Little Sheep or Werewolf แกะตัวนั้นที่มันเป็นหมาป่า

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 24,309 Views

  • 485 Comments

  • 1,072 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    47

    Overall
    24,309

ตอนที่ 23 : Chapter#19 +::[หมาป่าที่พ่ายแพ้]::+{120%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 880
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 ต.ค. 56

Chapter#19

หมาป่าที่พ่ายแพ้

.

 

.

 

.

 

ใครต่อใครต่างกล่าวว่าข้าแข็งแกร่ง

หมาป่านั้นแข็งแรงเป็นหนักหนา

.

 

.

 

.

 

 “ความจริงเราควรจะรีบทำอะไรให้เสร็จไม่ใช่มานั่งนอนใจแบบนี้”

 

แอมเบอร์เอ่ยเสียงเรียบพลางกอดอกปลายตามองด้านหลังของคนที่กำลังฮัมเพลงไปพลางทำอาหารเช้าไปพลาง กลิ่นข้าวผัดอเมริกันหอมฉุยลอยมาแตะจมูกแอมเบอร์ที่เริ่มหิวเพราะได้เวลาทานข้าวเช้าแต่ยังเก๊กนิ่งเพราะตนเพิ่งดุอีกฝ่ายไป คาราเมลที่อู่ในชุดเสื้อเชิตตัวในกับกางเกงขายาวสีขาวยังคงผัดข้าวรวมกับเครื่องปรุงและไส้กรอกในกระทะอย่างไม่ได้สนใจเสียงที่บ่นอยู่ด้านหลังเขาตั้งแต่สิบนาทีก่อนที่เขาเริ่มหั่นไส้กรอกและหมักน่องไก่

 

“เมล...”

 

“เด็กข้างบ้านกล่าวไว้ว่าข้าวเช้านั้นสำคัญ ถ้าคุณไม่ทานมันสมองคุณจะไม่แล่นนะครับ”เด็กหนุ่มหันมาท้าวเอวบอกก่อนหันไปใส่ใจข้าวในกระทะต่อ

 

“แต่...”

 

“อีกอย่าง ไอริสก็บอกเองว่าคนร้ายจะปรากฏตัวตอนกลางคืน เรามีเวลาเหลือเฟือยที่จะเตรียมตัว ยิ่งคุณเคร่งเครียดกับมันมากเท่าไหร่เปอร์เซนความผิดพลาดมันจะสูงขึ้นนะครับ เพราะงั้นทำใจให้สบายแล้วทานข้าวเช้าซะ!

 

คำพูดกระแทกท้ายเสียงออกมาพร้อมจานข้าวผัดอเมริกันที่กระแทกลงบนโต๊ะ บนจานข้าวสีขาวนอกจากจะมีข้าวผัดสีออกส้มๆที่มีลูกเกดและไส้กรอกหั่นเป็นชิ้นบางๆปนอยู่แล้วยังมีไก่น่องไม่เล็กไม่ใหญ่สองน่องวางอยู่ข้างๆข้าว แอมเบอร์เหลือตามองคนที่ถอดผ้ากันเปรื้อนโยนลงบนโต๊ะแล้วทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามเขา

 

“นายไม่กินหรือไง?”

 

“ไม่ล่ะครับ”

 

“ไหนบอกว่าเด็กข้างบ้านบอกว่าข้าวเช้าสำคัญที่สุดไง บังคับฉันกินแล้วทำไมนายไม่กิน?”

 

แอมเบอร์กดหัวคิ้วลงอย่างเหมือนจะไล่ต้อนให้อีกฝ่ายตอบ

 

“มันยังไม่ถึงเวลาทานข้าวของผมนี่ครับ ผมห่อไปกินที่หน่วยดีกว่า แต่คงต้องรอมันหายร้อนก่อน”คาราเมลตอบแล้วเอานิ้วจิ้มไปที่หว่างคิ้วอีกฝ่ายเป็นเชิงให้อีกฝ่ายคลายคิ้วที่ขมวดลง

 

“เมล...เมื่อคืนน่ะ...”

 

“ครับ?”

 

เด็กหนุ่มขานรับพลางเอียงคอมองคู่สนทนา นัยน์ตาสองสีจ้องกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนแอมเบอร์จะเสมันลงมองข้าวในชาม

 

“เมื่อคืนนายอาบน้ำนานมาก ค่าน้ำฉันหมดไปเท่าไหร่แล้วเดือนนี้ช่วยจ่ายด้วย”

 

“ครับๆลูกสาว ขี้บ่นจังเลย ยังไม่แก่สักหน่อย”คาราเมลว่าพลางยู่หน้า

 

“ใครลูกสาวนาย”แอมเบอร์ใช่ช้อนตัวเองเขกหัวอีกฝ่ายก่อนจะเอามันตักข้าวเข้าปากกหน้าตาเฉยราวกับไม่กลัวสกปรก

 

“แอมเบอร์!! หัวผมมีแต่กลิ่นข้าวแล้วมั้ง แอมจังนี้ยังไงนะ!

 

คาราเมลกุมหัวแล้วเดินกระแทกเท้าเข้าห้องไป คงจะไปล้างกลิ่นข้าวออกจากหัวตัวเอง นัยน์ตาสีม่วงมองตามอีกฝ่ายไปก่อนจะถอนหายใจออกมา ความจริงสิ่งที่เขาจะถามคือความหมายของคำพูดที่อีกฝ่ายพูดกับเขาหลังจากที่คิดว่าเขาหลับไปแล้ว แต่พอเห็นดวงตาใสซื่อที่ดูเหมือนไม่มีรู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยมันทำให้เขาคิดได้ว่าคนแบบนี้ไม่น่ามีความลับอะไรอยู่ได้ ทั้งที่ความเป็นจริงเขาก็รู้อยู่แก่ใจว่ามีหลายเรื่องที่คาราเมลยังไม่ได้บอกเขา

 

“แอมเบอร์ครับ อย่าเล่นของกินสิ!

 

คาราเมลที่กลับมาเมื่อไหร่ไม่รู้ท้าวคางมองแอมเบอร์ที่เขี่ยข้าวในจานไปมา ชายหนุ่มสะดุ้งหน่อยๆก่อนจะเหลือบตามองอีกฝ่ายแล้วลุกขึ้น

 

“ไปกันได้แล้ว เดี๋ยวก็สายพอดี”

 

“แอมเบอร์ยังทานข้าวไม่หมดเลยนะครับ!

