Little Sheep or Werewolf แกะตัวนั้นที่มันเป็นหมาป่า

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 24,296 Views

  • 485 Comments

  • 1,072 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    34

    Overall
    24,296

ตอนที่ 22 : Chapter#18+::[ลูกแกะตัวผู้กะเพื่อนลูกแกะตัวเมีย]::+{120%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 904
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 ก.ย. 56

:)  Shalunla

Chapter#18

ลูกแกะตัวผู้กะเพื่อนลูกแกะตัวเมีย

.

.

.

ยามหนึ่งยามใดพี่แกะใหญ่คิดแล้วโคตรสงสัย

จำเป็นไหมที่ผู้หญิงนั้นอ่อนหวานเสมอๆ

.

 

.

.

                หมาป่าทั้งสี่แห่งหน่วยโวคเขต4ยืนเรียงหน้ากระดานมองดูศพที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวที่อยู่ชั้นร่างของบ้านหลังใหญ่ที่เรียกได้อีกนัยหนึ่งว่าคฤหาสน์ นัยน์ตาทั้งสี่คู่มองอดีตบุคคลที่มีชีวิตด้วยความรู้สึกไม่ต่างกันคือใจหาย แม้จะไม่ได้ผูกพันแต่เพราะเพิ่งเจอกันในไม่นานมานี้ทำให้รู้สึกใจหายไปไมน้อยเมื่อร่างที่อยู่ตรงหน้า ที่เคยเอ่ยปากหมาๆได้ไร้วิญญาณเสียแล้ว

 

“แล้วได้ตรวจสภาพที่เกิดเหตุหรือยัง?”แอมเบอร์หันไปถามโวคชั้นผู้น้อยฝ่ายพิสูจน์หลักฐานที่เดินไปเดินมาในชุดสีขาว

 

“ครับ พวกผมขึ้นไปตรวจสอบมาแล้วครับ ทั้งยังพยายามรักษาให้สภาพที่เกิดเหตุคงเดิมที่สุดด้วย ถ้ายังไงจะขึ้นไปดูไหมครับ?”

 

                แอมเบอร์หันไปมองหน้าทั้งสามคนเพื่อของความเห็นก่อนจะหันมาพยักหน้ารับกับฝ่ายพิสูจน์หลักฐาน ชายผู้นั้นจึงเดินนำทั้งหมดไปยังชั้นสองในส่วนของที่เกิดเหตุซึ่งเป็นห้องที่อยู่ลึกพอควร

 

“ห้องนี่แหละครับที่เราพศพคุณกิล”

 

                เนื่องด้วยผู้ตายนั้นเป็นโวคระดับหัวหน้าซึ่งมีหลายคนเชื่อถือว่ามีพลังพิเศษที่เก่งกล้า การที่โดยสังหารแบบนี้ย่อมเกิดข้อสันนิษฐานว่าต้องเป็นฝีมือเอสเปอร์อาชญากรแน่ อีกทั้งด้วยที่เป็นคนใหญ่คนโตของหน่วยทำให้หน่วยโวคเข้ามารับหน้าที่ดูแลงานทั้งหมดทำให้ไม่มีตำรวจธรรมดามาเพ่นพ่านแม้แต่คนเดียว

 

“ห้องนอนเลยเหรอ?”โอเชี่ยนพึมพัมเมื่อเห็นสภาพห้อง

 

                ภายในห้องนอนที่มีขนาดใหญ่โตเกินความจำเป็น สเปสีขาวถูกฉีดเพื่อแสดงที่อยู่เก่าของศพไว้ตรงบริเวรริมกำแพงด้านประตู ลักษณะรูปแบบของเส้นที่ขีดทำให้ทั้งสี่คนเดาว่าผู้ตายน่าจะตายในลักษณะที่หลังพิงกำแพงอยู่ ตรงข้ามกำผู้ตายเป็นหน้าต่างบานใหญ่ที่ถูกเปิดออกจนกว้าง ผ้าม่านสีขาวไม่ได้พริ้วตามแรงลมเพราะหนักน้ำฝนที่กักเก็บมาจากเมื่อคืน บริเวณพื้นด้านล่างหน้าต่างเต็มไปด้วยรอยเท้าที่แสดงถึงการก้าวบุกรุกเข้ามา แม้จะดูเลือนรางสักนิดจากน้ำฝนที่เทสาดเข้ามาเมื่อคืนหลังจากที่กิลเสียชีวิต แต่ที่ทุกคนมั่นใจคือมันมีเพียงรอยเท้าที่ก้าวเข้ามาสิ้นสุดที่หน้าศพแต่ไม่มีรอยเท้าก้าวออกไปเลย

 

“มองจากสภาพ...คนร้ายน่าจะน่ากลัวพอตัวนะครับ”คาราเมลว่าขึ้นเรียบๆ

 

“ทำมถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ?”เอพริลถามอย่างงุนงง จากสภาพตรงหน้าเขายังมองไม่ออกเลย

 

“ผมแค่เดาน่ะครับ การตายทั้งๆที่พิงกำแพงมันดูแปลกไปหน่อย ถ้าจะบอกว่าต่อสู้จนถูกดันมาชิดกำแพง แต่นอกจากรอยแผลที่คอแล้วที่อื่นก็ไม่มีแผลเลยนะครับ หรือบางที่เขาอาจะสะดุดล้มจนถอยหลังมาชิดกำแพงด้วยซ้ำ คุณคนโน่นเขาบอกกับผมมานี่ครับว่ามีรอยช้ำใหญ่ๆที่ก้นด้วย”

 

                คาราเมลว่าเสียงเรียบแล้วชี้ไปที่บยุคคลที่กล่าวถึงซึ่งอยู่นอกห้องก่อนจะหันมาลูบคางอย่างพิจารณา

 

“ความจริงเรื่องพวกนี้มันก็ไม่เกี่ยวกับเราเท่าไหร่ และไม่มีเหตุผลจำเป็นที่เราต้องมาวิเคราะห์อะไรให้ปวดหัวเพราะมันเป็นเรื่องของฝ่ายสืบสวน”แอมเบอร์ว่าด้วยเสียงที่ไร้อารมณ์ความเศร้าหรือสลดที่เพื่อนร่วมงานที่อายุมากกว่าเขาเท่าตัวตายไป

 

“ใช่...ฉันเห็นด้วยกับแอมเบอร์ เว้นเสียแต่ถ้าวิธีการฆ่ามันไม่โหดเหี้ยมแบบคุ้นเคย”โอเชี่ยนว่าแล้วลูบคางซึ่งทุกคนเข้าใจดีว่าหมาป่าแดงสื่อถึงอะไร

 

