Little Sheep or Werewolf แกะตัวนั้นที่มันเป็นหมาป่า

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 24,306 Views

  • 485 Comments

  • 1,072 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    44

    Overall
    24,306

ตอนที่ 62 : Little Sheep XVI :: ‘พี่น้องชิเดลิตส์’

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 262
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ก.ค. 60

Little Sheep XVI

พี่น้องชิเดลิตส์

 

คำพูดที่หลุดออกจากปากของเอพริลทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความประหลาด โอเชี่ยนกระชับเสื้อคลุมของตนเองด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งสับสน และดีใจ แต่เหนือสิ่งอื่นใดก็คือความตกตะลึง เขาคิดว่าตนเองรู้ทุกอย่างแล้ว แต่เรื่องนี้รอดพ้นการรับรู้ของเขาไปได้ ซึ่งแน่นอนว่าคงเป็นฝีมือของมิดไนท์ แผนที่สมบูรณ์ที่สุดคือแผนที่มีผู้ล่วงรู้น้อยที่สุด ยิ่งเป็นแผนแฝงตัวเตรียมทรยศ ต่อให้หลอกกระทั่งตัวเองก็ต้องทำให้ได้

เอพริลตวัดดาบรับการโจมตีของชินเร พร้อมกันนั้นก็ย้อนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่สิบนาทีก่อน หลังจากพวกไคเซอร์ออกไปประมาณสิบนาที ที่ด้านล่างของหน่วยโวคก็เกิดเรื่องขึ้น มีกองทัพหุ่นลองเสื้อเป็นพันตัวบุกเข้ามาที่ตึกอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว เหตุผลที่เบลเฟกอลมาข้าก็เพราะต้องรับมือกับหุ่นพวกนั้น มันกระจายกำลังไปทั่วเมือง ไม่สามารถละทิ้งออกมาได้ เอพริลเองได้รับคำสั่งให้เฝ้ามิดไนท์ และเพียงไม่นานคนที่ถูกเขาจับตาดูอยู่ก็ฟื้น เอพริลรีบชักดาบออกมาเตรียมการป้องกัน แต่กลับเห็นสีหน้าแตกตื่นวิ่งกระวนกระวายไปดูท้องฟ้านั่นทำให้เขาเดาอารมณ์ไม่ถูก

เอพริลจำได้ว่ามิดไนท์สะบัดหน้ากลับมาก่อนจะพุ่งเข้ามาหา เพราะเห็นแบบนั้นตนจึงตั้งรับ แต่ไม่มีจิตคลุกคามออกมาจากตัวของชายหนุ่ม สองมือมิดไนท์จับเข้าที่ไหล่เอพริลแล้วเขย่าแรง ๆ

“นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้ว!

“เจ็ดโมงครึ่ง”

เอพริลตอบด้วยสมองปั่นป่วน จำได้ว่ามิดไนท์สบถคำหยาบสารพัด ได้ยินการด่าโอเชี่ยนรอดออกมาหลายสิบคำ แต่สรรพนามที่ใช้เรียกในคำด่านั้นแปลกจากปกติจนต้องตั้งใจฟังหลายต่อหลายรอบ ชายหนุ่มเดินวนไปวนมาก่อนจะสะบัดหน้ากลับมาที่เอพริลอีกครั้ง นั่นทำให้หมาป่าน้ำเงินต้องยกดาบขึ้นตั้งเพื่อเตรียมรับมือ

“ฉันต้องไปหาพี่!

“อะไรนะ?”

หมาป่าน้ำเงินจำได้ว่าตอนนั้นตัวเองแปลกใจมากที่ได้ยินคำพูดนี้ออกมาจากปากมิดไนท์ ไม่รู้ว่าด้วยสรรพนามหรือจุดประสงค์ที่จะไปยงที่เกิดเหตุกันแน่ ดวงตาสีเขียมมรกตเต็มไปด้วยร่องรอยประหลาด เอพริลแลบลิ้นเลียริมฝีปาก เขาไม่ได้ลดดาบลงในขณะที่ส่งเสียงถาม

“คิดจะใช้แผนประเภทไหนกัน?”

“นี่ไม่ใช่แผน! นายฉลาดมาตลอด ขอร้องว่าอย่าเพิ่งมาโง่ตอนนี้ได้ไหม!มิดไนท์โวยวายใส่ ท่าทางหัวเสีย เขาขยี้เส้นผมแล้วทำท่าจะพุ่งออกไป เอพริลเขาไปขวางถึงได้โดนวาดมือใส่แล้วตวาดกลับมา”ฉันต้องไปหาพี่ ถ้าไม่ไปพี่ฉันตายแน่!!!

“หมายความว่าไง”

“ก็หมายความตามที่พูด บอกแล้วไงว่านายฉลาดมาตลอดแต่อย่ามาโง่ในช่วงเวลาสำคัญได้ไหม!

มิดไนท์ด่าอย่างไม่เกรงใจว่าใครเป็นใครในตอนนั้น เขาอยู่ในอารมณ์หงุดหงิด ค่อนข้างฉุนเฉียวแต่ดูไม่ร้ายเท่าตอนที่ออกมาปะทะกันในหลายครั้ง บรรยากาศรอบตัวก็ประหลาดไป นั่นทำให้เอพริลลดดาบลง ทดลองเชื่อสัญชาติญาณตัวเองสักครั้งแล้วปล่อยมิดไนท์มาที่นี่ ตอนที่ออกมาชิเดลิตส์คนน้องยังใจดีกวาดพวกหุ่นลองเสื้อขาวโพนพวกนั้นไปหลายร้อยตัว เผาทำลายแบบไม่เหลือซาก กระทั่งตึกข้าง ๆเองก็ยังไม่เหลือโครงให้ดู ซึ่งเอพริลถือว่าครั้งนี้เขาตัดสินใจได้ดีที่สุดในชีวิตที่เชื่อสัญชาติญาณของตนเอง ไม่อย่างนั้นทั้งสามคนคงแย่ เอพริลคิดพลางมองมิดไนท์ก็กำลังย้ายไปรักษาบาดแผลให้กับชายในชุดคลุม คน ๆนี้ปรากฏตัวขึ้นเร็วกว่าพวกเขาอีกแล้ว

“เฮ้?”

หมาป่าน้ำเงินลองทักพลางจับตนแขนเพื่อน โอเชี่ยนนิ่งไปนานหลังรับมือกับพลังของคิลเลอร์จบ นัยน์ตาสีส้มเหลือบเขียวเบนขึ้นจากพื้นมามองหน้าเอพริล ชายหนุ่มเค้นยิ้ม เหมือนสมองจะยังตามสถานการณ์ไม่ทันนัก

ทุกอย่างที่ผ่านมาคือการแสดงละคร?

