คัดลอกลิงก์เเล้ว

คนพิเศษของพี่ (ตอน1) : เป๊กทอม

โดย lovesign

เรื่องราวความรักอีกหนึ่งวันที่มีงอนและง้อนิดหน่อยแบบฉบับคนคูลกับนายตะมุตะมิ พร้อมเพื่อนจอมกวนป๊อปและโอ๊ตและแขกรับเชิญเป็นหนุ่มหล่อละมุนชื่อเนม

ยอดวิวรวม

700

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


700

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


15
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 ม.ค. 61 / 18:28 น.
นิยาย ɢͧ (͹1) : ꡷ คนพิเศษของพี่ (ตอน1) : เป๊กทอม | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ภาคต่อจาก รักวาบหวานในวันฝนพรำ https://writer.dek-d.com/lovesign/writer/view.php?id=1699940

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 ม.ค. 61 / 18:28


บ่ายแก่ ๆ แดดร่มลมตกของวันศุกร์ พนักงานในผับเริ่มทยอยจัดแจงเตรียมร้านเพื่อต้อนรับเหล่าบรรดาลูกค้าที่จะมาแฮงเอาท์ในปลายสัปดาห์

รวมทั้งบาร์เทนเดอร์หุ่นล่ำที่กำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีจัดเรียงแก้วค็อกเทลทีเช็ดจนเงาวับ ตรงข้ามกับคนตัวเล็กที่นั่งเกาะเคาน์เตอร์หน้าบอกบุญไม่รับ

"หน้าตูมยังกะนิ้วเท้าเป็นตะคริวเลยนะครับ คุณทอม" บาร์เทนเดอร์โอ๊ตกระเซ้าหลังจัดการข้าวของเสร็จก็หันไปหยิบจานขนมมาเสิร์ฟคนตัวเล็กที่นั่งเอามือเท้าคางอย่างซังกะตายอยู่
เสียงจากคนร่างใหญ่ดังขึ้นข้างหลัง "เอาเหล้าให้มันกินดีกว่ามั้ง"
"อ่ะ พี่ป๊อป หวัดดีคับพี่" คนตัวเล็กหันตัวเองไปยกมือไหว้แผล่บแล้วก็หันกลับไปเท้าคางทำหน้าเบื่อโลกต่อ

บาร์เทนเดอร์โอ๊ตส่ายหัว "แหม่ ดูท่าจะแดกอะไรไม่ลงซะล่ะมั้งพี่"

“แล้วธุระพี่เรียบร้อยแล้วเรอะ ไปซะหลายวันเลย”

“เออ กว่าจะเคลียร์ได้ ยาวทั้งอาทิตย์เลย” ป๊อปพาร่างใหญ่นั่งแหมะลงสตูลข้าง ๆ หยิบขนมข้างหน้าคนตัวเล็กมากินหมั่บ "หรือจะกาแฟร้อนสักแก้วนึงดีกว่ามั้ง"
"หน้าอย่างนี้ กาแฟก็คงไม่ช่วยอ่ะพี่" ตาโอ๊ตพูดพลางช่วยเลื่อนจากขนมมาวางข้างหน้าพี่ป๊อบแทน
"เปล่า กูจะกินเอง"
โอ๊ตพยักหน้า "อ่อ" หันกลับไปจัดการเอสเปรซโซ่ร้อนช็อตเข้ม ๆ ให้พี่ชาย

.....

"เป็นไรวะมึง ทะเลาะกับคนขายอ้อยมาหรือไง" ป๊อบเอ่ยถามปากยังเคี้ยวขนมงั่บ ๆ
คนตัวเล็กคลายมือที่เท้าคางยืดไปเกาะขอบเคาน์เตอร์ เอาหน้าฟุบลงถอนหายใจเฮือก "เปล่า”

.....

“อะโห” โอ๊ตหันมาวางแก้วกาแฟให้พี่ป๊อป แต่ตามองไปทางประตูของบาร์พูดเบาๆ “วันนี้มาแบบหล่อเซอๆเว้ย” อีกสองคนที่เหลือก็หันขวับตามไปด้วย

หนุ่มผิวสีน้ำผึ้ง ไรหนวดบางๆเสริมความเข้มบนใบหน้าแต่แววตาอ่อนโยน แว่นตากรอบเงินเข้ารูปและรอยยิ้มจาง ๆ นั้นทำให้ดูมีเสน่ห์มากขึ้นไปอีก

ป๊อปมองแว่บเดียวก็รู้ว่าเสื้อคอกลมกางเกงยีนส์ธรรมดานั้นไม่ธรรมดา แต่แบรนด์และออกจะเนี้ยบด้วยซ้ำ คนหน้าใหม่เดินตรงเข้ามาทางกลุ่มสามหนุ่ม

