<Yaoi>Danger diary บันทึกอันตรายของคุณชายโรคจิต

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 13,333 Views

  • 456 Comments

  • 518 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    35

    Overall
    13,333

ตอนที่ 9 : บันทึกเรื่องที่7:: ว่าด้วยการแบ่งเตียงนอน<100per.>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 837
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    12 ม.ค. 58

บันทึกเรื่องที่7::
ว่าด้วยการแบ่งเตียงนอน

พี่เนวาลากข้ามาซื้อข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวในตลาด ทั้งๆที่รู้ว่าคนแทบทั้งเมืองรู้จักข้า เพื่อไม่ให้เป็นที่ครหาว่าพี่เนวาเอียงเอนมาทางข้ามากไปพี่เนวาเลยลากอัลเฮอร์ไนท์ออกมาด้วยทั้งๆที่เขาแทบจะงับหัวข้าอยู่ในไม่ช้านี้ ทางฝั่งมังกรของพวกเราตอนแรกข้ากะว่าจะให้ชินกลับบ้านผ่านทางแหวนแต่สโนว์ก็เสนอว่าควรสนองความเป็นเสนียด ถุ้ย! สโนว์แค่เสนอว่าน่าจะให้เขาได้ทำความคุ้นเคย(อีกครั้ง)กับมังกรทั้งสองข้าก็เลยเออออตามอีกฝ่ายไปโดยไม่ฟังคำคัดค้านจากชินาสเทียร์สักนิด

“เหม่ออะไรเนโร พี่บอกให้เจ้าใส่ไง”

ข้าทำหน้าเหรอหราก่อนจะมองต่างหูสีเงินที่พี่เนวายื่นมา”ใส่เอาไว้ ถ้าเจ้าไปไหนข้าจะได้รู้ ข้าไม่ไว้ใจว่าเจ้าจะอยู่นิ่งกับที่ไม่หนีไปไหน”

ข้ายิ้มแห้งมองพี่เนวาก่อนเบนสายตาไปทางอัลเฮอร์ไนท์ที่เลือกดูแหวนเวทย์ ถึงว่าพี่เนวาถึงเรียกแทนตัวเองว่าพี่ ข้ารับต่างหูมาใส่แล้วทัดผมโชว์ต่างหูตัวเองให้พี่เนวามั่นใจว่าข้าใส่ เดี๋ยวกลับไปที่พักค่อยถอดออกก็ได้วะ

“ถ้าเจ้าถอดออกมันจะระเบิดนะ ความจริงมันเป็นต่างหูของนักโทษ ถ้าข้าไม่อนุญาตก็ถอดไม่ได้”

ห๊ะ! ทำไมในเมืองอันสงบสุขที่ขึ้นชื่อว่ารักความสงบมันถึงได้มีของโหดร้ายแบบนี้ขายไปได้เนี่ย ข้าทำหน้าเหมือนหมาอดแทะกระดูกใส่พี่เนวาแต่มันไม่เป็นผลสักนิด อีกฝ่ายกลับเดินไปหาอัลเออร์ไนท์แล้วถามว่าฝ่ายนั้นอยากได้อะไรจะซื้อให้เป็นของขวัญรับการเป็นสมาชิก เชอะ!ทีคนอื่นน่ะถามนู่นถามนี่ แต่ข้าที่เป็นน้องพี่ล่ะไม่ถามสักคำ มัดมือชก มัดหูให้ใส่แล้วยังเอาของอันตรายมาให้ใส่ด้วย!

“เจ้าจะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม? ข้ากับอัลเฮอร์ไนท์จะไปดูอาวุธสักหน่อย ถ้าเจ้าไม่ไปก็รออยู่นี่แหละ”

“ไปสิครับ!

ข้าตอบแล้ววิ่งตาทั้งคู่ไปก่อนเดินแทรกกลางระหว่างพี่เนวาลัอัลเฮอร์ไนท์ลืมไปเลยว่าจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ

“พี่...ท่านจะเอาอาวุธอะไรอีกเหรอ? ข้าว่าแค่ดาบซันไลท์กับสโนว์ท่านก็กินขาดแล้วนะ”ข้าหันไปถามพี่เนวาที่มองข้าแปลกๆ

“อัลเฮอร์ไนท์หรอกที่จะซื้อ เขาบอกว่าอยากได้อาวุธเพิ่มเติม เจ้าเองก็ซื้อมีดสั้นหรือพวกอาวุธลับติดตัวไว้บ้าง ถึงจะใช้ดาบไม่ได้แต่ก็มีพวกนี้ติดไว้ไม่เสียหาย”

