Little Sheep or Werewolf แกะตัวนั้นที่มันเป็นหมาป่า

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 24,303 Views

  • 485 Comments

  • 1,072 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    41

    Overall
    24,303

ตอนที่ 12 : Special Part #II Little Red Riding Hood{100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1093
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ส.ค. 56

:) Shalunla

Special Part #II Little Red Riding Hood


 

 

                มาจากกล่วบทไปถึงเหล่าขุนพล(?)โวคทั้ง4ที่ได้รับการขานนามในตำนานอันแสนยิ่งใหญ่...พวกเขาเหล่านั้นต่างพลีชีพเพื่อช่วยโลกอันสวยงามใบนี้เอาไว้ พวกเขาเหล่านั้น....

 

“ผิดเรื่องหรือเปล่าคนเขียน?”

 

                อ่ะ..เอ่อ...เค้าว่าไม่ผิดนะ แอมเบอร์อย่าทำตาดุเค้าจิT^T

 

“แอมเบอร์ครับอย่าทำหน้าเหมือนสุนัขหัวกระดูกไก่สิครับ ไม่เป็นไรนะครับชีคคุง”

 

                ขอบคุณสำหรับคำปลอบคำ คาราเมลยังน่ารักสำหรับผมไม่เปลี่ยน ผมฉีกยิ้มกว้างแก่เด็กหนุ่มตรงหน้าแม้ว่าความเป็นจริงเค้าจะแก่กว่าผมก็ตาม...สวัสดีครับผม’Cheek’หรืออ่านเป็นไทยว่าชีคครับผม ถามว่าวันนี้ผมมาทำอะไร ก็เอิ่ม...มาเล่านิทานให้ฟังมั้งครับแหม....นี่มันเลิกกองถ่ายแล้วนี่ครับ มาสุมหัวกันหน่อย

 

“เอพริลกับโอเชี่ยนล่ะครับ?”

 

                ผมเอ่ยถามคนที่ก้มหน้าจิ้มไอแพดในมืออย่างเมามัน สนุกไปป่ะเพ่?= =;

 

“อ๋อ ไปซื้อน้ำมาให้น่ะครับ”คาราเมลเงยขึ้นมาตอบผมพร้อมรอยยิ้ม ละลาย.....

 

“นี่ไอ้คุณคนแต่ง...”ดูเฮียแกเรียก ตัดบทให้แม่มตายดีมั๊ยฮะ?

 

“ไม่ทราบว่ามานั่งปั้นหน้าเอ๋อทำอะไรอยู่ที่นี่หรอครับ?”

 

“ผมเตรียมตัวมาเล่านิทานเซอร์วิสแฟนๆ(พร้อมขอโทษที่ลงนิยายเลท)น่ะครับ”

 

                พออีกฝ่ายพยักหน้าเข้าใจผมก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง คนบ้าอะไรน่ากลัวตั้งแต่ตาตุ่มยันเครื่องใน!

 

“ผมได้ยิน”

 

                ช๊ะ!แต่ก็ดูดีตั้แต่ตาตุ่มยันเครื่องในเหมือนกันครับเฮียแอมเบอร์^^;

 

“อะไรๆกัน ได้ยินว่าจะเล่านิทาน”

 

                เสียงดังโวกเวกดังมาแต่ไกลก่อนปรากฎตัวเจ้าของเสียงที่จัดการลากเก้าอี้มานั่งร่วมวง

 

“สวัสดีตอนเย็นครับชีค”

 

                เอพริลเอ่ยทักผมที่นั่งอยู่ก่อนอย่างรู้มารยาทก่อนจะกดหัวให้โอเชี่ยนทำความเคารพตาม ยังกับพอลูกกันเน่ะ เหอะๆ

 

“ว่าแต่ได้ยินว่าจะเล่านิทาน....”

 

“อ๋อครับแน่นอนว่ามีพวกคุณเป็นตัวเอกด้วย”ผมตอบกลับไปพร้อมขยิบตาให้หนึ่งที

 

“เรื่อง?”

 

“หนูน้อยหมวกแดงครับ”

 

                สิ้นเสียงตอบของผมทั้งสี่ต่างเงียบฉี่ก่อนที่แอมเบอร์จะยืนขึ้นและ...

 

“แอมเบ๊ออออออออออออ นั่นมันเก้าอี้ครับอย่าๆๆๆๆ โต๊ะเลย!

