[Fic Resident Evil] I GOT YOU (Carlos x Jill)

ตอนที่ 1 : บทที่ 1 สัตว์ประหลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    18 ก.ค. 63

 

 

บทที่ 1 สัตว์ประหลาด

 

 

กริ๊ง กริ๊ง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ขณะที่จิลกำลังง่วนอยู่กับการจัดของในห้องเล็กของอพาร์ทเม้น อีกเพียงแค่ 3 วัน เธอก็จะไปจากแรคคูนซิตี้เมืองที่เธอผูกพันแห่งนี้แล้ว เป็นเพราะเธอคิดจะตามสืบเรื่องราวของ Umbrella ผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ในคฤหาสน์สเปนเซอร์ ทำให้เธอต้องโดนสั่งลาพักร้อนชั่วคราว ถึงแม้เธอจะเจ็บใจอยู่บ้าง แต่นั่นเป็นสัญญาณเตือนว่าหากเธอคิดจะสืบเรื่องราวนี้ต่อไป ชีวิตในอาชีพตำรวจของเธออาจจบไม่สวยแน่

ย้อนกลับไปในเหตุการ์ณคหาสน์สเปนเซอร์บนเกาะอาร์คเล่ย์ ตอนนั้นหน่วยS.T.A.R.S. ทีมบราโว่ สมาชิกจำนวน 6 คนถูกส่งไปตามสืบเรื่องราวการหายตัวไปอย่างลึกลับของคนที่นั่น แต่แล้วก็ขาดการติดต่อกลับมาทำให้ต้องส่งทีมอัลฟ่า ซึ่งอยู่ในหน่วยเดียวกันไปเป็นกำลังเสริม และช่วยเหลือ ตอนนั้นยังไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับทีมที่ขาดการติดต่อไปจนกระทั่งตัวเธอเองได้เผชิญกับเหตุการณ์แปลกประหลาดที่นั่น

ไม่ว่าจะเป็น คนตายที่กลับมาลุกขึ้นเดินไล่กัดคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งเราเรียกมันว่าซอมบี้ สัตว์ประหลาดที่เธอไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน มันมีหน้าตาแปลกประหลาดแต่ดุร้าย ทีมของเธอในตอนนั้นมีทั้งเสียชีวิตระหว่างทางที่มา และออกไปจากคฤหาสน์นี้ไม่ได้ก็มี

สิ่งที่เธอเจอในนั้นมันช่างโหดร้าย เธอต้องเสียทั้งเพื่อนร่วมทีม เสียทั้งสุขภาพจิตใจ ซึ่งนั่นเป็นเหตุการณ์ที่ยังคอยตามหลอกหลอนหญิงสาวตลอดมา ส่งผลให้เธอกลายเป็นคนนอนไม่หลับ จำต้องพึ่งยานอนหลับจากแพทย์เป็นประจำ บางวันเธอถึงขั้นต้องอัดยานอนหลับไปสองสามเม็ดเพื่อที่จะข่มตานอนหลับได้ในแต่ละวัน

“ฮัลโหล” จิลเดินไปรับโทรศัพท์ซึ่งวางอบู่บนโต๊ะข้างผนังห้องนอน เธอกล่าวกับคนที่ปลายสายอย่างเนือยๆ นี่ก็เป็นเวลาช่วงค่ำแล้ว อีกอย่างเธอโดนพักงานอยู่ คนที่โทรมาไม่น่าจะโทรมาเพราะเรื่องงานเป็นแน่

[จิล เธอเป็นไงบ้าง? โอเคมั้ย?!]

น้ำเสียงที่คุ้นเคยปลายสายทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าคนที่โทรมาคือแบรด เพื่อนในหน่วยS.T.A.R.S ของเธอเอง และทั้งคู่ก็โดนสั่งพักงานอยู่เช่นเดียวกัน

“แบรด? นั่นนายเหรอ?” แม้จะรู้อยู่แล้วว่าปลายสายคือแบรด แต่ทว่าเป็นเพราะน้ำเสียงที่ร้อนรนของอีกฝ่ายราวกับกำลังมีเรื่องร้ายแรงบางอย่างเกิดขึ้น ทำให้จิลต้องถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

[ฟังนะ รีบหนีออกมาเร็ว!]

“นายพูดเรื่องอะไรน่ะ?” หญิงสาวไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมเธอต้องหนี? หนีจากอะไร?

[ฉันไม่มีเวลาอธิบาย ตอนนี้รีบออกมาก่อน เร็ว!] ถึงแม้หญิงสาวจะยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก แต่เธอก็เชื่อว่าที่แบรดโทรมาอีกทั้งยังเร่งเร้าเธอแบบนี้ต้องมีเรื่องด่วนอะไรเป็นแน่

“ก็ได้ ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้ แต่ขอฉันหยิบ...”

ตู้มมม!!!