“ข้า...”ข้ากำลังจะอ้าปากบอกว่าข้าไม่มีเงินอีกฝ่ายก็ชิงพูดเสียก่อน

“ข้าจะหักจากเงินเดือนล่วงหน้าของเจ้า ไม่ต้องห่วงข้าจะออกให้ก่อน”

คนเรานะเว้ย! ไอ้ข้าก็นึกว่าจะออกให้ อีกฝ่ายขยี้หัวข้าจนยุ่งก่อนะหันไปคุยกับอัลเฮอร์ไนท์ เหมือนคุยข้ามหัวข้าชอบกล เออ....พ่อคนสูงแห่งสากลโลกเอ๊ย! อย่าให้สูงมั่งนะ ข้าจะสูงให้ดู! แต่นี่ข้าต้องกินนมกี่ลิตรรต่อวันเนี่ย

“เนโร เจ้าเหม่ออีกแล้วนะ”

“หือๆ ครับ? ทำไม? อะไร?”

พี่เนวาถอนหายใจก่อนเอ่ยประโยคที่ข้าแอยากแปลงร่างเป็นแมลงวันแล้วบินหนีไป

“ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะให้อัลเฮอร์ไนท์สอนการใช้ดาบและฝึกเจ้าเป็นอัศวิน เพราะเจ้าไม่เรียนดาบสิน่าแขนถึงได้เล็กเท่าผู้หญิงแบบนี้น่ะ อีกอย่างอัลเฮอร์ไนท์ก็ค่อนข้างคุ้นกับการควบคุมมังกร เจ้าเรียนกับเขาด้วยแล้วกัน”

ข้ามองอัลเฮอร์ไนท์ที่ยกยิ้มเหนือกว่าข้าแล้วเบ้หน้าหมือนเด็กเอาแต่ใจ”ได้ไงท่านเนวา ท่านก็รู้ว่าอัลเฮอร์ไนท์จ้องจะฆ่าข้าอยู่ทุกอย่างก้าวที่เดิน ขืนให้เขาสอนฟันดาบข้าเขาไม่แกล้งฟันพลาดตัดแขนข้าไปหรอกเหรอ”

“ตอนแรกข้าไม่คิดนะ พอเจ้าพูดขึ้นมาข้าว่ามันก็เป็นเรื่องที่ดีนะ”

“ข้าไม่ได้เสนอแต่กำลังคัดค้านโว้ย! ไอ้หัวแดงนี่เดี๋ยวพ่อก็งับจมเขี้ยวซะเลย!

 

หลังจากนั้นที่ตามมาคือปัญหาใหญ่...เตียงยังมาไม่ถึง ใช่ ห้องที่ถูกเตรียมเอาไว้มีเตียงแค่เตียงเดียวเท่านั้น ข้าน่ะไม่มีปัญหาหรอกยังไงก็ผู้ชายเหมือนกัน แต่ไอ้หัวแดงเจ้าปัญหาเนี่ยสิ! โวยวายคัดค้านเหมือนตัวเองเป็นสาวน้อยบริสุทธิ์ทั้งๆที่หุ่นข้ายังใกล้เคียง แค่ก! ยังผอมกว่ามันเลย ไอ้กรรมกรถือปืนแบกปูนไปแบกตึกนี่! เดี๋ยวพ่อก็ยันโครมเลย

“แล้วจะเอาไงว่ามา!

ข้าว่าเสียงเรียบ ท้าวเอวมองคนที่ยังไคว่ห้างอยู่บนโซฟากลางห้อง ความจริงห้องนี้มันก็ไม่ได้เล็กเลยนะ ขนาดอ่างอาบน้ำยังลงไปแช่ได้สิบคนสบายๆ ไม่รู้จะผลาญภาษีประชาชนไปไหนเนี่ย ดีนะที่ข้ามาเป็นอัศวินจะได้ใช้เงินภาษีตัวเองหน่อย

“ก็ไม่เอาไง ในฐานะที่เจ้าเด็กกว่าข้า เจ้านอนโซฟา!

“เรื่องดิ! ในฐานะที่ข้าเด็กกว่าหรอกเจ้าถึงต้องนอนที่โซฟา รู้จักไหมความเสียสละน่ะ!

“เจ้าเด็กกว่าข้าสักเท่าไหร่กันเชียว”

อีกฝ่ายหรี่ตาถามคำถามที่ทำให้ข้าร้องเอ๊าออกมา ตัวเองพูดเองแท้ๆว่าข้าเด็กกว่าพอเถียงไม่ได้ก็มาถามนอกเรื่อง โกหกแม่ง

“สิบสาม!