 

                คาราเมล...คุณช่างโหดร้ายกับผมนักT^T

 

“ผมรับรองว่ามันจะไม่เหมือนหนูน้อยหมวกแดงธรรมดาหรอกครับ ผมมั่นใจ”ผมยกนิ้วสาบานกับทั้งสี่ด้วยเกรียติของกรรมการนักเรียนแห่งโรงเรียนที่ชื่อยาวมาก

 

“งั้นเล่ามา”ทั้งสี่คนบอกพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย คนหล่อโกธรนี่สยองขวัญจังวุ้ย

 

“ครับ”

 

                ผมตอบรับก่อนกระแอมไอเบาๆ”กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว....”

 

                Little Red Riding Hood Vol.Caramail

 

                เด็กหนุ่มผมคาราเมลกำลังเกือกกลิ้งอยู่บนเตียงแสนนุ่มที่แสนจะน่านอน ใบหน้าสง่าเผยยอ้มกว้างใส่หนังสือที่อ่านจนถ้าหนังสือเป็นคนมันอาจจะเคลิ้มไปแล้วก็เป็นได้...

 

“อย่าเอาความคิดตัวเองใส่ไปในเรื่องเล่าได้มั๊ย?”

 

                เสียงที่ขัดขึ้นทำให้ผมหันไปมองด้วยสายตาไม่พอใจ”ก็คนแต่งมันผมนี่!”ผมเถียงแบบชนิดที่ลืมไปเลยว่าเคยกลัวคนที่ชื่อว่าแอมเบอร์

 

“ต่อครับต่อ”

 

                เพราะคาราเมลเร่งเร้าหรอกน่าผมถึงปล่อยไป....

 

                ...เด็กหนุ่มไล่สายตาอ่านหนังสือในมือของตนเองด้วยใจระทึก เขาชอบหนังสือเล่มนี้กว่าเล่มไหนๆที่มีอยู่ บนปกสีสันสดใสเขียนด้วยตัวหนังสือสีดำว่าว่ากันว่าหมาป่าบางตัวแม่งเป็นกระต่ายเว้ย....

 

“ช่วยอย่าเอามุกเฉพาะกลุ่มไปใช้ด้วยครับ”

 

“เลิกขัดผมได้ไหมเนี่ย”



V
DOสำหรับคนที่อยากรู้ที่มาของมุก คลิ๊กที่รูปเลย!

 

                ผมโวยวายอย่างหัวเสียก่อนจะสูดลมหายใจระงับความโกธรแล้วเล่าต่อ...

 

                ...เด็กหนุ่มปิดหนังสือลงเมื่ออ่านจบก่อนจะกอดหนังสือเล่มนั้นไว้ในอกอย่างรักใคร่

 

“ถ้าผมมีโอกาสเจอหมาป่าผมจะถามเขาว่าคุณเป็นกระต่ายหรือเปล่าครับ?

 

                เด็กหนุ่มทำสายตาวิ๊งวับก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียก

 

“คาราเมลลูก! คาราเมลมานี่หน่อยสิ”

 

“คร้าบบบบบบคุณแม่”

 

                เด็กหนุ่มวิ่งลงบันไดไปหาสตรีร่างบางที่อยู่ชั้นล่างของบ้าน ใบหน้าที่ดูอ่อนกว่าวัยยิ้มรับก่อนสวมกอดร่างที่โผลเข้าใส่

 

“ช่วยอะไรแม่สักอย่างสิครับคาราเมล”

 

“ครับ?”เด็กหนุ่มเอียงคอมองอย่างสงสัย

 

“คุณยายไม่สบาย ช่วยเอาของไปเยี่ยมคุณยายให้หน่อยสิครับ”

 

“ครับ!”เด็กหนุ่มรับคำก่อนวิ่งไปหยิบฮูดสีแดงสดขึ้นมาคลุมบนศีรษะ

 

                หญิงวัยกลางคนลูบหัวลูกชายเบาๆก่อนส่งตะกร้าของเยี่ยมให้”อย่าคุยกับคนแปลกหน้า อย่าเถลไถลรู้ไหมจ๊ะ?”

 

“ครับ!