“แปลกนะครับที่คราวนี้ผู้ตายเป็นผู้ชาย แถมยังบุกมาฆ่าถึงบ้านด้วย”เอพริลว่าเรียบๆก่อนเดินดูสถานที่ราวกับเด็กน้อยที่ทัศนศึกษาตามโรงเรียนพามา

 

“ก็ไม่รู้สิครับ ผมมั่นใจแค่ครึ่งเดียวว่าเป็นคนร้ายคนเดียวกัน เพราะมีความเป็นไปได้ว่าคุณกิลอาจจะมีส่วนร่วมกับงานพรรค์นั้น และอาจถูกหมายตาเอาไว้แต่แรก ความจริงถ้าเราไม่ได้มีข้อมูลในส่วนที่พวกอาจารย์กับลูนอสให้มาบางทีผมก็จะแบ่งข้อสันนิษฐานเป็นสามข้อ”คาราเมลว่าก่อนหันไปชูนิ้วสามนิ้วแก่เพื่อนรุ่นพี่ทั้งสามที่มองเขาอย่างสนใจ

 

“หนึ่ง...คนร้ายมีความแค้นกับโสเภณีโดยตรง อาจจะเคยโดนโสเภณีแย่งสามีไปอะไรแนวนั้นและคุณกิลอาจจะไปเกี่ยวกับงานแบบนั้น สอง...การฆ่าเพื่อหลอกล่อ คือการทำทีว่าเป็นฆาตกรต่อเนื่องให้เหมือนว่าเจาะกลุ่มเป้าหมายไปที่โสเภณีทั้งที่ความจริงวางแผนว่าจะฆ่าคุณกิลโดยเฉพาะแต่กลับเอาหญิงสาวพวกนั้นมาเป็นเหยื่อล่อให้คุณกิลรวมทั้วคนอื่นๆไม่ระวังตัว และสาม...อาจจะเป็นCopy cat(การลอกสูตรการฆ่า หรือการฆ่าเลียนแบบฆาตกรตัวจริง) มีความเป็นไปได้เล็กน้อยที่คนร้ายคดีนี้เห็นข่าวแล้วทำการเลียนแบบ อาจจะเป็นความบังเอิญที่เป็นคุณกิล หรือตั้งใจฆ่าโดยเลียนแบบแล้ววโยนความผิดก็ได้ทั้งนั้น”

 

“เก่งนี่คาร่า”โอเชี่ยนชมจากใจจริง ทั้งยังทึ่งในตัวอีกฝ่ายด้วย

 

 

“แต่ที่เราควรแน่ใจคือคนร้ายต้อมีฝีมือพอควร เพราะอย่างน้อยๆก็ฆ่าคุณกิลได้”เอพริลว่าบ้าง สายตามองสำรวจรอบห้องหวังจะเจอหลักฐานดีสักชิ้นแต่ก็ต้องผิดหวัง

 

“แต่ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องเร่งทำงานของเราให้เสร็จก่อน พวกเราคงไม่มีความสามารถพอที่จะทำสองคดีพร้อมกัน”

 

                ชายผมแพตตินั่มบอด์นเบนสายตาไปทางเด็กหนุ่มที่ก้มหน้าขวมดคิ้วอยู่”นายจะเอาไงคาราเมล เรื่องบคดีอลิซหมวกแดง?”

 

“คววามจริงเรื่องนี้ผมวางแผนตั้งแต่ออกจากที่ประชุมแล้วล่ะครับ คิดไปคิดมาเราคงต้องใช้แผนล่อคนร้ายออกมา แต่ที่แน่ๆเราคงไม่เอาใครในพวกเราไปเสี่ยงแล้วเพราะผมก็ไม่อยากให้หม่าหม๊าเสี่ยงอีก ผมจะลงสนามเองทุกคนคงไม่ให้ และถ้าจะให้ป๊ะป๋ากับแอมเบอร์แต่งหญิงมันก็...ดูจะเป็นหญิงสาวที่สูงเกินไป งานนี้เราต้องหาคนรับบทโสเภณีที่แนบเนียบ...”

“พูดแบบนี้แปลว่านายมีคนรู้จักที่ทำงานให้ได้”

 

“จะบอกว่าคนรู้จักก็ไม่เชิง น่าจะเพื่อนร่วมงานเก่าหรือลูกศิษย์หรือ...อ่า...แฟนเก่าอะไรประมาณนั้น”

 

“ห๊ะ?!

 

                ทั้งสามหลุดเสียงออกมาเมื่อเด็กหนุ่มหลุดคำสุดท้ายออกมา แต่ละคนแสดงควากตะลึงออกมาทางสีหน้าอย่างไม่ปิดบังจนคาราเมลต้องยู่หน้า

 

“ไอ้สีหน้าแบบนั้นมันก็ไรกับครับ?”

 

“ก็ไม่คิดว่าคุณจะเคยมีแฟน”เอพริลบอกตรงๆเรียกสีหน้าแห้งๆของคาราเมลได้เป็นอย่างดี

 

“จะเรียกแฟนเก่าก็อาจไม่ถูกเท่าไหร่ อย่างน้อยๆพวกเราก็แค่เคยเกือบจะได้คบกัน มันเป็นเหตุการณ์ประมาณแบบเธอชอบผมกว่าผมจะชอบเธอ เธอก็เลิกชอบผมไปแล้ว ไอ้เรื่องความรักซับซ้อนแบบนี้ป๊ะป๋าน่าจะเข้าใจนะครับ”ว่าจบก็โบ้ยให้คุณพ่อตัวอย่างเฉย

 

“อ่า...เอ่อ..ก็มั้ง”

 

“งั้นก็รีบไปกันดีกว่าครับ ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเธอจะอยู่บ้านหรือเปล่า แต่จากที่ลูนอสบอกมาเธอว่างตลอดทั้งอาทิตย์แน่ครับ”

 

“ไหนบอกว่านักขายข่าวย้านบ้านหนีไปแล้วไง?”แอมเบอร์ว่าเรียกเรียบ

 

“ผมถามเขาตั้งแต่ตอตนที่เจอกันครั้งล่าสุดแล้วล่ะครับ เขาให้ตารางงานเธอมาทั้งปีซึ่งอัพเดทลล่าสุดแน่นอน”

 

“แปลว่าวางแผนจะใช้งานเธอตั้งแต่แรกแล้วสินะครับ?”

