Little Sheep or Werewolf แกะตัวนั้นที่มันเป็นหมาป่า

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 24,308 Views

  • 485 Comments

  • 1,072 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    46

    Overall
    24,308

ตอนที่ 55 : Little Sheep IX :: ‘ผสานรวม’{100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    4 ก.ค. 60

 

Little Sheep IX

ผสานรวม

 

แม้สายตาจะมองไม่เห็น แต่เช่นไรแล้วอัจฉริยะก็คืออัจฉริยะอยู่วันยันค่ำ ขนาดความมืดจู่โจมร้องเตือนให้โอเชี่ยนถอยทัพอย่างเต็มใจ แต่ชายหนุ่มกลับไม่ฟังเสียงพวกนั้น สมาธิจดจ่ออยู่กับการโจมตีของมิดไนท์ที่ไร้ซึ่งจังหวะเว้นว่างราวกับว่าหากฆ่าโอเชี่ยนได้แล้วจะปลดเปลื้องทุกความพินาศในชีวิตไป แต่แน่นอนว่ามันไม่มีทางเป็นแบบนั้น ต่อให้ฆ่าพี่ชายฝาแฝดไป มิดไนท์ก็ยังคงเป็นได้แค่ตัวสำรอง

ที่คิลเลอร์เก็บเข้าไว้เพราะอำนาจที่ต่อกรกับโอเชี่ยนได้อย่างสูสี แม้จะไม่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะแต่ก็ใช่ว่ามิดไนท์จะเป็นเพียงเด็กกระจอกที่ไร้ความสามารถ ถ้าเทียบแล้วเขาก็อยู่ในระดับต้น ๆของตระกูล เสียดายก็แค่เพียงว่าซันชายส์ผู้เกิดก่อนสามนาทีแกร่งกว่าแบบที่เขาเทียบไม่ติดก็เท่านั้น

พอคิดได้เช่นนั้นความแค้นพลันทวีคูณ เป็นความแค้นที่โอเชี่ยนไม่ได้ตั้งใจก่อให้น้องชาย แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว และเหมือนจะไม่ดับลงจนกว่าชีวิตของชายผมแดงจะดับไป มิดไนท์ซัดพลังเพลิงใส่พี่ชายอย่างแรง เพลิงสายใหญ่พวยพุ่งเข้าไปหาร่างของโอเชี่ยน หมาป่าแดงเอียงคอหลบเท่านั้น เขาเคลื่อนไหวเท่าที่จำเป็น เพราร่างกายที่ถึงขีดจำกัด ทว่าในสายตาของคู่ต่อสู้มันกลับเหมือนการกวนประสาท มิดไนท์แหกปากร้องก่อนจะซัดพลังเพลิงใส่โอเชี่ยนไม่เว้นจังหวะ

ชายผมแดงกัดฟัน ลำพังอาศัยแค่เสียงในการหลบหลีกนั้นมันช่างยากลำบาก เขาใช้พลังมองอนาคตล่วงหน้าสามวินาทีเพื่อช่วยให้หลบได้ง่ายขึ้น ยิ่งทำแบบนั้นเรี่ยวแรงยิ่งหดหาย ตอนนี้ไม่ใช่แค่การมองเห็นแล้ว กระทั่งประสาทหูก็เริ่มชาด้าน เขาได้ยินเสียงวิ้ง ๆอยู่ในหูตลอดเสวลา ฟังแล้วเหมือนมีแมลงมาบินเล่นในหู

“เลิกทำตัวดูถูกฉันสักที!!

มิดไนท์ตะโกนแล้วเรียกพลังเพลิงมาไว้ในมือสองลูกใหญ่ โอเชี่ยนขมวดคิ้ว อีกสวามวินาทีข้างหน้าที่เขาเห็นอีกฝ่ายก็ยังถือมันไว้ในมือ เห็นปากขยับพูดอะไรสักอย่างด้วยใบหน้าโกรธขึง

“ตั้งแต่เด็กแกก็เอาแต่ออมมือ กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่เลิกนิสัยที่อ่อนแอนั่น อัจฉริยะแล้วไง ถ้าไม่เด็ดขาดก็แค่ไอ้ขี้แพ้ แต่ถึงแบบนั้นท่านพ่อก็ยังเลือกแก...ทำไม...”

ท้ายเสียงพึมพำ โอเชี่ยนฟังประโยคนั้นแล้วขมวดคิ้ว ความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างนั้นสินะ การมีเขาอยู่ทำให้ที่ ๆที่มิดไนท์คาดหวังถูกแย่งชิงไป ชายหนุ่มเม้มปาก จนตอนนี้มิดไนท์ก็ไม่เคยละทิ้งความคิดนั้นไปเลย ความปวกร้าวกัดกินอยู่กลางอก คำพูดของน้องชายคล้ายกู่ร้องตรอกย้ำถึงความไร้ความสามารถของตัวเขาเอง

“ฉัน...ที่เป็นซันชายน์ เกิดมาเพื่อปกป้องนาย”

“อย่าทำเหมือนฉันอ่อนแอ—“

คำพูดถูกกลืนลงคอไปเมื่อสายลมคมกริบพัดเฉี่ยวใบหน้าของชายผมน้ำเงินไปอย่างแรง มิดไนทืเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ โอเชี่ยนใช้เวลาแค่เสี้ยววินาทีในการโบกมือเรียกลมนั่นมาจู่โจมเขา ใช้จังหวะที่กำลังเอื้อนเอ่ยในการทำร้าย มิดไนท์เองก็สวนกลับไปด้วยลูกไฟในมือ แต่กลับถูกปัดทิ้งอย่างไร้ค่า

“ฉันเป็นพี่ เกิดก่อนเพื่อปกป้องนาย จะให้ประกาศก้องกี่ครั้งก็ยังจะเอ่ยคำเดิม ว่าจะขอปกป้องน้องชายตรงหน้า มันคือสิ่งที่ฉันรับรู้ตั้งแต่วินาทีที่แรกลืมตาดูโลก...แต่ถึงแม้ว่ามีปณิธานขนาดนั้น แต่ก็ไม่อาจปกป้องนายจากสิ่งที่ฉันกลัวที่สุดได้”โอเชี่ยนกล่าว เรื่องราวทั้งหมดวนเวียนอยู่ในหัวเขาไม่จบไม่สิ้น ตามหลอกหลอนกระทั่งความฝัน ตรอกย้ำในความไม่ได้เรื่องในฐานะพี่ชายของเขา”สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดก็คือนายที่เป็นแบบนี้ นายที่หันอาวุธใส่คนในครอบครัว”

“ฉันไม่มีครอบครัว ไม่เคยมี!

มิดไนท์ประกาศลั่นก่อนจะกระชากดาบออกมาจากกลางอากาศ เขาจะแสดงให้ดู ว่าอะไรที่โอเชี่ยนทำได้ เขาก็ต้องทำได้ ร่างสูงพุ่งเข้าโจมตีร่างที่ตนไม่รู้ว่าถูกตัดประสาทการมองเห็นไปแล้วด้วยกลไกพิเศษในร่างกายของชิเดลิตส์ แต่โอเชี่ยนยังใช้พลังการมองเห็นอนาคตในการรับมือ ความปวดร้าวแสบร้อนเกิดขึ้นที่ลำคอตอนที่มิดไนท์เข้ามาปะทะ มันไม่ได้เกิดจากการโจมตีของอีกฝ่าย แต่เป็นการหยุดยั้งของธรรมชาติ ในฐานะที่เขาฝ่าฝืนกฎมองอนาคตมากเกินไป