“หวัดดีคับ” เขาโค้งหัวเล็กน้อยบอกโอ๊ต วางโทรศัพท์กับกุญแจรถที่เคาน์เตอร์และหันไปมองทอมและยิ้มให้ คนตัวเล็กมองเขาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“หวัดดีคับ เนม อ่า เนม นี่พี่ป๊อบ พี่ป๊อบ นี่เนม เพื่อนไอ้เป๊ก มาจากซิดนีย์” โอ๊ตแนะนำ

ชายหนุ่มที่ชื่อเนมหันมาทางป๊อป พยักหน้าตาม “สวัดดีคับ”

“ยินดีต้อนรับคับคุณ” ป๊อปตอบ “มาเที่ยวเหรอครับนี่” ป๊อปสร้างมิตรภาพด้วยบทสนทนาง่าย ๆ

“ก็มาดูลาดเลาน่ะครับ ยังไม่แน่ใจว่าจะกลับหรือจะอยู่ยาวดี”  ป๊อปฟังแล้วก็พยักหน้าหงึกหงัก

 “ไอ้เป๊กยังไม่เข้ามานะครับ” โอ๊ตบอก

คนใส่แว่นยิ้มเหมือนเดิม “อ่อ ครับ เค้าบอกผมแล้วว่าไปธุระ เดี๋ยวมา  ให้ผมมาหาอะไรดื่มรอที่นี่ก่อน”

โอ๊ตก้มหน้ากระแอม “อะฮึ่ม” ตาเหลือบไปทางคนตัวเล็ก 

“อยากดื่มอะไรล่ะฮะ เอาแบบกลับบ้านถูกหรือกลับไม่ถูกหรือไม่กลับอีกเลย” โอ๊ตเสนอเมนูกับหนุ่มผู้มาเยือน

“โอ้โฮ เมนูเหี้ย ๆ อย่างนี้มีขายตั้งแต่เมื่อไหร่วะ” ป๊อปพูดภาษาคนสนิท

เนมอมยิ้มหน้าบานแฉ่งพยายามกลั้นเสียงหัวเราะ “เอาแบบกลับบ้านแล้วมีคนกลับด้วยดีกว่าครับ” เล่นมาก็เล่นมุขตอบสิ รออะไร

“อะแน้” ป๊อปส่งเสียงชอบใจ

“เฉียบ” โอ๊ตพยักหน้าให้เนม หันไปจัดเบียร์คราฟเบาๆง่ายๆให้เนมวอร์มคอก่อนจะยาวไปถึงคืนค่ำ

การดื่มกินเบา ๆ ของสามหนุ่มพูดคุยตามอัธยาศัย ความขี้เล่นของคนตัวใหญ่สองคนจึงทำให้ผู้มาเยือนผ่อนคลายและสนิทสนมกันไม่ยาก ยกเว้นก็ตาแว่นตะมุตะมิที่ยังนั่งเงียบกริบ มีเพียงขยับหยิบขนมกินบ้างเพื่อให้รู้ว่ายังมีอยู่อีกคน

...

...เวลาผ่านไปสักครู่...
...

“แน่ะ ตัวต้นเหตุมาแล้ว” โอ๊ตเอ่ย อีกสามคนที่เหลือหันหลังขวับไปพร้อมกันโดยไม่ทันนึกถึงนัยยะที่โอ๊ตแฝงไว้ในคำพูด

จะใครล่ะ ก็เป๊ก พี่เป๊ก ไอ้เป๊ก  อีผลิต ตามแต่ละคนจะเรียก พาร่างสูงโปร่งกับหมวกนิวอีร่าทรงประจำแบบคนคูลเดินยิ้มเผล่เข้ามา

“ไฮอีย์”... เสียงทักมาก่อนห้าก้าว ผลิตโผเข้าหาเนมโอบกอดแบบคนคุ้นเคย

“มานานยัง” พูดพลางเอาสองมือจับหน้าของอีกคนเบา ๆ

ฮึ... ทำไมกูรู้สึกได้ว่ามีพลังงานบางอย่างแถวนี้วะ  ป๊อปนึกในใจ

“สักพักเอง นั่งคุยกับทุกคนสนุกดี” เนมบอก

อืม แต่กูเห็นว่าไอ้อีกคนนึงมันนั่งนิ่งเป็นสากกะเบือน้า ป๊อปนึกในใจ อีกรอบ!