 

“ก็คิดๆไว้นะครับว่าน่าจะมีประโยชน์...ไปกันเลยดีกว่านะครับ ผมกลัวแม่นางจะออกไปเที่ยวเล่นซะก่อน”

 

 

                รถหรูสองคันแล่นมาจอดที่ลานจอดรถสำหรับแขกของคอนโดมิเนี่ยมสุดหรูใจกลางกรุงซึ่งห่างจากที่ทำการโวคหลายกิโลเมตร คาราเมลเงยหน้ามองตึกสูงเฉียดฟ้าตรงหน้าแล้วยิ้มแห้งๆ ปากบ่นพึมพัมเหมือนคนแก่บ่นเด็กซึ่งแอมเบอร์ที่เป็นคนขับรถยังไม่รู้เรื่องเลยว่าอีกฝ่ายบ่นอะไร

 

“ไม่ทราบว่าจะมาติดต่อใครครับ?”เสียงพนักงานรักษาความปลอดภัยเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นพวกคาราเมลเดินมา

 

“อืม...ติดต่อคุณนัวร์ ไอริสครับ”คาราเมลทำหน้าเหมือนนึกชื่ออีกฝ่ายสักครู่ก่อนตอบไป

 

“ไม่ทราบว่าได้นัดคุณไอริสไว้ก่อนหรือเปล่าครับว่าจะมา?”

 

“ไม่ครับ”

 

“งั้นรอสักครู่นะครับ ผมขอติดต่อคุณไอริสก่อน ไม่ทราบว่าชื่ออะไรครับ?”

 

“คาราเมลครับ”

 

“นี่”แอมเบอร์สะกิดแขนคนด้านหน้าแล้วกระซิบถาม”บอกว่าเราเป็นโวคแล้วขอเข้าไปไม่ได้หรือไง ทำไมต้องทำให้ยุ่งยากด้วย”เพราะทั้งสี่เปลี่ยนเครื่องแบบเพื่อง่ายต่อการทำงานแล้วทั้งหมดจึงอยู่ในชุกลำลองสบายๆเท่านั้น

 

“ก็ลองบอกว่าเป็นโวคสิครับ...เขาถึงไม่ให้เข้าไป”

 

                ทั้งสามคนขมวดคิ้วเมื่อได้รับคำตอบของคาราเมลก่อนเด็กหนุ่มจะยิ้มให้แล้วเบนหน้ากลับไปหาพนักงานรักษาความปลอดภัย

 

“คุณไอริสบอกไม่ต้องการพบครับ”

 

“บอกเธอว่าผมสามารถทำเค้กสตอเบอร์ได้ตามที่เธอต้องการถ้าเธอมีวัตถุดิบอยู่ในห้อง”

 

                สี่คนรวมพวกแอมเบอร์เข้าได้วยขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งที่คาราเมลเอ่ยก่อนพนักงานจะกรอดเสียงใส่หูโทรศัพท์ไป“เธอบอกว่าให้ขึ้นได้ครับ ห้อง3017ครับ”

 

                คาราเมลยิ้มแล้วค้อมหัวให้แทนการขอบคุณก่อนจะเดินไปผลักประตูเดินเข้าไปด้านในเพื่อเข้าไปยังลิฟต์ อีกสามคนที่เหลือตามมาด้วยความเงียบเพราะรู้สึกได้ว่างานนี้พวกเขาต้องให้คาราเมลจัดการ

 

“อืม...บอกไว้ก่อนดีว่านะครับว่าถ้าผมไม่ได้ส่งให้พูดหรือให้ตอบอย่าพูดอะไรเลยนะครับ เดี๋ยวเสียแผน”เด็กหนุ่มหันมายิ้มสั่งแล้วขยิบตาให้ทั้งสามเมื่ออยู่หน้าห้องหมายเลข3017

 

                ประตูห้องถูกเคาะเหมือนห้องปกติแทนการใช้ออดที่อยู่ด้านข้าง เด็กหนุ่มเคาะประตูห้องหรูชั้น30เป็นจังหวะคล้ายรหัสลับก่อนจะมีเสียงสัญญาณดังขึ้นแทนการบอกว่าประตูไม่ได้ล็อก

 

“บ๊องชู้ว! หนี่ห่าวมา?”

 

“จะอาภาษาอะไรก็ขอสักภาษาเหอะน่า”

 

                เสียงหวานบ่นด้วยน้ำเสียงเหนือยๆดังมาจากโซตัวสูงที่พนักพิงหันหลังให้กับประตู เด็กหนุ่มเดินเข้าไปก่อนท้าวมือลงบนพนักพิงจากด้านหลังแล้วโน้มตัวลงไป

 

Miss you ,my honey

 

                ฉึก!

I will kill you too ,honey”เสียงหวานตอบกลับ

 

                คาราเมลทำหน้ามุ่ยเหล่ตามองมีดสั้นที่ปิดเฉี่ยวหูเขาขึ้นไปบักกับเพดานอย่างนึกเสียดานความสวยของมัน ร่างบางบนโซฟาใช้มือข้างซ้ายผลักหน้าคนที่โน้มลงมาออกไปทั้งที่ตายังจ้องอยู่ที่แทบเลตในมือก่อนจะปิดมันแล้วยืนขึ้น

 

“มาทงมาทูอะไรเนี่ยครับ ผมบอกว่าคิดถึงคุณแต่คุณบอกจะฆ่าผม มันเหมือนกันตรงไหนเนี่ย?”

 

“ก็นายๆม่รู้หรอกว่าความคิดถึง...คาราเมล? นี่ไม่คิดจะโตขึ้นเลยหรือไง?”

 

“เฮ้ย...เจ็บปวดอ่ะครับ”

 

                คาราเมลว่าหน้าเซ็งก่อนหันไปแนะนำเหล่าสมาชิกทั้งสามที่ยืนนิ่งตั้งแต่เห็นคาราเมลเล่นมุกจีบสาว

 

“ขอแนะนำครับพวกเขาคือเพื่อนของผมนะตอนนี้ แอมเบอร์ โอเชี่ยน เอพริล”

 

                เด็กหนุ่มแนนำเสียงร่า เด็กสาวจึงมองเลยข้ามไหล่ไปยังแขกทั้งสามแล้วยิ้มหวานให้”ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉันชื่อไอริสค่ะ”

 

                เด็กสาวผมสีแดงยาวถึงไหล่เอ่ยทัก ร่างบางอยู่ในชุดกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดธรรมดาไม่ได้พิเศษอะไรแม้ก่อนหน้านี้จะมีคนโทรศัพย์มาบอกว่าจะมีแขกมาหา

 

“เชิญนั่งก่อนค่ะ”หญิงสาวผายมือเชิญสามหนุ่มแต่คาราเมลกลับชิงเดินไปนั่งก่อนเรียกสีหน้ายุ่งๆของเด็กสาวได้เป็นอย่างดี

 

“จำได้ว่ายังไม่เชิญนะพ่อคุณ”

 