กระนั้นแล้วโอเชี่ยนก็ไม่อาจจะหยุดมือได้ เขายังมองไม่เห็นเลยสักนิดว่าเอพริลช่วยคนออกไปหมดและล่าถอยไปตอนไหน ดาบในมือตวัดรับคมดาบของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วและแม่นยำ แรงที่น้อยกว่าของคนอ่อนแรงทำให้แขนทั้งสองข้างสั่นเทา โอเชี่ยนใช้ร่างกายและพลังมายาวนานและต่อเนื่อง ไม่อาจจะเทียบได้กับคนที่เพิ่งปรากฏตัวแบบมิดไนท์ ดาบในมือถูกตวัดดันออกจากตัวกระเด็นออกไปไกล พริบตาที่แฝดคนน้องฟันซ้ำลงมา ปีกสีขาวก็ขยับเขาบดบังเป็นโล่ ก่อนจะดีดร่างมิดไนท์ออกไป

โอเชี่ยนหอบหายใจอยู่ใต้เกราะกำบัง เมื่อเปิดปีกออกเขาก็เก็บอาการอย่างรวดเร็ว การแสดงว่าตนอ่อนกำลังจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามรู้จังหวะลงมือ ชายผมแดงมองเห็นอนาคต อีกสามวินาทีข้างหน้ามิดไนท์จะพุ่งเข้ามาซ้ำอีกรอบ เขาตั้งหลักเตรียมรับมือ

แต่ภาพต่อมาในอนาคตทำให้โอเชี่ยนเสียสมาธิไปอย่างรวดเร็ว หางตาเห็นมิดไนท์พุ่งเข้ามา แต่ร่างกายกลับหมุนไปหาคนด้านล่าง

“เอพริล!!

ร่างของหมาป่าน้ำเงินหยุดชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวไปหาเด็กหญิงที่ร้องไห้อยู่คนเดียวกลางสี่แยก เขามองเพื่อนร่วมงานเพราะถูกเรียก ก่อนนัยน์ตาคมจะเบิกกว้างเมื่อเห็นดาบของมิดไนท์เสือกเข้าที่ท้องของโอเชี่ยนเต็ม ๆ

“โอเชี่ยน !!!

“ถอยออกมาจากตรงนั้น!

โอเชี่ยนไม่ฟังคำเรียก ไม่สนใจกระทั่งบาดแผล เขาใช้พลังน้ำแข็งก่อเป็นโดมสูงรับลิ่มน้ำแข็งที่ตกลงมาจากด่านฟ้า น่าจะมาจากการต่อสู้ของบลูและชายสวมหน้ากากด้านบน ลิ่มน้ำแข็งแตกละเอียดก่อนโดมน้ำแข็งของโอเชี่ยนจะสลายไป เจ้าตัวหมุนร่างกลับมายังมิดไนท์ที่แสดงสีหน้าตกตะลึงอยู่ตรงหน้า นัยน์ตาสีเขียวมรกตสบกับดวงตาของโอเชี่ยนอีกครั้ง ปลายนิ้วสั่นเทา ยิ่งเห็นดวงตาไร้แววแล้วคนเป็นชิเดลิตส์อีกหนึ่งย่อมรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น

“มันไม่สะใจอย่างที่คิดเอาไว้ใช่ไหมล่ะ?”

โอเชี่ยนถามเสียงเรียบก่อนจะยันเท้าเข้าที่ท้องของมิดไนท์จนร่างนั้นกระเด็นออกไปพร้อมดาบ ชายหนุ่มกุมท้อง เลือดสีแดงไหลทะลัก เขาใช้พลังน้ำแข็งสมานบาดแผลช่วยคราว ตอนนี้ทุกอย่างย่ำแย่ไปหมด อย่าว่าแต่ภาพเลย เสียงก็แทบจะไม่ได้ยินอยู่แล้ว

แต่มิดไนท์ไม่เคยลดความพยายามที่จะทำร้ายเขาสักนิด กระทั่งรู้ตัวว่าตนเองตกใจแค่ไหนที่แทงดาบใส่โอเชี่ยนได้ก็ยังไม่วายโจมตีซ้ำ สำหรับมิดไนท์ เขามั่นใจว่าแฝดพี่ไม่มีทางถูกเขาโจมตีได้ หากมันเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นแปลว่าโอเชี่ยนมีบางอย่าสงผิดปกติ

“กล้าดียังไงถึงละสายตาจากฉันตอนที่เราสู้กัน!”มิดไนท์ตะโกนก่อนจะวาดดาบลงมา โอเชี่ยนวาดมือสร้างน้ำแข็งกันก่อนจะลอยตัวออกห่าง เขากระพริบตาแม้ไม่จำเป็นต้องทำ ก่อนจะชี้นิ้วไปที่น้องชาย

“นายเป็นไบโพล่า”

เขาสรุปก่อนจะถูกโจมตีซ้ำ ๆ มิดไนท์เหวี่ยงดาบใส่แบบไม่เกรงใจคนเจ็บ ฝ่ายเอพริลก็พะว้าพะวงอยู่ด้านล่าง เห็นโอเชี่ยนสู้ไปกุมท้องไปก็เริ่มอยู่ไม่สุข เขาต้องทำอะไรสักอย่าง

“อย่า-ขึ้น-มา!

โอเชี่ยนตะโกนกำชับใส่เอพริล จังหวะนั้นเองที่ถูกมิดไนท์โจมตีเฉียดลำคอไปนิดเดียว ชายหนุ่มลอยตัวถอยหลังมามองสภาพพี่ชายที่ไม่อยากจะนับเป็นพี่ช้า ๆ โอเชี่ยนเห็นเป็นจังหวะดีที่จะพักหายใจแต่กลับไม่กล้าที่จะละทิ้งภาพในอนาคต ยิ่งใช้พลังครานี้ความแสบร้อนยิ่งเกิดขึ้นที่ลำคอ เขารู้สึกราวกับถูกเชือกไฟรัดลำคอ ภาพในอนาคตปรากฎขึ้นว่ามิดไนท์ทิ้งดาบลงแล้วเริ่มประสานมือด้วยท่าทางประหลาด หลังจากนั้นเขาได้ยินเสียงร้องของเอพริล เห็นร่างนั้นทรุดลงไปกับพื้น

อาการรนรานเริ่มเกิดขึ้นเมื่อเสียงร้องของเอพริลในช่วงเวลาปัจจุบันแทรกเข้ามาในหู โอเชี่ยนฝืนตนมองอนาคตไปถึงสิบวินาที เท่านั้นความจริงกระจ่างก็ปรากฎ ชายหนุ่มยกมือบาดเลือดที่ไหลออกจากดวงตาก่อนจะพุ่งดเข้าใส่มิดไนท์แบบที่ฝ่ายนนั้นไม่ทันตั้งตัว มือเรียวขย้ำเข้ากับคอเสื้อของน้องชายฝาแฝด

“นายรู้วิธีผสานกลิ่นไอวิญญาณ คายมันออกมา!!!

นี่คือสิ่งที่โอเชี่ยนตามหามานาน แต่กลับไม่สามารถเอามารับรู้ได้ ความรู้สึกประหลาดก่อเกิดเมื่อพยายามค้นหาภูมิความรู้นี้ ที่แท้แล้วคนที่เก็บมันเอาไว้ก็คือมิดไนท์ ถ้าเป็นชิเดลิตส์อีกคนล่ะก็คงมีอำนาจพอจะต่อกรเขาและปิดบังภูมิความรู้ ไม่ว่าใครจะเป็นคนวางแผนให้ทำเรื่องนี้ นับว่าเลือกได้ดี พวกนั้นรู้ว่าโอเชี่ยนต้องหาวิธีทำให้เทพีสงครามในตัวเอพริลผสานรวมกับไอวิญญาณของเจ้าตัวเพื่อประโยชน์สูงสุดของเจ้าร่าง ซึ่งคนที่จะให้ข้อมูลนี้ได้คงไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากพี่บลูของเขา

“อยากได้นักก็มาแย่งออกไปเองสิ!!!”มิดไนท์กระแทกเสียงใส่ จิตครึ่งหนึ่งปรับการประสานวิญญาณระหว่างเอพริลและเทพีสงครามให้มันออกห่างกันมากขึ้น ทำให้เข้ากันไมได้จนแทบจะเป็นขั้วตรงข้าม ในขณะที่จิตอีกครึ่งก็สู้กับการล้วงเอาภูมิความรู้ของโอเชี่ยน