“ดื่มไรอ่ะ เอาด้วยดิ คุณโอ๊ตครับ ขอแบบเนมแก้วนึง”

โอ๊ตอ้าปากค้าง “อะโห สุภาพชนมากมึง“

“ทอมไปดูของก่อนนะพี่ ลืมไปว่าเอาบิลเก็บเข้าแฟ้มหรือยัง” คนตัวเล็กลุกลงจากสตูลเดินเลี่ยงไปทางหลังร้าน

......

ตึก! เสียงประตูห้องสโตร์บนชั้นลอยของร้านปิดสนิท ทอมเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้อง นั่งหงายหน้ามองเพดาน ถอนหายใจเฮือกใหญ่!


ก็เรื่องมันตั้งแต่ต้นอาทิตย์ที่คนชื่อเนมมาเป็นแขกของพี่เป๊กเป็นประจำทุกเย็นนี่ล่ะ เป๊กแค่แนะนำว่าเป็นเพื่อนที่เคยอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็กสมัยอยู่ออสเตรเลีย และก็กลับมาเรียนมหาลัยด้วยกันในเมืองไทย ครอบครัวเนมทำธุรกิจที่โน่น เนมก็เลยมาอยู่เป็นคนนึงในครอบครัวของเป๊กจนกระทั่งเรียนจบ แล้วก็กลับไปช่วยงานธุรกิจครอบครัว มาไทยบ้างแต่น้อยครั้งจนไม่ได้เจอกันไปสักพัก


ก็แค่เพื่อนไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมพี่เป๊กถึงได้ดูแลเนมเป็นพิเศษกว่าเพื่อนคนอื่นๆที่เค้าเคยรู้จักล่ะ จริง ๆ ผลิตโชคก็มักจะเป็นคนที่สัมผัสถึงเนื้อถึงตัวคนสนิทอยู่แล้ว แต่คนนี้มันเยอะไปนะ เยอะไปนะ เยอะ เยอะ เยอะ ๆๆๆ ทอมมีแต่คำนี้ในหัว และที่มากกว่านั้นคือ เค้าแอบรู้จากพี่แพรวมาว่าเนมกับเป๊กก็เคยโดนคนพูดถึงอยู่ว่าสนิทกันแบบลึกซึ้งกินใจเลยทีเดียว แต่ถึงขั้นไหน แพรวไม่ได้กล่าว

“พี่แพรวนะ พี่แพรว แกล้งพูดอำทอมใช่มั้ย ไม่ขำเลย” ทอมบ่นงึมงำ ถอดแว่นไว้ข้างตัว หลับตาลง แต่พอนั่งนานโดยไม่มีอะไรกินเกินไปห้านาที เลยผลอยหลับเอาซะงั้น

.... Z Z Z Z Z Z....


“จุ๊บ” ปากอุ่นๆประกบที่ข้างหูเบา ๆ “ฮึ้ย!” ทอมตกใจลืมตาหันมาเห็นหน้าผลิตโชคที่นั่งอยู่ชิดจนนึกว่าจะโดนสิงร่าง

“พี่เป๊ก” ทอมรีบลุกขึ้นนั่ง ผลิตโชคคว้าเอวกอดหมับ ระดมจูบแก้มอีกระลอกใหญ่ “จุ๊บ จุ๊บ อือ ชื่นจาย..”

คนโดนจูบเคยโดนโขมยจูบบ่อยแล้ว ไม่ได้ขัดขืนหรอก แต่ทำหน้านิ่งดีกรีความงอนระดับ 8

“เดี๋ยวพี่เนมก็เข้ามาเห็นหรอกฮะ” อดเหน็บไม่ได้จริง ๆ

ผลิตโชคทำตาเหรอหรา “ในนี้ไม่มีใครอ่ะ”

คำตอบที่อยากได้ยินคือ ถ้าเนมจะเห็นก็ไม่เป็นไร ไม่ใช่ไม่มีใครในนี้ ว้อย! อิศราอยากลุกขึ้นกรี๊ด

ทอมเบะปากแบบคนคิดไม่ตก จะยังไงล่ะ บางอย่างมันไม่ชัดเจน ตั้งแต่คนชื่อเนมกลับมา ผลิตก็มีเวลาให้แต่เนม แนะนำเนมให้เพื่อน ๆ ไปกินข้าวก็ไปกับเนม เดี๋ยวเนมนั่น เดี๋ยวเนมนี่ บอกว่าเพื่อนๆ แต่มันก็ขัดๆใจ มันเหมือนทอมถูกลดความสำคัญน่ะ เวลาสองคนอยู่ด้วยกัน มันไม่เหมือนเวลาอยู่กับแกงค์ ไม่เหมือนเวลาคุยกับพี่ว่าน พี่ตู่ ทอมรู้สึกได้ฮะ ทอมรู้สึก หึ หึ หึ...หึง!