โอเชี่ยนคิดแล้วรู้สึกน้ำตาจะไหลออกมาดื้อ ๆ เขายกมือปาดตา รู้สึกเสียใจในคำพูดของตนเองหลายต่อหลายคำ แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาเคลียร์เรื่องราวให้กระจ่าง ศัตรูยังอยู่ตรงหน้า และพี่บลูยังอยู่ในไอ้ลูกกลมอัปลักษณ์นั่น

แน่นอนว่าพวกชินเรก็ไม่ให้จังหวะพวกเขาพักง่าย ๆ ยิ่งฝ่ายฮีโร่มีคนมาเพิ่มมากขึ้นเท่าไหร่ ก็เหมือนการจู่โจมจะเริ่มต้นขึ้นเร็วมากเท่านั้น คนที่ปะทักับชินเรเปลี่ยนมือเป็นเอพริล ส่วนชายสวมหน้ากากถูกมิดไนท์รักษาจนหายดีและเข้ารับมือกับคิลเลอร์ ตอนนี้ฝ่ายฮีโร่มีคนมากพอสำหรับทำงาน แต่แบล็กโฮลถึงจะมีคนน้อย ทว่าก็เหมือนไม่รู้จักความเหน็ดเหนื่อยประหนึ่งเป็นปีศาจ ไคเซอร์กัดฟันมองแล้วทำหน้าที่ของตน ประเด็นตอนนี้มีแค่ทำลายเวทย์จำกัดเอสเปอร์ ทำลายผนึกที่กักขังบลู และล่วงรู้แผนการที่แท้จริงของคิลเลอร์ให้ได้!

“เราต้องคุยกัน พี่ซัน”

มิดไนท์เอ่ยเรียกชื่อก่อนจะดึงตัวโอเชี่ยนมารักษา เขาก้มหน้าก้มใช้พลังกับบาดแผลที่ท้องของโอเชี่ยน พอเงยหน้าขึ้นก็ทำตาโต พี่ชายเขาน้ำตาล่วงเผาะ ๆเหมือนเขื่อนแตก เบ้หน้าเบ้ตาจนปัญญาอ่อนหนักกว่าเดิมไปหลายเท่า ชิเดลิตส์คนน้องแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ผละมือข้างหนึ่งไปบาดน้ำตาให้พี่ชายอย่างกระดากอายหน่อย ๆ

“อย่าร้องสิครับ”มิดไนท์เอ่ยอย่างอ่อนใจ รู้สึกแปลก ๆเหมือนกันที่ต้องมาเช็ดน้ำตาให้พี่ชายที่ไร้อารมณ์ตั้งแต่เด็ก ช่วงเวลาที่เติบโตมาด้วยกันมิดไนท์ยังเคยลงความคิดเห็นว่าแฝดของเขาหัวฟาดเครื่องมืดทำคลอดจนต่อมอารมณ์ตกหาย ต่อให้ดีใจแค่ไหนก็ไม่เคยยิ้มออกมา หรือต่อให้เจ็บจนเจียนตายก็ไม่เคยร้องไห้ มาเห็นคนพี่มีอารมณ์เหมือนมนุษย์แบบนี้รู้สึกไม่ชินเลยสักนิด

“พี่นึกว่าตัวเองฝันอยู่ ดีใจกว่ารู้ว่าผู้หญิงที่เล็งไว้ยังไม่มีแฟนอีกไนท์”

เจ้าของชื่อเอ่ยเรียกพี่ตนเองด้วยน้ำเสียงปลงไม่ตก พี่ชายไร้อารมณ์กลายเป็นยอดนักรักไปแล้ว เรื่องนั้นเขารู้ดี ก็เฝ้าตามติดชีวิตพี่ชายมาตลอดตั้งแต่รู้ว่าพี่อยู่ที่ไหน ไม่มีเรื่องของโอเชี่ยนเรื่องไหนที่มิดไนท์ไม่รู้ ถ้ามีรายการแฟนพันธุ์แท้โอเชี่ยน มิดไนท์ย่อมเป็นตัวเต็ง

“มีแผนช่วยพี่บลูไหม?”โอเชี่ยนกล่าวหลังจากปลื้มปริ่มจนพอใจแล้ว มีหลายเรื่องที่ยังต้องคุยกันให้รู้เรื่องตามประสาพี่น้อง แต่ตอนนี้เรื่องพี่บลูต้องมาก่อน

“นั่นคือเหตุผลที่ทำให้ผมรีบมา”มิดไนท์ว่าด้วยสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น เขาเลื่อนมือจากบาดแผลที่ท้องไปยังหัวไหล่ของโอเชี่ยนเพื่อทำการรักษาต่อ”ที่ผมทำได้มีแค่ลบผนึกชั้นนอกออกเท่านั้น ความสามารถของผมไม่สามารถทำได้มากกว่านั้น แต่ถ้าเป็นพี่ต้องทำได้แน่ ส่วนไอ้โซ่พวกนั้นผมบอกตรง ๆว่าไม่รู้จริง ๆว่าคิลเลอร์คิดทำอะไรอยู่กันแน่ กระทั่งชินเรเองก็น่าจะไม่รู้ หมอนั่นมีแผนบางอย่างซ่อนอยู่”

“กระทั่งนายก็ไม่รู้งั้นเหรอ พี่เจาะเข้าไปไม่ได้เลย ถึงจะรู้ว่ามีผลต่อพี่บลูแบบไหนแต่มองไม่เห็นจุดมุ่งหมายของมัน พี่คิดว่านายช่วยปกปิดไว้”ชิเดลิตส์คนพี่ว่า ตอนนั้นมิดไนท์ก็ส่ายหัวตอบ”ถ้าไม่ใช่ แล้วทำขอบเขตพลังของชิเดลิตส์ถึงทำอะไรไม่ได้ล่ะ?”

โอเชี่ยนว่าด้วยน้ำเสียงตกใจ เขารู้ขอบเขตพลังของตระกูลตนเองดี ทุกสิ่งที่อย่างที่ชิเดลิตส์คนรู้พึงรู้เขาก็รู้ทั้งหมด ตั้งแต่ขอบเขตการใช้พลังจนถึงเรื่องขีดจำกัดความสามารถ เรื่องที่จะรอดพ้นการรับรู้ของชิเดลิตส์ไปได้มีแค่เรื่องในอนาคตที่ไกลมาก ๆ กับเรื่องที่ถูกปกปิดด้วยพลังของชิเดลิตส์เอง ตอนแรกที่ไม่สามารถแทรกซึมไปได้ก็เพราะเขาคิดว่ามิดไนท์ปิดบังเอาไว้ แต่ในเมื่อความจริงปรากฏว่าไม่ใช่ แล้วนี่มันเรื่องอะไรกันแน่

นัยน์ตาสีมรกตปรายออกจากบาดแผลมาสบตาคนที่เขากำลังรักษาอยู่ แววตาวูบไหวบาดลึกไปด้วยความเจ็บปวดคือสิ่งที่โอเชี่ยนเห็น เขารู้สึกเหมือนลำคอถูกรัด จะมีสักกี่เรื่องกันที่ทำให้น้องเขาแสดงสีหน้าแบบนี้ออกมา

“มีอีกหนึ่งวิธีที่จะสามารถรอดพ้นจากพลังล่วงรู้ของชิเดลิตส์ไปได้...นั่นคือต้องกินหัวใจของชิเดลิตส์”

“อะไรนะ?!”โอเชี่ยนร้องเสียงดังจนไคเซอร์กับเอพริลหันมอง

คนแรกน่ะไม่เท่าไหร่ แต่คนที่สองกำลังต่อสู้อยู่ พอเสียจังหวะก็เป็นเป้าให้ถูกโจมตี โอเชี่ยนหันไปกางมือสร้างโล่โปร่งแสงกันให้แล้วหันกลับมาหาน้องชาย

“หมายความว่าไงที่ว่ากินหัวใจของชิเดลิตส์?” 