                ไอริสเอ่ยแซวคาราเมลหลังจากวางแก้วน้ำสำหรับทุกคนลงบนโต๊ะ

 

“รอคุณเชิญผมได้ยืนจนเป็นตะคริวก่อนแน่ๆเลยล่ะครับเนี่ย”

 

“รู้ตัวนี่...แล้วลมอะไรหอบมาถึงได้โพล่หน้าโพล่ตามาคะคุณครู หายไปนานจนนึกว่าไปซนจนเขาจับถ่วงน้ำไปแล้วซะอีก”

 

“เอ๊า! แช่งกันอีกแน่ะครับ ผมแค่วุ่นๆที่มาเนี่ยแค่จะมาให้ช่วยอะไรนิดหน่อยครับ”

 

“ไม่มีเรื่องคงไม่มาสินะ”

 

                เด็กสาวตวัดขาขึ้นไคว่ห้างก่อนทำสีหน้าเซ็งสุดกู่ คาราเมลยิ้มหวานประจบอีกฝ่ายก่อนเริ่มบอกไปตรงๆ

 

“แค่อยากให้ช่วยฆ่าคนบางคนน่ะ”

 

                ประโยคของคาราเมลไม่ได้ทำให้เด้กสาวตกใจกลับกันกลับเป็นชายหนุ่มทั้งสามที่นั่งเงียบอยู่ต่างหาก

 

“ใครล่ะ?”น้ำเสียงหวานถามกลับเป็นปกติ

 

“รู้เรื่องคดีฆ่าต่อเนื่องที่เกิดขึ้นหรือเปล่าล่ะ? ผมอยากให้ฆ่าคนร้ายคดีนั้นแหละ”เด็กหนุ่มว่าเสียงเรียบก่อนยกน้ำขึ้นดื่ม

 

“หึ...เสียใจ มีคนว่าจ้างงานนี้ไปแล้ว คนร้ายเล่นไปฆ่าเมียน้อย...เอ๊ย...เด็กหมายเลขหนึ่งของผู้มีอิทธิพลเข้า เขาเลยมาจ้างฉันให้จัดการตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่คนอะไรไม่รู้ตามหายากสุดๆ”

 

“งั้นเหรอ...”

 

                คาราเมลร้องออกมาก่อนเบนสายตาเจ้าเล่ห์ไปทางพวกแอมเบอร์จนทั้งสามขนลุกขึ้นมาทันที แววตาแบบนี้พออยู่กับคาราเมลแล้วดูน่ากลัวแปลกๆ

 

“ความจริงแล้วไม่ได้จะให้ฆ่าหรอกครับ แค่อยากให้จับตัวมาให้ก็พอ”

 

“ก็บอกว่าไม่ได้ ถึงแค่จับตัวก็เหอะ ฝ่ายนั้นเขาเอาแบบตายนะเออ”

 

                ไอริสพูดต่อไปอย่างไม่มีความผิดปกติในน้ำเสียงราวกับสนทนาหัวข้อเรื่องพระเอกหนังที่กำลังดังในปัจจุบันกับเด็กหนุ่ม คาราเมลมองอีกฝ่ายที่ขมวดคิ้วแล้วยิ้ม

 

“แต่ผมว่าไอริสต้องทำแล้วล่ะครับ...ถ้าไม่อยากเข้าไปนอนเล่นในที่คุมขังของโวค”

 

“หืม? ทำไม? นายจะไปแจ้งพวกนั้นมาจับฉันเหรอ? เสียใจที่ไม่มีทางจับฉันได่หรอกน่าโถ่ เรื่องหลบหนีนายเป็นคนสอนมาเองกับมืออย่าบอกว่าลืมวิชาตัวเองไปแล้ว?”เด็กสามพูดแล้วหัวเราะเบาๆ

 

“เปล่าเลย...ไม่มีความคิดจะเอาไปฟ้อง แต่เอามาให้นั่งฟังอะไรงี้เลยต่างหาก”

 

“ห๊ะ?”

 

“ผมลืมแนะนำแบบครบองค์ไปสินะครับเนี่ย หว้าแย่จัง”

 

                คำว่า”หว้าแย่จัง”ของเด็กหนุ่มให้เด็กอนุบาลมองยังรู้ว่าเสรแสร้งแค่นั้น แค่หน้าตาอันเต็มไปด้วยความเป็นต่อก็ทำให้ไอริสเริ่มรู้สึกตัวว่ากำลังจะโดนลูกไม้ของคนตรงหน้าเล่นงานเข้าให้

 

“นี่คือเซคัส แอมเบอร์ หัวหน้าหน่วยอาชญากรรมของโวคหรือหมาป่าดำ ทีโรเบล โอเชี่ยน หัวหน้าหน่วยข่าวกรองของโวค หรือหมาปป่าแดง ไซโคน เอพริล หัวหน้าหน่วยการเงินและผู้คุมกฏของโวคหรือหมาป่าน้ำเงิน...”

 

                ไอริสเบิกตามองทั้งสามที่มีท่าทีแตกต่างกัน แอมเบอร์มองเธอเรียบๆ โอเชี่ยนยกยิ้มอ่อนๆแล้วโบกไม้โบกมือ เอพริลบที่กำลังยิ้มที่มุมปาดที่เดาความหมายไม่ออกก่อนจะเบนกลับมาที่คนหัวคาราเมบตรงหน้าที่จัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่แล้วกระแอ่มไอออกมา

 

“...และผม คาราเมล หัวหน้าหน่วยพิเศษ หน่วยZEAL หรือหมาป่าสีขาวครับผม!

 
++++++++++++++++++++++++++++++++++60%++++++++++++++++++++

                ไอริสเบิกตาโพลงอย่างตกใจก่อนจะกัดริมฝีปากล่างอย่างเคยชิน

 

“นายกำลังเล่นบ้าอะไรอยู่เนี่ยคาราเมล ฉันไม่ตลกนะ”   

 

                เสียงหวานหูเริ่มขุ่นเพราะคิดว่าอีกฝ่ายกำลังกวนตนเองอยู่

 

“ผมไม่ได้เล่นครับไอริส ตอนนี้ผมเป็นโวคแล้วจริงๆ แม้จะไม่ใช่ด้วยความตั้งใจของตัวผมเองก็ตาม”

 

“แต่นายก็รู้ว่าเราก็โวค...”