 

                คาราเมลรับคำก่อนเดินออกจากบ้านไป เด็กหนุ่มเดินตามทางเข้าสู่ป่าใหญ่ที่เขียวชะอุ่ม แมกไม้นานาพันธุ์ระรานตาไปเสียหมด ฝูงผีเสื้อบินผ่านมาให้ชื่นชมจนเด็กหนุ่มหลงระเริงจนลืมคำสั่งของผู้เป็นแม่ไป เด็กหนุ่มทรุดตัวลงนั่งมองผีเสื้อสีสวยที่กำลังตอมดอกไม้สีสวยอยู่

 

“เก็บดอกไม้ไปเพื่อคุณยายดีไหมนะ?”

 

                เด็กหนุ่มเอียงคอใช้ความคิดก่อนตัดสินใจลงมือเก็บดอกไม้โดยไม่รู้เลยว่ามีหมาป่าร้ายหมายจะกินเขาอยู่ ร่างผอมบางเดินเก็บดอกไม้ไปเรื่อยๆอย่างไม่สนใจและหมาป่าร้ายก็ก้าวตามไปทุกฝีก้าวอย่างไม่ยอมทิ้งห่างเลยทีเดียว...เมื่อได้จังหวะที่หนูน้อยหมวกำแดงเผลอมันก็อ้าบางกว้างพร้อมจะแด..เอิ่ม...ทานหนูน้อยหมวกแดงลงท้อง แต่เคราะห์ซัดกรรมซ้ำ(?)พระเจ้าเล่นตลก(หรือหมาป่าโง่?) มันสะดุดหินก้อนเท่ากำปั้นลงไปนอนวัดพื้น หนูน้อยหมวกแดงเมื่อรู้สึกตัวก็หันไปมองอย่างตกใจ

 

“คุณ!!!

 

                ซวยบรรลัยบังไฟพญานนาคผูกขาวหลามดำสองกระบอก!

 

“คุณ...เป็นตัวอะไรอ่ะ?”

 

                หมาป่าที่นอนวัดพื้นอยู่แล้วแทบจะมุดลงใต้ดินไป มันค่อยๆพยุงตัวขึ้นมาก่อนจะยิ้มแห้งๆ”เอ่อ..เอ่อ..เราเป็น เราเป็น...”หมาป่าตะกุกตะกักก่อนสายตาจะเหลือไปเห็นสัตว์สีเท้าขนปุยก็โดดย๋อง..ย๋อง...ย๋อง....

 

“เราเป็นกระต่ายน่ะ”

 

                ดูมันแหล....

 

“อ้าวคุณกระต่ายนี่เอง มีอะไรหรอครับ?”

 

                กระต่ายพ่องมันเนย...กระต่ายรอบๆคิดในใจพร้อมกัน

 

“อ่า เอ่อ..เราเห็นนายเก็บดอกไม้อ่า จะบอกว่าตรงโน้นสวยกว่า”หมาป่า(พยายาม)แบ๊วบอกกับคาราเมล เรียกยิ้มกว้างจากเด็กหนุ่มได้เป็นอย่างดี

 

“จริงหรอ!!! ขอบคุณมากนะครับคุณกระต่าย!

 

                กระต่ายโพ่ง....

 

“อ่าๆๆ”หมาป่าตอบรับก่อนจะมองตามหนูน้อยหมวกแดงจอมซื่อไป มันย่องตามไปด้วยความหมาดร้ายก่อนจะได้จังหวะอีกครั้งมันก็อ้าปากกว้างชนิดถ้าปลดขากรรไกรได้คงทำไปแล้ว...แต่พลันลูกเกาลัดหลายสิบลูกก็ตกลงมาจาดต้นไม้ใส่หัวหมาป่าให้ร้องเอ๋ง! เมื่อหันมองต้นทางก็เจอกระต่าย(ตัวจริง)อยู่บนกิ่งไม้(ห๊ะ?)พวกมันกำลังปาเกาลัด(ที่มีหนาม)ใส่หมาป่าร้ายอยู่ แต่แค่ลูกเกาลัดแค่นี้คิดว่าหมาป่าจะแคร์หรอ? เสียใจแต่ไม่แคร์เว้ย!

 

                หมาป่าที่ยังคงไว้ซึ่งความอยากกินคาราเมลหมวกแดงก็ย่องตามเขาไปอีกรอบพร้อมปากที่อ้ากว้างแต่ก็อีกครั้งที่โดนขัดลาภปากเมื่อต้นประบองเพชรต้นกลมๆถูกโยนมาใส่หัวมันเป็นชุด เมื่อชำเลืองมองก็ต้องพรั่นแบบตะลึงตึงโป๊ะ!เมื่อเห็นอูฐ(เฮ้ย!)นับสิบอยู่บนต้นไม้(ห๊ะ?)