“หมายความตาที่พูดเป๊ะ ๆเลยครับ กินหัวใจก็คือกินหัวใจ ก้อนเนื้อที่เต้นอยู่ที่อกซ้ายของเราน่ะ”มิดไนท์ว่าพร้อมเลื่อนมือไปวางบนอกซ้ายของโอเชี่ยน เจ้าของร่างหน้าซีดเผือก เขาสบตากับน้องชาย น้ำเสียงเย็นชารอดออกมาเชื่องช้า”พลังในการปิดบังเป็นไปตามระดับพลังของเจ้าของหัวใจ พลังของพี่แข็งแกร่งมาก มากกว่าผู้ใหญ่หลายคนในตระกูล จะเป็นรองก็แค่ผู้นำตระกูลเท่านั้น...นั่นหมายถึงหมอนั่นกินหัวใจพ่อของเรา”

โอเชี่ยนเหมือนคนลืมหายใจ ทั่วทั้งตัวชาวาบไร้ความรู้สึก ดวงตาสั่นระริกยิ่งกว่าอะไรดี ที่ผ่านมาเขาไม่เคยรู้ว่าใครกันแน่ที่ฆ่าพ่อของเขา และไม่คิดจะอยากรับรู้ในเมื่อแท้จริงแล้วพ่ออยู่คนละฝั่งกับเขา แต่เรื่องที่ใครกินหัวใจพ่อเขาเข้าไปนี่มันอีกเรื่องหนึ่ง เงื่อนไขพวกนี้เขาไม่เคยรู้ เพราะไม่ใช่เรื่องที่สมควรจะไปถามหา ไม่มีวิธีอยู่กับตัวย่อมดีกว่า เรื่องอันตรายต่อชีวิตของสายเลือดชิเดลิตส์พวกนี้มีคนรู้ให้น้อยย่อมดีที่สุด

“เราไม่สามารถรับรู้วิธีแก้ได้แล้วจะช่วยพี่บลูยังไง?”

ชิเดลิตส์คนพี่วกกลับเข้าเรื่องเดิมที่คุยอยู่ก่อนหน้า พยายามอย่างมากที่จะควบคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่น เขาไม่รู้จะเชิดชูน้องชายตนเองไปอยู่ส่วนไหนของโลกแล้ว ทนอยู่กับคนที่กินหัวใจพอตัวเองโดยเล่นละครตบตาว่าเป็นฝ่ายเดียวกันมาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไร

“องค์ความรู้ของคิลเลอร์เป็นองค์ความรู้ที่คิดค้นขึ้นใหม่ เขามีพื้นฐานทั้งพลังเวทย์และอักระโบราณ ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่พี่ถนัด ผมว่าพี่ต้องแก้มันได้ด้วยความรู้ของพี่เอง แต่พี่ต้องเข้าใกล้มันมากกว่านี้ แล้วก็ต้องเป็นตัวของพี่เอง ต้องเป็นชิเดลิตส์ ซันชายส์ที่สมบูรณ์ ผมไม่อยากเห็นพี่เป็นแบบนั้นอีก แต่ถ้ามันเป็นวิธีเดียวที่จะหยุดความพินาศนี่ได้ ก็ต้องทำ”

มิดไนท์กล่าวเสียงหนัก โอเชี่ยนคงไม่เข้าใจว่าแบบนั้นที่ว่าของเขามันแบบไหน เจ้าตัวคงรู้แค่ช่วงเวลาในวัยเด็กของการเป็นซันชายส์มันเย็นชามาก แต่มันไม่ใช่แค่นั้น อัจฉริยะแห่งชิเดลิตส์เข้าใกล้ความไร้หัวใจจนเกือบตกลงไปในขอบเขตของการพังทลาย ไม่รู้สึกรู้สา เลือดเย็น ไร้อารมณ์ ราวกับว่าเป็นตุ๊กตาตัวหนึ่ง นั่นคือสิ่งที่มิดไนท์เห็นพี่ชายมาตลอด เรื่องที่เกลียดพี่ก็ไม่ใช่เรื่องโกหกเสียทั้งหมด แต่มันมากกว่านั้น

ซันชายส์สั่งสังหารคนรับใช้ในตระกูลที่บุกปั้นให้เขาและน้องชายทะเลาะกันอย่างเลือดเย็น กระทั่งกับญาติตัวเองซันชายส์ก็ไม่ลังเลที่จะยื่นเสนอเรื่องการสังหารไปยังบิดาของตน เพียงอายุสี่ขวบชิเดลิตส์ ซันชายส์ก็เป็นไปได้มากขนาดนั้น มิดไนท์ไม่เข้าใจความเลือดเย็นของพี่เลยสักนิด ถึงได้เกลียดคนที่เห็นชีวิตผู้อื่นเป็นผักปลา โตขึ้นมาสักเล็กน้อยถึงได้พอรู้ว่าที่พี่ชายเป็นนั้นเพียงต้องการหยุดการกระทำที่ก่อให้เกิดการสั่นคลอนต่อตระกูล หากชิเดลิตส์แยกออกเป็นสองฝั่งอีกครั้ง มันจะมีแต่ความพินาศตามมา

แต่ว่าอย่างไรแล้วเลือดเย็นก็คือเลือดเย็น

ชิเดลิตส์ วันชายส์ยังน่ากลัวเสมอในความทรงจำของมิดไนท์

“แต่ผมคิดว่าสิ่งนี้ต้องช่วยอะไรพี่ได้บ้าง นี่คือสิ่งที่พ่อฝากเอาไว้ และผมหวังอย่างสูงว่าพลังพ่อจะไม่เสื่อมตอนที่ทำนายเกี่ยวกับสิ่งนี้”

มิดไนท็กล่าวด้วยรอยยิ้มยามเมื่อเอ่ยถึงบิดาตน เขาวางกริชดินเผาหน้าตาเหมือนวัตถุโบราณลงบนมือโอเชี่ยน ชายหนุ่มหลุบดวงตาลงมองก่อนจะกกระชับมันแน่น อะไรก็ตามที่พ่อบอกว่ามีประโยชน์มันคือมีประโยชน์ สิ่งที่พ่อเขาทำได้คือการทำนายอนาคตอย่างแม่นยำ นั่นเป็นพลังที่สูงสุดของชิเดลิตส์ เป็นพลังที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่ตระกูลสูงส่งผู้นี้จะมีได้ แต่พลังนั่นก็ต้องแลกมาด้วยของมีค่ามหาศาล ในการทำนายแต่ละครั้งมีของแปลกเปลี่ยน ซึ่งโอเชี่ยนมั่นใจดีว่าพ่อยอมสละได้ทุกอย่างเพื่อพวกเขา

“ถ้าพี่ไม่กลับมาเป็นโอเชี่ยน ก็ได้แต่จะฝากความหวังไว้ที่นาย”โอเชี่ยนกล่าวง่าย ๆพลางทดลองขยับตัวไหล่ตนเอง

“ผมว่าพี่ไม่ควรฝากความหวังไว้ที่ผม แต่ควรฝากเอาไว้ที่คนพวกนั้น”