ดวงตาสีส้มปรากฏอักขระวงเวทย์ขึ้นเมื่อพลังของชิเดลิตส์มันถูกใช้งานอย่างหนัก ร่างสองร่างยืนนิ่งมองหน้ากันอยู่กลางอากาศ คนหนึ่งสร้างปราการปิดบัง คนหนึ่งเจาะทะลวงเข้าไป สองพลังต้านกันอยู่ภายในอาณาเขตที่มีเพียงพวกเขาที่รู้ แสงสีขาวปรากฏหมุนรอบลำคอโอเชี่ยนและมิดไนท์ก่อนจะดีดกลับเข้าที่ลำคอก่อเกิดเป็นรอยสักสีดำประหลาดที่ราวกับปลอกคอ

ทั้งที่เป็นกลางวันแต่ท้องฟ้ากลับมืดครึ้มปละปรากฏดวงจันทร์เต็มดวงขึ้นบนท้องฟ้าทั้งทีเป็นข้างแรม เมื่อเห็นการปะทะกันของสองชิเดลิตส์ ใครต่างก็ต้องคิดว่าที่พระจันทร์ปรากฏขึ้นมาเพราะพลังของมิดไนท์

แต่ในความเป็นจริงมันคือพลังของโอเชี่ยนต่างหาก

ชิเดลิตส์มักเลือกชื่อที่เป็นธาตุตรงข้ามมอบให้แด่บุตรตนเอง โอเชี่ยนที่มีธาตุเย็นจึงได้ชื่อว่าซันชายส์ ในขณะที่มิดไนท์คือผู้ถือครองธาตุร้อน ทั้งนี้เพื่อดึงสมดุลในร่างของเด็กทั้งสอง

นัยน์ตาสีส้มจ้องเขม็งพร้อมความกดดันที่พรั่งพรู หากถูกเรียกว่าอัจฉริยะ เขาจะเป็นอัจฉริยะดั่งคำเรียกขาน ปราการพลังถูกแทรกแซงในลักษณะที่มิดไนท์คาดเดาไม่ได้ มันราวกับสลักที่ถูกปลดออกอย่างไม่เป็นระเบียบ หนึ่งข้ามไปหก ข้ามไปสิบเอ็ด แล้วกลับมาสาม กระโดดข้ามไปข้ามมาจนเกิดความสับสน

เพียงไม่นานโอเชี่ยนก็รับรู้ได้ว่าปราการของมิดไนท์อ่อนลง คนทั้งคู่บาดเจ็บภายในแต่ไม่มีใครแสดงอาการออกมา

“นายพลาดแล้ว”

โอเชี่ยนกระซิบเมื่อท้องฟ้ากลายเป็นช่วงเวลากลางคืน ความปั่นป่วนของธรรมชาติทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน เมื่อพระจันทร์ขึ้นด้วยพลังของโอเชี่ยนที่ดึงมันมา ฝ่ายเสียเปรียบและถูกตัดทอนพลังก็คือมิดไนท์ ภูมิความรู้ถูกล้วงเอาไปพร้อมกับบาดแผลทั่วตัวที่ราวกับถูกคมมีดกรีด

“คนที่พลาดมันแกต่างหาก!

เสียงกรีดร้องของเอพริลคือคำยืนยัน โอเชี่ยนปลดพลังทั้งหมดทิ้งอย่างรวดเร็ว รอยสักรอบลำคอหายไปพร้อมกับท้องฟ้าที่กลับมาเป็นช่วงเวลากลางวัน ร่างของเอพริลที่นอนอยู่ด้านร่างถูกล้อมไปด้วยเปลวไฟ มีเอสเปอร์พลังน้ำพยายามช่วยดับแต่กลับไม่เป็นผล โอเชี่ยนกัดฟันกรอดก่อนจะเหวี่ยงหมัดใส่หน้าน้องชายเต็มแรง

“อย่ามายุ่งกับครอบครัวของฉัน!

เขาชี้หน้าก่อนจะพุ่งลงไปหาเอพริลโดยไม่สนใจมิดไนท์อีกเลย ทิ้งชายหนุ่มที่ยืนกุมใบหน้าไว้ด้านหลัง ไม่มีแต่แต่การเหลียวหลังกลับไป

“พวกคุณอพยพคนหมดหรือยัง?”

โอเชี่ยนทิ้งตัวลงบนพื้นพร้อมเอ่ยถามพวกเจ้าหน้าที่ระดับล่างที่ต่างก็แสดงความพะว้าพะวงกับเหตุการณ์ทีเกิดขึ้นกับเอพริล

“พวก—จักการ—ค่อนข้าง—“

คำพูดไม่ประติดประต่อร้องเตือนขีดจำกัดสุดท้าย โอเชี่ยนโบกมือเพราะไม่อาจจะฟังเข้าใจ เขาสาวเท้าข้ามเปลวเพลิงไปอย่างง่ายดาย ชายหนุ่มทรุดกายลงข้างร่างของเอพริลที่นอนงอตัวด้วยความเจ็บปวด คนที่เจ็บปวดกว่าก็คือคนที่เฝ้ามองอยู่ต่างหาก โอเชี่ยนคิดก่อนจะประสานมือ ภูมิความรู้ที่เพิ่งได้มาถูกใช้อย่างรวดเร็วในระยะเวลาและพลังที่จำกัด เขาทำได้เพียงปรับสมดุลให้ไอวิญญาณของเอพริลและเทพีสงครามไม่เป็นปรปักษ์กันไปมากกว่านี้

“โอเชี่ยน...นาย...บาดเจ็บ”เอพริลที่ดีขึ้นกว่าเดิมร้องพลางจับแขนของชายผมแดงไว้เพื่อให้ชายหนุ่มละสิ่งที่ทำอยู่ลง

โอเชี่ยนฉีกยิ้มตามแบบตน”นายต่างหากที่บาดเจ็บ”

ไอวิญญาณที่กลับมาแทบจะเท่าปกติทำโอเชี่ยนผ่อนลมหายใจ เขาทิ้งตัวนั่งลง สติเหมือนจะดับลงแต่กลับไม่สามารถปล่อยมันไปตามใจได้ เขากัดฟัน แม้ประสาทหูจะเริ่มไม่สมบูรณ์ แต่ก็ยังได้ยินเสียงพวกโวคระดับล่างร้องกัน ชายหนุ่มสะบัดมือใช้พลังลมกวาดร่างพวกเดียวกันให้พ้นจากอาณาเขตก่อนจะพลิกตัวลุกขึ้นซ่อนร่างเอพริลไว้ด้านหลัง

“อย่าให้พี่ต้องฆ่านายเลย มิดไนท์”

“แกไม่ใช่พี่ฉัน!!!!

คมดาบเหวี่ยงลงมาสุดแรง แต่ร่างนั้นกลับชะงักและต้องดีดตัวกลับเมื่อรับรู้ถึงภัยคุกคาม มิดไนท์ดีดตัวขึ้นกลางอากาศพร้อมมองลงมาด้านล่างด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงละคนขยะแขยง

ฝูงอสรพิษนับร้อยเลื้อยออกมารวมกันแล้วชูคอส่งเสียงขู่เป็นวงล้อมรอบร่างอพริลและโอเชี่ยน ชายผมแดงที่มีสติแทบจะสมบูรณ์หอบหายใจอยู่กลางวงอสรพิษที่เขาเรียกมา ไหล่สองข้างยกขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ รู้สึกขอบคุณตนเองที่ในวันนั้นเลือกตัวเลือกสุดท้าย

“หากเลือกได้ระหว่างอำนาจเทียบเท่าพระเจ้า ความอมตะและนิรันดร กับการเป็นที่รักของสรรพชีวิต ลูกจะเลือกสิ่งไหนซันชายน์?”

