[Fic Resident Evil] I GOT YOU (Carlos x Jill)

ตอนที่ 2 : บทที่ 2 ชายแปลกหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    18 ก.ค. 63

 

 

บทที่ 2 ชายแปลกหน้า

 

 

“อ๊ากกกก!!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นขึ้น จิลหันกลับไปมองพบว่าแบรดโดนกัด!โดยซอมบี้ตัวนึงที่พยายามจะเข้ามาในร้าน ลำพังแค่แรงเขาคนเดียวคงไม่สามารถยันประตูที่มีฝูงซอมบี้ดันเข้ามาภายในร้านนี้ไม่ไหว

“แบรด!” จิลรีบวิ่งไปหาแบรดก่อนจะหยิบมีดที่ตกอยู่บนพื้นปักเข้ากลางหัวซอมบี้ตัวนั้น แล้วผลักมันออกไป โดยไม่ลืมดึงมีดออกมา เธอช่วยแบรดดันประตูอีกข้างด้วยทั้งสองมือ แรงดันจากอีกฝั่งของประตูทำให้รู้ได้เลยว่าขืนพวกเขายันประตูไว้แบบนี้ต่อไป ยังไงไม่นานพวกมันเข้ามาในร้านนี้ได้แน่

“อย่าเพิ่งคิดอะไรบ้าๆ พวกเราต้องรีบวิ่งไปที่ประตูหลังร้านก่อน!” จิลเตือนสติแบรด เธอรู้ว่าหลังจากที่เขาโดนกัดแล้วแบรดคงไม่มีสติอยู่กับตัวแล้ว

“ไปซะจิล! ยังไงฉันก็ไม่รอด” แล้วก็เป็นอย่างที่จิดคิด แบรดรู้ชะตากรรมตัวเองดี เขาโดนกัดแล้ว ไม่มีทางรักษา อีกไม่นานเขาก็จะกลายเป็นพวกมัน 

“ไม่มีทาง! ฉันไม่ทิ้งนายไว้แน่” จิลยืนกรานหนักแน่น แต่ฝูงซอมบี้จากอีกฝั่งของประตูก็ดันเข้ามาในร้านอย่างรุนแรงจนตอนนี้เธอแทบจะยันไว้ไม่ไหวแล้ว

“เรายังเป็นทีมเดียวกันอยู่มั้ย?”

“แน่นอน!” หญิงสาวตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด เธอและเขาเป็นเพื่อนในหน่วย S.T.A.R.S หน่วยเดียวกัน ผ่านเรื่องราวร้ายๆมาด้วยกันมากมาย และเธอหวังว่าคำว่าทีมจะช่วยให้เขาตัดสินใจหนีไปพร้อมกับเธอ

“งั้นก็ไปซะ!! อย่างพลาดแบบฉัน!” แบรดผลักจิลให้ออกจากประตู เธอไม่ทันได้ตั้งตัวล้มลงบนพื้น วินาทีนั้นเธอตัดสินใจอะไรไม่ได้อีกแล้ว จึงต้องรีบหยัดกายลุกขึ้นวิ่งไปที่ประตูหลังร้าน เธอจะไม่ให้การเสียสละของแบรดต้องศูนย์เปล่า 

“ขอโทษนะแบรด...” เธอพูดกับตัวเองเสียงเบาหวิวเมื่อออกมาทางหลังร้านแล้ว เธออยากจะพูดขอโทษต่อหน้าเขาแต่ก็ไม่ทัน เธอไม่มีโอกาสได้ร่ำลาเขาด้วยซ้ำ ก็เหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆของเธอในหน่วย S.T.A.R.S ที่ต้องพบกับจุดจบอันน่าเศร้าโดยไม่ทันได้คาดคิด เธอไม่มีทางเลือกแล้ว หลังจากนี้ทุกฝีก้าวเธอจะต้องคอยระวัง เพราะหากก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียวนั่นหมายถึงคนที่คิดจะเปิดโปงอัมเบรลล่าต้องหายไปอีกคน เธอจะต้องทำให้คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ต้องชดใช้เสียก่อน

จิลวิ่งมาหยุดลงตรงหน้าศพของตำรวจนายหนึ่งที่นั่งพิงกำแพงอยู่ สภาพศพดูเหมือนจะตายมาแล้วสักพักใหญ่ๆ ที่น่าสนใจคือในมือเขาถือปืนกระบอกนึง จิลนึกขึ้นมาได้ว่าเธอทำอาวุธคู่กายหล่นในอพาร์ทเม้นขณะที่ตัวประหลาดตัวนั้นกำลังไล่ล่าเธออยู่ ทำให้ตอนนี้นอกจากมีดที่เธอใช้ปักหัวซอมบี้ก่อนหน้านี้แล้ว เธอไม่มีอาวุธป้องกันตัวอย่างอื่นเลย