ปลายนิ้วชี้วนไปที่เอพริลแล้วเลื่อนไปหาลูกกลมกลางท้องฟ้า โอเชี่ยนไม่ตอบอะไรกลับไป เขาทำเพียงยกมือลูบเรือนผมของน้องชายก่อนจะดึงร่างนั้นเข้ามากอดแน่น ๆหนึ่งทีแล้วผละออก นัยน์ตาสองคู่สบกันก่อนชิเดลิตส์ทั้งสองจะสยายปีกจำแลงแล้วพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า คิลเลอร์ไม่รอช้าพุ่งตามไป นั่นทำให้ชินเรกับเอพริลตามไปเช่นกัน สนามรบกลับมาเป็นกลางเวหาอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ดูไม่เหมือนเดิม คนที่ยืนขวางหน้าลูกกลมอยู่ไม่ใช่โอเชี่ยนลกับชายชุดคลุมแต่เอพริลและมิดไนท์ ตัวละครใหม่ที่เพิ่มเข้ามาไม่ใช่ปัญหาของคิลเลอร์ มีแต่จะเพิ่มความสนุกทั่น้น

“ไม่คิดว่าเราต้องมาเผชิญหน้ากันแบบนี้เลยมิดไนท์”คิลเลอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่ยินดียินร้าย แต่สายตากดดันบาดลึกราวกับมีดนับพันเล่ม

ทว่าคนอย่างมิดไนท์ไม่เกรงกลัว สิ่งเดียวที่เขจะหวาดหวั่นมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น และสิ่งนั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้น ไม่ว่าจะต้องทำวิธีไหนก็ตามเขาจะไม่ปล่อยให้เรื่องเป็นไปตามครรลองโดยไม่ทำอะไร

“อย่ามัวเสียเวลาเลยดีกว่า”

น้ำเสียงราบเรียบดังมาจากด้านหลัง มิดไนท์ไม่กล้ากระทั่งเหลียวกลับไปมองพี่ชายว่าตอนนี้เป็นเช่นไรบ้าง เข้าพุ่งไปหาคิลเลอร์โดยไม่คิดชีวิต รับรู้ได้ว่าสัมผัสของพี่ชายเริ่มเปลี่ยนแปลงไปทีละนิดโอเชี่ยนหลับตายืนนิ่งอยู่กลางอากาศ มิดไนท์กับเอพริลเองก็รับมือในส่วนของตนอย่างสุดความสามารถ ชายสวมชุดคลุมตั้งรับหุ่นผีพลางเหลือบขึ้นมองบนท้องฟ้าอย่างพะว้าพะวง ไคเซอร์ยังคงแก้เวทย์จำกัดพลังเอสเปอร์อย่างเร่งรีบ

เปลวเพลิงสีส้มเข้มวาดใส่ชินเรอย่างไม่ลังเล มันรวดเร็วและรุนแรงดั่งมีชีวิต การเคลื่อนไหวเป็นไปตามความนึกคิดของเอพริลเพียงแค่ต้องการเท่านั้น เขาควรขอบคุณมิดไนท์ ถ้าในระหว่างทางที่มาอีกฝ่ายไม่ปรับสมดุลอะไรบางอย่างในร่างกายเขาให้ ก็คงไม่มีทางที่ชายหนุ่มจะสามารถควบคุมพลังเพลิงให้เข้ากับเพลงดาบของตนได้ดีขนาดนี้ ไม่อยากจะจิตนาการว่าถ้าได้รับการฝึกฝนอย่างจริงจังแล้วเขาจะสามารถไตร่ไปได้ถึงจุดไหน เอพริลคิดเล่น ๆพลางยกดาบขึ้นป้องกัน

สิ่งมี่โต้ดาบของชินเรกลับไปไม่ใช่ดาบด้วยกันเองแต่เป็นเปลวเพลิงที่อาบย้อมดาบสีเงินให้มีชีวิตชีวา ชายหนุ่มเอี้ยวตัวหลบ ในช่วงเวลาที่อยู่กลางอากาศเขามีอิสระมากกว่าพื้นดิน จึงไม่ต้องคำนึงอะไรทั้งสิ้น ร่างกายหลบหลีกพลิ้วไหวดั่งอยู่ในสายน้ำ มือเรียววาดรั้งส่งพลังไม่ทราบประเภทเข้าใส่เอพริลและถูกตวัดกันด้วยดาบอาบเปลวเพลิง ใบหน้าที่ยิ้มอยู่เป็นนิจเค้นยิ้มประหลาดเพิ่มขึ้น ถ้ามองไม่ผิดเอพริลว่ามันคือรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ ชายหนุ่มไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น สิ่งที่รู้ตอนนี้คือการลงมือและถ่วงเวลาให้โอเชี่ยนทำตามแผนที่วางเอาไว้กับมิดไนท์

ร่างของหมาป่าสีน้ำเงินพุ่งเข้าปะทะอย่างไร้ความลังเล ปลายดาบตวัดอย่างรวดเร็วและรุนแรง เขาคิดว่าตนเองจะได้เปรียบในพละกำพลังเพราะเพิ่งลงสนามต่อสู้ แต่เอพริลคิดผิด กำลังของอีกฝ่ายไม่ได้น้อยหน้าไปกว่าเขาจนอดแปลกใจไม่ได้ที่คนซึ่งต่อสู้มาเป็นระยะเวลานานยังหลงเหลือเรี่ยวแรงไว้ถึงขนาดนี้ นัยน์ตาสีนิลหรี่ลงอย่างพิจารณาก่อนจะตวัดดาบใส่ อีกฝ่ายรับเอาไว้ก่อนหักปลายดาบลงจนดาบสีเงินลื่นไหลออกไปที่ปลายแล้วดึงตวัดขึ้น เอพริลชักดาบกลับก่อนอาวุธตนจะหลุดมือไป เขาลอยตัวถอยหลังแล้ววาดเปลวเพลิงเข้าใส่

ชินเรตั้งดาบขึ้นฝ่าเปลวเพลิงอย่างไม่ทุกข์ร้อน จากนั้นก็ออกคำสั่งเรียกหุ่นลองเสื้อจำนวนหลายสิบตัวออกมาจากอากาศแล้ววาดมือไปด้านหน้าเพื่อสั่งการให้มันจู่โจมเอพริล ชายหนุ่มไม่รอช้าตวัดดาบพร้อมเปลวเพลิงเข้าแผดเผา พริบตาเดียวหุ่นหลนอประสารทพวกนั้นก็หายไปหมด ไม่เหลือแม้แต้เศษขี้เถ้า

รอยยิ้มพึงพอใจประดับที่ริมฝีปากของชินเรอีกครา จนแล้วจนรอดเอพริลก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังพอใจกับสิ่งใดอยู่ ที่เขามีให้คือเพลงดาบกับเปลวเพลิงของเทพีสงครามเท่านั้น ไม่น่ามีเรื่องให้อีกฝ่ายถูกอกถูกใจไปได้ ชายหนุ่มหรี่ดวงตาลงแล้วพุ่งเข้าปะทะอีกครั้ง เพลงดาบที่เขาใช้และเพลงดาบของอีกฝ่ายคล้ายคลึงกันจนหน้าหวาดหวั่น หรือคนตรงหน้าจะมีพลังเลียนแบบคนอื่นกัน?

เอพริลถอยมาตั้งหลักเมื่อตระหนักได้ถึงจุดนั้น สมาชิกแบล็กโฮลมีพลังที่พวกเขาไม่รู้ว่าคืออะไร ซึ่งคนที่น่าจะให้คำตอบได้มีอยู่สองคน แต่ทั้งคู่ล้วนติดธุระของตนเอง คนแรกคือมิดไนท์ซึ่งกำลังต่อสู้กับคิลเลอร์อย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อปกป้องโอเชี่ยนที่ยืนหลับตาอยู่ด้านหลัง ส่วนอีกคนที่ให้คำตอบได้ก็คือบลูที่ติดแหงกอยู่ในลูกกลม ๆเหมือนลูกบอลแฮมเตอร์

“อย่าเหม่อตอนที่สู้สิเอพริล”

!!!

ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือกพลางยกดาบขึ้นรับมืออย่างรวดเร็ว สายตาที่เบนไปมองเพื่อนร่วมรบตวัดกลับมาแทบไม่ทัน ถ้าเมื่อครู่สัญชาติญาณไม่ไวพอ เอพริลก็อาจจะกลายเป็นศพ เขาเบิกตามองดวงที่มีระยะห่างกับเขาแค่ไม่ถึงคืบ ชายหนุ่มดันดาบกลับก่อนกลางมือเรียกเสาเพลิงหลายสิบต้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เสาเพลิงทะลุขึ้นมาจากพื้นโดยไม่ก่อความเสียหายต่อพื้นดิน ชินเรไหวตัวหลบอย่างรวดเร็วและงดงาม ท่วงท่าราวกับนักเต้นบัลเล่ในโรงละครของชนชั้นสูง เอพริลพลิกมือบังคับเสาเพลิงให้กลายเป็นมังกรหลงตัวใหญ่หลายสิบตัวพุ่งตามไปจัดการ ชินเรยังหลบอย่างคล่องแคล่ว หลายครั้งที่ส่งพลังที่มองไม่เห็นออกมาจักการดับไฟอย่างง่ายดาย

เอพริลมองแล้วกำดาบแน่น รู้ดีแก่ใจว่าพลังที่เขาใช้ยังไม่ถึงหนึ่งในสิบที่เทพีสงครามมี จะว่าไปทั้งเวลาและประสบการณ์มันต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่เขาไม่อยากรบลกวนเวลาอันมีค่าของเทพีสงครามอีก หล่อนเพิ่งได้พบหน้าครอบครัวไม่เท่าไหร่ จะให้มาปวดหัวเพื่อบอกวิธีช่วยเขาไม่ได้เด็ดขาด ชายหนุ่มคิดแล้วกระชับดาบในมือให้แน่น เปลวเพลิงโหมกระหน่ำอาบตัวดาบอย่างบ้าคลั่ง ร่างทั้งร่างพุ่งเข้าหาชินเรอีกครั้งอย่างไม่คิดจะยอมแพ้

“ฉันว่าฉันชอบตอนที่นายอยู่ฝ่ายเดียวกับฉันมากกว่านะมิดไนท์”

ทางฝั่งคิลเลอร์เกิดการสนทนากันขึ้นอย่างต่อเนื่อง เป็นการต่อสู้ที่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย คิลเลอร์ใช้พลังแปลกใหม่อีกแล้ว คราวนี้ไม่ใช่ไฟนรกอะไรนั่นที่โอเชี่ยนอวดอ้างสรรพคุณ แต่ยังมีพลังไฟฟ้ารุนแรงที่ฟาดใส่แบบเทพอัสสุนีบาศ มิดไนท์เอี้ยวตัวหลบ ปลายปีกโดยกระแสไฟฟ้าทำลายไปบางส่วนแต่ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่ว่าไฟฟ้านั่นจะไม่ส่งผลต่อเขาเลยทีเดยว มันสร้างความชาไว้ที่แผ่นหลังได้พอสมควร

“ถ้าชอบฉันแล้วทำไมถึงได้ปิดบังกันนักล่ะคิลเลอร์ ทั้งเรื่องพ่อของฉัน แล้วก็เรื่องแผนการอุบาทศ์ของนายด้วย”

มิดไนท์เค้นเสียงเย็นเฉียบก่อนจะตวัดมือซัดกระแสพลังสีรุ้งใส่คิลเลอร์ ชายหนุ่มเอียงตัวหลบ แต่มันก็เฉียดปลายเส้นผมไปเล็กน้อย ปอยผมที่โดนพลังเฉี่ยวกลายเป็นสีขาวอมเทาเหมือนเส้นผมของคนชรา คิลเลอร์แสยะยิ้มมุมปากแล้วหรี่ดวงตาลง

“จำได้ว่านายมีพลังพื้นฐานในการเลียนแบบพลังเอสเปอร์ครึ่งหนึ่ง และไม่มีพลังที่เลือกมาเพราะไม่ได้เป็นว่าที่ผู้นำตระกูลไม่ใช่เหรอ ฉันว่าไอ้ที่นายใช้อยู่นี่มันไม่ได้บอกฉันแบบนั้นนะมิดไนท์”

“อ่อ พอดีตอแหลน่ะ เรื่องแค่นี้ไม่รู้หรอ?”

มิดไนท์ตอบกลับราบเรียบอย่างตรงไปตรงมา มือเรียวยกขึ้นเพื่อสลายพลังที่คิลเลอร์ซัดเข้าใส่ ที่จริงดูเหมือนอีกฝ่ายอยากจะเผื่อแผ่ไปให้พี่ชายเขาที่ด้านหลังด้วย แต่ว่าก็ไปไม่ถึงเพราะถูกเขาสกัดกั้นเอาไว้อย่างรวดเร็ว รอยยิ้มเย็นเฉียบส่งมาจากคิลเลอร์

“ฉันไม่ค่อยชอบคนโกหกนักนะนายก็รู้”

“ถ้าไม่ชอบแล้วทำไมถึงเป็นซะเองล่ะคิลเลอร์?”

มิดไนท์สวนกลับแล้วซัดพลังใส่อีกฝ่ายแบบไม่ให้ตั้งตัว มันโดนแขนของชายหนุ่มไปเต็มแรง แต่แทนที่จะบาดเจ็บจนเลือดออก แขนข้างนั้นของคิลเลอร์กลับค่อย ๆเหี่ยวย่นแล้วฟ่อลงไป ชายหนุ่มกระชากแขนข้างนั้นออกอย่างไม่ลังเลก่อนจะงอกแขนข้างใหม่ออกมา นั่นทำให้มิดไนท์เกิดความลังเลใจว่าระหว่างขยะแขยงกับตื่นตะลึงเขาจะทำอันนั้นไหนก่อน เอาเป็นว่าทำสองอย่างพร้อมกันเลยก็แล้วกัน จะได้ไม่เสียเวลามากนัก

“ดูเหมือนพลังของนายจะเกี่ยวข้องกับเวลาสินะ มิดไนท์”

“อ๊ะ ๆ ฉลาดมากคิลเลอร์ ตั้งแต่คบกันมาฉันว่ารอบนี้นายฉลาดที่สุดแล้ว”มิดำนท์เอ่ยด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง ทำใบหน้าเหมือนตอนที่เป็นมิดไนท์น้อย ๆน้องเล็กของแบล็กโฮลอย่างไม่สะทกสะท้านต่อสายตาราวกับจะบดขยี้เขาให้เป็นชิ้น ๆของคิลเลอร์”พลังของฉันคืออะไรก็ตามที่เกี่ยวกับเวลา เร่งการสร้างเนื้อเซลล์ของร่างกาย ทำให้เซลล์เสื่อมสภาพอย่างรวดเร็ว หรือกระทั่งการเรียกใช้พลังในอนาคตจากคนฉันรักด้วย!