“ท่านพ่อน่าจะรู้ ว่าผมจะเลือกเป็นที่รักของสรรพชีวิต เพราะหากมันช่วยให้น้องรักผมขึ้นมาบ้างแม้แต่เสี้ยวเล็ก ๆ ผมก็ยอมละทิ้งทุกสิ่ง”

“พี่ยอมละทิ้งทุกสิ่งเพื่อนาย”โอเชี่ยนพึมพำก่อนจะส่ายศีรษะ”แต่นายไม่”

ไม่เคยรู้ถึงความพยายามของพี่ชาย นอกจากนี้ยังคิดทำลายทุกอย่างที่เขาเก็บรักษา

แต่เขาจะไม่สาธยายอะไรให้มิดไนท์ฟังทั้งนั้น

ลิ่มน้ำแข็งแหลมมากมายโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า โอเชี่ยนรับรู้แต่ไม่อาจขยับตัว เสี้ยวนาทีนั้นร่างสีขาวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ร่างของผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยโวคเผยตัวออกมาจกาความว่างเปล่าพร้อมวาดมือทำลายน้ำแข็งทั้งหมด กระทั่งที่เกาะกุมอยู่ทั่วไปบนตึก เจ้าของน้ำแข็งเหล่านั้นทิ้งตัวลงข้างมิไนท์พร้อมกันนั้นก็แช่แข็งอสรพิษทั้งหมดไว้ใต้พื้นน้ำแข็ง

“คราวนี้คุณออกโรงเองเลยหรอครับ?”บลูถามด้วยรอยยิ้มพร้อมเอียงคอมมองเบลเฟกอลที่ยิ้มเรียบ ๆ

“ได้ยินว่าเธอมา เลยอยากออกมาเจอเธอน่ะ”เบลเฟกอลตอบ

“ก็ได้เจอแล้วนี่ไงล่ะครับ และผมคงต้องขอตัว”

อดีตหมาป่าขาวตัดบทง่ายดาย เขาคว้าแขนมิดไนท์ก่อนจะใช้พายุหิมะอำพรางการหายไปของตนและพรรคพวก เบลเฟกอลมองความว่างเปล่าตรงหน้า เขาหมุนตัวกลับไปหาโอเชี่ยนที่ยังไม่เปลี่ยนท่าจากการกางปีกปก้องเอพริลแม้ว่าฝ่ายหลังจะฟื้นขึ้นมานั่งแล้วก็ตาม เรียวปากกำลังจะเอ่ยขึ้น แต่ร่างของโอเชี่ยนกลับเอนล้มไปด้านหลังก่อน เอพริลผวาลุกขึ้นรับ นัยน์ตาสีดำฉายแววตระหนก

“ตัวเขาร้อนจี๋เลย”

“แน่ล่ะ เล่นใช้พลังขนาดนั้นน่ะ”เบลเหกอลว่าพลางมองท้องฟ้า เรียกกลางคืนมาคลุมโลกได้นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆแล้ว”กลับกันเถอะ จากนี้ไปเกรงว่าเราต้องเฝ้าเขาตลอดยี่สิบยี่ชั่วโมง เพราะพลังที่มีมากเกินกว่าที่แบล็กโฮลจะยอมอยู่เฉยไม่ทำลายเขาแล้ว”

 

“โดยรวม แล้วก็ยังไม่ตาย”เคียวยะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ชายหนุ่มอยู่ในชุดยูกาตุสีเข้มตามความเคยชิน ร่างสูงยืนกอดอกพิงกำแพง ปลายนิ้วเคาะลงเบา ๆกับต้นแขนของตนเองพร้อมคิ้วที่กระตุกถี่ ๆ”ถึงจะบอกว่ารวม ๆแล้วยังไม่ตาย แต่ถ้าเจ้ายังขยับตัวไปมาไม่เลิกแบบนี้เจ้าได้ตายแน่ ไคโตะ!

โอเชี่ยนสะดุ้งพรึ่บเมื่ออาจารย์กดเสียงเรียกเขา ช็อกในมือที่กำลังเขียนอักขระภาษาประหลาดชะงักไปก่อนชายผมแดงจะเบ้หน้าหนึ่งครั้งแล้วหันกลับไปสนใจวงเวทย์บนพื้นต่อ เคียวยะเห็นแบบนั้นแล้วคิ้วกระตุกถี่ยิบอย่างกับถูกดึง ยิ่งพอเห็นร่างของเอพริลและเมย์คลายส์ที่โดนใยแมงมุมพันรอบตัวแล้วแปะไว้กับพนังแล้วยิ่งไปกันใหญ่ สองพี่น้องไซโคนทำไม่ได้กระทั่งขยับตัว ปากก็ถูกใยแมงมุมพันปิด ได้แต่ส่งเสียงอู้อี้น่ารำคาญหู

แน่นอนว่าเหตุผลที่ทำให้สองพี่น้องไปแปะอยู่บนข้างฝาแบบนั้น เพราะพวกเขาพยายามลากเจ้าคนหัวแดงไปนอนพัก แต่พอสาวเท้าเข้าไปใกล้กลับถูกพลังที่มองไม่เห็นดีดขึ้นไปแปะบนกำแพงพร้อมกับใยสีขาวที่พ่นออกมาพันธนาการ หลังจากนั้นก็ไม่มีใครกล้าแหย่เท้าเข้าใกล้โอเชี่ยนอีก กระทั่งเคียวยะเองก็เช่นกัน เขารู้ดีว่าศิษย์รักของเขาล้ำหน้าไปมากเกินกว่าความสามารถของอนเมียวจิจะรับมือได้

“ไคโตะ อาจารย์จะเอ่ยกับเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ไปนอนพักซะ เจ้าหลับไปได้เพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น”

“ผมไม่เป็นไรครับ”

โอชั่ยนตอบกลับอย่างรวดเร็วในสภาพที่ตรงกันข้ามกับคำพูดของตนเอง เขาเองถูกจับใส่ชุดยูกาตะก็เพราะมันสวมใส่ง่าย ดังนั้นเมื่อก้มลงสาบเสื้อจึงเปิดออกเผยให้เห็นผ้าพันแผลสีขาวที่พันรอบเอวขึ้นมาถึงแผ่นอก ทิ้งช่วงไปไม่เท่าไหร่ บนลำคอที่พันผ้าสีขาวเอาไว้เช่นกัน ใบหน้าติดจะซีดไม่น้อย ไม่ว่ามองมุมไหนก็ไม่เข้าข่ายไม่เป็นอะไรเลยสักนิด มันก็อย่างที่เคียวยะว่า โดยรวมแล้วยังไม่ตาย แต่ก็น่าจะตายถ้ายังไม่เลิกขยับตัวไปมาแบบนี้

อนเมียวจิหนุ่มถอนหายใจทิ้ง ก๊าซคาบอนไดออกไซน์ที่ออกมาจากเขามันมากพอจะทำให้เกิดสภาวะเรือนกระจกเลยล่ะมั้ง ชายหนุ่มสั่นศีรษะก่อนจะสะบัดมือทำลายใยแมงมุมทิ้งเพื่อปลดปล่อยสองพี่น้องไซโคน เอพริลกับเมย์คลายส์ทิ้งตัวลงพื้นก่อนจะเหลือบสายตาสบกันกับเคียวยะ อนเมียวจิโคลงหัวไปทางโอเชี่ยน เป็นเชิงสั่งการให้สองพี่น้องทำอะไรสักอย่างอย่างจริงจัง

“โอเชี่ยน นายต้องพักผ่อน จริงจังนะ”เอพริลว่าด้วยน้ำเสียงพยายามจริงจัง

“พักไม่ได้หรอกเอพริล ฉันรู้สึกได้ถึงลางไม่ดี อีกสองสามวันอาจจะเกิดเรื่องขึ้น”ชายหนุ่มตอบ หัวคิ้วขมวดจนแทบจะรวมกัน นัยน์ตาสีส้มจ้องเขม็งไปที่อักขระบนพื้น เขาหยุดมือชั่วครู่เหมือนขบคิดก่อนจะลงมือเขียนต่อ”ของที่สั่งไปกับพวกลูนอสได้มาแล้ว คงได้ฤกษ์คืนร่างให้เซนเซย์ในอีกไม่กี่วันนี้”