 

                เด็กสาวหยุดพูดเมื่อเด็กหนุ่มยื่นมือมาแตะที่ปากเธอเบาๆเป็นเชิงให้หยุดก่อนนัยน์ตาสีอัมพันจะมองเลยไปด้านหลังยังพวกแอมเบอร์ที่นั่งเลิกคิ้วอย่างงุนงง ไอริสมองตามไปแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

“นายมันเจ้าเล่ห์”มือของเด็กหนุ่มถูกบัดออกอย่างไม่ใยดี คนที่ถูกกล่าวหาว่าเจ้าเล่ห์หัวเราะหน่อยq

 

“แต่ทีนี้คุณก็จะปฏิเสธเรื่องงานของผมไม่ได้แล้วนะครับไอริส เลือกเอาว่าจะเดินเข้าเขตคุมขังไปกับพวกผมตอนนี้หรือจะอยู่ต่อไปอย่างสงบภายใต้การคุ้มครองของผม ว่าไงครับคนสวย?”

 

“เลือกทางไหนก็ดูจบไม่สวยสักทาง อย่ามาทำเป็นพูดเหมือนตัวเองเป็นต่อไปหน่อยเลย ความลับของนายก็ยังอยู่ในกำมือฉันนะคาราเมล”

 

                เด็กสาวยกยิ้มมุมปากที่มองเห็นถึงความร้ายกาจของเธอ ดวงตาสีเดียวกับเส้นผมฉายแววเจ้าเล่ห์ไม่แพ้คนตรงหน้าเท่าไหร่นัก หรืออาจะมากว่าด้วยซ้ำ แต่ถึงแม้ว่าจะได้รับคำขู่จากคนตรงหน้ามาแต่คาราเมลกด็ยังไม่เปลี่ยนสีหน้า เขายังคงรอยยิ้มประดับไว้หน้าไว้ไม่จาง มองแล้วแอมเบอร์รู้สึกนึกถึงผบ.ผมขาวของเขาชอบกล

 

“คิดว่าระหว่างนักฆ่าที่เพิ่งเจอหน้ากันอย่างคุณกับคนที่ทำวงานด้วยกันมาเดือนกว่าๆแล้วอย่างผม คุณคิดว่าแอมเบอร์จะเลือกใครล่ะครับ?”

 

                เด็กหนุ่มเจาะจงระบุชื่อไปด้วยความหมายบางอย่าง ไอริสเลิกคิวแล้วทำสีหน้าที่เหมือนจะหมันไส้คนตรงหน้า

“ยอมรับก็ได้ว่าแพ้ แล้วจะให้ทำอะไรละคะคุณครู”

 

                หญิงสาวเรียกด้วยน้ำเสียงเชิงประชดประชันก่อนจะเอนหลังพิงพนักพิงแล้วยกมือขึ้นกอดอก

 

“ให้เล่นเป็นโสเภณีน่ะครับ”

 

“ว่าไงนะ!!!!”หญิงสาวหลุดเรียกดังลั่นจนห้องแทบถล่ม ร่างบางโน้มตัวมาข้างหน้าก่อนจะยกมือทุบโต๊ะเสียงดัง

 

“นายคิดจะให้สาวน้อยบริสุทธิ์วัยสิบห้าอย่างฉันเล่นเป็นอาชีพสกปรกพวกนั้นเหรอ? บ้าไปแล้ว!!!


“ไอริสครับ....”

 

                คาราเมลเรียกอีกฝ่ายที่สะบัดหน้าหนีให้หันมามอง รอยยิ้มละมุนยังคงอยู่บนใบหน้าแต่คำพูดที่พูดออกมาช่างน่าฆ่าทิ้งเสียนี่กระไร

 

“...คนอย่างคุณมันห่างไกลคำว่าบริสุทธิ์มาหลายปีแล้วนะครับ อย่าทำเหมือนคุณหนูตระกูลดังที่ไม่รู้ว่าในโลกนี้เน่าเฟะขนาดไหนเลยครับไอริส แล้วเรื่องอาชีพที่ผมว่าไปนั่นน่ะ...คุณเคยเล่นบทนี้สองสามครั้งไม่ใช่หรือไงครับ อย่าคิดว่าผมจำไม่ได้นะ”

 

                เด็กสาวชะงักค้าง อ้าปากพะงาบก่อนจะสุดหายใจเข้าลึกๆอย่างสงบสติอารมณ์เป็นที่สุด”...นาย...ด่าฉัน?”

 

“คิดว่าชมอยู่หรอครับ?”

 

“ไปตายซะ!

 

                ปืนสีดำถูกยกขึ้นจ่อหน้าร่างที่นั่งอยู่ตรงข้าม ทีแรกพวกแอมเบอร์ที่หลุดไปเป็นพล๊อบประกอบฉากต่างตกใจ แต่พอเห็นคาราเมลยังนิ่งไม่ไหวติ่งเลยไม่กล้าลงมืออะไร

 

“เอาลงเถอะครับ คุณไม่กล้ายิงหรอก”

 

“ชิ!

 

                เด็กสาวลดปืนลงก่อนกระแทกหลังกับพนักพิงอย่างแรง

 

“ฉันแสดงไม่เนียนหรอเนี่ย?”

 

“เปล่าครับ แต่เพราะผมรู้จักคุณดีเกินไปมากกว่า”คาราเมลยิ้มหวานให้อีกฝ่าย

 

“แล้วจะให้ฉันทำงานเมื่อไหร่?”

 

“เรื่องนั้นผมควรถามคุณมากกว่าครับ...ว่าคนร้ายจะปรากฏตัวมาตอนไหน การที่คุณนั่งนอนใจอยู่บ้านอย่างสบายใจแบบนี้มันมีความหมายเดียวคือคุณรู้สถานที่ต่อไปที่คนร้ายจะปรากฎตัแล้ว ใช่ไหมครับ?”

 

                เด็กสาวเบ้หน้าอย่างไม่พอใจก่อนจะเหล่มองคาราเมลที่ยังยิ้มไม่เลิก”ฉันเบื่อพวกรู้ทันที่สุดเลยให้ตายสิ อย่างงั้นนายจะต้องหารครึ่งค่าข่าวที่ฉันไปหามา”

 

“เลือกเอาล่ะหว่างเงินแค่ไม่กี่แสนกับชีวิตที่อยู่อย่างสงบ ชั่งน้ำหนักให้ดีนะครับไอริส”

 

                เด็กสาวมองหน้าอีกฝ่ายแล้วเบ้หน้าอีกหน”จะงกไปไหนเนี่ยตาบ้า แค่นิดๆหน่อยๆก็เอามาขู่แล้ว คิดว่าฉันรวยมากหรือไง?! โถ่เอ๊ย! ยอมก็ได้ เหอะ!

 

                คาราเมลยิ้มอย่างถูกใจก่อนหันไปยกนิ้วโป้งให้กับพวกแอมเบอร์เพื่อเป็นสัญญาณว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี มีเพียงโอเชี่ยนคนเดียวที่ยกนิ้วโป้งขึ้นมาตอบกลับด้วยความชื่นชม

 

“เออ...จริงสิคาราเมล”

 

“ครับ?”