มิดไนท์ประกาศก้องถึงพลังของตนเองอย่างไม่ต้องการปิดบังอีกต่อไป นี่คือศึกสุดท้าย ถ้าไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตอนนี้เกรงว่าตายไปจะกลายเป็นผีมีห่วง ชายหนุ่มยกสองมือเหวี่ยงข้ามหัวไปด้านหลัง ราวกับมือคู่นั้นหายเข้าไปให้หลุมมิติประหลาดแล้วกลับมาพร้อมกับธนูแสงไม่คุ้นหน้าคุ้นตา เขาตั้งคันศรขึ้นก่อนเหนี่ยวรั้งยิงเข้าใส่อีกฝ่าย ใครจะคาดคิดว่าคิลเลอร์กลับกางมือออกมาด้านหน้า หลุมดำหน้าตาประหลาดอยู่ที่ฝ่ามืออีกฝ่าย มันดูดกลืนลูกธนูแสงเข้าไปก่อนจะส่งของแบบเดียวกันกลับมา

โชคดีที่เขาเอียงตัวหลบพ้น แต่ดันลืมไปเสียสนิทว่าพี่ชายอยู่ด้านหลัง  มิดไนท์ร้องออกมาด้วยน้ำเสียงตระหนก ทว่าเขาเองที่หวั่นวิตกไปเกินกว่าเหตุ พี่ชายของเขายกกริชที่ให้ไปขึ้นกันโดยไม่ทำกระทั่งลืมตา ธนูแสงหายไปในอากาศ ความเย็นเฉียบแผ่ซ่านยออกมาจากร่างของชิเลลิตส์คนพี่จนทุกสรรพชีวิตชะงัก นัยน์ตาสีส้มเปิดออกอย่างเชื่องช้ายามที่สายลมพัดผ่าน ใบหน้าขี้เล่นประดับยิ้มบัดนี้เรียบสนิทจนหน้าหวาดผวา ทั้งที่เคยเห็นแบบเกียวกันมาหลายครั้ง แต่เอพริลสาบานในใจว่าไม่มีครั้งไหนเหมือนเหตุการณ์ตรงหน้า โอเชี่ยนวาดกริชที่ยกค้างไว้ที่ไหล่ซ้ายกลับมาด้านหน้าอย่างเชื่องช้าพร้อมดวงตาเย็นชาไร้แววที่มองตรงไปยังคิลเลอร์

มิดไนท์ร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจจะควบคุมตนเองได้ เขาหันกลับไปโจมตีคิลเลอร์อีกครั้งเมื่อสบโอกาส ตอนนี้พี่ชายกำลังร่ายคาถาทำพิธี เรื่องอะไรที่เกี่ยวกับวิญญาณเป็นสิ่งที่โอเชี่ยนถนัด ถ้าถึงขนาดปรับไอวิญญาณให้เอพริลเข้ากับเทพีสงครามได้ แล้วจะมีเหตุผลอะไรที่โอเชี่ยนจะปรับไอวิญญาณของตนเองให้เหมือนเดิมตอนยังเป็นว่าที่ผู้นำตระกูลไม่ได้ ทว่ามิดไนท์รู้ดีว่านี่หาใช่จะเป็นแค่พี่ชายคนเก่าที่เขานึกชัง ทว่ามีกลิ่นไอของชิเดลิตส์หลายต่อหลายคนผสมรวมอยู่ในนั้น ทั้งพ่อเขา อาเขา ย่าของเขา หรือกระทั่งทวดของเขา กลิ่นไอพวกนี้ชวนเวียนหัวเพราะกดดัน แต่เขาต้องทนกับมันให้ได้

ธนูแสงถูกยิงใส่คิลเลอร์อีกครั้ง มิดไนท์แน่ใจว่านี่เป็นอาวุธของพี่ชายในอนาคต ซึ่งไม่รู้ว่ามันไกลแค่ไหน แต่มันก็มีอานุภาพแรงพอสมควร ทางฝั่งผู้นำแบล็กโฮลใช้หลุมดำกลางมือในการรับการโจมตีของมิดไนท์เหมือนเดิม ทว่าคราวนี้กลับเพิ่มจำนวนลูกธนูที่ส่งกลับไปได้อย่างอนันต์ ชิเดลิตส์คนน้องทิ้งธนูแสงลงให้หายไปกับอากาศก่อนจะวาดมือออกไปสลายพลังอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

สายฟ้ากับเปลวเพลิงตามมาอีกหนึ่งกองทัพ ทั้งยังส่งไปเผื่อแผ่ให้ชายชุดคลุมและเอพริลอย่างเท่าเทียมกัน สองคนนั้นรับมือได้แม้จะต้องเจอศึกสองด้าน เอพริลใช้เพลิงของตนกลืนกินเพลิงของคิลเลอร์ ในขณะที่ชายชุดคลุมใช้ไม้เท้าหน้าตาไร้ประโยชน์ตวัดรับสายฟ้าของคิลเลอร์แล้วโบกร่ายดันไปกลับไปหาเจ้าของราวกับประกาศให้รู้ไม่ใช่แค่คิลเลอร์เท่านั้นที่ทำเรื่องพรรค์นี้ได้

ในจังหวะที่ต้องรับมือกับพลังที่ส่งไปเองนั้น มิดไนท์ก็พุ่งเข้าโจมตีคิลเลอร์ด้วยพลังน้ำแข็งในมือ พายุลิ่มน้ำแข็งเข้าจู่โจมอย่างรวดเร็วพร้อมพลังเร่งการตายของเซลล์ที่แฝงเข้าไปด้วย ทว่าคิลเลอร์ก็หลบพ้น เขายกยิ้มเหมือนกับกำลังบอกว่าตนเป็นผู้ชนะ พริบตานั้นก็ส่งทุกอย่างกลับคืนมิดไนท์จนหมด ชายหนุ่มสร้างโล่ป้องกัน แต่มันยังไม่ดีพอ ลิ่มน้ำแข็งมากมายทะลุไปด้านหลัง เขาหันกลับไปมองทางพี่ชายด้วยความร้อนใจ ทว่าร่างของโอเชี่ยนไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว

นัยน์ตาสีมรกตเบิดโพลง เขาสัมผัสได้ว่าร่างของพี่ชายอยู่ตรงไหน ชายหนุ่มสะบัดหน้ากลับมาที่เดิม เป็นเวลาเดียวกันกับที่กลุ่มควันสีดำคล้ายควันบุหรี่ปรากฏขึ้นข้างตัวคิลเลอร์ก่อนจะกลายเป็นร่างของโอเชี่ยน มันไม่มีใครตั้งตัวตอนชายหนุ่มผมแดงเสือกกริชในมือเข้าไปที่หัวใจของคิลเลอร์เต็มแรง นัยน์ตาสส้มเรียบสนิทราวกับไม่รู้สึกรู้สากับการฆ่าใครสักคน กระทั่งไตเซอร์ยังเบิกตาโพลงกับเรื่องนั้น เขาแทบหลุดสมาธิออกจากการแก้เวทย์จำกัดพลังเอสเปอร์

