[Fic Resident Evil] I GOT YOU (Carlos x Jill)

ตอนที่ 35 : บทที่ 2 เจอตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 ต.ค. 63

 

บทที่ 2 เจอตัว

 

โรงแรมฮิวเบอร์ท เป็นโรงแรมหรูหราระดับห้าดาวของเมืองนี้ การจะแทรกซึมเข้าไปไม่ใช่เรื่องง่าย แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญญา เพราะเธอไม่ได้กะจะเข้าไปข้างในนั้นอยู่แล้ว นอกจากคำพูดลวงโลกของบริษัทไทร์เซลล์กับสื่อมวลชนก็ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษ ดังนั้นเธอจึงมาอยู่ในตึกฝั่งตรงข้ามแทนเพื่อตามสืบข่าวของคนบางคนที่ไม่ได้โผล่หัวออกมาตรง ๆ ตามงาน แต่เป็นบริเวณรอบงานแทน

ตึกที่เธออยู่นี้สูงราวยี่สิบชั้น ชั้นล่างจะเป็นพวกสถานบันเทิงถูกกฎหมาย ชั้นบนสุดเป็นภัตตาคารที่อยู่ติดริมแม่น้ำ ซึ่งเป็นจุดขายของที่นี่ ทำให้มีนักท่องเที่ยวมาทานอาหารอยู่มาก เธอเข้ามาที่นี่ง่ายกว่าแอบเข้างานนั่นเยอะ

จิลในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวสวมทับด้วยเดรสสีดำยาวเหนือเข่าก้าวขาเข้ามาด้านใน กลิ่นอาหารเบาบางลอยขึ้นแตะจมูก สายตาของเธอกวาดมองทั่วห้องอาหารกว้าง มันถูกแบ่งโซนออกเป็นสัดส่วนชัดเจน ก่อนจะเดินมาหยุดลงที่โต๊ะตัวหนึ่งซึ่งอยู่ด้านในเกือบสุด เป็นเพราะโต๊ะตัวในสุดมีคนจับจองที่นั่งไปแล้ว

เธอนั่งลงพร้อมกับพนักงานรับออเดอร์ยื่นเมนูมาให้ หญิงสาวกวาดตามองผ่าน ๆ ก่อนจะเลือกอะไรสักอย่างในนั้นมาโดยไม่เสียเวลาคิดนาน พนักงานค้อมตัวรับเมนูกลับแล้วเดินจากไป ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายในเวลาไม่ถึงสามนาที

นิโคไลน์ยังไม่มีความเคลื่อนไหว มันเพียงละเมียดละไมกับอาหารในจานของตัวเอง เนิ่นนานเชียว จนกระทั่งอาหารของเธอถูกยกมาเสิร์ฟ

เป็นสไตล์ของร้านอาหารหรูหรารึเปล่านะ ที่ราคาอาหารแต่ละอย่างแพงเหลือเกิน แต่ปริมาณที่ได้รับ กินเพียงไม่กี่คำก็หมดแล้ว

จิลยกซ้อมที่จิ้มเนื้อแซลมอนเข้าปาก อืม... รสชาติใช้ได้ ถ้าคาร์ลอสมากับเธอล่ะก็...

ไม่ทันที่เธอจะได้ลิ้มรสแซลมอนที่อยู่บนปลายส้อมอีกคำ นิโคไลน์ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นแนบหู จิลวางของในมือลงและตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

“ครับท่าน อีกสามวันเป็นวันเจรจา” ที่นั่งตรงนี้ไม่ไกลจากเป้าหมายนัก การแอบฟังจึงไม่ใช่เรื่องยาก

“ได้ครับ ถึงภูเขาอาร์สเมื่อไหร่จะรายงานครับ”

ดูท่าว่าเธอจะได้ยินประโยคเด็ดเสียด้วย ภูเขาอาร์ส...ชื่อฟังดูคุ้นอย่างบอกไม่ถูก แต่ตอนนี้พยายามนึกว่ามันอยู่ไหนยังไงก็นึกไม่ออก

ไม่กี่นาทีถัดมา นิโคไลน์ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องอาหารไป จิลรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความ

 

 

จิลเดินตามนิโคไลน์จนถึงนอกภัตตาคาร มันเซ้นส์ดีและระวังตัวมากทำให้เธอต้องเว้นระยะจากมันพอสมควร เมื่อสัญญาณคนข้ามถนนเหนือศีรษะปรากฏขึ้นมันก็รีบก้าวเท้าฉับ ๆ เพื่อไปยังโรงแรมฮิวเบิร์ทที่อยู่อีกฝั่ง มีผู้คนจำนวนหนึ่งที่เดินสวนมา มันพยายามเดินห่างจากกลุ่มนั้น และเมื่อข้ามฝั่งมาได้จิลก็สบโอกาสเข้าประชิดตัวมันได้ทันก่อนมันจะเดินไปถึงหน้าโรงแรม

“ไม่คิดว่าแกจะยังมีชีวิตอยู่” นิโคไลน์ชะงัก แวบแรกที่มันเห็นหน้าเธอคือตกใจ แต่ก็แค่ชั่วพริบตา เพราะต่อมากลายเป็นแสยะยิ้มหัวเราะในลำคอแทน

“โว้ว บังเอิญจริงนะ” ท่าทีของมันไม่ได้มีความกลัวหรือประหม่าแม้แต่น้อย กลับยืนคุยกับเธอคล้ายเจอคนรู้จักทั่วไปด้วยซ้ำ