//ทั้งหมดนั่นไม่ได้พูดนะ แค่คิด//


“คิดไรอยู่อ่ะ” ผลิตถาม “คุยกับแม่ซื้อในใจอยู่หรอ”

ถ้าเป็นเวลาอื่นทอมคงขำ แต่ตอนนี้ ไม่ตลก งอนอยู่ เข้าใจแมะ!!

เจ้าตัวเล็กรู้ดีว่าสำหรับผลิตโชค ใครจะว่ายังไงเขาไม่แคร์เวิลด์ แต่ถ้าเป็นเพื่อน ผลิตแคร์ความรู้สึกของคนกลุ่มนี้มากกว่าตัวเอง ผลิตคนคูลดูโรแมนติค ดูขี้อ่อย ขี้อ้อน แต่ไม่ชอบง้อคน ทอมไม่ควรงอนกับเพื่อนผลิตโชค

“เดี๋ยวพี่จะออกไปทานข้าวกับที่บ้านเนมก่อนนะ แล้วค่อยกลับมาขึ้นร้องตอนรอบดึกเลย” ผลิตเอียงคอพูดพลางเอานิ้วเขี่ยผมบนหน้าขาว ๆ ของทอมให้หายยุ่งเหยิงจากที่โดนขโมยจูบเมื่อสักครู่

เนม เนม เนมอีกแล้ว แล้วเวลาของทอมอ่ะ??

“อืม ครับ ตามสบายเลย” พูดแล้วอยากจะเขกหัวตัวเองสักที ไอ้ที่คิดไม่เหมือนไอ้ที่พูดเลย

“พี่จะไปนาน ๆ ไปยาว ๆ พาพี่เนมไปสุดหล้าฟ้าเขียวเลยก็ไม่เป็นไรฮะ”

ผลิตโชค เอียงคอทำท่านึก “อืม ก็กำลังแพลนอยู่เหมือนกัน ว่าจะจัดปาร์ตี้ เรือยอร์ชของบ้านเนมที่ภูเก็ตก็ไม่ค่อยได้ใช้ หอยนางรมจะเกาะอยู่แล้ว” คิคิ พูดจบทำตาสระอิ หัวเราะคิกคัก

ลมหึงพัดวูบ ผลิตคงไม่ทันได้เห็นแววตาเศร้าออกมาจากสายตาของคนตัวเล็ก ทอมแกล้งหันไปคว้าแว่นมาสวม พยายามไม่ให้ผลิตสงสัย

“ทอมไปด้วยได้มั้ยฮะ” ถามโดยไม่หันมามอง แกล้งทำเป็นจัดผมเผ้าให้เข้าทรง

“อืมมม อยากไปเหรอ เดี๋ยวพี่ดูก่อนนะ ไม่แน่ใจเหมือนกัน เพราะปาร์ตี้นี้มีแต่คนของเนมทั้งนั้น”

คนของเนม คนของเนม คนของเนม!!  ถ้ามีทุเรียนในมือคงได้เอาจิ้มพุงผลิตโชคทั้งลูกแล้ว

“ทอมเป็นคนของใครกันนะ” ทอมพูดเสียงเบาจนแทบเป็นกระซิบ ใต้แว่นตาทรงกลมน้ำตารื้น ๆ ขึ้นมา ทำไมมันหน่วง ๆ ก็ไม่รู้สิ

“หืม ทอมว่าไงนะครับ” ผลิตโชคไม่ใช่หูไม่ดีอย่างเดียว แต่ตาไม่ดีด้วย

“เปล่าฮะ” ทอมรีบลุกเดินไปหยิบเอกสารนู่นนี่ที่โต๊ะทำงาน “เดี๋ยวทอมต้องเคลียร์บิลก่อนอ่ะ”

ผลิตโชคหยิบมือถือมาดูเวลา “โอเค พี่ก็ต้องไปแล้วเหมือนกัน แล้วเดี๋ยวเจอกันนะครับ”

ว่าแล้วร่างสูงก็เดินปลิวออกไป พร้อมใจของคนตัวเล็กที่หลุดติดมือไปด้วย

......

......

......

22.30 น.