 

                เด็กหนุ่มหันไปตามเสียงเรียกของเด็กสาวก่อนพบเข้ากับมีหน้าที่แสดงออกมาถึงความลำบากใจ

 

“มีอะไรหรอครับไอริสท ทำไมหน้าเครียดจัง?”เด็กหนุ่มเอียงคอ

 

“ฉันเจอหมอนั่นในเมืองเมื่อวานนี้...ไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่านะ”

 

                คาราเมลเงียบไปชั่วอึดใจ เด็กหนุ่มก้มหน้าลงเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก

 

“คาราเมล...”

 

“ผมเจอกับเขาแล้วเหมือนกันครับ ตอนงานเทศกาลเมื่อวาน”

 

“นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม...”

 

                เด็กสาวถามอีกฝ่ายหน้าซีด คาราเมลยกมือขึ้นมาลูบลำคอดัวเองเบาๆ สัมผัสได้ถึงเสก็ดแผลที่ขรุขระบนลำคอ

 

“ครับ ไม่เป็นไร...คิดว่านะครับ”

 

“เมล นาย...”

 

“เอ่อ..ขอโทษที่อาจจะเสียมารยาทนะคะ แต่ขอให้พวกคุณกลับไปก่อนได้ไหมคะ? ฉันมีอะไรจะคุยกับคาราเมลสักหน่อย”

 

                เสียงที่เอ่ยเรียกและมือที่กำลังจะยื่นไปแตะไหล่ร่างตรงหน้าของแอมเบอร์หยุดชะงักเมื่อหญิงสาวพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าทั้งสามคนที่นั่งเงียบไปม่พูดอะไรตั้งแต่เข้ามาด้วยแววตาขอร้อง ทั้งสามจึงหันไปมองที่คาราเมล

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมกลับเองได้ พวกแอมเบอร์กลับไปก่อนได้เลยครับ”

 

                เด็กหนุ่มหันไปตอบพร้อมรอยยิ้มทั้งสามจึงพยักหน้ารับก่อนจะเป็นแอมเบอร์ที่ลุกขึ้นก่อนและเดินออกไปเป็นคนแรก อีกสองคนเดินตามหลังไป ก่อนออกจากห้องโอเชี่ยนโบกมือให้ไอริสหน่อยๆแล้วปิดประตูลง

 

“แอม...เห้ย! ไปอยู่นั่นตอนไหน?”

 

                โอเชี่ยนที่กำลังจะอ้าปากเรียกเพื่อนร้องออกมาด้วยความงงเมื่อเห็นแอมเบอร์ไปอยู่ที่หน้าลิฟต์ด้วยสีหน้าเรียบสนิทที่บ่งบอกถึงอารมณ์ที่เริ่มไม่ดี

 

“สงสัยว่า...พ่อมดน้ำแข็งของเราจะคืนชีพแล้วครับ”เอพริลว่าเสียงเบาๆ มองหน้าเพื่อนที่เรียบสนิทที่ไม่ได้เห็นมาพักใหญ่ๆตั้งแต่คาราเมลเข้ามาอยู่ในวงจรชีวิตของพวกเขา

 

                พอลงมาถึงชั้นล่างแอมเบอร์ก็ไม่พูดพั่มทำเพลงเปิดประตูขึ้นรถคันหรูของตัวเองและขับออกไปด้วยความเร็วระดับที่เพื่อนร่วมท้องถนนพร้อมใจกันด่าออกมาให้ญาติที่ยังเหลืออยู่ของแอมเบอร์จามเล่น

 

“สงสัยงานนี้จะแย่...เป็นอะไรของเขา”เอพริลพึมพำ

 

“ประจำเดือนไม่มามั้ง...”โอเชี่ยนยังอุตส่าห์พึมพำตอบ

 

 

“กลับมาแล้วครับผม!

 

                คาราเมลเปิดประตูชะโงกหน้าเข้ามาพบกับความมืดของห้องแล้วขมวดคิ้ว เขารับรู้ได้ความรู้สึกว่ามีอะไรมาตะกุย ขาคงเดาได้ไม่ยากนั่นคือเซนเซย์นั่นเอง เด็กหนุ่มคลำหาสวิตไฟข้างประตูก่อนจะกดมันลงไป พอไฟสว่างเด็กหนุ่มก็หันกลับมามองตรงแล้วก็ถึงกับผงะเมื่อเห็นวิญญาณพ่อมดที่ดูท่าจะตายไม่สงบนั่งหน้าเรียบแต่มีไอดำวนรอบอยู่บนโซฟาหน้าทีวี

 

“โห่! แอมเบอร์ครับ หัวใจจะวาย ทำไมไม่เปิดไฟล่ะครับ ผมนึกว่าผีเจ้าที่”

 

                เด็กหนุ่มบ่นแล้วเดินเอาเสื้อโค้ดไปแขวนไว้ที่ราว ไร้ซึ่งเสียงตอบรับของแอมเบอร์ทำให้คาราเมลต้องหันหน้าไปมองว่าอีกฝ่ายหลับไปหรือเปล่า แค่พอหันไปดวงตาสีอัมพันก็สบเข้ากับดวงตาสีอะเมทิตส์

 

“แอม...”

 

“กลับมาแล้วหรอ ไม่ค้างซะที่นั่นเลยล่ะ หึ...”

 

                พูดแค่นั้นแล้วชายหนุ่มก็ยันตัวลุกขึ้นเดินเข้าห้องไปทันที คาราเมลได้แต่เกาหัวแก่กๆด้วยความงงไม่เข้าใจว่าเขาทำอะไรผิด พอหันไปมองที่เซนเซย์รายนั้นก็ถอนหายใจแล้วพูดออกมา

 

“เจ้านี่มันซื่อบื้อที่สุดจริงๆ”

 

“หา?”

 

                คาราเมลร้องออกมาแล้วก้มหน้าคิด มองจากรูปการณ์แล้วแอมเบอร์ต้องไม่พอใจหรือหงุดหงิดอะไรเขาอยู่แน่ๆ...แต่อะไรล่ะ? พอคิดไปแล้วไม่ได้คำตอบเด็กหนุ่มเลยตัดสินใจเดินไปผลักประตูห้องนอนให้เปิดออก เห็นแอมเบอร์นอนหงายเอามือหนุนหัวหลับตาอยู่บนเตียง

 

“...”

 

                หมาป่าสีดำลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักที่กดทับลงบนตัว

 

“ลงไป หนัก”

 

“ไม่ครับ!

