[Fic Resident Evil] I GOT YOU (Carlos x Jill)

ตอนที่ 17 : บทที่ 16 เมืองโรแชน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    15 ก.ค. 63

 

 

บทที่ 16 เมืองโรแชน 

 

 

เฮลิคอปเตอร์ลำใหญ่บินอยู่เหนือนน่านฟ้าเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนจะร่อนลงจอดที่ลานป่าโล่งนอกเมืองแห่งหนึ่ง ซึ่งไม่ไกลจากตรงนั้นมีเมืองเล็กๆที่ชื่อเมืองโรแชนตั้งอยู่ เมืองนั้นเป็นเมืองชนบทที่ยังไม่มีความเจริญอะไรมาก สาเหตุที่ต้องมาจอดที่เมืองนี้เป็นเพราะ

หนึ่ง ที่นี่ไกลจากเมืองแรคคูนพอสมควร และน้ำมันเครื่องก็ไม่สามารถพาทั้งสองไปยังที่ไกลกว่านี้ได้แล้ว แม้ลึกๆจิลจะพอคิดออกอยู่บ้างว่าจะไปที่ไหนต่อ แต่ก็ต้องมาลงจอดที่นี่ก่อนเพื่อพักและค่อยๆคิดหาทางไปต่อทางอื่นแทน

สอง คาร์ลอสบอกว่าเขาพอจะมีคนรู้จักอยู่ที่นี่อยู่บ้าง เนื่องจากมันเป็นเมืองเล็กๆ กฎหมายก็ไม่ค่อยเคร่งครัดเท่าไหร่ อาจฟังดูอันตรายเพราะมีพวกกลุ่มก่อการร้าย แต่ก็ปลอดภัยสำหรับการเอาเฮลิคอปเตอร์ลำใหญ่จอดลงในที่ใกล้เคียงโดยไม่โดนสอบสวนหรือสงสัยอะไรมาก

 

‘หลังจากนี้นายจะเอายังไงต่อ?’ จิลพูดเปิดประเด็นเมื่อเฮลิคอปเตอร์พาทั้งคู่บินมาไกลจากเมืองแรคคูนที่โดนมิสไซล์ถล่มมาสักพักแล้ว เธอนั่งอยู่ที่ด้านหลังซึ่งเป็นที่นั่งแบบเบาะชนกับเบาะด้านหน้า ดังนั้นตอนนี้เธอจึงหันหลังคุยกับคาร์ลอสที่นั่งประจำตำแหน่งคนขับอยู่ 

‘ผมรู้แล้วว่าอัมเบรลล่าอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้...ก็คงหาทางเปิดโปงพวกมันแบบคุณนั่นแหละ’

‘นายไปรู้มาจากไหน?’ แม้จะรู้สึกดีใจที่เขาได้รู้ความจริงของอัมเบรลล่าแต่ก็อดแปลกใจไม่ได้อยู่ดี

‘บาร์ด...นักวิทยาศาสตร์ของอัมเบรลล่าอัดวิดิโอบอกทุกอย่างไว้ก่อนจะโดนฆ่า เขาตายที่ห้องแล็บในโรงพยาบาลสเปนเซอร์’ 

‘งั้นเหรอ...’ 

‘ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมตอนแรกคุณถึงดูตั้งแง่กับผม แต่สุดท้ายทำไมถึงยังเชื่อใจผมอยู่ล่ะ?’ 

เป็นคำถามที่คนถูกถามก็นึกแปลกใจอยู่ชั่วครู่เช่นกัน พอมาคิดดูแล้วเธอเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่าเชื่อใจเขาตั้งแต่ตอนไหน อาจจะเป็นเพราะที่เขาเคยช่วยชีวิตเธอไว้ หรือเพราะอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอเปิดใจ...ถึงแม้จะไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ตอนนี้เธอมั่นใจว่าเขาเป็นคนดี

‘เพราะฉันรู้ว่านายเป็นคนดี’ คำตอบนี้คงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดเท่าที่เธอจะคิดได้ในตอนนี้แล้ว เธอหันหน้าไปมองด้านหลังของคนที่นั่งประจำตำแหน่งคนขับ เห็นเขาสั่นไหล่เบาๆราวกับหัวเราะให้คำตอบของเธอ

 

เมื่อจิลและคาร์ลอสเข้ามาในเมืองนี้ได้ คาร์ลอสก็เข้าไปคุยกับใครซักคนในเมือง ไม่นานคนๆนั้นก็พาทั้งสองไปที่แมนชั่นแห่งหนึ่งซึ่งมีสภาพกลางๆ ไม่หรู ไม่โทรม คาร์ลอสบอกว่าพักอยู่ที่นี่ไปก่อนแล้วค่อยมาคุยกันว่าจะเอายังไงต่อ