“นั่นไง!เท่าที่ข้าเดาเลย เจ้าแพ้พนันไปนอนที่โซฟาซะ!

“เอ๊าไอ้นี่! ข้าไปพนันกับเจ้าตอนไหน”

ข้าว่าอย่างหงุดหงิด ขยี้ตัวตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะวิ่งไปนั่งที่เตียงโยนข้าวของทุกอย่างลงไปบนเตียงจนหมด!

“ไม่รู้ล่ะ! ข้าไม่เคยพนันกับเจ้า เตียงนี้เป็นของข้า เจ้าไม่มีสิทธิ์”

“เรื่องเซ่! ยังไงเจ้าก็อายุสิบสามตามที่ข้าเดา ถูกไหมล่ะ!

“ข้าสิบหก”

“.....”

“กินจุดเป็นอาหารเลยหรอครับพี่อัลเฮอร์ไนท์ โฮะๆๆๆ เจ้ามันเจ้าขี้แพ้!

ข้าปิดปากหัวเราะอย่ามีจริตแล้วทำสายตาดูแคลนใส่ไอ้หัวแดงที่นั่งหน้าบึ้งอยู่บนโซฟา บึ้งไปเลย บึ้งให้หักยุบเป็นร่องข้าก็ไม่กลัว! นอกจากพี่เนวาแล้วข้าไม่กลัวใครทั้งนั้นแหละ...อ่อ เหลือท่านอาจารย์อีกคนหนึ่ง นอกนั้นหมดสิทธิ์เฟ้ย!

“เจ้าโรคจิต”

“แอร๊ยยยย”

ข้ายกมือกุมแก้มทำหน้าฟินนาเล่ใส่มันที่หัวเสียสุดๆ มันลุกขึ้นยืนแล้วก้าวสามขุมเข้ามาหาข้า แต่ข้าหาได้กลัวไม่ตอนนี้กำลังแลบลิ้นปลิ้นตาใส่มันอยู่

“เหวอๆๆ! หยุดนะไอ้หัวแดง ไอ้กรรมกรถือปืนแบกปูนไปโบกตึก โอ๊ย!

ข้าถูกโยนลงบนโซฟาพร้อมของที่เอาไปหว่านไว้บนเตียงนอนทั้งหมด ข้าลูบก้นตัวเองเบาๆแล้วจ้องหน้าคาดทาไอ้หัวแดงที่ลอยหน้าลอยตายักคิ้วใส่ข้า หน็อย!

“เจ้าตัวเล็กกว่าข้านอนบนโซฟาสบายกว่า พี่อัลเฮอร์ไนท์ขอนอนบนเตียงนะครับน้องเนโร หึหึหึ”

“ใครบอกเจ้าว่าข้าชื่อเนโร!

“ก็ข้าเห็นท่านเนวาเรียกแบบนั้น”

“ข้าไม่อนุญาติ!”ข้าตวาดแล้วยกมือขึ้นกอดอกอย่างไม่ยอมแพ้”เจ้าจะต้องเรียกข้าว่าโรวาแล้วก็ต้องมานอนที่โซฟาด้วย เรียกโรวานอนโซฟา เรียกโรวานอนโซฟา เรียกโซฟานอนโรวา เอ๊ะ! ช่างเถอะ! เจ้าต้องนอนบนโซฟา!

ข้ายกมือประท้วงหัวชนฝา ข้าไม่ยอมแบบสุดลิ่มทิ่มประตูเป็นรูสี่รูเรียกช่างซ่อม! ยังไงเสียข้าก็จะนอนบนเตียงนอน!

“อ่านปากข้า..ไม่!

“ไม่อ่าน อ่านไม่ออกโว้ย!

“งั้นก็ฟังเอาสิเจ้าโง่!

“แอร๊ยยยยยยย”

“หยุดเอามือกุมแก้มแล้วยิ้มน่าเกลียดๆนะเจ้าบ้า!

“แอร๊ยยยย เขินง่ะ!

“โว้ยยยยยยยยยยยยยย”

ข้านั่งมองไอ้หัวแดงที่ยกมือขยี้หัวตัวเองแล้วหัวเราะท้องคัดท้องแข็งอยู่บนโซฟา ไอ้บ้านี่มันรั่วกว่าที่คิดแถมยั่ว(โมโห)ง่ายมากๆ ก๊ากกก ชอบๆ

“หยุดงี่เง่าเหมือนเด็กอมมือแล้วตกลงไปนอนที่โซฟาวะดีๆเนโร นี่มันมืดแล้วข้าอยากอาบน้ำนอน!