 

“เดี๋ยวฉันแย่งนายกินที่หน่วยก็ได้”

 

“แอม!

 

 

คาราเมลเดินหน้ามุ่ยไปเปิดประตูห้องทำงานตัวเองที่ภายในมีลูกหน่วยนั่งทำงานอยู่บ้างแล้ว พอเห็นหัวหน้าตัวเองเดินเข้ามาก็ผงกหัวทักทาย ทางคาราเมลบก็ผงกหัวตอบแบบขอไปทีแล้วรีบเดินไปกระแทกก้นนั่งลงบนเก้าอี้ทันที สร้างความประหลาดใจแก่ลูกหน่วยหลายๆคนเพราะปกติคาราเมลจะยิ้มทักทายพวกเขาอย่างสดใส

 

“ลีดเป็นอะไรไปครับหน้าบึ้งมาเชียว ว่าแต่ทำไมเพิ่งเข้ามาที่หน่วยตอนนี้ครับเห็นมาตั้งแต่เช้าแล้วไม่ใช่เหรอ?”ชินเรเอ่ยถามหัวหน้าตัวเองที่นั่งกอดอกหน้าตูมอยู่

 

“ชินเร! คิดดูดิ คนอุตส่าห์ทำให้กินอ่ะดันไม่กินแต่มีแย่งของเค้ากินเฉยเลย มันน่าโมโหป่ะล่ะ หึ้ย! ถึงเค้าจะผอมแต่เค้าก็กินจุน่ะ ไอ้หน้าเป็ดนั่น หึยๆๆๆ คราวหลังพ่อจะวางยาถ่ายในข้าวคอยดู!

 

“เอ่อ...คุณเรวินครับ หัวหน้าเป็นอะไรหรอ?”วิลล์หนึ่งในลูกหน่วยเอ่ยถามชินเรที่ดูท่าจะได้ตำแหน่งรองหัวหน้าไปแล้วอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

“คงจะทำข้าวเช้าให้คุณแอมเบอร์แล้วคุณแอมเบอร์ไม่ยอมทานแต่มาแย่งที่ลีดห่อมาทานที่หน่วยไปล่ะทั้งครับ”ชินเรตอบยิ้มๆ จากที่อีกฝ่ายโวยวายใส่เขานั่นก็พอจะจับใจความได้อยู่หรอก

 

                พอได้คำตอบที่ต้องการแล้ววิลล์ก็เขยิบเก้าอี้ที่ไถๆมากลับไปที่โต๊ะตัวเองพลางส่งข่าวไปยังคนอื่นๆให้เข้าใจอาการแปลกของหัวหน้าหน่วย

 

“เอ่อ..ว่าแต่ลีดครับ เห็นเมื่อวานโทร.มาบอกว่าวันนี้เราจะไปดักจับคนร้ายคดีอลิซหมวกแดงกัน สรุปคือยังไงครับ แล้วเราจะเอาใครไปบ้าง”ชินเรเข้าไปกระซิบกับเด็กหนุ่ม การที่คาราเมลโทร.บอกเขาเป็นการส่วนตัวไม่เปิดประชุมทั้งๆที่เมื่อวานเป็นวันธรรมดาแปลว่าต้องเป็นความลับ

 

“เดี๋ยวชินเรอยู่ดูแลทุกคนแทนผมที่นี่แหละครับ เรามีอีกคดีที่ต้องทำนี่ครับ เบสเซลที่ว่าน่าจะช่วยได้ก็ดันหายหัวไปไหนไม่รู้ เพราะงั้นฝากคุณดูแลงานที่เหลือด้วย ทางฝั่งคดีอลิซพวกแอมเบอร์เข้ามาทำงานกันอย่างเต็มตัวโดยไม่ถามความคิดเห็นผมสักคำแล้ว ที่โทร.มาบอกเรื่องงานก็แค่อยากให้คลายความกังวลและทำงานอื่นๆได้ดีน่ะครับ”เด็กหนุ่มอธิบายพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆบนใบหน้า

 

“ไม่ให้ผมไปด้วยจะดีหรอครับลีด ยังไงก็อันตรายนะครับ”ชินเรพยายามต่อรองด้วยความเป็นห่วง

 

“ฮ่ะฮ่า ไม่ต้องกลัวน่า ยังไงก็มีพวกแอมเบอร์อยู่ตั้งสามคน อีกอย่างผมก็ดูแลตัวเองได้ ชินเรไม่ต้องกังวลหรอกครับจะกลับมาให้ครบทั้งสามสิบสอง จะแถมสามสิบสามเป็นร้ายให้ด้วยเลยเอ๊า!

 

“ได้ยังงั้นก็ดีสิครับ ระวังตัวด้วยแล้วกันครับลีด ผมเป็นห่วง”ชินเรระบายยิ้มอ่อนๆ

 

“คร้าบบบบ คุณพ่อ”คาราเมลฉีกยิ้มรับอีกฝ่าย ชินเรเองก็ลูบหัวอีกฝ่ายอย่างเอ็นดูไม่ต่างจากคนตรงหน้าเป็นน้องชายเขาเรียกบรรยาการสดชื่นคืนสู่หน่วยพิเศษอีกครั้ง

 

 

 

รถตู้สีขาวแล่นเข้าไปจอดตรงบริเวณที่ทิ้งขยะของเมืองในเวลาหกโมงเย็น ร่างทั้งสี่ค่อยๆถยอยออกจากรถตู้คันโตที่จอดแอบอยู่ คาราเมลขยับตัวเข้าแนบกำแพงก่อนจะชะโงกหัวออกไปดูเมื่อไม่พบใครเขาก็เดินอย่างรวดเร็วไปที่ประตูเหล็กสีแดงที่มีสนิมเกาะอยู่เต็มไปหมด อีกสามคนไม่ได้ทำท่าทางระวังมามากเพราะแน่ใจแล้วไม่มีใครมาเห็นเป็นแน่เมื่อมันลับตาคนเสียขนาดนี้

 

“โห่ ทุกคนครับชวนมีอารมณ์ร่วมกับผมหน่อยเหอะน่า”คาราเมลว่าเซ็งๆก่อนจะผลักประตูสนิทเขรอเข้าไป

 

แกร๊ก

 

“มาช้า เพิ่มค่าทำงาน”

 

“เพิ่มก็เพิ่มดิครับ ไงๆคุณก็เก็บผมไม่ได้อยู่แล้ว”

 