 

“กระบองเพชรอิมพอร์ชจากทะเลทรายซาฮาร่าฮะ”กระต่ายยิ้มร่าแต่นั่นกลับไม่ทำให้หมาป่าล้มเลิกความคิด

 

                แค่อูฐบนตัวไม้ไม่สามารถทำให้มันถอดใจได้! ฉันไม่ถอดหรอกฉันไม่ถอดหรอก ah! ฉันไม่ถอดใจแค่เธอรักใคร...ไม่ใช่แล้วฮะ= =; หมาป่ายังคงย่องตามหนูน้อยหมวกแดงตามไปอย่างไม่ลดละ แต่บังเอิญโชคร้าย(อีกแล้ว)หนูน้อยหมวกแดงรู้สึกตัวได้จึงหันกลับมาทำให้หมาป่าชะงักไป แต่แล้วสีหน้าที่แปลกใจกับหมาป่าก็กลายเป็นสีหน้าช็อคซินิม่าก่อนจะชี้ไปที่ด้านหลังหมาป่า เจ้าหมาป่าหันตามไปก็พบกับชะนี...ไม่ใช่ชะนีผัวๆ

 

                ....แต่เป็นทุเรียนชะนี!!!

 

“ทุเรียนชะนีอิมพอร์ชจากระยอง พอใจไหมเพ่!!!

 

                “ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก”

 

                หมาป่าแหกปากร้องประสานเสียงไปพร้อมๆกับหนูน้อยหมวกแดงพลางวิ่งฝุ่นตลบอบอวนไปไกล พอรู้สึกตัวทั้งคู่ก็พบว่าตัวเองวิ่งมาได้ไกลเอาเรื่อง ทั้งสองย่อตัวเอามือทั้งสองท้าวเข่าพลางหอบหายใจถี่เป็นจังหวะเดียวกันก่อนจะเป็นหนูน้อยหมวกแดงแสนน่าฟัดที่ยืดตัวขึ้นก่อน

 

“ตายล่ะ!นี่ผมวิ่งมาโคตรไกลเชียว ผมจะไปเยี่ยมคุณยายถูกไหมเนี่ย?”

 

                คาราเมลว่าด้วยสีหน้ากังวลก่อนหันไปพบกับดอกไม้ที่เขาเก้บมาซึ่งมันร่วงตามทางเต็มไปหมด”อ๊า!งั้นผมก็ตามดอกไม้กลับไปได้ล่ะสิ”

 

                ด้วยความดีใจทำให้คาราเมลมองข้ามหมาป่าตัวโตไปราวกับมันเป็นฝุ่นละออง ราวกับมันเป็นแบคทีเรียแลคโตบาซีรัสในนมเปรี้ยว.....

 

“ไปเยี่ยมยายเร๊อะ! เหอะ! ฉันจะไปถึงก่อนแกให้ได้แล้วจะปลอมเป็นยายแกแล้วจับแกกินคอยดู!”เมื่อตั้งปนิพานได้แล้วหมาป่าก็ฮึดสู้ก่อนจะวิ่งออกไปด้วยความเร็ว

 

                หากป็นแถวป่านี้มันแน่ใจเอามากๆว่าบ้านของคุณยายที่หนูน้อยหมวกแดงพูดถึงมันจะต้องเป็นบ้านปูนเก่าๆหนึ่งหลังที่อยู่กลางป่าแน่ๆ มันวิ่งสุดฝีเท้าไปที่บ้านหลังนั้นก่อนแสยะยิ้มโชว์เขี้ยวแหลมคมในปากเมื่อเห็นบ้านหลังดังกล่าวในสายตา มันผ่อนฝีเท้าก่อนค่อยๆย่องเข้าไปพร้อมกระแอมไอ

 

                ก๊อกๆ

 

                มันเคาะประตูพร้อมยืนรอดูอยู่ที่หน้าประตู

 

“ใครจ๊ะ?”