“โทษทีนะ” เธอกล่าวขอโทษกับศพตำรวจขณะก้มลงเก็บปืนจากมือของเขาขึ้นมาดู พบว่าเป็นปืนพกสั้น Glock 19 เมื่อถอดดูกระสุนข้างในเธอคิดว่ากระสุนเหลือเพียงพอให้เธอใช้ในยามฉุกเฉินอยู่บ้าง

หญิงสาวเดินออกมาจากซอย ข้างหน้าเป็นถนนใหญ่ที่มีซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างขวางทางอยู่ เธอไม่รู้เลยว่าควรไปที่ไหน อพาร์ทเม้นก็ระเบิดยับทั้งที่เธอยังไม่ได้หยิบข้าวของจำเป็นติดตัวมา  ตอนนี้เธอรู้แค่ว่าต้องออกจากเมืองนี้ก่อนเท่านั้น

[เฮ้ คุณที่อยู่ข้างล่างน่ะ!] เสียงใครบางคนตะโกนเรียกเธอจากด้านบน แสงไฟสาดส่องไปทั่วบริเวณที่เธอยืนอยู่จึงทำให้เธอต้องมองตามขึ้นไป เป็นเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นทีมช่วยเหลือ

[ขึ้นมาที่ลานจอดรถชั้นดาดฟ้า!] เสียงจากคนในเฮลิคอปเตอร์ดังขึ้นอีกครั้ง นี่คงเป็นอีกทางรอดของเธอ จิลคิดพลางเดินทะลุตึกซึ่งไม่ได้ล็อคประตูเพื่อมาอีกฝั่งของถนน ข้างหน้าเธอคืออาคารจอดรถอะไรซักอย่าง เธอมองขึ้นไปพบว่าสูงพอที่เฮลิคอปเตอร์จะมารับเธอได้แน่ จึงขึ้นลิฟต์จากชั้นลานจอดรถเพื่อขึ้นไปยังลานจอดรถชั้นบนสุดซึ่งเป็นชั้นที่หก

เมื่อลิฟต์มาถึงลานจอดรถชั้นดาดฟ้า เธอก้าวออกมาจากลิฟท์ ลานจอดรถบนชั้นนี้ระเกะระกะไปทั้งรถ และเศษซากอะไหล่ไม่เป็นระเบียบ เฮลิคอปเตอร์ที่บินอยู่เหนืออาคารส่องไฟมาที่เธอ แสงไฟเจิดจ้าจนเธอแสบตาไปหมด เสียงใบพัดจากเครื่องยนต์กระทบลมเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ได้แต่ตะโกนบอกพวกเขา

“เฮ้ ฉันอยู่นี่!” 

[ขึ้นมา!] เฮลิคอปเตอร์บินไปยังที่โล่งตรงหน้าเธอไม่กี่เมตร เขาร่อนเครื่องลงมาให้ใกล้พื้นที่สุดแล้วปล่อยบันไดเชือกลงมาเพื่อให้เธอปืนขึ้นไป ในขณะที่เธอกำลังวิ่งไปที่บันได

ตู้มมมม!!!

เสียงระเบิดดังลั่นขึ้นพร้อมกับชิ้นส่วนเฮลิคอปเตอร์แตกกระจัดกระจายในอากาศ ซากเครื่องยนต์กระเด็นออกไปคนละทิศละทาง แรงจากการระเบิดนั้นทำให้หญิงสาวที่วิ่งไปใกล้จะถึงตัวเฮลิคอปเตอร์ปลิวหลังกระแทกเข้ากับรถยนต์ที่จอดอยู่ด้านหลัง ความเจ็บช้ำระบมไปทั่วแผ่นหลัง เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ลางสังหรณ์ของเธอบอกว่าเธอต้องรีบหนีจากตรงนี้

หญิงสาวรีบยันกายลุกขึ้นยืน เบื้องหน้าเธอเห็นเงารางๆของสัตว์ประหลาดตัวที่ไล่ล่าเธอที่อพาร์ทเม้นนั่น ลางสังหรณ์เธอไม่เคยพลาด! ที่เฮลิคอปเตอร์ระเบิดคงจะเป็นฝีมือของมันแน่ แต่คราวนี้เธอจะไม่หนีอีกแล้ว

