางรอบดาวพลูโตด้วยยาน Iron Wion ยานต้านแรงโน้มถ่วงของบริษัทสตาร์ค อินดัสตรี้(Stark Industries)บริษัทที่สนับสนุนการออกสำรวจของนาซา เราตั้งแคมป์กันเมือยานลงจอดยังพื้นผิวดาว กัปตันเป็นคนแรกที่ลงไปเหยียบพื้นดาว ส่วนฉันเลือกลงไปเป็นอันดับที่เก้าตามเลขมงคลของฉัน ทั้งนี้ฉันยังพกพระบรมฉายาลักษณ์ในหลวงรัชกาลที่เก้าที่ฉันเคราพบและในหลวงรัชกาลที่สิบที่ครองราชย์อยู่ในปัจจุบัน ไปถ่ายรูปบนดาวอีกด้วย การเริ่มงานในช่วงแรกค่อนข้างยุ่งยากและเยอะอีกด้วย แต่พอทุกอย่างเริ่มลงตัว ฉันและคนในทีมอีกสามคนก็กระโดดขึ้นยาน Iron Wing ขับไปรอบดาวพลูโต เพื่อสำรวจและถ่ายภาพส่งกลับไปยังนาซา สาเหตุหนึ่งที่ฉันโดนเลือกให้ขึ้นยานก็เพราะฉันถ่ายรูปเก่งและสวยแหละ วันหนึ่งในระหว่างที่เราหยุดพัก ภายนอกยานมืดมิดจนทำให้ฉันมองเห็นดวงดาวที่อยู่นอกดาวฉันเลยใส่ชุดอวกาศ(Spacesuits) ออกมาดูดาวข้างนอกยาน รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่รุ่นพี่ของฉันมานั่งลงข้างๆ พี่เขาถามว่าทำไมฉันดูเหงาจัง ทั้งๆที่ปกติแล้วฉันเป็นคนร่าเริงที่ทำให้คนอื่นยิ้มและสนุก ฉันก็เลยบอกไปว่าฉันรู้สึกเหงายังไงก็ไม่รู้เวลาที่มองดาว รู้สึกเหมือนขาดอะไรสักอย่างไป ฉันรักการดูดาวแต่ทำไมครั้งนี้ฉันถึงรู้สึกไม่ค่อยมีความสุข พี่แกเลยบอกกับฉัน ออกตาหาดาวพลูโตตั้งไกล ทั้งๆที่จริงๆแล้วมีดาวพลูโตอยู่ใกล้ๆอย่าตัดเขาออกจากระบบนะ แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาก็ไม่ออกจากระบบของเราง่ายๆด้วยเพียงเท่านั้นทำให้ฉันต้องรีบส่งวีดีโอไปให้คนที่รออยู่ และมาพร้อมคำพูด เหงาอะดิ ก็ไม่มีคนชี้ดาวให้ดูนิรีบๆกลับมานะ ฉันรอคนดูดาวอยู่ฉันเลยตอบกลับไป จะพาไปดูดาวตลอดเลยมั้ยละและคำตอบที่ได้รับก็ทำให้ฉันถึงกับนับวันที่จะได้กลับบ้านเลยละ ก่อนกลับฉันกระซิบไปกับสายลมบอกกับดวงดาวแห่งนี้ ฉันคงจะไม่กลับมาหาเธออีกแล้วนะ เพราะตอนนี้ฉันค้นพบดาวพลูโตของตัวเองแล้วฉันบอกลาแล้วขึ้นยานกลับสถานีอวกาศไลก้าซิกส์ เพื่อเดินทางกลับบ้านของเรา ตอนที่ยานยูริกลับเข้ามาสู่วงโคจรของโลกฉันบอกกับตัวเองว่า คงพอแค่นี้แล้วละกับการออกไปห้วงอวกาศเพราะคงไม่มีที่ไหนแล้วจะดูดาวได้สวยเท่ากับโลก ยานยูริค่อยๆลงจอดบนสถานีกลางมหาสมุทรแอตแลนติก นักสำรวจทุกคนรอให้คนเข้ามาช่วยเหลือ เพราะการอยู่ในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วงนั้นส่งผลต่อกล้ามเนื้อและกระดูกของเราอย่างมาก ฉันออกจากยานมาเจอกับรอยยิ้มของดาวพลูโตของฉัน เขาทักฉันเป็นภาษาไทย ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะและนั้นทำให้ฉันนึกถึงคำตอบของเขาเมืองสองปีก่อน ตลอดชีวิตยังได้เลย

            ตลอดชีวิตของฉัน ฉันพยายามออกตามหา ‘ดาวพลูโต’ ที่อยู่นอกวงโคจรของฉัน จนลืมมองดู ‘ดาวพลูโต’ ที่ยังคงโคจรอยู่รอบฉันในวงโคจรของฉัน ฉันออกไปค้นหาและสำรวจไกลถึงสามพันล้านไมล์เพื่อจะได้รู้ว่าสิ่งที่ฉันตามหานั้นไม่ได้อยู่ไกลจากฉันเลย ฉันมีโอกาสได้ดูดาวไกลถึงนอกโลก แต่กลับพบว่าไม่ใช่ดาวหรอกที่ทำให้สวยงามแต่เป็นคนข้างๆที่ดูกับเราต่างหากละ นาซาพยายามค้นหาความจริงเกี่ยวกับอวกาศ จักรวาล เพื่อตอบสนองความอยากรู้และการเอาชนะของมนุษย์ จนลืมไปว่าโลกของเรานั้นยังมีสิ่งให้น่าสำรวจอีกเยอะ ฉันได้เรียนรู้มันแล้ว ขอบคุณนะดาวพลูโต บางสิ่งที่เคยมีอยู่แล้วแล้ววันหนึ่งมันหลุดจากวงโคจรของเราไป เรากลับมาให้ความสนใจมัน โดยทั้งๆที่ตอนที่มันยังคงอยู่ในวงโคจรเราไม่เคยจะสนใจมันเลยสักนิด อย่ามานึกเสียใจในวันที่ ดาวพลูโต’ ได้หลุดลอยออกไปจากวงโคจรของเราแล้วก็แล้วกันนะ

 

By E’Nao

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ E'Nao จากทั้งหมด 12 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น