 

                เสียงแหบพร่าถามกลับมาจากในบ้าน

 

“ผมเองครับคุณยาย หนูน้อยหมวกแดง”หมาป่าดัดเสียงด้วยสีหน้าแตหลอเอาการ

 

“คาราเมลเหรอจ๊ะ? เข้ามาเลยยายไม่ได้ล็อกประตู”

 

                หมาป่าผลักประตูเข้าไปด้วยความรวดเร็วเมื่อเห็นเป้าหมายอยู่ตรงหน้า หญิงชรามีท่าที่ตกใจเมื่อสิ่งที่เข้ามาไม่ใช่หลานสุดที่รัก

 

“หึหึหึ ฉันก็อยากจะกินแก่นะยายแก่ แต่แม่สอนว่าการทำลายวัตถุโบราณมันจะทำให้องค์กรโลกไม่พอใจ”หมาป่ายิ้มร่าพลางเรียริมฝีปาก มันยกคุณยายวัยเจ็ดสิบกว่าๆขึ้นเหนือหัวก่อนปาออกไปนอกหน้าต่าง

 

“คนแก่เนื้อเหนียวเคียวยาก”มันบ่นก่อนเริ่มหยิบชุดคุณยายมาใส่ปลอมตัวพลันเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจนมันสะดุ้ง

 

                ก๊อกๆๆๆ

 

“คุณยายครับ!

 

                หมาป่ากระโดดโหยงลงเตียงก่อนจะรับเอาผ้าขึ้นคลุมหัว”คะ...คาราเมลเหรอลูก เข้ามาเลยยายไม่ได้ล็อกประตู”

 

“ไม่ต้องบอกก็รู้ครับ”

 

                เสียงที่ดังมาจากอีกฝั่งทำให้หมาป่าสะดุ้งโหยงหันไปมองพบเหยื่อที่หมายตากำลังจัดผลไม้ใส่จานอย่างช้าๆ

 

                เข้ามาตอนไหนฟระ?

 

“นี่คุณยายป่วยเป็นอะไรล่ะครับ”

 

เวรล่ะ! ลึมคิดชื่อโรค!’

 

“อ่ะ..เอ่อ...เป็นหวัดธรรมดาน่ะจ๊ะ”

 

“เจ็บคอหรอครับ?เสียงแห้งเชียว”

 

                หมาป่าหน้าเงิบไปสามวิก่อนจะไอออกมาเบาๆ”ใช่จ๊ะ ยายเจ็บคอนิดหน่อย”

 

“หรอครับ? เอ่อ...ทำไมคุณยายเล็บยาวจังครับ ดำด้วย”

 

                คาราเมลยู่หน้าใส่(คนที่คิดว่าเป็น)คุณยายก่อนจะยิ้มบางๆออกมาเพื่อขอคำตอบ

 

“อ่ะ..เอ่อ..ยายป่วยเลยไม่มีเวลาตัดน่ะจ๊ะ”

 

“อ๋อ..”

 

                คาราเมลลากเสียงก่อนจะมองคุณยายที่ยิ้มโชว์ฟันสวยอยู่”ทำไมคุณยายฟันแหลมจังล่ะครับ?”

 

“ก็เอาไว้กินแกง่ายๆไงเล่า!!!!

 

                หมาป่าที่หมดความอดทนดีดตัวขึ้นพลางสลัดผ้าออก

 

“น่ะ..นี่มัน!!!!

 

“ฮ่าๆๆๆๆ ตกใจล่ะสิ!

 

“คุณกระต่าย!

 

                กระต่ายโพ่ง.....

 

                หมาป่าชะงักก่อนล่วงลงไปเล่นคิสซีนกับพื้นอย่างดูดดื่ม...ช่างโรแมนติกนัก...

 

“กะ...แก! ฉันเป็นหมาป่าเว้ย!

 

                หมาป่าที่ตั้งหลักได้ลุกขึ้นมาตะคอกใส่อย่างหมดความอดทน นัยน์ต่สีน้ำตาลสดจ้องเขม็งอย่างเอาเรื่อง

 

“ก็ตอนแรกคุณบอกว่าคุณเป็นกระต่าย...ร่ะ...หรือว่า???”

 

“ฉลาดขึ้นมา....”

 

“หมาป่าบางตัวจะเป็นกระต่ายจริงๆ!!

 

“...ตรงไหน..”

 

                หมาป่ารู้สึกหมดแรงใจที่พยายามทำให้คาราเมลเชื่อว่ามันเป็นหมาป่าเสียแล้ว หมาป่าบางตัวเป็นกระต่าย...หมาป่าบางตัวเป็นกระต่ายเร๊อะ!!! ใครมันสั่งสอนฟระ!

 

                ปึง!