คาราเมลว่าอย่างอารมณ์ไม่ดีเป็นทุนเดิมมาจากที่อีกสามคนไม่เล่นด้วยกับเขา

 

“อุ๊...ว้าว ไอริสสวยนะเนี่ย”

 

โอเชี่ยนเอ่ยทักเด็กสาวที่ยกมีดจ่อหน้าคาราเมลด้วยใบหน้าเซ็งจิต ไอริสหันไปยิ้มรับคำชมก่อนจะเก็บมีดนั้นไว้ที่ต้นขา เด็กสาวอยู่ในชุดกี่เพ้าสั้นแค่พอปิดขาอ่อนแต่มันก็ยาวพอจะซ่อนอาวุธชิ้นเมื่อครู่ได้ ริมฝีบางรูปกระจับถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงสด ขอบตาถูกเน้นด้วยอายไลน์เนอร์จนคมเข้มหน้าหลงใหล เด็กสาวดูโตเกินตัวขึ้นมาทันที

 

“อย่าบอกว่าโอเชี่ยนจะเลี้ยงต้อยนะครับ”เอพริลว่าพลางเบ้หน้า เรียกสีหน้าปุเลียนๆของโอเชี่ยนได้เป็นอย่างดี

 

“ต้อยโหดๆแบบนี้ฉันไม่เอาด้วยคนอ่ะ”

 

ว่าจบก็สะดุ้งกับสายตาของคนที่โดนหาว่าแนต้อยโหดๆก่อนแอมเบอร์จะเอ่ยขัดสถานการณ์ที่กำลังไร้สาระในไม่ช้า

 

“แผนมีอะไรยังไงบ้างว่ามาซะเมล”

 

เด็กสาวยู่หน้าเมื่อแอมเบอร์เปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มราบเรียบที่แลดูไม่เป็นมิตรเท่าที่ควร คาราเมลพยักหน้ารับก่อนหันไปทางเด็กสาว”ช่วยบอกรายละเอียดต่างๆที่ได้มาด้วยครับไอริส”

 

“จากข่าวที่ได้มาผู้หญิงคนนั้นจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลาสามทุ่มเศษ เธอน่าจะหาเหยื่อที่เป็นพนักงานสาวที่แอบขายบริกการอยู่ที่นี่ ล่อเหยื่อมาและลงมือฆ่าทิ้งซะ ที่พวกนักทำนายข่าวมาก็มีเท่านี้แหละ คิดว่าพวกนั้นจะยอมขายข่าวดีๆถูกๆให้ฉันหรือไงกัน?”

 

เด็กสาวแขวะเด็กหนุ่มที่ปลายคำพูดเมื่อเห็นสีหน้าที่แสดงออกมาอย่างดูถูกว่าเธอมีข่าวเพียงเท่านี้ คาราเมลกอดอกพยักหน้าแล้วหันมาทางพวกตนทั้งสามคนที่ยืนอยู่

 

“เราจะให้ไอริสกลายเป็นเหยื่อคนนั้น ให้เธอล่อคนร้ายไปที่มุมอับด้านหลังที่เราจอดรถรออยู่ ป๊ะป๋ากับหม่าม๊าอยู่ในรถ ผมจะอยู่ติดกับริมประตู แอมเบอร์แอบอยู่กำแพงอีกด้านตรงข้ามผม เมื่อคนร้ายมาเราจะบุกจับเป็นสามเหลี่ยม ผม แอมเบอร์ และป๊ะป๋าจะจู่โจมจับคนร้ายพร้อมๆกัน ทางฝั่งด้านหม่าม๊าให้รอแสตนบายอยู่ในรถตู้...กรุณาอย่ามองผมด้วยสายตาที่ยังกับจะฆ่ากันแบบนั้นครับ ผมรู้ว่าครั้งนี้คุณไม่ประมาทแล้วแต่คุณเองยังไม่หายดีผมอยากให้คุณรอเป็นกำลังเสริมมากกว่าเพราะคุณวิเคราะห์สถานะการณ์เป็น เผื่อเหลือเผื่อขาดนะครับ”

 

คาราเมลอธิบายยาว แผนการที่ถูกคิดขึ้นแลดูธรรมดาๆไม่ได้พิเศษอะไรมากมายแต่กลับแลดูช่างลัดกุมยิ่งนัก ความจริงคาราเมลมีแผนการสำรองกันพลาดไว้ในหัวบ้างแล้วแต่ยังไม่บอกแก่พวกแอมเบอร์

 

“แผนนายเรียบไปหรือเปล่าเนี่ย?”ไอริสว่าเมื่อฟังแผนของเด็กหนุ่มจบ

 

“อย่าดุถูกแผนเรียบๆของผมสิครับไอริส คุณเองก็รอดตายมาหลายรอบเพราะไอ้แผนเรียบๆของผมไม่ใช่หรือไงเล่า”

 

เด็กสาวสะอึกไม่กล้าเถียงอะไรต่อเมื่อสิ่งที่อีกฝ่ายบอกมันเป็นความจริงทั้งเพ!

 

“แล้วซ่อนตัวในรถตู้สีขาวนั่นมันจะมิดจริงๆหรอครับคาราเมล ยังไงรถเราก็เป็นสีขาวนะครับถ้ารู้ว่าจะซ่อนตัวแต่แรกผมคงทำเรื่องเอารถสีดำมา”เอพริลถามอย่างไม่แน่ใจ

 

“ไม่ต้องห่วงครับหม่าม๊า สถานที่นี้ผมเช็คแล้วว่าตรงมุมที่เราจอดรถอยู่เป็นมุมอับที่แสงส่องไม่ถึง แถมวันนี้ยังเป็นคืนเดือนมืดพอดี หลังร้านมืดมากเพราะงั้นไม่มีทางที่คนร้ายจะเห็นรถของเรานอกเสียจากว่าแม่นางจะเป็นเอสเปอร์ที่มีพลังการมองเห็นพิเศษ ซึ่งไม่มีใช่ไหมล่ะครับ”

 

เพอริลหยักหน้ารับคำถามของคาราเมล แต่เด็กหนุ่มยังไม่ทันได้พักการตอบคำถามดีแอมเบอร์ก็ถามขึ้นมาอีก

 