“ใครให้เจ้าเรียกข้าเนโร! ถ้าเจ้าอยากอาบน้ำนอนก็ไปอาบแล้วมานอนที่โซฟาเซ่!

ข้าเถียงไม่เลิก อีกฝ่ายทำท่าอยากจะฆ่าข้าเสียเต็มประดาข้าจึงตอบรับด้วยความกลัว...แลบลิ้นใส่เลยจ้า!!

“หัวเด็ดตีนขาด แขนหลุดขาหาย ข้าก็ไม่ยอมนอนที่โซฟา ข้าเป็นลูกคนเดียวนะ! อยากได้อะไรก็ต้องได้!!

“ข้าก็ลูกคนเดียว...เฮ้ย!

ไม่ตกใจนี่เรียกว่าเกินมนุษย์เมื่อข้าวิ่งไปดึงแขนมันแล้วเหวี่ยงมันไปอัดกับโซฟาก่อนจะกระโดดเหยียบกลางท้องมันแล้ววิ่งไปคว้าผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำไป

“ดูว่าโซฟาจะถูกใจเจ้านะอัลเฮอร์ไนท์ ดูสินอนนิ่งไม่ขยับเลยอ่ะ โฮะๆๆๆๆ”

“ไอ้-เด็ก-เวร!!!

 

ไปยังเอ่ย...จ๊ะเอ๋!

“ไอ้เตี้ยตีนช้าง!

“ย๊าก!!!!

ข้าร้องสุดเสียงแล้ววิ่งลอดช่องว่างของอัลเฮอร์ไนท์ออกมาแลบลิ้นปลิ้นตาโดยมือยังจับผ้าขนหนูเอาไว้ไม่ให้มันหลุดลงไปโชว์ของดี...ผมไม่เล็กนะครับ โหะๆๆ หมายถึงสะดือน่ะ สะดือข้าย๊ายยยยยยใหญ่ ข้าแลบลิ้นหลอกไอ้ลิงหัวแดงแล้ววิ่งผล่านไปมาเหมือนของเล่นไขลาน

“จับไม่ได้ จับไมได้ เจ้าจับข้าไม่ได้ ว่ะฮ่าๆๆๆ”

ข้าแลบลิ้นปลิ้นตาแล้วโยนของที่อยู่ใกล้มือมั่วซั่วใส่มันจนในที่สุดมันก็สะดุดล้มดังโครม ข้าหันไปยิ้มหัวเราะเยาะเย้ยใส่มันดัง”โฮะๆๆๆ”

“เจ้ามันไม่ได้เรื่อง แว๊ก!

ไอ้ผีจูออนผมแดงมันดึงขาข้าขนหน้าคว่ำ แง~แม่จ๋า ผีจูออนกรรมกรถือปืนแบกปูนไปโบกตึกมันหลอกหนูอ่ะแม่จ๋า~

“จะไปไหนหรอครับ...”

“ว๊ากกกกกกก ผีกรรมกรถือปูนแบกปืน ถูปูนแบกปืน อะไรวะ! ช่างมันๆๆ “

“จะแหกปากไปถึงเมื่อไหร่นะหา!

มันขึ้นมานั่งทับท้องข้าแล้วเอามือกดหัวข้าไว้กับพื้น รู้ฤทธิ์ของเนโรน้อยไปซะแล้ว!!

“ฮัดช่า!

ข้าร้องก่อนจะตีๆผลักๆ ยื้อยุดอยู่กับกับอัลเฮอร์ไนท์จนขึ้นไปอยู่บนตัวมันแทน

“เจ้ามันตัวหนักมาก! กินแมมมอธเป็นอาหารเหรอไอ้กรรมกรถือปืนแบกปูนไปโบกตึก!...แล้วไปโบกปูนจะถือปืนไปทำไมให้เกะกะ? หรือจะเพื่อมีข้าศึกบุก?? ช่างมันก่อน! ข้าจะแก้แค้นเจ้า!

ข้าเลื่อนจากไหล่ลงไปเรื่อยๆจนถึงเอวแล้วก็จัดการ...จิ้ม

“ปล่อยๆๆ ฮ่าๆๆๆ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะเว้ย ฮ่าๆๆๆ ฮ่ะฮ่าๆๆๆ ไอ้เตี้ยปล่อย!