“จะว่าไปนายสั่งอะไรหนักหนา เห็นก็ฝากเจ้าคนสวมหน้ากากนั่นไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”เมย์คลายส์ถามพลางเลิกคิ้วมองตัวอักษรบนพื้น ไม่มีตัวอักษรไหนที่คนธรรมดาอย่างเขาสามารถเข้าใจได้เลยสักตัว ต่อให้ค้นความรู้ด้านภาษามาทั้งหมดก็ยังอ่านไม่ออกเลย

“ของที่ลูนอสกับโยกังไปเอาเป็นของดาษเดื่อน แต่ของที่ฝากคนสวมหน้ากากไปเอามาให้มันค่อนข้างพิเศษ ถ้าไม่ไปด้วยตัวเองผมก็ไม่รู้ว่าจะเอามาได้ไหม”โอเชี่ยนเอ่ยก่อนจะเบะปากหน้าย่น”แต่ก็ดันเคลื่อนไหวเองไม่ได้เพราะโดนจับตาดูอยู่ ก็ได้แต่คิดว่าทางนั้นจะทำอะไรได้ง่ายกว่า ตัวตนของเขาไม่มีอยู่บนโลกด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะใช้วิธีการอะไรที่ผมไม่รู้จัก แต่เขาก็ลบตัวตนได้สมบูรณ์แบบมาก ดีกว่าผมที่ทำได้แค่รบกวนการตรวจจับตัวตนของตัวเอง...เก่งจังเลยน้า...”

พอโอเชี่ยนชมชายสวมหน้ากากบ่อยครั้งมากเข้าเมย์คลายส์ก็เริ่มหน้าหงิก เอพริลเห็นแล้วหัวเราะเหอะ ๆเขายังไม่ได้เจอชายสวมหน้ากากคนนั้นเลยสักครั้ง แต่ดูท่าแล้วน่าจะเป็นศัตรูหัวใจ(?)คนสำคัญของพี่ชาย แถมโอเชี่ยนยังดูจะชื่นชมอีกฝ่ายเอามาก ๆด้วย ก็อย่างว่า คนผมแดงเป็นมิตรต่อทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้ กระทั่งคิลเลอร์ถ้าไม่ติดขัดอะไรโอเชี่ยนก็คงจะกอดคอหัวหน้ากลุ่มแบล็กโฮลคนนั้นไปดื่มในบาร์เจ้าประจำด้วยกันแน่

“ไอ้เรื่องกระตือรือร้นน่ะข้าก็ว่าดี แต่มากเกินไปก็จะย่ำแย่ต่อตัวเจ้านะไคโตะ”เคียวยะเอ่ยขึ้นมาบ้างหลังจากเงียบฟังมาครู่หนึ่ง”แล้วอสูรในอาณัติเจ้าต่างก็ถูกส่งกลับไปอย่างไม่ถูกต้องไม่ใช่หรืออย่างไร ร่างกายเจ้ารับภาระหนัก หากยังเอาแต่ดื้อดึงฝืนไปแบบนี้ อนาคตเมื่อจำเป็นต้องพึ่งพาเจ้าจริง ๆแล้วเกิดพึ่งไม่ได้ขึ้นมาก็แย่น่ะสิ”

“แต่ผมไม่อาจจะปล่อยเวลาผ่านไปได้ ร่างกายผมจะไม่ยอมพัก จนกว่าจะทำสิ่งที่ตั้งใจไว้สำเร็จ”

ชายหนุ่มตอบกลับก่อนจะนิ่งลงไป เมื่อสมองนั่นคิดคำนวณอะไรอีกแล้ว เอพริลมองแล้วไม่ชอบใจเลยสักนิด เมื่อก่อนตอนโอเชี่ยนบ้าบอปัญญาอ่อน เขาก็คิดอยากให้เพื่อนมีสติบ้างแต่ตอนนี้ไม่ขออะไรอีกแล้วนอกจากให้ฝ่ายนั้นกลับมาเป็นโอเชี่ยนจอมเอ๋อของพวกเขาเหมือนเดิม

“แล้วตั้งใจจะทำอะไรกันแน่เล่า ไม่เห็นบอกกันสักคำ”เอพริลว่าพลางย่อนกายลงนั่งนอกอาณาเขต เขาพอจะเลี่ยงได้ไม่ให้ไปโดนกับดักที่ดีดตัวเขาไปติดพนัง หมาป่าน้ำเงินนั่งขัดสมาธิท้าวคางมองหน้าเพื่อน ถ้าในเมื่อลากไปพักไม่ได้ก็จะนั่งเฝ้ามันอยู่แบบนี้ ถ้าสลบเมื่อไหร่ก็ถือว่าสบโอกาสลากตัวไป คราวนี้เอพริลจะผสมยานอนหลับในน้ำกรอกปากเจ้าเพื่อนตัวดีแน่ จะให้หลับเป็นตายไปเลยคอยดู

“ปรับไอวิญญาณของนายกับเทพีสงครามให้เข้าที่ คืนร่างให้เซนเซย์ ศึกษาอักขระของวงเวทย์ที่ใช้ทำลายเอสเปอร์ และถ้าว่างมากพอจะย้อนไปดูว่าสรุปผู้หญิงสองคนล่าสุดที่ฉันควงเมื่อเดือนที่แล้วทำไมอยุ่ ๆถึงได้ขอเลิกกับฉัน พวกเธอบอกว่าฉันดีเกินไป ฉันเนี่ยนะ? พวกเธอจำผิดคนหรือเปล่า?”

คนฟังสามคนกลอกตาใส่รายการสิ่งที่จะทำข้อสุดท้ายของพ่อหมาป่าแดง เอพริลหนักหน่อยตรงเติมเปากใส่เข้าไปด้วย ดวงตาจับจ้องการกระทำของโอเชี่ยน พอตอบเขาจบอีกฝ่ายก็กลับไปเขียนอักขระอะไรสักอย่างต่อ

“เรื่องปรับไอวิญญาณของฉันน่ะไว้หลังสุดก็ได้ ยอมอยู่หลังเรื่องของผู้หญิงพวกนั้นเลย”

“เรื่องของนายต้องมาก่อนน่ะถูกแล้ว”โอเชี่ยนเงยหน้าขึ้นมาเถียงแล้วทำหน้าจริงจัง”มิดไนท์ทำกับนายไว้แรงมาก ขนาดฉันปรับให้แล้วส่วนหนึ่งตอนนี้ก็ยังขัดกันอยู่ ดูก็รู้ว่านายไม่สบายตัว อีกอย่างถ้าระหว่างนายกับเทพีสงครามยังมีกลิ่นไอความเป็นปรปักษ์แบบนี้มันจะส่งผลให้คนที่รับรู้พลังวิญญาณได้อย่างท่านอาจารย์หรือว่าผู้โกงความตายหงุดหงิด นายไม่เห็นหรอว่าท่านอาจารย์หน้าเครียดแค่ไหน ที่เขาหงุดหงิดกว่าปกติไม่ใช่เพราะเขาเริ่มเข้าสู่วัยทอง แต่เป็นเพราะกลิ่นไอวิญญาณของนายต่างหาก”

เคียวยะถลึงตาใส่ศิษย์รักก่อนจะซัดพลังใส่อีกฝ่ายแบบไม่ยั้งมือ รู้ดีว่าอย่างไรแล้วกับดักที่โอเชี่ยนวางไว้ก็คงทำงานได้ดีพอจะป้องกัน เอพริลที่นั่งอยู่ก้มหัวหลบพลังของอนเมียวจิผู้หงุดหงิดเล็กน้อย เขายิ้มแหย ขอเถอะน่าว่าถ้าเกิดอาจารย์กับศิษย์จะตีกันช่วยไปทำให้ที่ ๆ เขาจะไม่ต้องรับผลกระทบด้วย