“ที่นายพูดว่าเช็คแปลว่านายมาที่นี่ก่อนแล้วใช่ไหมเมล...จะบอกว่ามาเมื่อกลางวันก็ไม่ใช่เพรากลางวันไม่น่าที่จะเช็คแสงได้ เรื่องสถานที่ต่อไปที่คนร้ายจะปรากฏตัวนายก็บอกว่าไอริสเพิ่งบอกเราเมื่อเช้า หรือนายโกหก?”แอมเบอร์หรี่ตามองอีกฝ่าย

 

“เฮ้ย! เปล่านะครับ ผมไม่ได้โกหกคุณเลย ไอริสเพิ่งบอกผมเมื่อเช้าจริงๆว่าคนร้ายจะปรากฏตัวที่ไหน ไม่เชื่อถามเธอดูสิครับ”

 

เมื่อมีการพยักหน้ารับหงึกๆของเด็กสาวทำให้แอมเบอร์คายข้อสงสัยไปหนึ่งข้อ...และเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งข้อ

 

“แล้วนายมาเช็คตอนไหน รู้ได้ยังไงว่าเป็นที่นี่”

 

“อ่ะ..เอ่อ...คือ”

 

“เมล...”

 

“แบบว่า...”

 

“คา-รา-เมล”

 

“ครับๆบอกแล้วๆ อย่าทำเสียงดุใส่สิครับ ผมขวัญอ่อนจะตาย บอกก็ได้ครับ”เด็กหนุ่มหน้าตูมก่อนจะเอยปากบอกไป”ผมคำนวณจากตำแหน่งผู้ตายจากคดีที่แล้วน่ะครับ จากที่แอมเบอร์บอกมาว่าคนร้ายจงใจจะทำเวทย์อันเชิญขึ้นผมก็เลยดูลักษณะการวางจุดของวงเวททย์ซึ่งมันมีทั้งหมดสิบสามจุด พอคำนวณดูโดยไม่รวมศพตาแก่ปากหมานั่นไปก็คิดว่าน่าจะเป็นที่นี่ผมเลยมาสำรวจไม่ล่วงหน้า”

 

“นี่นายรู้สถานที่แต่แรกแล้วงั้นสิ! แล้วนายจะมากินแรงข่าวฉันทำไมเนี่ยห๊า???”ไอริสว่าเสียงสูง มองหน้าคนที่ทำสีหน้าไร้ความสำนึกผิดที่เอาข่าวที่ชาวบ้านได้มาด้วยราคาแสนแพงไปฟรีๆ

 

“ถึงจะรู้ว่าแม่คุณจะปรากฏตัวที่ไหนก็ใช่ว่าผมจะรู้นี่ครับว่าแม่นางจะปรากฏตัววันไหน ข่าวคุณมันจำเป็นจริงๆนี่ครับ”

 

“แล้วเรารู้ลักษณะวงเวทย์ได้ไงน่ะคาร่า?”

 

คาราเมลชะงักไปกับคำถามของโอเชี่ยนที่นานๆจะเปิดปากถามคำถามมีสาระกับเขาสักที แต่ถามทีก็เล่นซะเงียบกริบ

 

“อ่ะ..เอ่อ...เซนเซย์บอกนะครับ เฮ้ย! ผมทิ้งเขาไว้ในรถนี่ ตายและขอตัวไปดูก่อนนะครับ”

 

ว่าจตบเด็กหนุ่มก็วิ่งออกไปทันที ทิ้งไว้แต่สีหน้าสงสัยปนคลืบแคลงของสามหนุ่มและสีหน้าเซ็งๆของหนึ่งสาว

 

+++++++++++++++++++++++50%++++++++++++++

“ได้ยินชัดนะครับไอริส”

 

[อือ ชัดเจนมากค่ะ]

 

เอพริลกรอกเสียงเช็ควิทยุสื่อสารไปสองสามคำก่อนจะผละออกมาจากมัน นัยน์ตาสีดำเสมองเพื่อร่วมงานทั้งสามคนที่ต่างคนต่างทำหน้าที่ในส่วนของตนเอง แอมเบอร์เช็คอาวุธปืนของทุกคนกันผิดพลาด ทั้งยังรวมถึงกุญแจมือที่จะเอาไว้จับคนร้ายด้วย ทางฝั่งโอเชี่ยนก็กำลังเช็คภาพผ่านกล้องวงจรปิดเพื่อความแน่ใจ ทางคาราเมลก็...คาราเมลทำอะไร?

 

“คุณคาราเมลทำอะไรน่ะครับ?”

 

เอพริลเอียงคอมองแผ่นหลังเล็กๆของเด็กหนุ่มที่กำลังก้มลงไปคุ้ยหาอะไรให้กล่องกระดาษ เสียงของชายหนุ่มทำให้อีกสองคนผละจากงานในมือตัวเองมามองเด็กหนุ่มผมสีประหลาด คาราเมลชะงักก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มสดใส..ที่แสนน่ากลัวในสายตาทั้งสามคน

 

“ความจริงมันมีประเด็นที่ผมสงสัยอยู่นิดหน่อยน่ะครับ”เด็กหนุ่มในขณะที่มือยังคงวุ่นอยู่กับของในมือ

 

“อะไรล่ะ?”แอมเบอร์เป็นผู้เปิดปากถาม

 

“ก็...ตอนแรกคนร้ายบอกว่าI am Alice ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นความจริงแล้วคนร้ายเองก็ต้องชื่ออลิซลิครับ แล้วไหงกลายเป็นคุณเชอร์รี่ไปได้เล่านี่”เด็กหนุ่มออกความคิดกึ่งๆบ่นไปในตัว

 

“นี่คาร่า คนร้ายที่ไหนเขาจะบอกชื่อตัวเองออกมากันเล่า อย่ามาสงสัยอะไรแปลกๆน่า”โอเชี่ยนว่าพลางส่ายหัว คาราเมลหยุดมือแล้วเหลือบตามองอีกฝ่าย

 

“ก็คนร้ายที่นี่ไงครับโถ่ ช่างเหอะๆยังไงคดีนี้เราก็ต้องจับอลิซกันอยู่แล้วมาเตรียมทีมให้เข้าเซทดีกว่า”

 

คำพูดของคาราเมลทำให้แต่ละคนเริ่มคิดไม่ตกว่าอีกฝ่ายจะเล่นอะไรแผลงๆอีกหรือเปล่า จากประสบการณ์ที่ได้มาพวกเขาเหล่าหมาป่าทั้งสามแห่งโวคก็ค้นพบว่าคาราเมลเป็นพวกมีความคิดไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาอยู่

 

“หม่าม๊าก้มหัวมาครับ”

 

“อ่ะ..ครับ”

 

เอพริลก้มหัวตามที่อีกฝ่ายบอกอย่างว่าง่าย คาราเมลสวมบางอย่างลงบนหัวอีกฝ่ายก่อนหันไปจัดการกับอีกสองคนที่เหลือ

 

“อะไรอยู่บนหัวผมครับเนี่ย?...”เอพริลหันไปถามเพื่อนทั้งสองคน

 

“อ่ะ..เอิ่ม”โอเชี่ยนมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้ากลั้นขำไม่ยอมพูดออกไปสักทีว่าอะไร

 

“หูแมวน่ะ”

 

“ห๊ะ?”