 

                ทั้งหมาป่าที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดและหนูน้อยหมวกแดงนามคาราเมลที่กำลังภูมิใจกับทฤษฎี”หมาป่าบางตัวเป็นกระต่าย”อยู่หันไปมองต้นเสียงทันทีทันควัน ชายในชุดหมีสีดำสนิทกับเสื้อลายทางม่วงสลับเทาค่อยๆลดเท้าลงจากการถีบประตูเข้ามา ปืนล่าสัตว์ถูกแบกไว้บนบ่าค่อยๆยกขึ้นมามาเล็ง

 

“นายพรานแอมเบอร์!

 

                คาราเมลร้องเสียงตกใจก่อนมองที่ปืนสลับกับหมาป่าที่สั่นกลัว

 

“ถอย-ออก-มา นั่นมันหมาป่า”แอมเบอร์สั่งเสียงเฉียบ

 

“ไม่ใช่นะครับนี่มันกระต่าย!”คาราเมลเถียง

 

“บ้านนายเซ่!เห็นก็รู้ว่านั่นมันหมาป่า!

 

                แอมเบอร์ขึ้นเสียงก่อนจะสับไกปืน

 

“หมาป่าบางตัวแม่งเป็นกระต่ายเว้ย! เคยได้ยินป่ะครับ?”

 

                แอมเบอร์คิ้วกระตุกหยิกๆพลางมองหมาป่าที่ททำหน้าเอือมระอาอยู่”คงเป็นเพราะหนังสือของเจ้าบ้าโอเชี่ยนสินะ”ในขณะที่พูด หน้าของคนที่เอ่ยถึงก็ลอยเข้ามาพรอ้มชูสองนิ้วยิ้มโชว์ฟันขาวให้เขาหมั่นไส้แบบตะหงิดๆ

 

“ถอยออกมาคาราเมล!”แอมเบอร์สั่งอีกครั้ง ทันทีที่คาราเมลถอยเขาพร้อมจะเหนี่ยวไกทันที!

 

“ไม่ครับ! แอมเบอร์จะกล้ายิงกระต่ายได้ลงคอหรอครับ!

 

“ปัดโธ่เว้ย!ก็บอกว่ามันไม่ใช่กระต่าย มันเป็นหมาป่า!

 

“กระต่าย!

 

“หมาป่า!

 

“กระต่ายๆๆๆๆ”

 

“หมาป่าๆๆๆๆ”

 

“......”

 

                หมาป่ายืนมองทั้งสองก็เดินออกจากบ้านไปพร้อมเถียงกันโดยทิ้งให้หมาป่ายืนเดียวดายอยู่ในบ้านเพียงลำพังราวกับมันเป็นแบคทีเรียแลคโตบาซีรัสในนมเปรี้ยวอีกเช่นเคย....

 

                นิทานเรื่องนี้สอยให้รู้ว่า...หมาป่าบางตัวแม่งเป็นกระต่ายเว้ย!

 

 

“...จบบริบูรณ์”

 

                ผมเอ่ยพร้อมยิ้มให้ทุกคน สีหน้าแต่ละคนบ่งบอกถึงความชื่นชมอย่างสูง(หรอ?)

 

“ทำไมผมไม่มีบทล่ะครับ?”เอพริลว่าเอย่างเคืองๆ

 

“ใจเย็นๆสิครับ นี่มันพาทของคาราเมลนะครับ ไว้พาทหน้าๆเอพริลก็มีบทเยอะขึ้นเองล่ะ”ผมเอ่ยปลอบก่อนหันไปหาคาราเมล”เป็นไงครับ ถูกใจไหม?”

 

“เอ่อ...มันทำให้ผมดูไร้สาระ”

 

“ฉันว่านั่นก็ปกติของนาย”

 

“แอมเบอร์!

 

                ผมมองคนที่ทะเลาะกันทั้งในจอและนอกจอของแอมเบอร์และคาราเมลอย่างปลงๆ จะมีวันไหนที่เขาทั้งคู่ไม่เทาะกันบ้างนะ

 

“นี่ๆๆๆเล่าของเอพริลทีสิ ฉันอยากฟัง”โอเชี่ยนเขย่าแขนผมจนแทบหลุด ไซส์แขนผมกับโอเชี่ยนมันเหมือนงูเห่ากับอานาคอนดาเชียวนะครับ!

 

“ครับๆ...กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว....

 

 

++++++TBC NEXT SPECAIL++++++

แถม-ท้าย-ตอน

::เมื่อแอมเบอร์เป็นคุณยาย::

 

“คุณยายครับผมมาแล้ว!!!