 

                คาราเมลปฏิเสธ ตอนนี้เด็กหนุ่มผู้มีความคิดไม่เหมือนชาวบ้านกำลังนอนอยู่บนตัวแอมเบอร์ราวกับอีกฝ่ายเป็นที่นอนหนานุ่มชั้นดี

 

“ลงไป มันหนัก ตัวนายไม่ใช่เบาๆ อย่ามาทำตัวเป็นเด็กสามขวบ”

 

“อะไรเล่า! ผมจะไม่ลงหรือไปไหนทั้งนั้นจนกว่าแอมเบอร์จะยอมบอกผมว่าโกรธอะไรผมอยู่!

 

“โกธร...โกธรบ้าอะไร ลงไปฉันจะนอน”

 

                แอมเบอร์หลับตาแล้วเอามือขวาดันหน้าอีกฝ่ายออกไป คาราเมลยกสองมือขึ้นจับมือหนาออกจากหน้าแล้วพูดเสียงดัง

 

“แอมเบอร์ครับ! มีอะไรก็พูดมาดิครับ ผมไม่อยากจะทะเลาะกับแอมเบอร์เหมือนตอนนั้นแล้วนะ”

 

                แอมเบอร์ชะงักมือก่อนจะลืมตามองใบหน้าดื้อแพ่งของเด็กหนุ่มบนตัว มือที่จับหน้าอีกฝ่ายอยู่ยกขึ้นขยี้หัวตัวเองแล้วถอนหายใจ

 

“เออๆๆ ลงไปก่อนดิ๊”

 

                คาราเมลกลิ้งลงไปนอนข้างแอมเบอร์ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งขัดสามาธิต้องชายหนุ่ม ฝั่งแอมเบอร์ก็ลุกขึ้นมานั่งชันเข่าไว้ข้างหนึ่งแล้วหันไปมองหน้าคาราเมล สองหมาป่าต่างขั่วขาวและดำจ้องหน้ากันอยู่ประมาณสามนาทีก่อนจะเป็นแอมเบอร์ที่ละสายตาไปแล้วถอนหายใจ

 

“ก็ไม่มีอะไรสักหน่อย”

 

“ไอ้ปฏิกิริยาแบบนี้นะครับไม่มี! ให้เซนเซย์หลับตาดมยังรู้เลยครับ!

 

                คาราเมลยืนกรานก่อนจะยกมือขึ้นชี้หน้าอีกฝ่าย

 

“มีอะไรพูดมาเดี๋ยวนี้ครับ...หรือจะเกี่ยวกับไอริส”

 

“....”

 

“เรื่องไอริสใช่ไหมครับ?”

 

“....”

 

“แอมเบอร์....”

 

“เออ!

 

                แอมเบอร์กระแทกเสียงตอบโดยที่ยังไม่มองหน้าเด็กหนุ่ม คาราเมลขมวดคิ้วมองเซี้ยวหน้าของอีกฝ่ายแล้วถามอย่างงงๆ

 

“ไอริสไปทำอะไรให้คุณครับ? หรือเรื่องที่เขาขอให้คุณออกจากห้อง? ถ้าเรื่องนั้น...”

 

“ไม่ใช่เรื่องนั้นซะหน่อยเจ้าเด็กบ้า!”  

 

แอมเบอร์หันมาตวาดก่อนจะเห็นว่าอีกฝ่ายจ้องตัวเองอยู่เลยหันหน้าหนี คาราเมลคลานเข้ามาใกล้ๆแล้วถามอีกฝ่าย

 

“แล้วมันอะไรล่ะครับ?”

 

“....”

 

“แอม....”

 

“ก็แค่ไม่ชอบแค่นั้นแหละ”

 

แอมเบอร์ผลักหน้าคนที่แทบจะกลายร่างเป็นวิญญาณอาฆาตรเข้ามสิงเขาทุกทีๆ คาราเมลยกมือขึ้นกุมจมูกที่โดนอีกฝ่ายผลักเข้าเต็มแรงแล้วมองอีกฝ่ายอย่างสงสัย

 

“ก็แค่ไม่ชอบใจที่ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับนายไปซะหมด แต่ฉันไม่รู้บ้าอะไรเลย คิดแล้วมันน่าโมโห ฉันถามอะไรไปนายก็ไม่ตอบ พออยากจะรู้ก็ปัดๆเบี่ยงๆจนฉันไม่รู้อะไรเลย ถึงจะคุยกันแล้วแต่ฉันก็ยังไม่ชอบที่ต้องอยู่กับคนที่ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับตัวเขาเลยอยู่ดี เมื่อไหร่กันที่นายจะเปิดใจบอกอะไรกับฉันบ้างวะคาราเมล หรือต้องรอฉันตายไปก่อนนายถึงจะไปนั่งสำนึกสารภาพทุกกอย่างอยุ่หน้าหลุมศพฉันน่ะ?”

 

พอแอมเบอร์พูดจบคาราเมลก็เงียบ เขาก็เงียบจนอึดอัด นัยน์ตาสีอัมพัอนจ้งใบหน้าเรียบๆของแอมเบอร์ก่อนคลี่ยิ้มออกมา

 

“ว๊ากกกกกกกก หรือว่าแอมเบอร์งอนผมเนี่ย น่ารักจังเลย!!

 

คาราเมลร้องออกมาก่อนโถมตัวเข้าใส่อีกฝ่าย แอมเบอร์ผงะไปอย่างตกใจก่อนจะดันรใบหน้าอีกฝ่ายออกห่าง

 

“อย่ามาตลก ฉันไม่ใช่เด็กวสามขวบเหมือนนาย”

 

“ฮุๆ เขินด้วย”

 

คาราเมลว่าเสียงล้อก่อนจะดึงอีกฝ่ายมากอดให้หัวอีกฝ่ายอยู่ในระดับอกตัวเองก่อนจะพูดประโยคแสนหวาน...