 

หมาป่าสีน้ำเงินหลุดเสียงหลงพลางมองเพื่อนอีกสองคนอย่างฉงน แอมเบอร์มีหมวกทรงสูงเหมือนหมวกนักมายากลอยู่บนหัว ทางฝั่งของโอเชี่ยนมีหนวดแปลกๆของหนวดอยู่

 

“บนหัวฉันล่ะ?”โอเชี่ยนถามพลางชี้มาที่ตัวเอง

 

“หนวดอะไรสักอย่าง...สองเส้น เหมือนหนวดแมลงสาบ”

 

“โห่หม่าม๊า เรียกซะเสียเลยนะนั่น มันคือหนวดของหนอนผีเสื้อครับผม!

 

คาราเมลตอบเสียงร่า บนหัวยังคงมีหูกระต่ายสีขาวตัดกับเส้นผมสีคาราเมลอยู่ ทั้งสามคนใช้สายตาคาดครั้นสิ่งที่เด็กหนุ่มทำอย่างกดดัน

 

“ฮ่าๆๆ อย่ามองผมแบบนั้นสิครับ ในเมื่อเราจะไปตามจับอลิซเราก็ต้องแต่งตัวเป็นตัวละครในนิทานเรื่องอลิซในดินแดนมหัศจรรย์สิครับ ผมเป็นคุณกระต่ายที่จะพาอลิซไปงานน้ำชา แอมเบอร์เป็นช่างทำหมวก ป๊ะป๋าเป็นหนอนผีเสื้อ หม่าม๊าเป็นแมวเชสเชียร์”

 

“แล้วทำไมฉันอนาจสุดล่ะเนี่ย”โอเชี่ยนว่าอย่างเซ็งๆ แมว กระต่าย คน ดูดีและน่ารักทั้งนั้นแล้วทำไมเขาต้องมาเป็นหนอนผีเสื้อที่ดูน่าเกลียดที่สุดด้วยล่ะเนี่ย!

 

“เอาน่าครับ เดี๋ยวหนอนผีเสื้อก็จะกลายเป็นผีเสื้อสวยๆน่าครับ อย่าน้อยใจนะครับ เนาะๆ”

 

คาราเมลใช้มือตะกุยแขนโอเชี่ยนเป็นเชิงง้ออีกฝ่ายพลางส่งสายตาปิ๊งๆที่ทำให้คุณหมาป่าสีแดงโกธรไม่ลงกันเลยทีเดียว

 

[เลิกเล่นกันก่อนได้ไหมคะ?]

 

เสียงไอริสที่ผ่านปลายสายมาทำให้ทั้งหมดชะงัก คาราเมลเดินเข้าไปคว้าไมโคโฟนมาจ่อปากแล้วตอบกลับไป

 

“ยุ่งน่าครับ มีอะไรให้ทำก็ทำๆไปสิครับไอริสนี่แหม...”

 

[นี่พ่อคุณ! แน่จริงมาทำเองเลยไหมยะ?]

 

“อย่ามางั้นงี้นะครับไอริส สวัสดิภาพของคุณอยู่ใรมือผม มีอะไรจะติดต่อไป บายครับ”

 

[เฮ้..]

 

เด็กหนุ่มไม่รอฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรต่อเขารีบชิ่งตัดสายก่อน คาราเมลถอนหายใจแล้วหันไปมองยังเพื่อนทั้งสามก่อนจะร้องห้ามออกมาแทบไม่ทัน

 

“ห้ามถอดนะครับ!

 

แอมเบอร์ชะงักตามเสียงก่อนจะทำเป็นไม่สนใจ

 

“คุณนี่เป็นเด็กสามขวบหรืองันครับยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุเนี่ย ผมบอกว่าอย่าถอดก็อย่าถอดสิเอ๊ะ!

 

คาราเมลเดินเข้าไปตีมือแอมเบอร์เหมือนพ่อดูมือลูกเล็กๆที่กำลังซนพลางแย่งหมวกในมืออีกฝ่ายมาถือไว้แล้วใส่ลงไปบนหัวของคนที่สูงกว่าตนพอควร

 

“ห้ามถอด ห้ามจับ ห้ามหาย ห้ามทำหล่นอ ใครไม่ทำตามจะให้เซนเซย์งับเป้าใหศูนย์พันธุ์เลย!

 

คุณหมาป่าสีขาวออกปากขู่ด้วยใบหน้า(ที่คิดว่า)ดุ โอเชียนปรายหางตามองคาราเมลแล้วเบ้หน้ากุมเป้าตัวเองด้วยความหวาดเสียว ดีที่เขาไม่ได้แตะต้องของบนหัวเลยสักนิด ไม่รู้ว่าทำไมแอมเบอร์ถึงยอมทำตามทั้งๆที่ไม่ชอบใจเท่าไหร่นักแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เจ้าหมวกสีดำทรงสูงถึงยังอยู่บนหัวเขาอย่างปลอดภัย

 

“เฮ้ย! มาดูนี่ดิ”โอเชี่ยนที่เป็นบุคคลผู้ไม่ได้พยายามจะถอดของที่อยู่บนหัวออกชี้ไปที่จอภาพหนึ่งในเก้าจอที่แสดงอยู่ ทุกคนจึงเปลี่ยนประเด็นความสนใจไปที่หน้าจอ

 

“อะไร?”แอมเบอร์ถามเสียงเรียบเพราะมองภาพไม่ค่อยชัดเนื่องจากโดนเอพริลและคาราเมลเบียดไปอยู่ด้านหลัง

 

“เชอร์รี่อ่ะ”

 

พอได้ยินแบบนั้นแอมเบอร์ก็ไม่รอช้ายกมือขึ้นจับหัวคาราเมลแล้วดึงออกจากจากตรงนั้น นัยน์ตาสีสวยจ้องไปที่หน้าจอโดยไม่สนใจเสียงคาราเมลที่กำลังโวยวายอยู่ด้านหลังแม้แต่น้อย

 

“วันนี้เธอดูแต่งตัวเรียบร้อยแปลกๆหรือเปล่า?”