เธอคิดมาตั้งแต่อยู่บนเฮลิคอปเตอร์แล้วว่าหลังจากนี้เธอจะลองหาทางติดต่อเพื่อนในหน่วย S.T.A.R.S. อีกสองคนดู นั่นก็คือคริส และแบรรี่ 

คริส เรดฟิลด์ เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจคู่หูในกรมตำรวจของเธอนั่นเอง เขาเป็นคนที่จริงจังในการทำงานมาก เธอเองก็ยอมรับในความสามารถของเขา แต่หลังจากกลับมาจากภูเขาอาร์คเล่ย์แล้วเขากลับลาพักร้อนไปแบบที่ทุกคนในกรมตำรวจงงกันหมดว่าคนอย่างเขาที่บ้างานอยู่ๆนึกจะลาก็ลาไปแบบกระทันเลยเหรอ ขนาดเธอเป็นคู่หูเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าตัวไปลาพักร้อนอยู่ที่ไหน เพราะติดต่อไม่ได้ มันน่าหงุดหงิดอยู่มากเชียว

แบรรี่ เบอร์ตัน ชายวัยกลางคนในหน่วย S.T.A.R.S. ที่เก๋าแก่ในหน้าที่การงานตำรวจไม่น้อย ที่คฤหาสน์สเปนเซอร์เขาเกือบจะหักหลังเธอและฆ่าเธอตาย แต่ก็เปลี่ยนใจมาช่วยเธอได้ในตอนสุดท้าย ซึ่งเธอเองก็ไม่ถือโทษโกรธเคืองอะไรเขาหลังจากที่รู้เหตุผลที่เขาทำลงไป เมื่อหนีจากคฤหาสน์นั่นได้เขาก็ออกจากเมืองนี้ทันที แน่นอนว่าเขายังทำงานในกรมตำรวจอยู่ แต่เธอก็ไม่ได้ยินข่าวคราวของเขาเลยเช่นกัน 

โชคดีของเธออย่างหนึ่งคือมีกระเป๋าตังติดตัวมา ทั้งที่คิดว่าออกมาจากแมนชั่นตัวเปล่าเพราะโดนเนเมซิสไล่ฆ่าจนตึกระเบิดแบบไม่ทันตั้งตัว แต่เมื่อมาค้นตัวเองดีๆแล้วถึงได้พบว่ากระเป๋าตังของเธอก็อยู่ในกระเป๋ากางเกงนั่นแหละ

ตอนนี้เธอกับคาร์ลอสแยกย้ายกันไปจัดการตัวเอง แน่นอนว่าถ้าเธอไม่ได้บังเอิญไปส่องกระจกคงจะไม่ตกใจกับสภาพมอมแมมของตัวเองจนต้องรีบไปซื้อเสื้อผ้าและของใช้ที่จำเป็นมาบางส่วนเพื่อให้พออยู่ได้สองสามวันในเมืองนี้หรอก

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นระหว่างที่เธอกำลังหวีผมตัวเองหลังอาบน้ำเสร็จ ห้องในแมนชั่นนี้ไม่ได้กว้างมาก เล็กกว่าแมนชั่นเก่าของเธอที่โดนเนเมซิสถล่มซะอีกด้วยซ้ำ แต่ก็พออยู่ได้ สภาพห้องบอกให้รู้ว่ามีการดูแลทำความสะอาดอยู่บ้างแต่ก็ไม่อาจปกปิดความเก่าที่เกิดขึ้นตามกาลเวลาได้ เธอคิดว่าแมนชั่นนี้น่าจะเปิดมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว 

จิลวางของในมือลงก่อนจะไปเปิดประตูพบว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือคาร์ลอส เจ้าของร่างสูงอยู่ในชุดเสื้อยืดธรรมดาแต่กลับดูดีอย่างคาดไม่ถึง ด้วยเพราะหุ่นที่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของเขาล่ะมั้งที่ทำให้ใส่อะไรก็ดูดีไปหมด ใบหน้าคมเข้มยังมีหนวดเคราประดับเพียงแต่ตอนนี้ไม่เปื้อนฝุ่นจากการต่อสู้มาทั้งวันเหมือนที่เคยเห็น รอยฟกช้ำที่กรามจากการปะทะกับนิโคไลน์นั้นก็จางลงไปมากบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวไม่ได้ปล่อยปละละเลยกับแผลนั่น

“ผมว่าคุณจำเป็นต้องใช้นี่” เขายื่นของในมือมาให้เธอ วัตถุทรงสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก...มันคือโทรศัพท์

“ไปหามาจากไหนเนี่ย?” จิลถามอย่างแปลกใจแต่ก็อดตื่นเต้นด้วยไม่ได้เพราะมันคือของที่เธอต้องการมากที่สุดในตอนนี้ แต่ในเมืองแบบนี้มีสิ่งนี้ขายอยู่ด้วยเหรอ? 