โอเชี่ยนกระฉากกริชในมือออกอย่างแรง เลือดสีแดงสดไหลรินออกมาพร้อมกับร่างของคิลเลอร์ทีดิ่งลงไป ชินเรพุ่งไปรับ แน่นอนว่าเอพริลไม่คิดเข้าห้าม ถ้าห้ามได้อยากจะห้ามเพื่อตนเองมากกว่าที่ทำเรื่องอะไรลงไป แต่ตอนนี้หมาป่าน้ำเงินรู้สึกได้ว่าร่างนั้นไม่ใช่เพื่อนเขาอีกต่อไปแล้ว ปีกสีขาวกระพือบินไปยังหน้าลูกกลมก่อนจะเริ่มบริกรรมคาถา วงเวทย์ระรานตาปรากฏขึ้นรอบลูกกลมนั่นคล้ายกับวงแหวนของดาวเสาร์ โอเชี่ยนกำมีดในมือแน่น ริมฝีปากพึมพำคาถามอย่างต่อเนื่องและรวดเร็ว

วงเวทย์พวกนั้นดีดเอากระแสพลังมากมายออกมา มันทำให้มิดไนท์กับเอพริลบต้องพุ่งเข้าไปช่วยตั้งรับป้องกัน พลังที่พุ่งออกมาพวกนั้นไม่ต่างจากห่าธนูที่ไร้รูปแบบ นึกจะออกมาทางไหนมันก็ออก นึกจะพุ่งมาตอนไหนมันก็พุ่ง ทำให้ทั้งสองคนไม่อาจจะละสายตาจากลูกบอลตรงหน้าไปได้

“ออกไป”

โอเชี่ยนเอ่ยราบเรียบ เขาหยุดท่องคาถาแล้วพูดคำนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาน่าพรั่นพึง

“แต่...”

“ฉันบอกให้ออกไป”

ทั้งสองคนที่เข้าไปช่วยกันพลังที่วงเวทย์ดีดออกมาเข้าใจว่าโอเชี่ยนต้องการให้พวกเขาออกไปจากที่ตรงนั้น แต่ไม่คิดว่าจะถึงขนาดกับระเบิดอากาศผลักร่างพวกเขาออกมาแบบไม่ทันตั้งตัว ถ้าไม่ว่าเพราะสติดีพอคงประครองร่างไว้ไม่อยู่แล้วดิ่งลงพื้น แรงระเบิดส่งพวกเขาออกมาไกล เอพริลตั้งหลักได้ก่อนตวัดดาบอย่างหงุดหงิด

“ไอ้หมอนี่มันอะไรกัน?!

“นั่นแหละคือพี่ซัน...นั่นคือชิเดลิตส์ ซันชายส์จริง ๆที่พวกนายไม่รู้จัก เขาไม่สนวิธีการเพื่อบรรลุสู่เป้าหมาย และไม่เห็นหัวใครจะกว่าจะทำสิ่งที่ต้องการสำเร็จ”มิดไนท์เอ่ยพลางลอยตัวไปอยู่ข้าง ๆเอพริล ปีดสีดำกระพือพึ่บพั่บสร้างลมเบา ๆผ่านหูให้เอพริลรู้สึกจั๊กกระจี้เล่น”ฉันหวังว่าพอเสร็จเรื่องเขาจะกลับมาเป็นอะไรแบบที่ทุกคนรู้จัก บอกไว้เลยว่านั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด”

ถ้าไอ้สิ่งที่มิดไนท์บอกเป็นความจริง เอพิลจะร่วมภาวนาด้วยคนอย่างไม่บ่ายเบี่ยง อะไรที่โอเชี่ยนเป็นอยู่ตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่น่าพิสมัยเลยสักนิด ถ้าเสร็จเรื่องแล้วมันยังเย็นยชาไร้ความรู้สึก เอพริลจะตบหน้ามันจนกว่าเพื่อนตัวดีจอมเด๋อจะกลับมา ซึ่งนั่นก็ขึ้นอยู่กับกรณีที่ว่าซันชายส์ผู้เย็นชาจะยอมให้เขาตบดี ๆหรือเปล่า

มวลอากาศกรีดร้องลั่นในจังหวะที่ผู้เฝ้ามองเผลอสบายใจไปช่วงระยะหนึ่ง วงเวทย์ดีดพลังมากมายใส่โอเชี่ยนอย่างไม่ยั้งมือ แต่ประสบการณ์สอนเอพริลกับมิดไนท์ไม่ให้เฉียดร่างไปใกล้ถ้าไม่อยากถูกดีดออกมาเหมือนถูกแก้วถูกดีดลงหลุมอีก และถ้าหากสังเหตุดี ๆพวกเขาก็จะเห็นว่าประแสพลังพวกนั้นเข้าถึงตัวโอเชี่ยนได้ไม่มากนัก มากสุดก็เฉี่ยวแก้ม เฉี่ยวไหล่ เฉี่ยวแขน เฉี่ยวเอวพอเป็นพิธีและสร้างบาดแผลเล็ก ๆนับไม่ถ้วนประปราย ก็ต้องมารอดูอีกทีว่าวงเวทย์พวกนั้นสร้างบาทะยักได้เหมือนของมีคนอื่น ๆหรือเปล่า

ฝั่งโอเชี่ยนตอนนี้สะบัดมือข้างที่ยกมาตั้งนิ้วตรงหน้าอกทิ้งแล้วเหวี่ยงกลับมากระชับกริชในมือที่เริ่มร้าวและเผยรูปลักษณ์จริงของมัน โลหะสีเงินแวววาวประดับทับทิมเม็ดใหญ่ท่าทางราคาแพงคือสิ่งที่มันเป็นมาตั้งแต่ต้น โอเชี่ยนกำเจ้าของมีค่าในยมือก่อนจะสูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วออกแรงวิ่งไปด้านหน้า เหยียบอากาศราวกับเหยียบขั้นบันไดแล้วทะยานสู่ท้องฟ้า

“ปล่อยพี่บลูของฉันออกมานะไอ้สารเลวเอ๊ย!!!!!

โอเชี่ยนตะโกนลั่นก่อนจะกดกริชผ่าลูกกลมนั่นเต็มแรง

“จบเรื่องนี้ฉันจะอบรมเข้าเรื่องมารยาทและการพูดจา”เอพริลว่าเสียงเรียบกับมิดไนท์ ท่าทางเหมือนคุณแม่ที่กำลังตำหนิลูกชายที่พูดจาไม่เพราะ

ชิเดลิตส์คนน้องกลอกตาเป็นวงกลมก่อนจะจับจ้องร่างของพี่ชายที่หยุดอยู่กลางอากาศพร้อมหอบตัวโยน กริชในมือแตกสลายไปต่อหน้าต่อตาเหมือนฝุ่นละออง ดวงตาสีส้มจ้องมองไปยังลูกกลมที่สงบนิ่งจนน่าหวั่นวิตก ถ้าเขาจะบอกว่าใช้พลังทั้งหมดไปกับเจ้าสิ่งนี้แล้วจะมีใครด่าเขาตามหลังหรือไม่

“มันไม่ได้ผลหรอ...”

เอพริลพึมพำอย่างไม่อยากจะเชื่อ ท่าทางดูยิ่งใหญ่อลังการดีแต่กลับแป้กอย่างนั้นเหรอ? เขาขมวดคิ้วมองลูกกลมกลางท้องฟ้า มันนิ่งสนิมจนเรียกได้ว่าผิดปกติ จะหันไปถามใครเรื่องนี้ก็ไม่น่าจะมีคนตอบได้ ขนาดมิดไนท์ยังทำหน้าตาแตกตื่นตกใจปานนั้น

“ไม่...มันได้ผล!!!