 

“ลูกสาวไม่ต้องกลัวนะคะ ยังไงคุณพ่อก็รักลูกสาวคนเดียว มิมีปันใจให้หญิงใด ยังไงเขาก็แค่แฟนเก่านะลูกน๊า~”

 

“ลุกสาวบ้าอะไรของนาย...ปล่อยฉันไอ้ตัวปัญหา”

 

แอมเบอร์ผลักตัวอีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆหยุดเมื่อเห็นอีกฝ่านนิ่งไปทั้งๆที่ยังกอดหัวเขาอยู่(กอดไว้ยังกับอุ้มลูกบาส)

 

“ไม่มีใครมาแย่งผมไปจากแอมเบอร์ได้หรอกครับ”

 

คาราเมลหลับตานิ่ง แอมเบอร์เองก็นิ่งเช่นกัน ประโยคคำพูดที่ชวนรู้สึกแปลกๆเหมือนถ้าไม่เข้าใจความหมายที่ต้องการจะสื่อจริงๆอาจจะคิดไปไกล แต่ถึงแบบนั้นแอมเบอร์ก็เลือกที่จะหยุดต่อต้านแล้วอยู่นิ่งๆ เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่รู้สึกคุ้นเคยจนน่าแปลกใจ

 

“ก็ประมาณนั้นแหละ”คาราเมลฝังจมูกลงที่ผมของแอมเบอร์แล้วยิ้ม”จูบราตรีสวัสดิ์ครับเด็กน้อย นอนแต่หัวค่ำนะลูกเดี๋ยวไม่โต ฮ่าๆๆๆ”

 

“ไอ้เด็กบ้า!!

 

แอมเบอร์โวยก่อนจะปาหมอนไล่ตามหลังตัวแสบที่วิ่งเข้าห้องน้ำไป แต่ยอมรับว่าช่วงเวลาหนึ่งที่แอมเบอร์รู้สึกเหมือนคาราเมลเป็นคนที่มีอายุมากกว่าตน ทั้งความรู้สึกและคำพูดมันชวนให้คิดถึงแต่แม้แต่เจ้าตัวเองก็บอกไม่ได้ว่าคนที่เขาคิดถึงคือใคร

 

“นอนแต่หัวค่ำนะครับเด็กดี เดี๋ยวจะโตไม่ทันพี่นะแอมเบอร์”

 

“ไอ้บ้านั่นมันใครวะ...”

 

 

คาราเมลค่อยๆย่องออกมาจากห้องน้ำเมื่อเห็นว่าแอมเบอร์หลับไปแล้ว เซนเซย์เดินเข้ามากระดิกหางแหงนหน้าคอตั้งบ่ามองคาราเมลเหมือนจะถามว่ามีอะไรสนุกๆให้ตนทำไหม เด็กหนุ่มยกนิ้วขึ้นแนบปากก่อนจะย่องเบาๆไปย่อนก้นลงข้างแอมเบอร์ที่ดูท่าจะหลับไปแล้ว รอยยิ้มอบอุ่นฉายอยู่บนใบหน้าอ่อนเยาว์ของคาราเมล มือเรียวยกขึ้นลูบหัวแอมเบอร์เหมือนตนเองเป็นพ่อของคนที่นอนก็ไม่ปราน

 

“ผมจะมีเวลาอยู่กับคุณเท่าไหร่นะครับแอมเบอร์ อยากรู้จัง...”

 

มืออีกข้างที่ว่างยกขึ้นลูบลำคอของตนเองเบาๆด้วยความคิดเหม่อลอย

 

“ราตรีสวัสดิ์อีกครั้งครับ”

 

เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงนอน ยกผ้าห่มขึ้นคลุมร่างบวกกับคว้าเจ้าลูกจิ้งจอกมากอดแทนหมอนข้างและดิ่งสู่ห้วงนิททราอย่างรวดเร็ว

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

นัยน์ตาสีม่วงค่อยๆเผยออกมาในความมืด เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนที่ตนนอนหันหลังให้เป็นสัญญาณบอกว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้ว แอมเบอร์ขมวดคิ้วขึ้นท่ามกลางความมืด เสียงทุ้มเอ่ยถามเบาๆออกมากับลมฟ้าอากาศ หรืออาจจะคนที่หลับอยู่ด้านหลังเขา

 

“นายหมายความว่าไง คาราเมล?”

.

.

.

น้องแกะน้อยหันมายิ้มถามว่าพี่คิดอย่างนั้นเหรอ

บางที่ผู้หญิงเธอก็น่ากลัวละเออเอย...

.

.

.
++++++++++++++++++120%+++++++++++++++++++++


เฮ้ย!!! มีผู้หญิงด้วย! จุดพลุฉลอง5555 มีตำแหน่งเป็นถึง"แฟนเก่า"คาร่าเลยนะครับเนี่ย อย่างนี้พ่อคุIเหลืองอ่อน แอมเบอร์จะหึงไหม?? ต้องรอดูครับ ฮุฮุ
หรือคาร่าจะเป็นพ่อของแอมเบอร์!!!//กระโดดถีบตัวเอง//คิดไปได้เนี่ย 5555 ขออภัยนะครับหากตอนนี้มันจิ้นเกินไป อยากได้อารมณ์ประมาณนี้แต่หาคำพูดกับการแสดงออกไม่ถูก มันเลยออกมาแปลกๆ ขออภับครับ!

โปรโมตนิยายใหม่ งุงิ
ชื่อเรื่อง"Knight Vs Queen ศึกปราบเกรียน(อัศวินแด่ราชินี)" ตอนนี้แต่งไปได้5บทแล้ว ว่าจะเอาลงวันอังคารแน่นอนไม่น่าจะเลทครับ เนื้อเรื่องก็จิ้นกระจายสไตล์เดิมแต่งานนี้ถึงเนื้อถึงตัวกว่าแน่นอนเพราะว่า...ราชินีเราเป็น"สาวดุ้น"ครับ ไม่ผิดหรอก สาวดุ้นเลยนี่แหละ แต่ว่าไม่วายนะครับ(เอาล่ะ งงเลยที่เดียว555+) ถ้าแอมเบอร์ว่านิ่งไม่ถึงใจ เชิญพบกับ"เลโอ"อัศวินหนุ่มที่นิ่งยิ่งกว่า และ"แอมไพร์"ราชินีที่เกรียนแตกแต่สวยโลกตะลึงได้เลยแคป!!
+แปะ+


 

 

5 ความคิดเห็น

  1. #126 EnomotoTakne (@enesang) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 07:44
    เริ่มเข้าเครือข่ายYa-o-i ซะแว้วว
    #126
    0
  2. #106 yomeki (@yomiki) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2556 / 14:09
    อ๊ากกกก! ลุ้นตอนต่อไปจริงๆเลย>< อัพตอนต่อไปด้วยนะขอรับ
    #106
    0
  3. #102 kalio (@renessime) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 กันยายน 2556 / 21:03
    อร๊ายยยย คู่เมล&แอมมันน่าร้ากจิ๊งงง มาต่อไวๆนะค่าาา ปล.จะติมตามทุกผลงานค่า ^^
    #102
    0
  4. #101 ชิน เรย์ (@chin-rei) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 06:40
    คาราเมลมีแฟนด้วยเรอะ
    #101
    0
  5. วันที่ 28 กันยายน 2556 / 02:56
    โอ้เย้~ สนุกค่าาา ต่อนะๆๆๆ 
    #100
    0