เสียงระเบิดดังลั่นขึ้นพร้อมกับเศษซากผนังห้องของจิลที่พุ่งออกมา แรงระเบิดทำให้หญิงสาวกระเด็นล้มกลิ้งไปอีกทาง ไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัว มีสิ่งมีชีวิตบางอย่างเดินออกมาจากรูโหว่ตรงกำแพงนั่น มันรูปร่างท้วมใหญ่ สูงเกือบ 3 เมตร แต่งกายด้วยชุดคลุมยาวสีดำ เธอมองหน้ามันไม่ชัดเหมือนเหมือนมันใส่หน้ากากอะไรปิดไว้ แต่รู้ว่าไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาแน่ มันค่อยๆย่างกรายเข้ามาหาเธอช้าๆ จิลรีบตั้งสติคว้าปืนที่ตกอยู่ข้างๆขึ้นมา แต่ไม่ทันที่เธอจะได้เหนี่ยวไกใส่มัน กลับโดนอีกฝ่ายใช้เท้าเตะเข้าที่หน้าท้องทำให้เธอกระเด็นอัดเข้าชนกำแพงอย่างจัง ความเจ็บพุ่งขึ้นทั่วหน้าท้องและแผ่นหลังแต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอทำงานได้ดีกว่า เธอรีบยกปืนขึ้นแล้วยิงอัดกระสุนใส่มัน แต่มันกลับไม่สะทกสะท้าน ทั้งยังเดินเข้ามาคว้าไหล่ของเธอก่อนจะยกตัวเธอขึ้นสูง

จิลอาศัยจังหวะนี้ยิงปืนใส่หน้ามันหลายนัด แต่กลับไม่เป็นผล เธอเริ่มคิดแล้วว่านี่คงไม่ใช่สิ่งมีชีวิตแน่ มันช่างแข็งแกร่ง น่ากลัว เหมือนกับเครื่องจักรบางอย่าง แต่ไม่ทันที่เธอจะได้คิดหาวิธีดิ้นหลุดจากมือ มันก็เหวี่ยงร่างเธอลงกับพื้น หมายจะใช้เท้าเหยียบซ้ำแต่จิลไวกว่า เธอกลิ้งหลบไปอีกทางได้ทัน ก่อนที่เธอจะรีบยันตัวลุกขึ้นมาแล้ววิ่งออกจากห้อง

จิลประคองร่างที่เจ็บปวดไปทั่วทุกอณูวิ่งไปยังสุดทางเดินซึ่งเป็นประตูทางออกฉุกเฉิน ทว่ามันกลับถูกล็อกไว้ เธอต้องเปลี่ยนแผนเป็นเปิดประตูห้องพักห้องสุดท้ายที่ติดกับทางออกแทนเพื่อหาทางออกอื่น โชคยังเข้าข้างเธออยู่บ้างที่เจ้าของห้องสุดท้ายนั่นไม่ได้ล็อคประตูไว้ เธอจึงรีบเข้าไปในห้องนั้นปิดประตูและไม่ลืมลากตู้หนังสือใหญ่เข้ามายันประตูไว้

นั่นมันตัวอะไรกัน ?!

จิลได้แต่สงสัยในใจ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาคิดเรื่องนั้น สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือหนีออกไปจากที่นี่ก่อน

ในนี้ไร้วี่แววของเจ้าของห้อง เธอมุ่งหน้าไปยังหน้าต่างที่เปิดอยู่ นอกหน้าต่างเป็นบันไดเหล็กฉุกเฉินซึ่งอยู่นอกอาคาร ทำให้เธอกระโดดออกจากหน้าต่างนั่นโดยไม่ลังเล ตอนนี้เธออยู่ที่ชั้นสี่ เมื่อลงไปถึงชั้นสอง ตรงหน้าเธอคือบันไดแบบสไลด์ที่จะพาเธอลงไปสู่ชั้นหนึ่ง ได้อย่างปลอดภัย

ตู้มมม!!

ตัวประหลาดนั่นใช้มือโผล่ออกมาจากผนังในอพาร์ทเม้นคว้าตัวเธอไว้ได้พอดิบพอดี เธอไม่รู้ว่ามันลงมาจากข้างบนตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่มันเหวี่ยงตัวเธอกลับเข้าไปยังอาคารที่มีแต่เศษซาก และไฟที่กำลังลุกโชนอยู่อีกครั้ง จิลที่โดนเหวี่ยงกลับเข้าไปอยู่ที่โถงทางเดินล้มลงพยายามจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ในขณะที่มันเดินมาพร้อมกับง้างมือขึ้นหมายจะทุบเธอ แต่เธอกลิ้งหลบได้ทันควัน

ผนังชั้นที่เธออยู่ทรุดลงไปยังชั้นล่างเพราะแรงกระแทกจากมัน จิลได้โอกาสพยายามใช้เรี่ยวแรงที่มีอยู่วิ่งไปยังสุดทางเดินซึ่งเป็นทางออกเพียงทางเดียวของเธอ เมื่อเธอเปิดประตูออกทันใดนั้นเองอพาร์ทเม้นก็ระเบิดไปทั้งอาคาร แรงระเบิดทำให้จิลกระเด็นออกไปนอกอาคาร พร้อมกับเศษคอนกรีตที่ตกลงมาปิดประตูทางออกได้พอดี ส่งผลให้ตัวประหลาดนั่นไม่สามารถตามเธอได้อีกต่อไป เธอคิดว่ามันน่าจะโดนเศษคอนกรีตทับ

เสียงไซเรนดังเข้ามาในโสตประสาท ตอนนี้เธออยู่ในตรอกของอพาร์ทเม้น จึงหันไปมองยังถนนใหญ่ เจอผู้คนวิ่งไปมาคนละทิศละทางอย่างวุ่นวาย หญิงสาวค่อยๆยันตัวเองจากพื้นเดินไปยังถนนใหญ่ช้าๆ

นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?!