จิลหันไปเปิดประตูรถยนต์ที่จอดอยู่ทางด้านขวาของเธอ ในนั้นมีศพคนนั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับ เธอคว้าศพนั่นดึงออกมาเพื่อเข้าไปนั่งประจำที่แทน โชคดีที่มีกุญแจรถเสียบอยู่ ที่เธอต้องทำคือสตาร์ทรถให้ติด เหยียบคันเร่งให้มิด คราวนี้เธอจะชนมันให้เต็มแรงไปเลย 

เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นแล้วก็ดับไป บ้าจริง!  ดูเหมือนจะสตาร์ทรถไม่ติด หญิงสาวพยายามสตาร์ทรถให้ติดให้ได้ แต่เหมือนรถยนต์คันนี้จะเก่าแล้ว และจอดนิ่งไว้นานเกินไปทำให้การสตาร์ทรถในครั้งนี้มันติดยากเย็นเสียเหลือเกิน

ติดสิ!! เธอยังคงตั้งใจสตาร์ทรถด้วยจิตใจอันร้อนรน มือเธอเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ หัวใจเต้นแรงด้วยความกดดัน เสียงฝีเท้าหนักๆของตัวประหลาดกำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ตัวเธอทีละนิด ทีละนิด 

ในที่สุดเธอก็สตาร์ทรถยนต์ติด! จิลหักพวงมาลัยเพื่อหันรถไปยังไอ้ตัวประหลาดนั่น เธอไม่ลืมที่จะคาดเข็มขัดนิรภัย ก่อนจะเหยียบคันเร่งมิด 

เอี๊ยดดด

เสียงล้อรถยนต์บดไปตามพื้นถนน รถยนต์ของเธอพุ่งตรงไปยังมันที่เดินเข้ามาหาตัวเธอ 

โครมมม! เพล้งง!!

เสียงปะทะกันอย่างแรงของรถยนต์และตัวประหลาดดังขึ้น แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่สะทกสะท้าน มันทุบกระจกรถด้านหน้าแล้วล้วงมือเข้ามาบีบคอของจิล ทั้งที่ตัวของมันกำลังถอยหลังไปตามแรงส่งจากตัวรถที่ดันมันอยู่ จิลได้แต่สะบัดคอซ้ายขวาเพื่อฝืนแรงบีบนั่น แต่ปลายเท้าของเธอยังเหยียบคันเร่งมิด แม้จะมองไม่เห็นทางด้านหน้าแต่ก็หวังว่าเธอจะขับชนมันอัดกับกำแพงหรืออะไรซักอย่างได้ก่อนที่เธอจะหมดอากาศหายใจตาย

รถของจิลมุ่งหน้าไปอย่างไร้ทิศทางก่อนจะพุ่งทะยานออกจากดาดฟ้า จิลรับรู้ได้ในทันทีเมื่อกระจกหน้ารถแตกออกเป็นเสี่ยงจากการชนผนังกั้นของดาดฟ้าที่ไม่อาจกั้นรถยนต์ของเธอซึ่งวิ่งมาด้วยความเร็วสูงได้ วินาทีนั้นมันปล่อยมือที่บีบคอเธอเพราะโดนแรงกระแทกผลักมันออกไป รถที่เธอขับอยู่ลอยเคว้งก่อนที่จะร่วงลงสู่พื้นโดยมีกันชนที่พุ่งลงไปชนกับพื้นถนนด้านล่างเข้าอย่างจัง เสียงกรีดร้องและเสียงซากรถยนต์กระแทกพื้นดังขึ้น ตัวรถยนต์พลิกคว่ำตามไปติดๆ

หญิงสาวติดอยู่ในรถยนต์ที่พลิกคว่ำหายใจติดขัดจากการโดนบีบคอของมัน เธอรู้สึกตัวพร้อมกับความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา โชคดีที่เธอรัดเข็มขัดนิรภัย ไม่อย่างนั้นตัวเธอน่าจะปลิวออกจากรถเช่นเดียวกันกับตัวประหลาดนั่น ช่วงวินาทีที่เธอพุ่งลงมาจากชั้นบน เธอมั่นใจว่ารถคันนี้กระแทกลงมารับกับตัวประหลาดนั่นที่ตกลงมาบนพื้นก่อนแน่ๆ 

จิลไอค่อกแค่กเมื่อหายใจได้เต็มปอด เธอหันไปมองด้านซ้ายนอกตัวรถ ภาพที่กลับหัวเป็นภาพตัวประหลอดที่ค่อยๆลุกขึ้นยืนช้าๆ

บ้าจริงมันยังไม่ตาย! 

