[Fic Resident Evil] I GOT YOU (Carlos x Jill)

ตอนที่ 34 : บทที่ 1 ภารกิจใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    9 ต.ค. 63

 

บทที่ 1 ภารกิจใหม่

 

“เดี๋ยวผมเช็ดให้นะ” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูคล้ายอยากจะหยอกเย้า คนตัวใหญ่กดจูบหนัก ๆ ลงบนหน้าผากมนชื้นเหงื่อของคนที่นั่งอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อน พร้อมกับเอื้อมมือไปดึงกระดาษทิชชูซึ่งวางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาเช็ดคราบบนต้นขาด้านในให้เธออย่างเบามือ

คาร์ลอสและจิลย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ได้ครึ่งปีแล้วหลังจากที่ซื้อ หญิงสาวตัดสินใจคุมกำเนิดโดยการใช้ยาคุมแบบฝัง ซึ่งช่วงแรกอาจมีผลทำให้เธอออกกำลังกายหนักไม่ได้จึงต้องหยุดงานไปพักหนึ่ง แต่จนถึงตอนนี้ทุกอย่างกลับสู่ภาวะปกติแล้ว เธอคิดว่ามันโอเคกว่าการกินยา และนั่นทำให้คาร์ลอสไม่ต้องใส่ของป้องกัน

“เสื้อผ้ายับหมดแล้วเนี่ย” จิลเอ็ดคนที่อยู่ดีๆ ก็เกิด ‘อยาก’ ขึ้นมาในเช้าของวันที่ต้องออกเดินทางทำภารกิจ

“แป๊บเดียวเอง” เขายกยิ้มแฝงไว้ด้วยเสน่ห์ก่อนจะถอยออกไปหยิบเสื้อผ้าที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาให้เธอ หลังจากนั้นค่อยสวมเสื้อของตัวเอง ส่วนท่อนล่างที่ไม่ได้ถอด...แค่รูดซิปขึ้นทุกอย่างก็ปกติเรียบร้อยแล้ว

คำว่าแป๊บเดียวของคาร์ลอส อืม... ก็ครึ่งชั่วโมงได้อยู่ เพราะถ้าเป็นปกติก็ต้องนานกว่านี้ จะถือว่าเขารีบให้อยู่ละกัน

บ้านหลังนี้อยู่แถบชานเมืองในเมือง......ซึ่งเป็นเมืองเล็ก ๆ ไกลจากในเมืองที่เจริญราวยี่สิบกิโลเมตรซึ่งก็ไม่ได้ไกลกันมากเท่าไหร่ จิลชอบที่นี่เพราะมันสงบและราคาถูก อาจเป็นเพราะไกลจากเมือง เมื่อนับดูแล้วเพื่อนบ้านในระยะไม่ไกลจากบ้านหลังนี้ก็มีอยู่แค่สิบกว่าหลังเท่านั้นที่มีคนอาศัยอยู่ ไม่นับบ้านร้าง หรือรอคนมาเช่าอีกสี่ห้าหลัง ก็ถือว่าไม่วังเวงมาก สำหรับคาร์ลอสและจิลถือว่ามีความเป็นส่วนตัวมากกว่า

บ้านหลังนี้เป็นบ้านหลังเล็ก มันไม่กว้างมากนัก แต่ทรงลึกยาวเข้าไป มีสองชั้น ด้านบนสุดมีสองห้องนอนหนึ่งห้องน้ำ เหมาะกับอนาคตที่ชายหนุ่มคิดไว้ว่าอยากจะมีลูกสักคนหรือสองคน...ถ้ามีสองค่อยขยายชั้นล่างก็พอได้อยู่ ด้านล่างเปิดประตูเข้ามาจะเจอกับห้องนั่งเล่น เดินลึกเข้าไปหน่อยก็จะเป็นโซนห้องครัว ที่มีเคาน์เตอร์หินอ่อนวางประกบอยู่สองฝั่ง ฝั่งที่ติดผนังมีพวกเตาแก๊ส ตู้เย็น และอีกฝั่งที่กั้นระหว่างห้องครัวกับโซนโต๊ะทานข้าว ซึ่งเขากับจิลก็ ‘ทำรัก’ กันที่เคาน์เตอร์ด้านในนี่แหละ อ้อ ใช่...แม้ว่าตอนซื้อบ้านหลังนี้มาใหม่ๆ เขาจะพาจิล ‘สำรวจและทำความรู้จัก’ กับบ้านหลังนี้ทุกซอกทุกมุมตลอดสามวันที่เพิ่งย้ายเข้ามาแล้วก็ตาม

วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาจิลได้พักหายใจอีกครั้งหลังจากลุยงานติดต่อกันมาสามเดือน แม้จะเป็นวันหยุดช่วงสั้น ๆ ที่คาร์ลอสได้มีโอกาสพาเธอเที่ยวชมเมืองใกล้บ้าน และสอนเธอขับเรือด้วย แน่นอนว่าวันหยุดมักผ่านไปไวเสมอ และวันทำงานก็เวียนมาอีกครั้งในวันนี้ เป็นวันที่เริ่มต้นภารกิจตามล่านิโคไลน์แบบจริงจังเสียที... เธอมั่นใจในข้อมูลของตัวเองเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว ว่านิโคไลน์น่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับบริษัทไทร์เซลล์ ที่จะมีการเปิดตัววัคซีนใหม่ในอีกสามวันข้างหน้า และถ้าเดาไม่ผิดนิโคไลน์ก็น่าจะไปที่งานนั่น เพราะงั้นเธอถึงได้ตั้งเป้าไว้ว่าจะไปงานนั้น แม้จะเป็นงานปิดที่รับเฉพาะสื่อมวลชนก็ตาม

จิลที่ก่อนหน้าที่อยู่ในสภาพแทบจะเปลือยได้สวมเสื้อผ้ากลับตามอย่างที่ควรจะเป็น แม้เสื้อผ้าจะยับไปบ้างเล็กน้อยก็ตาม

“เดี๋ยวพอเราไปทำภารกิจกันคุณก็ไม่มีเวลาให้ผมแล้วนี่นา” คาร์ลอสกล่าวตัดพ้อคล้ายกับจะบอกว่าสิ่งที่ตนทำเมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องผิด… แม้ทั้งคู่ทำงานด้วยกัน ตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา แต่เพราะเหนื่อยจากการทำงาน ทำให้เมื่อหัวถึงหมอนก็สลบไปเลย และนั่นอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เมื่อถึงวันหยุดยาว คาร์ลอสจะ ‘จัดหนักจัดเต็ม’ กับเธอเสมอ

แล้วมันเรื่องอะไรที่เธอต้องมาเหนื่อยตั้งแต่ช่วงเช้าของวันแบบนี้ด้วย

หญิงสาวเดินไปทุบออกเขาเบา ๆ เชิงหมั่นไส้ คนโดนทุบได้แต่ส่งเสียงหัวเราะลำคอรับ ก่อนที่เธอจะเดินไปยังโน้ตบุ้คที่ถูกเปิดทิ้งไว้บนโต๊ะทานอาหาร ในนั้นมีแจ้งเตือนจากอีเมลว่าได้รับข้อความใหม่ เมื่อเปิดอ่านดูถึงได้รู้ว่าเป็นแบรรี่ที่ส่งข้อความมายืนยันข้อมูลเรื่องที่บริษัทไทร์เซลล์จะแถลงเปิดตัววัคซีนใหม่ ...โรงแรมฮิวเบิร์ท เมืองอาคูลิน่า

ก็อย่างที่คาดเดาไว้ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าเธอกับคาร์ลอสจะเดินทางไปที่เมืองนั้น อยู่ดูลาดเลาสักวันหนึ่งก่อนงานเปิดตัวจะมาถึง

“กินข้าวกันที่รัก” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับจานสีขาวใบใหญ่ถูกยกมาวางข้าง ๆ โน้ตบุ้คที่เธอเปิดอยู่ มันคืออาหารเช้าง่ายๆ ไข่ดาวบนขนมปังและผักสลัด ซึ่งเธอเป็นคนทำเองเมื่อเช้านี้ ก่อนจะถูกคนตัวใหญ่ที่ ‘หิวอย่างอื่น’ กินแทน ทำให้กว่าจะได้กินอาหารจานนี้มันก็ชืดเสียแล้ว

จิลเป็นพวกชอบกินอาหารเช้าง่ายๆ ไม่หนักท้อง ต่างจากคาร์ลอสที่กินเยอะทุกมื้อ แต่เธอไม่แปลกใจเท่าไหร่ เพราะเขาตัวใหญ่ขนาดนั้น

“ของสดในตู้เย็นเหลืออีกเยอะมั้ย?” เขาถามพร้อมกับวางจานในมืออีกข้างที่มีของอยู่ในนั้นแทบจะพูนจานลงฝั่งตรงข้าม จิลพับโน้ตบุ้คลงแล้วเลื่อนจานอาหารมาแทนที่ตรงหน้า