 

แอมเบอร์มองหญิงสาวในหน้าจอที่อยู่ในเสื้อไหม้พรมสีขาวตัวใหญ่กับกางเกงผ้าเนื้อมันสีดำขายาวมองดูเรียบร้อยกว่าที่เขาเคยเจอเป็นไหนๆ

 

“ปกติคุณเชอร์รี่ก็แต่งตัวแบบนี้สลับกับแบบเซ็กซี่นะครับ เหมือนเป็นคนจำพวกสองแนว”เอพริลตอบ

 

“แหม...รู้ละเอียดจังเลยนะ”โอเชี่ยนแซว

 

“อ้าว ทำไมล่ะครับ เชอร์รี่เป็นเลขาของผมนะครับ ไม่รู้สิเรียกว่าแปลก”เอพริลมุ่ยหน้าตอบ ทางโอ เชี่ยนก็เบ้หน้าร้องเหรอซ้ำๆ

 

“อย่าเพิ่งมาหึงอะไรกันตอนนี้ได้ไหม”

 

แอมเบอร์ว่าเสียงดุเป็นเหตุให้มีคนโวยวายใส่เขาเพิ่มขึ้นอีกสองคนแต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างใด เขามองที่หน้าจออย่างแนวแน่เหมือนคิดอะไรบางอย่าง

 

“หลุดกล้องไปแล้ว”

 

แอมเบอร์ถอยหน้าออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะกรอกเสียงใส่ไมโคโฟน

 

“พวกเราเห็นเชอร์รี่แล้ว เธอใส่เสื้อไหม้พรมสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำ พยายามมองหาแล้วเข้าไปคุยด้วย”

 

ไอริสตอบรับคำสั่งอีกฝ่ายมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเท่าไหร่ที่แอมเบอร์สั่งตนก่อนจะตัดการติดต่อไป

 

“อ๊ะ! โพล่ออกมาแล้วครับ...แต่ว่า...”

 

“อะไร?”

 

อีกสามคนเดินเข้าไปฝั่งหน้าจอที่คาราเมลมองอยู่ บนหน้าจอฉายภาพหญิงสาวในชุดเดสเกาะอกสีแดงสดแสนเซ็กซี่ เรียวปากทาสีแดงเข้มเพิ่มความเซ็กซี่เป็นอีกเท่าตัว

 

“ชุดกับสีผมเปลี่ยนไป??”โอเชี่ยนว่าพลางมองหน้าคนอื่นเป็นเชิงถามว่าเขาเห็นผิดหรือเปล่า

 

“จะว่าไป...เชอร์รี่เปลี่ยนสีผมไปแล้วนี่ครับ โถ่เอ๊ย! ผมลืมสนิท สงสัยเมื่อครู่คงแค่คล้ายๆกันน่ะครับ ติดต่อไปบอกคุณไอริสใหม่เลย”

 

ชายหนุ่มหันไปสั่งแอมเบอร์ คุณหมาป่าหน้าตายก็พยักหน้ารับพลางกรอกเสียงใส่ไมโคโฟน สิ่งที่ได้กลับมานอกจากจะเป็นการตอบรับคำสั่งแล้วยังตามมาด้วยเสียงบ่นของความไม่พอใจจากเด็กสาววัยสิบห้าด้วย

 

[โถ่เอ๊ย! ฉันจะถึงตัวผู้หญิงคนที่ว่าอยู่แล้วเชียว สรุปคุณมองผิดสินะ ให้ตายสิเสียเวลาชะมัด!]

 

ว่าจบคุณเธอก็ตัดสายไปทันที ทิ้งให้แอมเบอร์สงสัยว่าแม่คุณไปกินรังแตนมาจากไหน

 

“ปกติเป็นแบบนี้หรอ?”แอมเบอร์หันไปถามคุณแฟนเก่าที่ทำหน้าเครียดเหมือนคิดอะไรอยู่

 

คาราเมลเงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้าเหวอๆ แอมเบอร์จึงถามคำถามเดิมแล้วเพยิดหน้าไปยังจอภาพที่จับภาพไอริสอยู่

 

“ก็ไม่นะครับ แต่สงสัยคงจะเพราะว่าต้องมาทำงานที่ไม่ไดเงินมั้งครับ แถมชวดเงินค่าจ้างในส่วนที่ควรจะได้ไปอีก”คาราเมลยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจ

 

“คุณไอริสเข้าไปถึงตัวเชอร์รี่แล้วครับ”เอพริลเอ่ยเตือนสติทุกคนให้เข้าที่เข้าทาง

 

โอเชี่ยนนั่งประจำตำแหน่งตรงหน้าจอข้างๆเอพริล คาราเมลกับแอมเบอร์นั่งอยู่ใกล้กับประตูรถเพื่อเตรียมตัวลงไปประจำจุดที่ถูกวางเอาไว้

 

“งานเลี้ยงละเลงเลือดใกล้จบแล้วสินะ”

 

 

หลังจากหาเป้าหมายตามที่แอมเบอร์บอกลักษณะได้เด็กสาวก็ปรับลมหายใจเพื่อลบล้างความหงุดหงิดออกแล้วเขาไปตีสนิทกับเชอร์รี่อย่างง่ายดาย เด็กสาวทำทีท่าเป็นหญิงสาวที่เหน็ดเหนื่อยจากงานและมาเที่ยวปลดปล่อยความเครียดที่บาร์แห่งนี้ ด้วยความสามารถที่ฝึกให้ไอริสสามารถดื่มเหล้าที่เชอร์รี่สั่งมาเลี้ยงหลังจากที่เธอแกล้งเล่าเรื่องเท็จจนน่าสงสารได้อย่างไม่เมาแม้จะปาเข้าไปสิบแก้วแล้วก็ตาม แต่เด็กสาวต้องแกล้งทำเป็นเมาแล้วพร่ำเพ้อออกไป ไอริสแกล้งเล่าว่าตนทำอาชีพอะไรด้วยใบหน้าที่เหมือนมึนเมา แน่นอนว่าเธอบยอกว่าว่าเธอทำอาชีพที่เป็นเป้าหมาย แม้จะพยายามตีบทแตกอยู่แต่เด็กสาวก็คอยสังเกตสีหน้าและท่าทางของหญิงสาวชุดแดงเป็นระยะๆ แน่นอนว่าเธอมีปฏิกิริยากับอาชีพของบไอริส ไม่ใช่ความสงสาร แต่เป็นความเครียดแค้นที่ไอริสสัมผัสได้

 

“นี่...ซาร่าจ๊ะ เธอเมาแล้วนะ”เชอร์รี่เรียกชื่อปลอมของไอริสด้วยน้ำเสียงแสร้งเป็นห่วง

 

“ม่าย...ซาร่าไม่เมา! พี่เชอร์รี่คิดไปเอง”

 

ไอริสแกล้งทำเสียงยานครางเหมือนคนที่เมาได้ที่ ใบหน้าที่แดงเป็นฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เธอตีบทแตกกระจุย

 

“พี่ว่าพี่พาเราไปพักดีกว่าไหม?”