 

                คาราเมลวิ่งโร่เข้ามาในบ้านพบคุณยายแอมเบอร์นอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง ร่างโปร่งนิ่งไปสิบวินาทีก่อนค่อยๆยกมือขึ้น

 

“อ่า..แอมเบอร์ครับ หมาป่าล่ะครับ? ตามเนื่อเรื่องผมต้องเจอหมาป่านะ”

 

“หมาป่าหรอ?”แอมเบอร์ละสายตาจากหนังสือไปที่คนถาม

 

“หรือคนเขียนจะจั่วหัวผิด เขาต้องเขียนว่าเมื่อแอมเบอร์เป็นหมาป่าแทนหรือเปล่าครับ?”

 

“ไม่หรอกถูกแล้วล่ะฉันเป็นคุณยาย”

 

                คาราเมลทำหน้างงก่อนมองไปรอบๆ

 

“แล้วหมาป่าล่ะครับ? หรือผมออกมาเร็ว?”

 

“นายไม่ได้มาเร็วหรอก ส่วนหมาป่าอยู่ในตู้เย็นน่ะ”

 

“ห๊ะ?”

 

“ก่อนกลับก็เอาเนื้อหมาป่าแดดเดียวกับไปฝากแม่ด้วยนะ”

 

“อ่...เอ๋!!!!!!!!!!

 

[จบ]

++++++++++++++++++
กว่าจะมาก็ว่านานอยู่(ฮา) ขอโทษครับมัวแต่อู้ ก่อนอื่นขอตอบเม้นแบบภาพรวมเลย(กรรม)ตอนนี้หายดีแล้วครับเรื่องท้องเสีย(มีคนทักว่าผอมลงเลยเชียว)ก็ตอนนี้นั่งตามงานหลังจากหยุดเไปเกือบครบอาทิตย์(ก๊ากกกกกกก) ตอนนี้เป็นตอนพิเศษบ้่าๆที่คิดได้ตอนนั่งรถไปโรงเรียน มันดูตัดอารมณ์ดี5555+
++++++++++++
ข่วงนี้ผมตกปล่อย(มาก)ด฿แลสุขภาพกันด้วยนะครับ ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นและทกคนที่เม้น ขอพูดเหมือนตอนที่ได้เม้นแรกในนิยายเรื่องแรก"คุณคือหนึ่งกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ให้คนคนหนึ่งสู้ต่อไปครับ"ผมรู้ว่าตัวเองอาจไม่เก่งพอให้ทุกคนชื่นชอบเสียหมด แต่ผมก็อยากลองดูครับ/ออกจากโหมดดราม่า//ตอนนี้เฟสบุ๊คแทกด้วย#ๆได้แล้ว เล่นทั้งวัน(ฮา) แทกยอดนิยามที่ผมเห็น
#สารภาพโดยห้ามบอกว่ารักหรือชอบ
#พี่ว๊ากตัวร้ายกับนายปีหนึ่ง
ไปแทคเล่นกันนะฮะ C U NeXt DaY

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #485 TttIiiMmm (@tubtim52) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 20:12
    นี้มันหมาป่า(หลังห้อง)ในตำนาน!!!
    #485
    0
  2. #334 ThE PriNecSs Of DeViL (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 20:17
    =[]= คุณยาย ฉากฆ่าหมาป่ามันต้องเป็นของนายพรานไม่ใช้เรอะ
    #334
    0
  3. #326 GeenStoy (@football-1234567) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 21:17
    ฮามากค่ะ
    #326
    0
  4. #264 BuntAzar (@buntazar) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 14:28
    อ่านแล้วอย่างฮาอ่ะงับ 55555
    #264
    0
  5. #247 KillerKill (@valasmps) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 18:05
    555 แอมเบอร์โหดคงเส้นคงวา
    #247
    0
  6. #185 เด็กแว่นสีชมพู (@whitebaby) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2556 / 18:14
    แอมเบอร์อย่างฮา
    #185
    0
  7. วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 11:49
    สนุกมาก
    #65
    0
  8. #46 kalio (@renessime) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 12:26
    อยากอ่านต่ออออออออออออออ
    #46
    0
  9. #45 kalio (@renessime) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 12:25
    อัพเดี๋ยวนี้น้าาาาาาาาาาาา  อยากอ่านต่ออออ
    #45
    0