“ผมหามาได้ละกัน สรุปจะเอามั้ย?” แน่นอนว่าเธอรีบหยิบมันขึ้นมาถือไว้ในมือทันที 

“ขอบใจนะ” เธอพูดกับเขาแล้วรีบก้มหน้าบันทึกตัวเลขสิบหลักลงในหน้าจอก่อนจะกดโทรออกทันที ส่งผลให้คนที่ตัวสูงกว่าบังเอิญเห็นสิ่งที่อยู่ในหน้าจออย่างไม่ได้ตั้งใจ

คริส งั้นเหรอ 

คาร์ลอสไม่ได้ตั้งใจจะแอบมองสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ในโทรศัพท์ที่เขาเพิ่งให้หรอกนะ แต่สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเองมากกว่า และนั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้เข้าต้องมาขบคิดอย่างหนักว่าชื่อนี้มันมีความสำคัญยังไงกับเธอกันแน่ เพราะมันคือหมายเลขโทรศัพท์ที่เธอจำได้ขึ้นใจ แถมยังรีบบันทึกลงในโทรศัพท์ที่เพิ่งได้มาและยังโทรหาในทันทีแบบไม่รอช้า ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะบันทึกเบอร์ของตัวเองลงในโทรศัพท์ของเธอ และเบอร์ของเธอในโทรศัพท์ของเขาแล้วก็ตาม ทว่าจิลกลับไม่ถามเบอร์ของเขาเลยงั้นเหรอ?

จริงๆแล้วชื่อนี้ก็เป็นได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิง เจ้าของชื่อนั่นอาจจะชื่อคริสเฉยๆ คริสโตเฟอร์ หรือชื่อผู้หญิงอย่างคริสติน่า หรือคริสตี้ ก็ได้ทั้งนั้น 

บ้าเอ๊ย

ทั้งที่มั่นใจว่าตำรวจสาวคนนี้ก็ดูเหมือนจะมีใจให้เขาอยู่นิดๆ แต่นั่นอาจจะเป็นความรู้สึกเพียงชั่วครู่ก็ได้ ถ้าเธอมีเจ้าของอยู่แล้วเขาจะทำยังไงล่ะ? 

จิลที่ในมือถือโทรศัพท์รอสัญญาณตอบรับจากปลายสายกำลังจะปิดประตูไป แต่คาร์ลอสไม่รอช้าที่จะเดินหน้าต่อในสิ่งที่ตัวเองค้างคาใจ จึงใช้มือดันประตูเอาไว้เบาๆ จิลชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูออกอีกครั้งเมื่อดูเหมือนคนที่ดันประตูไว้มีบางอย่างจะพูดกับเธออยู่

“แผลที่แขนคุณโอเคแล้วใช่มั้ย?” จิลก้มดูแผลที่ต้นแขนด้านซ้ายของตัวเอง แผลที่โดนเนเมซิสปักพิษใส่... มันถูกปิดเอาไว้ด้วยผ้าพันแผลใหม่เอี่ยมที่เธอเพิ่งพันไปเอง แผลนี้ไม่มีการติดเชื้อเพราะเธอดูแลมันอย่างดี และคนที่ทำแผลนี้คนแรกให้เธอก็ทำความสะอาดมันได้อย่างดีกว่าเช่นกัน

“อื้ม ว่าจะถามอยู่พอดีเลย ก่อนหน้านี้นายก็เป็นคนทำแผลนี้ให้ฉันสินะ?” เสียงการเชื่อมต่อสัญญาณอย่างสม่ำเสมอในโทรศัพท์ยังคงดังขึ้นต่อเนื่อง บอกให้รู้ว่าคนที่เธอโทรหานั้นไม่มีวี่แว่วว่าจะรับโทรศัพท์ของเธอเลย นั่นทำให้เธอคิดได้ว่าเอาไว้ค่อยลองติดต่ออีกครั้งทีหลังละกัน จึงลดโทรศัพท์ในมือลงแล้วตัดสัญญาณไป

“อืม ผมเอง” คาร์ลอสตอบกลับสั้นๆ ทั้งที่สายตามองดูการกระทำของเธอทุกอย่าง เขารู้ว่าเธอโทรหาคนปลายสายไม่ติด แต่ใบหน้าของเธอกลับเรียบเฉย ไม่ได้มีทีท่าเสียใจอย่างที่เขาคาดเดา นั่นทำให้เขารู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเธอกับคนปลายสายอาจจะไม่ใช่อย่างที่คิด แค่นั้นก็ทำให้เขาพอเบาใจได้บ้างแล้ว