“จิล! ทางนี้!” เสียงคนคุ้นเคยดังขึ้นที่สุดทางออกของตรอก เป็นแบรดที่ยืนอยู่ เขากวักมือเรียก

“แบรด!”

“เธอโอเคมั้ย?” แบรดดูสภาพของจิลในตอนนี้ที่กำลังเดินมาทางเขา อีกทั้งอพาร์ทเม้นที่เพื่อนร่วมทีมเขาอาศัยอยู่เกิดระเบิดขึ้นก็เดาได้ไม่ยากว่าเธอเจออะไรมา

“นั่นตัวอะไร?” จิลเดาได้ว่าแบรดรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว ถึงได้โทรมาเร่งเร้าให้เธอออกจากอพาร์ทเม้น แต่ก็ไม่ทันอยู่ดี

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แค่ว่ามาไล่ล่าหน่วยS.T.A.R.S สองคนที่อยู่ในเมืองนี้ นั่นก็คือเธอกับฉัน ดังนั้นฉันจะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไป ยิ่งอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่ยิ่งเสี่ยงอันตรายมากขึ้นเท่านั้น” แบรดอธิบายอย่างเร่งรีบพร้อมทั้งเดินนำหน้าเธอไป หญิงสาวไม่แน่ใจนักว่าเขาเดินนำทางเธอไปที่ไหน แต่ตอนนี้เธอทำได้แค่เดินตามเขาไปเท่านั้น

“นี่ฉันฝันไปใช่มั้ย ทำไมมีผู้ติดเชื้อเยอะขนาดนี้..” จิลพูดกับตัวเอง แต่ความเจ็บปวดที่เธอรู้สึกอยู่ทำให้เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ฝันแน่นอน

ตรงหน้าเธอคือถนนใหญ่ที่มีรถจอดสะเปะสะปะเต็มถนนไปหมด อีกทั้งยังมีไฟไหม้ตามอาคารต่างๆ มีรั้วเหล็กสูงกั้นผู้ติดเชื้อที่อยู่ข้างถนนไว้ แต่เธอคิดว่าแค่นี้คงเอามันไม่อยู่แน่

ไม่ทันไรสิ่งที่เธอคิดไว้ก็เป็นความจริง เมื่อผู้ติดเชื้ออีกฝั่งของรั้วเหล็กกั้นนั้นมีเยอะเกินกว่ากำลังของรั้วจะกั้นไว้ได้ พังรั้วกั้นล้มลงมาที่พื้น

“แบรด! ระวัง!!” จิลตะโกนลั่นเมื่อเห็นว่าแบรดที่ยืนอยู่ใกล้กับพวกมันไม่ทันได้ระวังตัวเองนัก แบรดหันไปเห็นฝูงซอมบี้ค่อยๆทยอยเดินออกมาจากสิ่งกีดขวางที่เคยกั้นพวกมันไว้ จึงรีบวิ่งไปทางร้านบาร์แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ข้างถนน

“ทางนี้!” แบรดเรียกจิลให้เข้าไปยังร้านนั้น ก่อนที่เขาจะขว้างป้ายแนะนำเมนูของร้านที่วางอยู่บนพื้นใส่พวกมันหมายจะซื้อเวลาให้พวกมันชะงักไปบ้างไม่มากก็น้อย เมื่อจิลเข้าไปข้างในแล้วแบรดจึงตามเข้าไปติดๆ

“ประตูอยู่ด้านหลัง!” แบรดบอกจิลให้วิ่งนำไปที่ประตูหลังร้านก่อน โดยที่เขากำลังยันประตูบานคู่ไว้ไม่ให้พวกซอมบี้พังประตูเข้ามาในร้าน ซึ่งจิลก็รีบวิ่งไปดูประตูหลังร้านตามที่แบรดบอกทันที

“อ๊ากกกก!!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นขึ้น จิลหันกลับไปมองพบว่าแบรดโดนกัด!โดยซอมบี้ตัวนึงที่พยายามจะเข้ามาในร้าน ลำพังแค่แรงเขาคนเดียวคงไม่สามารถยันประตูที่มีฝูงซอมบี้ดันเข้ามาภายในร้านนี้ไม่ไหว

“แบรด!”

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #2 ขุนนน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 03:44
    บรรยายดีจังเลยค่ะ แงง ;-;
    #2
    0