ชายหนุ่มกรีดร้องเมื่อของมีคมบางอย่างเจาะทะลุลูกกลมมาจากด้านใน ทางโอเชี่ยนเขาอยู่ใกล้พอจะรู้ว่าอะไรที่ทะลุออกมาครึ่งหนึ่ง มันคือคมเคียวที่เขาคุ้นตาเป็นอย่างเดียว ซึ่งพอเห็นแบบนั้นชายหนุ่มก็วางใจ เขาหลับตาลงทิ้งร่างไปอย่างไม่คิดจะใส่ใจ เอพริลกับมิดไนท์ประสานเสียงร้องลั่นพลางจะพุ่งเข้าไปหา แต่ก็ช้ากว่าจ้าของเคียวที่ตวัดทำลายลูกกลมจนสิ้นซากแล้วพุ่งมารั้งตัวโอเชี่ยนเอาไว้ด้วยมือเดียว พี่บลูของเด็ก ๆแข็งแรงมาในระดับที่เรียกว่าปีศาจก็ไม่มีใครกล้าเถียง

“สารเลวมากที่ขังฉันเอาไว้ในลูกบอลหนูแฮมเตอร์น่าขยะแขยงนะไอ้เด็กข้างบ้าน!

บลูพูดรอดไรฟันขณะที่พาร่างโอเชี่ยนมาส่งพื้น เอพริลกับมิดไนท์พุ่งตามลงไปอย่างรวดเร็ว

“ฉันรู้แล้วว่าจะอบรมเรื่องมารยาทและการพูดจาของใครอีก”

เอพริลงึมงำ เขาได้ยินคำพูดหยาบคายในระดับหนึ่งจากปากบลูเต็มสองหู ถึงจะมีเครดติการช่วยโอเชี่ยนไว้ก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมา ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเส้นผมสีขาววางร่างโอเชี่ยนลงกับพื้นอย่างแผ่วเบา เขาวางเคียวลง มือเรียวเย็นเฉียบลูบใบหน้าที่อาบไปด้วยเหงื่อด้วยความเอ็นดู กลางคืนหายไปแล้ว นั่นเป็นสัญญาณว่าโอเชี่ยนหมดสติไปอย่างแท้จริง

“รักษาเขาทีมิดไนท์ ดูเหมือนเขาจะหมดแรงข้าวต้มจริง ๆ เจ้าเด็กนี่ทำอะไรเกินตัวเป็นบ้า บุกเข้าถิ่นศัตรูคนเดียวหน้าตาเฉย ถ้าพี่เรียกเจ้านั่นมาช่วยไม่ทันจะว่ายังไงเนี่ยโอเชี่ยน เจ้าเด็กนี่ ตื่นมาจะด่าให้จำทางกลับบ้านไม่ได้เลยคอยดูเถอะ”

บลูบ่นพลางชี้ไม้ชี้มือไปที่ชายสวมชุดคลุม จากนั้นก็ดึงเอพริลมานั่งแล้วประครองศีรษะของโอเชี่ยนให้หนุนตักคุณแม่หน้าตาเฉย หมาป่าน้ำเงินทำหน้าเอ๋อตอนบลูลุกไป เขาเป็นคนเดียวที่ยังไม่คุยกับคาราเมลอย่างจริงจังหลังจากกลับคืนเป็นพี่บลู นั่นทำให้เขาต้องยกมือขึ้นดึงชายเสื้ออีกฝ่ายเอาไว้ก่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปไหน แต่เขาต้องการช่วงเวลาสนทนากับอีกฝ่ายสักครู่ ทว่าทางบลูกับก้มลงมายิ้มให้พร้อมกับลูบเรือนผมสีดำ

“คิดถึงพี่ลสินะเอพริล”

“ไม่ ผมแค่จะบอกว่าผมเกลียดพี่แล้วก็อยากด่าอีกหลายคำที่ออกอากาศไม่ได้ พี่ทำเพื่อนสองคนของผมทะเลาะกัน และฆ่าตายไปคนหนึ่ง”

“เอพริลของพี่ไม่น่ารักเหมือนเดิมแล้วสินะ”บลูยู่หน้าก่อนจะดึงชายเสื้อออก”สงครามยังไม่จบอย่างเพิ่งนับศพทหารสิเอพริล”

เสียงทุ้มนุ่มทอดบอกอย่างใจดีก่อนบลูจะก้มลงหยิบเคียวที่วางไว้ขึ้นมือมา ใบหน้าอบอุ่นอ่อนโยนเลือนหายไปดั่งภาพลวงตายามเมื่อเขาหันหลังให้เหล่าน้องชายที่น่ารักของเขา ไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าความโกรธของพี่ใหญ่ น้องชายของเขาถูกทำร้ายมากมายพอไม่ว่าจะเป็นคนไหน และบลูจะไม่ยอมจบ ถ้าเรื่องมันไม่แฮปปี้เอนดิ้ง

“นั่นฉันหมายถึงศพของนายด้วยนะ...ไอ้เด็กข้างบ้าน”บลูทอดเสียงเย็นเฉียบเอ่ย เข้าสะบัดเคียวเบา ๆสร้างโดมน้ำแข็งขึ้นมาครอบร่างของน้อง ๆที่อยู่ด้านหลังไว้พร้อมกับดวงตาสีโกเมนที่จับจ้องไปยังร่างที่แน่นิ่งบนพื้น”ลุกขึ้นมาไอ้หน้าหนอน ฉันรู้ว่าแกยังไม่ตาย มาจบเรื่องของเรากันดีกว่า”

เสียงหัวเราะดังแว่วมาตามสายลม ก่อนร่างที่ถูกจับจ้องจะยันกายลุกขึ้นราวกับไม่เคยบถูกทำร้าย หากไม่มีรอยขาดใหญ่โตที่กลางอก บลูคงเข้าใจว่าภาพโอเชี่ยนแทงอีกฝ่ายที่เขาเห็นจากในลูกบอลแฮมเตอร์นั่นเป็นความฝัน ทางชินเรถอยหลังให้เจ้านายอย่างสุภาพในขณะที่คิลเลอร์ลุกขึ้นยืนประจันทร์หน้ากับเพื่อนรักสมัยเด็ก

“นี่สินะบลูที่ฉันคิดถึง”

“หมอนั่นตายไปชาติเศษแล้วไอ้โง่เอ๊ย!

สิ้นคำร่างสองร่างก็พุ่งเข้าปะทะกัน นั่นราวกับเป็นสัญญาณเตือนว่าสงครามเพิ่งเปิดฉากเท่านั้นเอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #452 ชิน เรย์ (@chin-rei) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 13:04
    555555 ไหงเราขำพี่บลูอ่พะะ
    #452
    0
  2. #451 nichimurayukina (@nichimurayukina) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 07:41
    หลังสงครามจบบลูคงยาว....//ถถถ
    #451
    0
  3. #450 Roszo (@tubtim52) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 06:04
    ฮ่าๆๆๆจบงานนี้มีอบรมมารยาทและวาจาแน่ๆ
    #450
    0
  4. #449 ninlatud (@alice-baskervild) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 00:57
    ทำไมขำ---
    #449
    0
  5. #448 LoKi VampirE (@ri-j_yoh) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 00:49
    เด็กข้างบ้าน ....คือนายนี่เอง คิลเลอร์ ><
    #448
    0