 

“พี่จาพาซาร่าปายหนาย...ปายสิ แค่ม่ายต้องเจออ้ายคนสาระเลวนั่นก็พอ!

 

ไอริสพลิกอารมณ์ตัวเองไปมาเพื่อความสมจริง เชอร์รี่ยิ้มมุมปากด้วยความที่คิดว่าเหยื่อกำลังจะเสร็จตนเองโดยไม่รู้เลยว่าคนที่เป็นเหยื่อที่เธอมากกว่า

 

 

“เดินดีๆสิจ๊ะ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว”

 

ฝั่งเชอร์รี่เองก็นับว่าเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยม ยังคงีบทแตกเสียจนคาราเมลที่ซ่อนตัวอยู่รู้สึกชมเธอจากใจ

 

“ถึง..ถึงหนายอ่าค้า”

 

“ถึงนรกไงจ๊ะ”

 

เชอร์รี่ปล่อยเด็กสาวลงกับพื้นด้วยความเข้าใจว่าอีกฝ่ายหมดสะภาพไปแล้ว มบหน้าสวยแสดงออกมาซึ่งความขยะแขยงเต็มที่ มีดเล่มบางถูกหยิบออกมาจกาที่ซ่อนที่ไม่สามารถระบุได้ว่าส่วนไหน มือเรียวสวยพลิกให้ไอริสที่แกล้งหลับนอนหงาย เพื่อความไม่ประมาณมองซ้ายมองขวาด้วยความระวัง ตรงหน้ามีเพียงความมืด ดานหลังเป็นแสงสลัวๆของไฟหลังร้านที่ติดๆดับ มีดสีเงินวาวยกขึ้นเมื่อพบว่าปลอดภัย

 

“ขอบใจสำหรับการเป็นส่วนหนึ่งของฉัน นังโสโรก!

 

หมับ!

 

“เธอเองก็โสโครกเหมือนกันล่ะน่า!

 

เด็กสาวที่แกล้งหลับจับข้อมืออีกฝ่ายได้ก่อนมีดเล่มบางจะปักเข้ากับหัวใจเธอได้อย่างเฉียดฉิว ปลายมีดจ่ออยู่ที่หน้าอกข้างซ้ายในระยะประชิด สองมือยื้อยุดกันอยู่พักใหญ่ดก่อนไอริสจะตะโกนออกมาอย่างเหลืออด

 

“ออกมากันสักทีสิอีตาบ้า! จะรอฉันตายก่อนหรือไง!

 

ด้ยความตกใจไม่รู้ว่าอีกฝ่ายแกล้งขู่หรืออะไรเชอร์รี่รีบชักมือกลับพลางจะลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวหนี

 

“ผมก็นึกว่าไอริสจะจับคนร้ายให้ซะอีก”คาราเมลกระโดดออกมาจากที่ซ่อนว่าด้วยน้ำเสียงทะเล้น หูกระต่ายบนหัวสร้างความหงุดหงิดและกวนใจเชอร์รี่ได้มากเกินจำเป็น

 

หญิงสาวกัดริมฝีปากเมื่อเสียรู้ ดวงตาสวยสอดส่ายมองหาทางหนีทีไร่ก่อนจะตัดสินใจจะพุ่งไปทางด้านข้างของคาราเมล

 

ปัง!

 

เสียงกระสุนปืนหนึ่งนัดหนึ่งนัดดังขึ้นพร้อมแอมเบอร์ที่เดินออกมาจากที่ซ่อน มือหนึ่งจับหมวกทรงสูงให้อยู่บนหัว อีกมือเล็งปืนไปที่หญิงสาวด้วยใบหน้านิ่งเรียบจริงจัง

 

“แหม...ออกมาซะเท่เลยนะครับ”คาราเมลออกปากแซวก่อนจะควักปืนที่เหน็บไว้ด้านหลังออกมาเล็งที่หญิงสาวบ้างเมื่ออีกฝ่ายคิดจะฝ่ามาทางเขาที่ไม่มีอาวุธ

 

“ยอมแพ้เถอะครับผมว่า เราไม่ได้มากันแค่นี้นะ”

 

สิ้นเสียงของคาราเมลเสียงติดเครื่องยนต์ก็ดังขึ้นพร้อมกับไฟหน้ารถที่สาดออกมา แสงสว่างที่กระทบกำแพงทำให้ความสว่างกระจายตัว หญิงสาวลดมือลงจากการปรับสายตาพบเข้ากับโอเชี่ยน(ที่มีหนวดหนอน)ที่นั่งยองๆอยู่บนหลังคารถ และที่สำคัญคนขับรถที่แสนคุ้นหน้าคุ้นตา

 

“สวสัสดีตอนดึกครับเชอร์รี่”เอพริลว่าพลางยิ้มอ่อนๆให้หญิงสาวบนหัวเขาเองก็ยังมีหูแมวอยู่

 

“อย่ามามารยาทดีกับคนที่เคยฆ่านายได้ไหม?”