“มิดไนท์นี่...น้องชายฝาแฝดของโอเชี่ยนใช่ไหม?”เมย์คลายส์ผู้ยังไม่ทราบเรื่องหลายอย่างพอประมาณเอ่ยถาม พอเห็นอีกสามคนในห้องพยักหน้าหงึกหงักก็เปิดปากถามต่อ”แล้วเขาทำอะไรกับเอพริล นายบอกพี่ว่าไม่ได้ปะทะกับสมาชิกแบล็กโฮลโดยตรงไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงโดนทำอะไรไปได้”

เอพริลกระพริบตาปริบ เขาบอกพี่ชายแบบนั้นจริงว่าตนเองไม่ได้ปะทะกับมิดไนท์เลยแม้แต่ปลายก้อย กระทั่งว่าบลูอยู่ที่นั่นด้วยเขายังไม่รู้ตัว แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมอยู่ ๆถึงได้ถูกโจมตี ชายหนุ่มนิ่งไป เป็นช่วงเวลาที่ทิ้งให้โอเชี่ยนมีสมาธิ แต่ก็เพียงไม่นานนัก

“เขาก็แค่งอแง”ชายผมแดงว่าทั้งที่ตายังจับจ้องอักขระ”พอฉันไม่สนใจ หมอนั่นก็งอแงพาลใส่เอพริล เขาเป็นเด็กแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร ชอบให้คนสนใจ ไม่ชอบให้ใครเมินใส่”

ในดวงตาสีส้มทอแววความอ่อนโยนพราวระยับ สำหรับโอเชี่ยนแล้วเอพริลรู้ดีว่าคนอย่างมิดไนท์สำคัญมากแค่ไหน ต่อให้ปากจะว่า มือจะทำร้าย แต่จิตใจข้างในของชายผมแดงคือการตั้งมั่นที่จะปกป้อง เอพริลคิดว่าถ้าตอนนั้นโอเชี่ยนต้องการจะฆ่ามิดไนท์จริง ๆก็มีโอกาสมากมายที่จะลงมือ แต่เพราะว่าเป็นครอบครัว สิ่งที่แสดงออกไปจึงมีแค่เพียงเท่านั้น

“ก็ดูเหมือนเขาจะรักเจ้าดีนี่ศิษย์รัก”

“ก็แค่ดูเหมือนน่ะครับ”โอเชี่ยนตอบด้วยรอยยิ้มขืน ๆ ไม่ต้องสาธยายซ้ำเติมโอเชี่ยนก็จำขึ้นใจว่ามิดไนท์ร้องบอกว่าเกลียดเขากี่ครั้ง และไม่ต้องการจะนับพี่น้องกับเขากี่หน

ฝ่ายเคียวยนะทอดสายตามองศิษย์แล้วถอดถอนหายใจ ยิ่งมาอยู่ใกล้พี่น้องที่รักกันดีแบบเมย์คลายส์และเอพริลแล้วคนเป็นพี่ที่น้องไม่รักย่อมต้องหดหู่ใจหนักเข้าไปกันใหญ่

“เจ้าเป็นพี่ที่ดีแล้วไคโตะ เป็นพี่ที่ประเสริฐจนคนเป็นน้องชายทั้งโลกยังอิจฉา”

“แต่ผมก็ยังดีไม่พอ”

“เจ้าไม่ได้ดีไม่พอไคโตะ เจ้าแค่ไม่ได้เป็นในสิ่งที่เขาต้องการก็เท่านั้น หรือเจ้าอาจจะเป็นมากเกินไปจนฝ่ายนั้นรับไม่ไหวก็ได้”

ได้ฟังแล้วโอเชี่ยนก็นิ่งคิดไป เขายังก้มหน้า ทำทีเหมือนจดจ่ออยู่กับอักขระบนพื้น แต่สมองกลับคิดไปยังเรื่องราวต่าง ๆที่เกิดขึ้นในอดีตที่ผ่านพ้นไปแล้ว ทุกสิ่งที่โอเชี่ยนทำ ทุกขั้นบันไดที่ก้าวย่าง ทุกทิศทางที่จะเดินถูกกำหนดให้เป็นไปด้วยคน ๆเดียวคือมิดไนท์ ไม่ว่าจะตัดสินใจอะไร เขาจะเอามิดไนท์ขึ้นมาเป็นเหตุผลหลัก พิจารณาผลกระทบและปัจจัยรอบตัวอีกฝ่ายเพื่อให้ได้มาซึ่งทางเลือกที่จะเป็นผลดีต่อน้องชายที่สุด เขาต้องการที่จะแข็งแกร่งเพื่อเป็นจุดสนใจ ไม่ใช่เพื่อตัวเขาเอง แต่เพื่อไม่ให้มิดไนท์ต้องมารับภาระหนักในภายภาคหน้า แค่จ้องการหยิบยื่นอิสระและความถูกต้องให้น้องชาย จนสุดท้ายแล้วกลับกลายเป็นว่าเขาเอาแต่คิดไปเองอยู่ฝ่ายเดียว

หยดน้ำตาล่วงเผาะลงบนตัวอักขระสีขาวบนพื้น โอเชี่ยนเช็ดน้ำตาปอย ๆ แต่มันกลับยังไหลไม่หยุด เอพริลที่นั่งมองอยู่ยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง มือยื่นไปแตะ ๆในอากาศและพบว่ากับดักพวกนั้นไม่ได้ทำงานแล้ว ชายหนุ่มค่อย ๆ ขยับตัวเข้าไปหาเพื่อนผมแดงที่กลายเป็นพวกบ่อน้ำตาตื้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้ หมาป่าน้ำเงินตบหลังเพื่อนแปะ ๆ พยามยามตีให้เบา แต่ก็สะเทือนคนเจ็บอยู่ดี

“ใครหน้าไหนนะ ที่มันบอกว่ากฎเหล็กของชิเดลิตส์คือห้ามหลั่งรินน้ำตา เพราะน้ำตาเสมือนประกาศก้องถึงความอ่อนแอของผู้ถือครอง ดูตอนนี้สิ ร้องไห้โยเยเป็นเด็ก นายพูดมันออกมาได้ไม่ถึงวันดีเลย”

“ตอนนี้ไม่ได้เป็นชิเดลิตส์ซะหน่อย”โอเชี่ยนว่าเสียงอู้อี้แล้วสูดน้ำมูก”ตอนนี้เป็นทีไรโบลต่างหาก ไม่เป็นแล้วชิเดลิตส์ ซันชายส์อะไรนั่นอ่ะ จะเป็นทีโรเบล โอเชี่ยน!

เจ้าตัวว่าแบบนั้นพร้อมทำหน้ามุ่ยเป็นเด็กไม่กี่ขวบ ไม่รู้เอพริลจะดีใจหรือเสียใจกับความปัญญาอ่อนที่กลับมาของโอเชี่ยนดี คนผมแดงสูดน้ำมูกเข้าไปก่อนจะก้มลงขีดเขียนอะไรเป็นพื้นต่อ เขาเขียนอักขระตัวเดิมซ้ำลงบนตัวที่เลือนไปเพราะน้ำตา นัยน์ตาสีส้มจ้องไม่กระพริบก่อนมือที่เขียนอยู่จะชะงักไป

“อะไร?”เอพริลถามเมื่ออยู่ ๆโอเชี่ยนก็หันมามองหน้าเขา

หมับ!

“ฉันรู้แล้วเอพริล! รู้แล้วว่าจะปรับไอวิญญาณของนายกับเทพีสงครามยังไง!

“ฮะ?”

อย่าว่าแต่เอพริลเลย กระทั่งย์คลายส์กับเคียวยะที่ไมไดอยู่ในวงสนทนาก็ยังพาลร้องเสียงหลงไปด้วย เมื่อครู่ยังนั่งดราม่าเรื่องน้องชายอยู่เลย ทำไมอยู่ดี ๆถึงวกกลับมาเรื่องปรับไอวิญญาณได้ เหมือนพวกเขานั่งวดูหนังดราม่าชีวิตอยู่แล้วอยู่ดี ๆก็มีก็อตซิล่ากระโดดลงมาจากท้องฟ้าแล้วพ่นไฟทำลายเมือง อยู่ ๆก็ตื่นเต้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น โอเชี่ยนเป็นไบโพล่าหรือเปล่า?