“แกรอดมาได้ยังไง?” เธอพยายามห้ามตัวเองให้ไม่เข้าไปกระชากคอมันตั้งแต่อยู่ในห้องอาหารแล้ว แน่นอนว่าการมีเรื่องทะเลาะวิวาทหน้าโรงแรมหรูไม่ใช่เรื่องดีเช่นกัน ฉะนั้นเธอจึงต้องมาเค้นความจริงจากมันอย่างใจเย็น

“ทำไมฉันต้องบอกด้วย” พูดจบมันก็ก้าวเท้าเดินไปไม่คิดจะพูดอะไรต่อ ทว่าร่างสูงของใครอีกคนที่หลบซ่อนอยู่ก็เข้ามายืนบังได้ทัน

“อะไรกันเนี่ย นายก็ด้วยเหรอเพื่อน”

“เราไม่เคยเป็นเพื่อนกันนะรู้สึก” ไม่เคยเลยจริง ๆ ตั้งแต่ที่อยู่ในหน่วยยูบีซีเอสมา นิโคไลน์ไม่เคยมีมิตรภาพต่อใคร และไม่มีใครอยากมีมิตรภาพด้วย ยิ่งเขารู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ซอมบี้บุกพร้อมกับประตูห้องที่อยู่ดี ๆ ก็ล็อกนั้น เขายิ่งไม่อยากเห็นหน้ามัน

“แกคิดจะทำอะไรกันแน่” จิลเค้นถาม เท่าที่จับใจความจากการแอบฟังเมื่อครู่ มันพูดถึงเรื่องการเจรจาอะไรสักอย่างที่ภูเขาอาร์ส

“สืบมาได้ขนาดนี้งั้นก็สืบต่อไปแล้วกัน” มันยังคงมีท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาว “อีกอย่างถึงพวกแกรู้ไปก็แก้ไขอะไรไม่ได้อยู่ดี อีกไม่นานผู้คนเป็นล้านก็จะต้องตาย... เหมือนในเมืองแรคคูนนั่น แต่คราวนี้มันยิ่งใหญ่กว่านั้นซะอีก”

“นี่แก...!” ยังไม่ทันที่จิลจะได้ยกกำปั้นขึ้นชก คาร์ลอสก็ยกแขนห้ามเพราะสายตาเหลือบไปเห็นยามหน้าโรงแรมที่มองมาพร้อมกับยกวิทยุสื่อสารขึ้นแนบหูคล้ายกับว่าหากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เขาจะรีบพุ่งตัวสกัดทันทีและแจ้งไปยังผู้เกี่ยวข้องคนอื่น ถ้าเป็นแบบนั้นคงไม่ใช่เรื่องดี เพราะในงานนั่นมีสื่อมวลชนเพียบ หากเกิดอะไรขึ้นมาจะถูกจับตามองได้ง่าย

“คราวหน้าฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่”

“ดื้อด้านจริง” นิโคไลน์เดินไปข้างหน้าก้าวหนึ่งก่อนจะพูดอีกประโยคขึ้นมาโดยไม่หันกลับมามอง “แต่ไม่ใช่แค่แกหรอกนะ”

จิลเกลียดมันเหลือเกิน คนที่ยังสบายใจได้ท่ามกลางความทุกข์ร้อนของคนอื่น คนที่ทำให้เกิดความสูญเสียมากมายเพียงเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง เมืองทั้งเมือง คนที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย...และยิ่งเห็นท่าทีของมันที่ดูมั่นใจเสียเต็มประดาว่าไม่มีอะไรมาขัดขวางมันได้ยิ่งรู้สึกโกรธแค้น วันนี้เธออาจปล่อยมันไปโดยไม่ได้ทำอะไรเลย แต่วันข้างหน้าเธอสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะต้องให้มันชดใช้สิ่งที่มันทำ

“คุณต้องใจเย็นกว่านี้นะที่รัก” คาร์ลอสมองตามหลังนิโคไลน์ที่เดินหายเข้าไปในประตูโรงแรมก่อนจะหันมองใจร้อนที่เกือบทำให้เกิดการทะเลาะวิวาท จิลยังคงหน้านิ่วคิ้วขมวด เธอมองคาร์ลอสคล้ายจะบอกว่า ‘นายน่าจะชินได้แล้ว’

เพราะถ้าเธอไม่เย็นต่อยมันไปตั้งแต่มันยังพูดไม่จบด้วยซ้ำ

“แล้วได้อะไรมั้ย?” หลังจากได้รับข้อความจากจิลที่ส่งมาบอกว่านิโคไลน์ออกจากห้องอาหารแล้ว เขาถึงได้ติดตามดูมันอย่างใจเย็น ทว่าก็อย่างที่เห็น มันไม่ยอมปริปาก

“ภูเขาอาร์สในอีกสามวัน” จบประโยคหญิงสาวก็หมุนตัวเดินนำหน้าไปยังที่ที่คาร์ลอสเอารถไปจอด เขารู้ดีว่านั่นคือที่ที่เขาจะต้องไปพร้อมกับเธอเมื่อขึ้นรถ

 

 

 

 

 

 

----------------------------------

เตรียมไปบู๊กันต่อเลย หลังจากนี้จะทยอยอัพแก้คำผิดบทที่ผ่านมานะคะ (อีกแล้ว)

คำผิดเยอะมาก เราเพิ่งเห็นแง ทั้งที่คิดว่าตรวจสอบดีแล้วแท้ๆ

เพราะงั้นถ้ามีการอัปเดตตอนก่อนหน้านี้ไม่ต้องแปลกใจนะคะ เราแค่มาแก้คำผิดเจ๋ยๆ เนื้อหายังเหมือนเดิม แต่ยังไม่แก้ช่วงนี้หรอกค่ะ โดนกองงานทับ แฮ่-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น