 

โอเชี่ยนว่าด้วยน้ำเสียงทีจริงทีเล่นพลางกระโดดลงมาจากหลังคารถตู้ ปืนสีดำจ่อไปทางฆาตกรสาวเช่นกัน เชอร์รี่หันซ้ายหันขวาก่อนตัดสินใจเสือกมีดไปที่ไอริสที่อยู่ใกล้สุด แต่เด็กสาวแค่ก้าวท้าวเบี่ยงตัวก็หลบการใช้มีดที่ดูมั่วซั่วได้อย่างง่ายดาย มือของเด็กสาวจับเข้าที่ข้อมือของเชอร์รี่ก่อนจะบิดมันจดมีดสีเงินตคกกับพื้นทั้งยังแทบท้ายด้วยการกดร่างบางลงกับพื้นในสภาพนอนหงายอีก

 

“กุญแจมือครับ”

 

ไอริสยกมือรับกุญแจมือสีเงินก่อนจะใส่มันเข้ากับข้อมือทั้งสองข้างของหญิงสาว เชอร์รี่พยายามจะดิ้นให้หลุดจากกุญแจมือ สายตามองทุกคนในบริเวณนั้นอย่างคลั่งแค้น

 

“พวกแกหลอกฉัน!

 

“เขาเรียกว่า...แผนซ้อนแผน ให้ในแผนนั้นมีแผนครับผม!”คาราเมลว่าเสียงร่าพลางมองโอเชี่ยนกับแอมเบอร์ที่ช่วยกันลากตัวหญิงสาวขึ้นรถอย่างทุลักทุเล เพราะหญิงสาวพยายามดิ้นอย่างเต็มที่

 

 

“ถามจริงๆเหอะครับว่าทำไปทำไม?”

 

คาราเมลท้าวคางเอ่ยปากถามกับเชอรณ่ที่ถูกขนาบข้างด้วยโอเชี่ยน(กับหนวดหนอน)และแอมเบอร์(กับหมวกทรงสูง) หญิงสาวมองคาราเมลที่นั่งตรงข้ามคู่กับไอริสก่อนจะเบนหน้าหนี

 

“ไม่ตอบก็ไม่เป็นไรครับ ยังไงๆคุณก็ต้องให้การกับเจ้าหน้าที่สืบสวนอยู่แล้ว”แอมเบอร์ว่าเสียงเรียบพลางดันปีกหมวกที่บังสายตาขึ้น

 

“หึ...”

 

“?”

 

ทั้งห้าคนเลิกคิ้วเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของเชอร์รี่

 

“หึหึหึ ฮ่ะ ฮ่าๆๆๆๆ”

 

“มีอะไรน่าขำ?”คาราเมลเลิกคิ้ว

 

“มุกคนร้ายคลั่งหัวเราะล่ะมั้ง สงสัยยายป้านี้จะดูหนังไม่ก็อ่านนิยายมากไป หรือป้าจะติดการ์ตูนน่ะหื้ม?”

 

ไอริสว่าพลางมองเชอร์รี่ที่ขำไม่หยุด หล่อนหัวเราะราวกับมีเรื่องตลกมากมายเกินขึ้นใกล้ตัว

 

“ให้การกับเจ้าหน้าที่สอบสวนเหรอท ฮ่าๆๆ จะทำได้แน่เหรอ!

 

พริบตาเดียวที่ต่างคนต่างลืมระวังตัว เชอร์รี่พุ่งตัวเข้าหาไอริสพร้อมมีดอีกเล่มในมือที่ติดกุณแจ คาราเมลที่ประสาทสัมผัสไวรีบชะชากแขนไอริสเพิ่อให้อีกฝ่ายเข้าหาตัวทำให้มีดเลยไปปักเบาะคนขับที่เอพริล(ที่มีหูแมว)นั่งอยู่ โชคดีที่เบาะนั้นหนาพอทำให้เอพริลแค่โดนปลายมีดทิ่มเท่านั้น

 

“บ้าอะไรเนี่ย! เอพริลหยุดรถ”แอมเบอร์สั่งอย่างหัวเสียพลางยกปืนขึ้นมาเล็งหญิงสาว

 

“หึหึหึ”

 

เชอร์รี่หัวเราะในลำคออย่างน่าขนลุก เธอไม่คิดแม้แต่จะดึงมีดที่ปักอยู่กับเคบขับออกด้วยซ้ำ

 

“หยุดรถ...จะดีเหรอ...”

 

“อะไร?”

 

คาราเมลมองหน้าอีกฝ่ายอย่างระวังตัว เขาเอาตัวมาบังไอริสเอาไว้แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ต้องการก็ตาม เอพริลเองยังคงไม่ผ่อนคันเร่งเพราไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร

 

“ก็ถ้ารถคันนี้วิ่งต่ำกว่าร้อยยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงเมื่อไหร่....”

 

“...มันจะระเบิดไงล่ะ!!!!

.

 

.

 

.

 

แต่ความจริงก็มีในบางครา

 

ถึงเวลาที่พ่ายแพ้สิ้นรูปไป

 

.

.

.

 

++++++++++++++++++++++120++++++++++++++++++++++++

ฮุๆ คิดว่าบทหน้าก็คงจะเป็นบทสุดท้ายแล้งครับ(คิดว่านะ) สำหรับขอ
ขวัญส่งท้ายอาจจะเป็นบทสัมภาษณ์ของหนุ่มทั้ง4คน ใครอยากถามอะไรสามารถทิ้งคำถามไว้ได้นะแคปผม!
อาจจะ...ชอบสาวแบบไหน มีใครเป็นแรงบันดาลใจ หรือ...ถ้าเลือกได้จะเป็นแฟนใครในกลุ่ม ฮุๆ ตามสบายครับ
+ของกรี๊ดดดดดดด ได้ป่ะครับ จะถามนายแล้วใครกดโหวต100perให้ผม แบบว่ากรี๊ดบ้านแตกมากดไว้ตอนไหนเนี่ยพ่อคุณ แม่คุณ น่ารักจริงๆเลยเชียว><


  Minor!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #193 เด็กแว่นสีชมพู (@whitebaby) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2556 / 20:11
    อยากได้ตอนอดีตของคาราเมลอ่ะ พลีสสสส
    #193
    0
  2. วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 13:37
    ง่ะนี่มัน!!! GTA (แก่ไปแล้วหล่อน!!!//กระทืบ)
    #113
    0
  3. #109 kalio (@renessime) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 17:08
    อยากอ่านต่อๆๆ
    #109
    0
  4. วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 10:33
    เนียนเปลี่ยนเรื่องเชียวนะคาร่าจัง- -'''
    #108
    0
  5. #107 Night (@fah2541) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2556 / 23:11
    อยากรู้เรื่องคาราเมลกับหนุมปริศนาอ่ะค่ะ ถ้าเป็นไปได้มีตอนย้อนอดีตกับตอนที่คาร่าไปกับหนุ่มคนนั้นด้วยก็ดี
    #107
    0