แน่นอนว่าไม่มีใครถาม ถึงต่อให้ถามโอเชี่ยนก็คงไม่ตอบ เขาลากเอพริลมาวาแหมะตรงหน้า ให้พ่อหมาป่าน้ำเงินนั่งทับอักขระที่เขียนด้วยช็อกจนปื้อนเป็นคราบขาวบนกางเกง เอพริลสบถด่าไม่มีเสียงหลายคำก่อนจะถลึงตาใส่เพื่อนผมแดงที่ทำอะไรไม่คิด โอเชี่ยนยิ้มปัญญาอ่อนก่อนจะหันไปหาอาจารย์ตน

“ท่านอาจารย์ครับ รบกวนกางม่านพลังคุ้มกันห้องนี้ไว้หน่อยได้ไหม ผมทำเองไม่ได้เพราะพลังเหลือไม่พอ”

“ทำไม่ได้ก็ไม่ต้องทำ ไปนอน”เคียวยะว่าอย่างเย็นชา แต่ทำเอาลูกศิษย์ปากยื่นใส่

“ท่านอาจารย์อ่า...”

โอเชี่ยนลากเสียงกระรพิบตาปริบ ๆ พอเป็นแบบนั้นแล้วเคียวยะก็ยอมสร้างม่านพลบังให้แบบไม่เต็มใจนัก เจ้าคนหัวแดงกระดี๊กระด๊าหันกลับไปหาเพื่อนตนเอง เมย์คลายส์ขยับเข้ามามองอย่างสนใจ แต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้เกินไปเพราะกลัวว่าจะถูกดีดไปติดพนังอีก แม้ว่าเอพริลจะปลอดภัย แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจตะปลอดภัยด้วย

“แค่ปรับไอวิญญาณอย่างเดียวไม่พอ ดูเหมือนว่านต้องปรับทัศนคติกันด้วย”

ชายผมแดงร้องอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบนิ่งจริงจังอย่างกับคนละคน มือเรียวยกขึ้นมาประสานกันเป็นสัญลักษณ์ก่อนจะแผ่กลิ่นไอประหลาดรอบตัว เอพริลรู้สึกเหมือนตัวเองถูกเส้นด้ายที่มองไม่เห็นนับร้อยเส้นเกี่ยวพันร่างกายทุกช่วง ร่างกายร้อยวนบสลับหนาวจัด นี่ไม่ใช่อาการที่ดีเลยสักนิด มันรู้สึกอึดอัดและเวียนหัว แต่กระนั้นโอเชี่ยนกลับไม่หยุด ไม่ถามอาการเขาและไม่ถามความสมัครใจสักคำ

“ถ้าเอพริลจะเป็นกำลัง เอพริลต้องอดทนและในอนาคตถ้าฉันไม่อยู่ เอพริลต้องดูแลตนเองได้โดยจะไม่ถูกพลังนี้เล่นงานหรือถูกใครปรับไอวิญญาณได้อีก”

เหตุผลที่ต้องนั่งขบคิดแม้ว่าจะได้ภูมิความรู้ด้านการปรับไอวิญญาณมาแล้วก็เพราะโอเชี่ยนต้องการหาทางป้องกันไม่ให้ไอวิญญาณถูกปรับจนเคลื่อนไปไหนอีก ต่อให้เขาปรับไอวิญญาณระหว่างเอพริลและเทพีสงครามได้พอดีแค่ไหน แต่ถ้าลงสนามสู้แล้วเจอมิดไนท์ปรับให้เพี้ยนไปก็จะกลายเป็นเปล่าประโยชน์อยู่ดี หนทางเดียวคือต้องทำอะไรที่มิดไนท์แก้ไขไม่ได้

โอเชี่ยนประสานมือวาดอักขระประหลาดกลางอากาศ เขาจับจ้องลึกลงไปยังแก่นวิญญาณของเอพริล ผนึกที่เคยสะกดเทพีสงครามเอาไว้กำลังคลายออกช้า ๆ เขาปิดเลือกตาลง ดับการมองเห็นด้วยตาเนื้อแล้วใช้ตาทิพย์ในการมอง อักขระสะกดถูกคายออกพร้อมเสียงกรีดร้องแสบแก้วหูที่เรียกเอาคนอื่น ๆที่อยู่อีกห้องวิ่งมาดูจ้าละหวั่น เปลวเพลงิสีแดงโหมทั่วห้อง เมย์คลายส์กับเคียวยะรู้จังหวะดีจึงกันตัวเองออกมาก่อน ทำให้ในห้องเหลือเพียงโอเชี่ยนและเอพริลเพียง ผู้เฝ้ามองยืนรออยู่หน้าประตู หากเกิดเรื่องเกินการคำนวณ จะได้รีบทำการช่วยเหลือในทันที

“เด็กนั่นทำอะไร?”เดทเธลถามด้วยสายตาไม่วางใจ เห็นเปลวเพลิงขนาดนั้นแล้วเดาได้เลยว่าใครจะโพล่มา

“รอดู”เคียวยะกล่าวสั้น ๆ

เปลวเพลิงสีแดงฉานพลิ้วไสวราวกับกำลังเต้นระบำก่อนจะกำเนิดร่างขาวนวลในอาภรณ์สีแดงสด หล่อนกรี๊ดร้องเสียงแหลมสูงก่อนนัยน์ตาสีเดียวกับเปลวเพลิงจะเบนมาสบกับเดทเธล

“เจ้า!!!!!!!!!

หล่อนกรีดร้องเรียกผู้โกงความตายและทำท่าทีคล้ายจะพุ่งเข้าไปหา ทว่าโซ่ตรวจหนานับสิบเส้นกลับรั้งร่างหล่อนเอาไว้ ร่างระหงส์สะบัดเร่าด้วยความโมโห เสียงกรีดร้องสะเทือนไปทั่วตึก หากไม่ได้ข่ายอาคมที่เคียวยะวางเอาไว้ หน่วยโวคอาจจะต้องเปลี่ยนกระจกใหม่หมดทั้งตึก

“เจ้ากล้าดีเช่านไรมาฉุดรั้งข้าเอาไว้!

“ผมแค่อยากให้คุณตั้งสติก่อนเทพีแห่งสงคราม ความงามและความแข็งแกร่งของคุณจะลดทอนลงเมื่อคุณดำดิ่งสู่โทสะ”

“เขาไปเอาคำพูดดี ๆแบบนี้มาจากหนังสือพระใช่มะ?”

เบลเฟกอลร้องว่าก่อนจะโดนเคียวยะกระแทกศอกใส่สีข้างไปเต็มแรงโทษฐานกล้าแซวศิษย์รักของเขา

“อย่ามากล่าววาจาเหมือนสั่งสอนข้า!

“ผมไม่ได้สั่งสอน แต่เตือนสติ อีกอย่างหากคุณยังเอาแต่เป็นแบบนี้ เห็นทีว่าเราคงทำข้อตกลงกันไม่ได้”โอเชี่ยนกล่าวทั้งที่ไม่ได้ลืมตา

“ข้อตกลงอะไร ครั้งที่แล้วที่ข้าทำข้อตกลง ข้าถูกจองจำไร้ซึ่งความนึกคิดไปหลายสิบปี ครั้งนี้จะให้ข้าถูกจองจำไปกี่ร้อยปีเจ้ามนุษย์โง่เง่า!

โอเชี่ยนอยากจะสวนเหลือเกิน ว่าถ้าท่านเทพีแห่งสงครามฉลาดนักใยถูกยมทูตที่ไม่ค่อยมีสมองหลอกเอาได้ แต่เพราะรู้ว่าหากพูดไปคงเป็นการกระตุ้นให้เทพีสงครามโกรธหนักกว่าเดิม โอเชี่ยนเลยเต็มใจเก็บปากเก็บคำเอาไว้ก่อน

“ผมจะให้คุณกลับสวรรค์ ตกลงไหม?”