เสียงเพลงแบ็คกิ้งแทรคในผับเบาลง ดีเจเปิดตัวผลิตโชค เขากลับมาทันเวลาขึ้นแสดงพอดีเป๊ะ และก็เอนเตอร์เทนลูกค้าเรียกเสียงกรี๊ดได้ทุกครั้งที่โปรยเสน่ห์

สายตาของลูกค้าทุกคู่จับจ้องไปที่กลางเวที ไม่ว่าจะเลื้อย จะร้อง จะขยับไปตรงไหน ก็ไม่อาจละสายตาจากผู้ชายที่เจิดจรัสกว่าสปอร์ตไลท์คนนี้ได้เลย รวมทั้งเนม เพื่อนชายผลิตโชคที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์

สายตาของคนตัวเล็กในเคาน์เตอร์บาร์ก็มองไปยังผลิตโชคที มองไปที่เพื่อนชายของผลิตโชคที

พอ ๆ กับที่ป๊อปที่นั่งถัดมากำลังมองผลิตโชค มองเนม และก็มองทอม

พอ ๆ กับที่โอ๊ตว่างจากชงเครื่องดื่ม หันมามอง เป๊ก เนม ทอม และก็ป๊อป


“เอิ่ม พี่ป๊อป” โอ๊ตเท้าเคาน์เตอร์ยื่นหน้ามากระซิบ

“หืม” ป๊อปส่งเสียงรับแต่ไม่ได้หันกลับมา ตายังมองไปที่เวที

“ผมว่า ถ้าเป็นปลากัด เราคงมีลูกด้วยกันหมดนี่ล่ะ”

“กูว่ามันแปลก ๆ “ ป๊อปเอียงคอมากระซิบตอบ “มันแหม่ง ๆ ยังไงพิกลว่ะ”

“มึงเพิ่งรู้สึกเหรอพี่”

“ไอ้Ha กูพึ่งจะมา” ป๊อปกับโอ๊ตตอนนี้กระซิบจนหัวแทบจะติดกันละ

“ที่ไอ้ทอมมันซึมๆ เพราะนี่รึ” ว่าพลางก็บุ้ยปากไปยังเนม “ก็เพื่อนไม่ใช่เหรอวะ”

โอ๊ตมองซ้ายมองขวา ยังไม่มีลูกค้าสั่งอะไรเพิ่ม แถมคันปากมานานเลยได้โอกาสเมาต์

“มันก็บอกว่าเพื่อนน่ะล่ะพี่ แต่ว่าตั้งแต่มานี่ เอาอกเอาใจสารพัด ไปไหนตัวติดกันไปกันสองคน เนมอย่างงั้น เนมอย่างงี้ แถมพี่ก็เห็น อากัปกิริยา ทั้งแตะทั้งลูบทั้งกอด สารพัด นี่อีกหน่อยถ้าหอมแก้มกันต่อหน้าผมก็คงไม่แปลกใจ” โอ๊ตร่ายยาว

“แต่อีผลิตมันก็ถึงเนื้อถึงตัวกับทุกคนอยู่แล้วเป็นปกตินี่”

“แหม พี่ มันก็ไม่เหมือนซะทีเดียวหรอก ขนาดผมยังอดคิดไม่ได้ อีนั่นถึงได้ซึมเป็นหมาหงอยไง” คราวนี้โอ๊ตเป็นฝ่ายบุ้ยปากไปทางทอมบ้าง

“แล้วไอ้นั่นมันไม่รู้ตัวหรือไง” ป๊อปทำปากยู่ไปทางเวทีหมายถึงผลิตโชค

“ฮี้ย์” โอ๊ตขมวดคิ้ว “พี่ป๊อป มึงนี่ ถามโง่ชิบหาย ถ้ารู้ตัวจะสภาพนี้เรอะ” โอ๊ตยู่ปากไปทางทอมอีกรอบ

“กูเริ่มเมื่อยปากละ” ป๊อปตัดบท เมื่อเนมหันมาทางสองหนุ่ม บทสนทนาถูกตัดทิ้งไปโดยปริยาย แยกย้าย...

....

หลังจบโชว์ ดีเจปรับบรรยากาศเป็นเพลงเบา ๆ พอคุยกันได้ยิน...

that’s cool เป๊ก” เนมรีบทักเป๊กหลังลงจากเวทีก่อนใคร  ป๊อปเหลือบเห็นพอดีตอนที่ทอมกำลังอ้าปากจะถามว่าจะกินน้ำมั้ย แล้วก็งับอากาศเงียบไปดื้อ ๆ

“เหนื่อยจัง” ผลิตตอบพร้อมกับเอนตัวมาซบหลังเนม แก้มผลิตพิงอยู่ที่บ่าเพื่อนชาย

veuve clicquot สองที่ครับคุณโอ๊ต” เนมพูดเสียงนุ่ม ๆ “สำหรับเป๊กด้วย”

ป๊อปหันไปมองคนตัวเล็กเช่นเคย เห็นเอาขวดน้ำแร่ในมือที่ผลิตดื่มประจำรีบเก็บยัดใส่ใต้เคาเตอร์แว่บ