“ก็นิดหน่อย เดี๋ยวจะเอาไปทิ้งก่อนออกจากบ้าน ไม่อยากเปิดตู้มาแล้วเจอลิ่นของเน่าคลุ้งอีก” มันคือประสบการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่ออาทิตย์ก่อนนี้เอง หลังกลับจากภารกิจสามเดือน สิ่งแรกที่รู้สึกได้เมื่อเปิดตู้เย็นที่ถูกถอดปลั๊กทิ้งไว้โดยไม่ได้เอาของสดไปทิ้งคือกลิ่นเน่าที่ตีคลุ้งตลบอบอวลทั่วบ้าน อาจเป็นเพราะไม่ได้คิดไว้ว่าจะไปทำภารกิจนานเป็นเดือนขนาดนี้ ยังดีที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้ได้ไม่นาน ทำให้ไม่มีพวกหนูหรือแมลงสาบ แต่คิดว่าถ้าทำแบบเดิมอีกบ้านแสนสุขหลังนี้คงได้กลายเป็นบ้านแสนสัตว์แทน

“แล้วคุณคิดว่าครั้งนี้เราจะไปนานแค่ไหน?”

“ไม่รู้สิ อาจจะเป็นเดือน หรือมากกว่านั้นก็ได้”

“ขยันชะมัด” พร้อมกับหยิบขนมปังเข้าปาก เธอมองภาพนั้นด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ อันที่จริงเธอชอบมองตอนคาร์ลอสกินข้าวมาก เขาเป็นผู้ชายตัวใหญ่ที่กินข้าวคำใหญ่ เวลาเคี้ยวก็เต็มแก้มทั้งสองข้าง ดูน่ารักอย่างบอกไม่ถูก คล้ายเด็กกำลังเคี้ยวอาหารตุ้ย ๆ แบบนั้นเลย

“นายก็รู้นี่ว่ามันก็เป็นเรื่องไม่แน่นอน” ในตอนนั้นเองเธอก็นึกถึงเรื่องที่คิดมาก่อนหน้านี้ “ฉันว่าเราควรหาบริษัททำความสะอาดมาเก็บกวาดบ้านให้ตอนที่เราไม่อยู่ดีมั้ย?”

“อืม เป็นความคิดที่ดีเลย” เขาอมยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะจัดการกับอาหารในจานต่อ เขากับจิลต้องออกไปทำงานวันนี้แล้วตอนนี้คงหาบริษัททำความสะอาดมาจัดการให้ไม่ทัน ดังนั้นเอาไว้คราวหน้าก็แล้วกัน

“สรุปชัวร์แล้วใช่มั้ยว่าที่นั่น?”

“อื้ม ที่เคยบอกไป” คาร์ลอสส่งเสียงรับในลำคอ พอดีกับที่อาหารในจานของเธอหมดลง “เดี๋ยวฉันไปจัดการของในบ้านก่อนนะ”

คาร์ลอสพยักหน้ารับ ที่จริงของในบ้านก็ไม่ได้เยอะเลยเพราะเขาและจิลเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้ราวครึ่งปีเท่านั้น ยิ่งพวกของติดตัวของทั้งคู่ก็ยิ่งมีน้อยเข้าไปอีก ทำให้บ้านหลังนี้ออกจะโล่ง และไม่ค่อยมีของราคาแพง มีแค่ของใช้จำเป็นทั่วไปเท่านั้น อย่างตู้เย็น โทรทัศน์ (ที่นาน ๆ เปิดดูเพื่ออัปเดตข่าวสาร) และเขาวางแผนไว้แล้วว่าหากกลับจากภารกิจนี้ต้องซื้อไมโครเวฟสักที

 

 

 

 

 

 

------------------------------

อ่ะเปิดเรื่องมาด้วยความชิล และเบา จำนวนหน้าก็น้อยสุดอะไรสุด ฮา แต่ก็เห็นถึงความสัมพันธ์ที่พัฒนาของทั้งคู่

ปล. ตอนนี้ไม่มี NC นะคะ เป็นเหมือนฉากเปิดเรื่องอะไรประมาณนั้น หาในไหนก็ไม่เจอหรอกเพราะไม่มี ฮ่าๆ

ต่อจากนี้ก็มาเจอกันวันเว้นวันนะคะ ไรต์แต่งจนจบแล้ว ฮูเร่!  ดีใจที่มีคนรออยู่ จริง ๆ เราแต่งไม่นานเลยนะคะ ประมาณสองอาทิตย์ถ้านับวันจริงๆ เราแค่ไม่ได้แต่งทุกวัน เพราะงานเยอะมาก ๆ แต่ในที่สุดก็แต่งจบแล้ว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #42 Mynun9412 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 22:36
    มาแล้ววววววววววเย้
    #42
    0