ถึงแม้เธอจะรู้สึกเบลอไปหมด แต่ภายในใจกลับตื่นตัว สัญชาตญาณบอกให้เธอเอาตัวรอด หญิงสาวค่อยๆคลานออกจากรถไปทางฝั่งคนนั่งข้างๆ แม้จะมีเศษกระจกรถที่แตกละเอียดกระจายอยู่ทั่วหลังคารถแต่เธอก็ไม่สน สองแขนยื่นออกไปวางที่พื้นถนนแล้วดึงกายให้ออกจากรถตามไป เมื่อคลานออกมานอกตัวรถได้ เธอพยายามยันกายลุกขึ้น แต่วิ่งออกไปได้ไม่กี่ก้าวรถก็ระเบิดดังลั่น

แรงระเบิดทำเอาหญิงสาวกระเด็นลอยออกไปนอนบนพื้น เธอพลิกกายขึ้นมาดูเศษซากรถที่ระเบิด ท่ามกลางไฟที่ลุกโชน ร่างของมันปรากฏขึ้นอีกครั้ง มันค่อยๆเดินมาหาเธออย่างใจเย็น จิลที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืนได้ในทันที เธอใช้แขนยันกับพื้นถนนข้างหลังตัวเอง ค่อยๆดันกายให้ถอยร่นหนีจากมัน รอบตัวเธอมีแต่ไฟไหม้ทั่วพื้นที่ ถนนที่เธอคลานอยู่ก็ร้อนเต็มทน แต่เธอไม่มีทางหนีอื่นแล้ว ดูท่าเธอคงจะหนีมันไม่พ้น 

STARSSS

มันคำรามออกมา เมื่อใกล้ถึงตัวเธอ ตอนนี้เธอมองเห็นหน้ามันชัดๆแล้ว เป็นเหมือนหนังหนาๆที่มีรอยขีดข่วน ปากที่มีรอยเหวอะเผยให้เห็นฟันยาวหลายซี่เรียงกัน เป็นตัวประหลาดที่น่าขนลุกสิ้นดี!

“เฮ้! ไอ้หน้าหนัง!” เสียงหนึ่งตะโกนขึ้นจากทางด้านหลังของมัน มีวัตุถุบางอย่างพุ่งเข้าหาตัวมัน แต่มันกลับรับวัตถุนั้นไว้ได้ทันโดยหนวดยาวที่งอกออกมาจากมือ มันขว้างสิ่งนั้นออกไปทางหนึ่ง แล้วเกิดเป็นระเบิดเสียงดังสนั่น

จิลมองตามหลังของตัวประหลาดนั่น พบว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่งในชุดเครื่องแบบทหารเขาถือเครื่องยิงจรวดซึ่งวางพาดบ่าอยู่ และเขาไม่รอช้าที่จะยิงจรวดลูกต่อมาใส่มันอีกครั้งโดยไม่ให้มันตั้งตัว 

คราวนี้จรวดพุ่งเข้าที่ตัวมันเต็มๆ ไฟลุกท่วมร่างของมันอย่างรวดเร็วก่อนที่มันจะทรุดตัวลง ผู้ชายคนนั้น รีบโยนอาวุธลงเพื่อวิ่งมาหาจิลที่ได้รับบาดเจ็บอยู่

“เฮ้! คุณผู้หญิง ผมมาช่วยแล้ว” ชายหนุ่มคนนั้นพูดขึ้นเมื่อเข้ามาถึงตัวของหญิงสาว

“คุณเป็นใคร?!” จิลถามเขาอย่างระวัง ทั้งที่ตัวเธอทั้งเจ็บ ทั้งเหนื่อยล้าเต็มที ผู้ชายคนนั้นนั่งลงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

“ผมชื่อคาร์ลอส ผมกำลังช่วยคุณอยู่” พูดจบเขาก็ดึงแขนของเธอไปพาดบ่าเขา พยุงตัวเธอขึ้นมาจากพื้นอย่างง่ายดาย เมื่อเขาพาเธอเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวก็พูดต่อ “ผมจะพาคุณไปที่ปลอดภัย”

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #22 Mynun9412 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 08:42
    บรรยายดีจังงงงง
    #22
    0
  2. #3 ขุนนน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 03:49
    เขาเจอกันแล้วค่ะ!!
    #3
    0