“เฮ้อ กรรม” ป๊อปส่ายหัว

แชมเปญที่ผลิตชอบถูกรินใส่แก้ว พรายฟองสีทองสวย เจ้าตัวรีบมาเกาะรอเคาน์เตอร์กระดิ๊กระด๊าเหมือนเด็กรอสายไหม

“เย่ เย่” ผลิตรีบหยิบแก้วให้เนมและของตัวเอง สองหนุ่มชนแก้วกันกริ๊งเบา ๆ ผลิตยกดื่มไปหลายอึก แต่เนมจิบเพียงเล็กน้อย เพราะเค้าก็ดื่มมาเรื่อยตั้งแต่เย็น จนไปทานข้าวกับที่บ้าน และก็มานั่งดูผลิตร้องเพลงก็จิบไปไม่น้อย เห็นนิ่มๆแบบนี้ คอแข็งไม่ใช่เล่นทีเดียว

เด็กเสิร์ฟเดินมาสั่งเมนูเพิ่ม โอ๊ตจึงหันไปรีบทำเครื่องดื่มให้ลูกค้า ค็อกเทลสีสวยน่ากินค่อย ๆ ถูกลำเลียงออกไปอีกชุดใหญ่ ๆ

เนมกับเป๊กยังคุยกันต่อ ตลอดช่วงเวลานั้น ทอมรู้สึกเหมือนเขาไม่มีตัวตน สองหนุ่มนั้นใกล้ชิดกันเสียจนดูน่าอิจฉา ผลิตโชคท้าวแขนไปที่ไหล่เนม กระซิบข้างหูกันหงุงหงิง บางทีผลิตโชคก็เผลอหัวเราะดัง ๆ ในขณะที่เนมก็อมยิ้มไม่หยุดจนแก้มจะปริ

อะไรอ่ะ หน้ามีความสุขแบบนั้น ??

ไม่ไหวแล้ว!!

“พี่เป๊กครับ” ทอมคงลืมตัวไปว่าเพลงกำลังเบาเสียงเพื่อเปลี่ยนแทร็คพอดี เสียงคนตัวเล็กใหญ่กว่าตัวสักสิบเท่า ทำเอาโอ๊ตสะดุ้งแทบจะทำเชคเกอร์หล่นจากมือ พี่ป๊อปหันมาทำตาโตนึกในใจ เอาแล้วไง เนมกับเป๊กหยุดหัวเราะกึก หันขวับมาพร้อมกัน

เรียกคนเดียวหันมาสี่คนเลย!

“ทอมลืมเอกสารไว้บนตู้ชั้นบน พี่เป๊กไปช่วยทอมหยิบทีสิฮะ” พูดจบก็เดินนำไปโดยไม่รอว่าคนรับคำสั่งจะไปทำให้หรือเปล่า

ปัง!!

“ทอมจะให้มาเอาอะไรเหรอ” ผลิตโชคถามหลังจากเดินตามทอมเข้ามาในห้องสโตร์ ตามองซ้ายมองขวา จริงอยู่ในห้องมีชั้นวางของแบบที่สุดเอื้อมสำหรับคนตัวเล็ก แต่เท่าที่กวาดตาดู กล่องใส่เอกสารต่าง   ก็อยู่ระดับชั้นเตี้ย ๆ  ทั้งนั้น

“ทอมอยากถามพี่ ทอมอึดอัด ทอมรู้ว่าพี่เป็นคนรักเพื่อนมาก แต่ตั้งแต่พี่เนมมา ทอมว่ามันไม่เหมือนเดิม อาทิตย์เดียวสำหรับพี่มันอาจจะสั้น ๆ ฮะ แต่ความรุ้สึกกับทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นในใจทอมมันเหมือนเวลายาวนานมาก และถ้าพี่เนมยังไม่กลับ มันจะเป็นอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ ล่ะก็ ทอมไม่โอเค”

ทอมพูดจบก็หายใจถี่ ๆ ก็พ่อคุณเล่นพรั่งพรูแบบไม่เว้นวรรคเลยนี่

“เฮ้ย ทอม ทอมกำลังหึงพี่กับเนมเหรอ” ผลิตโชคถามกลับ

“คือ...” ถึงตอนนี้ทอมพูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว น้ำตาไหลหยดน้อย ๆ ไหลริน

 “ทอม ทอมร้องไห้ทำไม” นิ้วมือเรียวปาดน้ำตาที่แก้มคนตัวเล็ก

"ทอมยังมีความสำคัญกับพี่หรือเปล่า" เอาล่ะ อิศรา เราพูดไปแล้วนะ

ผลิตโชคกัดปาก "ทอม... สำหรับพี่...ทอมสำคัญมาก แต่พี่ก็มีเพื่อนที่เค้าเป็นกำลังใจให้พี่ ในวันที่ผ่านสิ่งแย่ ๆในชีวิตตอนที่ไม่มีทอมมาก่อนนะ" ลำดับคำพูดถูกเปล่าวะ ผลิตโชคนึกในใจ