“ขอบคุณนะ” เธอหมายถึงทุกเรื่อง ตั้งแต่ที่เขาพาเธอไปโรงพยาบาล หาวัคซีนมาให้ แม้กระทั่งเรื่องเล็กน้อยอย่างทำแผลที่แขน ทั้งที่พอเดาได้ตั้งแต่แรกแล้วว่าคาร์ลอสเป็นคนทำทุกอย่างให้เธอ แต่ก็ถามย้ำเพื่อที่จะได้กล่าวคำขอบคุณอย่างจริงใจ

“เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นกินมื้อเย็นกับผมแทนดีมั้ย?” คาร์ลอสยื่นข้อเสนอ เมื่อมีโอกาสมาอยู่ตรงหน้าแบบนี้แล้วเขาไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปแน่

จิลรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ตอบรับ “ได้ จะไปเมื่อไหร่ก็มาเคาะห้องบอกละกัน” เธอรู้ว่าเขาไม่ได้ชวนเธอไปเดี๋ยวนี้แน่ เพราะนี่เพิ่งจะสี่โมงเย็นเองด้วยซ้ำ

“งั้นไว้เจอกันนะคุณตำรวจคนเก่ง” จบประโยคนี้เจ้าของใบหน้าคมคายก็ยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา เธอคงไม่ได้ตาฝาดใช่มั้ยนะ รอยยิ้มที่รู้สึกเหมือนจะไม่ได้เห็นมาสักพักแล้ว...รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมีอะไรแอบแฝงแบบนั้น

 

 

 

 

 

 

 

------------------------------------------------------

จริงๆเขียนจบตั้งนานแล้วล่ะค่ะ แต่มันเป็นนอยเฉยๆ เลยยังไม่มีอารมณ์รีไรท์ จนเวลาผ่านไปในที่สุดก็ฮึดสู้ขึ้นมาได้ รีไรท์เรียบร้อยจบครบแล้วเหลือแค่ตอนพิเศษที่ตอนแรกกะจะมีแค่สอง แต่ไปๆมากลายเป็นสามเฉย ตอนนี้เลยกำลังแต่งตอนพิเศษตอนที่สามอยู่น่ะค่ะ 

อย่างที่เคยสัญญาไว้ว่าจะแต่งจนจบ ไม่รู้ยังมีคนรออ่านอยู่รึเปล่า ฮา 

ส่วนตอนก่อนหน้านี้…ทั้งสิบห้าตอน เราเพิ่งมารู้ว่ามีคำๆนึงที่เขียนผิดมาโดยตลอด(คำนี้เขียนผิดไปประมาณ14ครั้ง อย่างไม่น่าให้อภัย) เลยกะจะแก้คำผิดในตอนเก่าๆ แต่เนื้อหายังคงเดิมเป๊ะๆไม่มีเพิ่มหรือลดอะไร ดั้งนั้นอย่าแปลกใจกันไปนะคะถ้าวันที่อัพเดทตอนมันเปลี่ยนไป สามารถอ่านต่อได้เลยไม่ต้องย้อน 

 

แล้วก็เนื้อหาหลังจากออกจากเมืองแรคคูนเป็นเนื้อหาที่เราคิดขึ้นมา หาข้อมูลมาจากเกมบ้าง ใส่สีตีไข่เข้าไปบ้าง อย่างที่พยายามพูดมาตลอดว่าข้อมูลอาจจะไม่ตรงเป๊ะปัง รวมถึงคาแรกเตอร์ตัวละครด้วยที่อาจมีอะไรๆเพิ่มเข้ามา แต่ก็พยายามคีพนิสัยในแบบของเราแล้ว พล็อตต่อจากนี้ก็จะออกแนวอ่านสบายๆ ตามที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก ไม่ดราม่า เน้นโรแมนติก สุดท้ายขอบคุณที่ยังมีคนเข้ามาอ่านอยู่นะคะ ;/\; ทิ้งช่วงไปนานเป็นเดือนเลยแง

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #28 Mynun9412 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 10:27
    สนุกมากกก ชอบบบ
    #28
    0
  2. #19 รักน้อนนะปิ้วๆ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 21:58
    ยังรออยู่ค่าา คู่นี้น่ารักก
    #19
    0
  3. #18 QueenT (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 13:01
    ตื่นเต้นจังเลยค่ะ เซตติ้งแปลกใหม่บ้าง
    #18
    0