“หยุดปลิ้นปล้อนเสียที!”หล่อนตวาดลั่นก่อนจะยื่นมือไปคว้าเอาลำคอโอเชี่ยนไว้

เอพริลมองเห็นภาพนั้นเต็มสองตาแต่ไม่อาจะขยับร่างกายเข้าช่วยเหลือได้ ร่างทั้งร่างเหมือนไม่ใช่ของเขาไปแล้ว มือขาวกำรอบลำคอของโอเชี่ยนในขณะที่เจ้าของลำคอกลับนั่งหลับตานิ่งราวกับไม่รู้สึก

“ผมทราบว่าที่คุณอยากกลับขึ้นไปเพราะมีครอบครัวที่รออยู่ อยากจจะกลับขึ้นไปปกป้องสามีและลูกที่รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ และสิ่งที่ผมทำอยู่ก็ไม่ต่างจากคุณ ผมกำลังปกป้องคนสำคัญของเราเหมือนกัน ถ้าเราต่างก็เข้าใจในความรู้สึกของกันและกันในฐานะผู้ปกป้อง เรื่องของเราจะง่ายขึ้นมากเลยนะครับ”

น้ำเสียงที่ทอดแผ่วเบาราวสายลมโฉบทำให้แววตาของเทพีแห่งสงครามแปรเปลี่ยน หล่อนนิ่งงันก่อนจะละมือออกมา ร่างทั้งร่างสงบลงราวกับเปลวไฟที่มอดลงเพราะสายน้ำ หล่อนกระพริบตาปริบ ดวงหน้างดงามฉายแววสับสนไร้ความพูดเกี่ยวกับความรู้สึก นัยน์ตาเหลือบมองผู้โกงความตายหนึ่งครั้ง ทางนั้นส่ายหน้าพรืดใส่เป็นการปฏิเสธ

“หากเดทเธลไม่ได้บอกเจ้าแล้ว เหตุใดเจ้าจึงรู้เรื่องของข้า?”

“ผมทราบทุกอย่างที่อยากทราบ รู้ทุกอย่างที่ตนเองต้องการจะรู้ แค่ลำพังเรื่องของคุณมันไม่เหนือบ่ากว่าแรงหรอกครับ และผมรู้ด้วยว่าพวกเขายังสบายดี พร้อมกับรอคอยคุณอย่างใจจดใจจ่อแม้เวลาจะผ่านมานานแค่ไหนก็ตามแต่”หมาป่าแดงเอ่ยแผ่วเบาราวกระซิบ”และถ้าหากอยากพบพวกเขาให้เร็วที่สุด กรุณาฟังคำขอของผมเถอะครับ”

“เจ้ามีสิ่งใดจะแลกเปลี่ยน หากเป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมไร้เล่ห์กล ข้าก็พร้อมยินดีจะรับฟัง”

เมื่อเทพีสงครามสงบลง บรรยากาศรอบตัวหล่อนก็พาลน่าอยู่ใกล้ขึ้นจมหู ด้วยใบหน้างดงาม และกลิ่นไอของเทพผู้ยิ่งใหญ่ทำให้รู้สึกสบายยามเมื่ออยู่ใกล้ หล่อนลอยตัวอยู่ด้านหลังเอพริล ไม่คิดแตะต้องหรือทำอะไรรุนแรงอีก

“วิญญาณของคุณผสานรวมกับเอพริล พลังทั้งหมดที่คุณมีจะกลายเป็นของเขา แต่พลังของคุณจะไม่หายไปไหน รวมทั้งกายทิพย์ทั้งกายจะยังเป็นของคุณ คุณยังเป็นเทพ ไปมาหาสู่ระว่างสามโลกไอ้อย่างอิสระเช่นเคย เพียงแต่ดวงวิญญาณจะถูกผูกเอาไว้ หากเอพริลเป็นอะไรไปก่อนจะสิ้นอายุขัยที่แท้จริง ดวงวิญญาณของคุณจะดับตาม หากแต่ถ้าเขาสิ้นตามอายุขัย ดวงวิญญาณของคุณจะแยกออกมาและกลับไปเป็นของคุณอีกครั้งหนึ่ง มันเป็นช่วงเวลาเพียงไม่นาน ชั่วอึดใจของอายุขัยมนุษย์ จะเป็นกี่ลมหายใจของคุณกันเชียว”

เทพีแห่งสงครามเงียบไป เดทเธลจับแขนเคียวยะกับเมย์คลายส์เตรียมลากหนีไปด้วยกัน ส่วนเบลเฟกอลเขาปล่อยตามยะถากรรม ถ้าเกิดซวยตายไปจริง ๆเดี๋ยวค่อยลากวิญาณกลับมายัดลงร่างใหม่ก็ได้ ไม่มีอะไรที่ยากเกินความสามารถหรอก ผู้โกงความตายคิดพลางจับจ้องอย่างตั้งใจ ดวงตาสีแดงของเทพีแห่งสงครามผินมามองเพียงชั่วครู่ก่อนนางจะเบนกลับไปแล้วเอนเอ่ยกับโอเชี่ยน

“เจ้าไม่คิดว่านี่มันจะมากเกินไปงั้นหรือ?”นางกล่าวเสียงแข็งราวกับกำลังจะเปลี่ยนไปเป็นปรปักษ์อีกครั้ง โอเชี่ยนลืมตาขึ้นมองก่อนจะถอนหายใจ

“คุณก็ลองชั่งน้ำหนักดูเอาเองสิครับ แค่อิสระเพียงไม่กี่ลมหายใจเทพกับการได้พบพานคนที่รักยิ่ง มันคุ้มค่าหรือไม่?”

เมื่อคำถามถูกโยนกลับมา หน้าที่ ๆจะต้องคิดก็กลายเป็นของหล่อนในทันที นัยน์ตาสีแดงหรี่ลงมองอย่างพินิต ใช่ว่าหล่อนไม่เคยพบโอเชี่ยนไปเสียทีเดียว อย่างน้อย ๆในระหว่างที่อยู่ในร่างของเอพริลตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมาหล่อนก็ยังรับรู้ถึงสิ่งต่าง ๆที่เอพริลประสบได้ แต่กลิ่นไอในวันนี้ของโอเชี่ยนไม่เหมือนเจ้าเด็กคนเดิมที่หล่อนเคยเห็น

“ช่างกล้าหาญนักที่บังอาจมาตั้งเงื่อนไขและเอาเรื่องครอบครัวมาขู่ข้า”

 คนวงนอกสูดลมหายใจเขาเต็มปอด เห็นเค้ารางความล้มเหลวมาแต่ไกล เดทเธลกับเคียวยะเตรียมรับมือ ในขณะที่เบลเฟกอลและเมย์คลายส์เฝ้าดูอย่างใจเย็น พวกเขาเหล่านั้นต่างก็เห็นใบหน้าที่ผินมาแย้มยิ้มให้ ออกจะเป็นรอยยิ้มหยัน ๆใส่ผู้โกงความตายด้วยซ้ำไป

“ได้ ข้าตกลง”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #472 PhantaSia_pf (@chanokprattana) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 22:57
    โอเชี่ยน เป็นลุงตู่หรอคะ มีปรับทัศนคติกันด้วย 555
    #472
    0
  2. #413 Roszo (@tubtim52) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 19:14
    เป็นไงต่อเนี้ยยยยย ลุ้นๆๆๆ
    #413
    1
  3. #411 ชิน เรย์ (@chin-rei) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 11:47
    งอแงได้ป่ะ งอแงได้ใช่ม้ายยยยยยย เอาคาร่าคืนม๊าาาาาาา เอา-เด็กเกรียนของหนูคืนมาาาาาาา นี่มันไม่ใช่อ่าาาาาาา แง้~
    #411
    1
  4. #410 LoKi VampirE (@ri-j_yoh) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 21:46
    พี่บลูขา ให้คุณพ่อเห็นหน้านานๆไม่ได้เหรอ
    ไปไวมาไวมากกก
    #410
    1