"เนมเป็นคนสำคัญคนนึงในชีวิตพี่ สำคัญมาก เพียงแต่คนละแบบกับทอม" อะโห แมนมากผลิตโชค สู้ ๆ

"......" คนตัวเล็กอึ้ง ไม่นึกว่าผลิตโชคจะพูดอะไรยาว ๆ แบบนี้กับเค้าก็เป็น

ผลิตโชคค่อย ๆ เข้าไปยื่นมือจับสองไหล่ของทอม ดึงตัวเขาเข้ามาใกล้ ๆ หยิบแว่นตาของตัวเล็กออก แล้วโอบกอดเบา ๆ

คนตัวเล็กกว่ายังคงเงียบ แก้มขาวซุกอยู่กับอกเนียน ๆ ผิวสีแทน เสื้อปลดกระดุมสามเม็ดตั้งแต่อยู่บนเวที ได้ยินเสียงหัวใจของผลิตโชคไหม อิศรา

"พี่เป๊ก..... ทอมถามจริง ๆ" เสียงอู้อี้ ผลิตโชคก้มลงมอง "อะไรรึ"

"พี่เนมกับพี่เป๊ก เอ่อ...อืม....ฮือ ทอมไม่รู้อ่ะ" พ่อตะมุตะมิเกิดคิดคำพูดไม่ออกซะงั้น

"เนมเป็นคนพิเศษ เป็นคนที่พี่รักมากคนนึง เค้าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดคนนึงในชีวิต "

ทอมรีบเงยหน้าทำตาแป๋ว "เป็นเพื่อน??" ...

ผลิตพยักหน้าตอบ " yeah ก็เพื่อนน่ะสิ"

"แค่เพื่อนจริง ๆ เหรอ" คนตัวเล็กถาม ผลิตโชคมองหน้าขาวเนียนนั่น ตากลมแป๋วแหววเปื้อนน้ำตาเมื่อกี้กลับเป็นประกายวิ้ง ๆ เหมือนเด็กหกล้มแล้วได้ของเล่น ทำตาแบบนี้ ผลิตโชคจะทนความน่ารักยังไงไหว ปากอวบ ๆ ค่อยๆก้มลงจูบปากบาง ๆ นั่น จูบอยู่นานสองนาน เหมือนกระหายความหวานมาจากไหน

"อื้อ" คนตัวเล็กถอนปากออก หายใจถี่ ๆ "จูบชดเชยเหรอพี่เป๊ก" ผลิตโชคเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้ให้เวลามาจูบทอมเป็นอาทิตย์แล้วนี่หว่า ... ( โถ พ่อคนเด๋อ)

"พี่เป๊กทิ้งทอมไว้หลายวัน แล้วก็ไม่รู้จะอีกกี่วัน" พูดจบก็ยู่ปากแก้มป่องเป็นปลาทอง

ผลิตตอบ "คงจะอีกนานมาก"  แก้มป่องๆนั่นหุบลงเบ้ปากมองบนแทน

"หึหึ" ผลิตขำ "ทอมคับ เนมเค้าก็เป็นเพื่อนพี่ แล้วก็จะเป็นเพื่อนกับทอมนะ พี่อยากให้คนที่พี่รักทุกคนรักกันนะ"

จบเอาดื้อ ๆ อย่างนี้เลยละกัน ทนงอนมานานละ ให้ง้อมากเดี๋ยวผลิตโชคแบดบอยจะตามเอาใจไม่ไหวขึ้นมา จะหนาวเปล่า ๆ ทอมคิดในใจ

"โอเคฮะ ทอมเชื่อพี่ ทอมจะพยายามมมมมมมมมมม เป็นเพื่อนกับพี่เนมมมมมมม" ลากเสียงยาว ๆ

"งั้นตอนนี้พี่เป๊กปล่อยทอมได้ละ ทิ้งเคาน์เตอร์มานาน เดี๋ยวไม่มีใครช่วยข้างล่าง" ทอมบอก

ผลิตโชคมองหน้าทอมแล้วยิ้มที่มุมปาก สองสายตาที่ส่งถึงกันเหมือนแม่เหล็กดึงดูด คนตัวสูงค่อย ๆ เอียงคอลงมาประทับจุมพิตเบา ๆ อีกครั้ง หัวใจของคนทั้งคู่ดูเหมือนจะเต้นเป็นจังหวะเดียวกันแล้ว ส่งผ่านความรู้สึกกันอ้อยอิ่งและยาวนาน

************

ลูกค้ายังคงนั่งดื่มกินกันเบา ๆ แต่ไม่วุ่นวายเท่าเมื่อตอนโชว์บนเวที

ที่เคาน์เตอร์บาร์....

"อะโห พี่ป๊อป ทำไมมันหนังคนละม้วนแล้ววะ" โอ๊ตเอียงคอถามป๊อปที่กลับมานั่งหยิบขนมกินที่เดิม หลังจากที่ทอมมาประจำที่เคาน์เตอร์เคลียร์บิลต่อ

"ตอนขึ้นไปนี่หน้ายังกะจะไปรบ พอลงมาไหงสดชื่นเหมือนใส่แคร์ฟรีเลยล่ะ" โอ๊ตว่า

"สงสัยเจรจาสงบศึกได้แล้วมั้งวะ ก็ดี กูล่ะสัมผัสได้ตั้งแต่เมื่อเย็นละ มาคุชิบหาย" ป๊อปตอบเบา ๆ

สองหนุ่มตัวกลมหันไปมองทางคนตัวเล็กที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แววตาสดใสผิดจากเมื่อเย็น

ส่วนเป๊กกับเนมขยับสตูลไปนั่งดื่มใกล้ ๆ แต่ก็ยังคงคุยกันสองคนอยู่เหมือนเดิม

อิศรารู้ว่าผลิตโชคเป็นคนมีเสน่ห์ เป็นคนคูล เป็นแบดบอย เป็นคนเด๋อ เอาแต่ใจและเป็นโน่นเป็นนี่ โดยเฉพาะเป็นคนที่ตัวเองรัก สำหรับผลิตโชค อิศราเป็นคนที่เขารักและสิ่งที่ต้องการคือเพียงแค่ความเข้าใจ และไว้ใจ

"โอเค ทอมจะเชื่อพี่ฮะ" อิศรามองสองหนุ่มที่นั่งดิ่มกันอยู่ พูดกับตัวเองเบา ๆ เป๊กหันมายิ้มให้ เนมหันมามองทอมอีกคน เจ้าตัวยังคงไม่รู้เรื่องอะไร แต่ยิ้มละมุนแล้วยกแก้วขึ้นโทสต์

"cheers"


**********

ติดตามบทต่อไป คนพิเศษของพี่ : ตอน 2 ได้ที่ลิงค์นี้เลยจ้า

https://writer.dek-d.com/lovesign/writer/view.php?id=1711564

หรือคลิกที่รายการสารบัญด้านล่างนะคะ

**********

ด้วยความที่ครั้งแรกจะเขียนตอนเดียวจบ แต่มันดันมีโมเมนท์เลยเขียนต่อไปอีก แต่เป็นเพราะเซฟเป็นเรื่องสั้นตอนแรก เลยต่อเป็นเริ่องสั้นตอนต่อๆไปเลย ติชมคอมเมนท์ได้เลยค้าบ





ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ lovesign จากทั้งหมด 22 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 Kookka
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 15:38
    ชอบบบบบ
    #5
    1
    • 9 ธันวาคม 2560 / 16:22
      ฝากติดตามตอนต่อๆมานะคับ เรื่องคนพิเศษของพี่ต่อกันเป็นเรื่องยาวแต่ดันไปเก็บไว้ในหมวดเรื่องสั้น เลยแยกย่อยไปเป็นเรื่อง ๆ
      ติชมคอมเมนท์ได้ ขอบคุนนะคับ
      #5-1
  2. #4 micupcake16 (@micupcake16) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 22:18
    พี่เป๊กเค้าก็ไนซ์กับทุกคนแบบนี้แหละทอมทอม อย่าคิดมากเลย ดีใจที่เคลียร์กันได้
    #4
    0
  3. #3 Immi
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 15:11
    ชอบมากๆๆๆไไค่า น่ารักดี
    #3
    1
    • 9 ตุลาคม 2560 / 18:07
      ขอบคุณค่า ฝากอ่านตอนใหม่ด้วยน้าาาา
      #3-1
  4. วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 20:45
    เขินแทนอ่าาา~555
    #2
    1
    • 7 ตุลาคม 2560 / 20:52
      ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ
      #2-1
  5. #1 PSDeeDee (@PSDeeDee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 06:27
    น่ารักมากกกก เฮียนี่คือ...อื่อหื้อออ
    #1
    1
    • #1-1 lovesign (@lovesign) (จากตอนที่ 1)
      7 ตุลาคม 2560 / 16:48
      ขอบคุณค่า ดีใจที่ชอบนะคะ
      #1-1