“แอร๊ย”

 

ข้าชักเกลียดปฏิกิริยาแบบนี้ของตัวเองซะแล้วสิ เมื่อข้าปล่อยมืออกจากเอวมันแล้วยกขึ้นกุมแก้มด้วยใบหน้าฟินนาเล่

“เสร็จโจร!

ห๊ะๆๆ  ไหนโจร ไหนๆๆ มันอยู่ไหนเนี่ย? ถ้าของที่ข้าซื้อมาด้วยเงินเบิกล่วงหน้าหายไปข้าจะทำยังไง!

“ว๊าก!

“หึหึหึหึ”

ข้าที่ตอนนี้เปลี่ยนมาอยู่ด้านล่างแทนเริ่มหวั่นวิตกกับสีหน้าโรคจิตขั้นสูงสุดของอัลเฮอร์ไนท์ แค่เสียงหัวเราะนี่ก็กินขาดแล้วนะเนี่ย!!

“อัลเฮอร์ไนท์ที่รัก เช่นไรแล้วก็ผู้ชายด้วยกันนะ”ข้ายกมือปราม ส่วนมันก็ยกยิ้มหล่อเทพบุตร

“ข้าไม่ปล้ำเจ้าหรอก ข้าไม่หน้ามืดขนาดนั้น..”

“ฟู่...”

“แต่ข้าจะกัดคอเจ้า!

“ว๊ากกกกก”

ว่าปุ๊ปทำปั๊ปยิ่งกว่าสินเชื่อเพื่อเงินสด มันงับลงมาที่คอข้าเต็มแรงแถมยังงับเป็นคำเล็กๆแล้วดึงอีก

“โอ๊ยๆๆๆ พอๆปล่อย! ข้ายอมแล้วปล่อยนะ!”ข้าโวกเวก แบบนี้ไม่เอาอ่ะมันใกล้หลังคอข้าเกินไปแล้ว เดี๋ยวมือพ่อก็ชักกระตุกหรอก ยอมแพ้แล้ว ข้าตีมือกับพื้นเร่าๆ

“อัลเฮอร์ไนท์ เนโรพวกเจ้าเล่นอะไรกันคนเขาหลับ....”

ข้าชะงัก อัลเฮอร์ไนท์ชะงัก ทุกสิ่งชะงัก ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจ ข้าเอนหน้าไปทางต้นเสียงอัลเฮอร์ไนท์ก็เงยหน้าขึ้นมาจากการประทุสร้ายคอข้า พวกเราสองคน สี่ตาเห็น....พี่เนวาในชุดนอนกับอัศวินอีกคนที่ไม่คุ้นหน้าซึ่งกำลังหันหน้าหนีแล้วปิดปากหัวเราะอย่างเขินอาย....

“พวกเจ้า...มีวิธีกระชับมิตรแปลกๆนะ”

“ไม่ใช่นะครับท่านเนวา!”อัลเฮอร์ไนท์สปริงตัวลุกขึ้นข้าจะรีบลุกตาม

“ใช่ๆไม่ใช่นะท่านหัวหน้า ว้าย!

ข้ารีบตะครุบผ้าขนหนูที่เกือบล่วงลงไป แค่ข้าร้องเสียงหลงนี่ไม่ต้องมองข้ากันขนาดนั้นก็ได้น่ะ ข้าส่งยิ้มเจื่อนๆให้พี่เนวา อีกฝ่ายมองอย่างเรียบเฉยแล้วบอกข้าเรียบๆ

“แต่งตัวให้เรียบร้อยซะเนโร ถ้าพรุ่งนี้ข้าเห็นเจ้าเป็นหวัดหรือไม่สบาย ข้าจะให้เจ้ากินผัดถั่วงอกหนึ่งอาทิตย์”

“หยุดความคิดนั้นแล้วลบมันจากสมองซะ ท่านจะไม่เห็นเนโรผู้นี้ป่วย ดังนั้นไม่จำเป็นต้องคิดเผื่อวิธีอะไรนั่นนะ เชิญท่านไปนอนเถอะ มันดึกมาแล้วเสียสุขภาพ ไว้พรุ่งนี้ข้าจะตัดผมให้ท่านเป็นการตอบแทนแล้วกัน ถ้าท่านจะไม่พูดถึงถั่วงอกอีก”

ข้ายกมือขึ้นห้ามพี่เนวาด้วยใบหน้าจริงจัง อีกฝ่ายพยักหน้ารับแล้วหันไปทางอัศวินอีกคน

“ไปพักเถอะฮิมเมอร์ หากพวกเขาส่งเสียงดังก็เอาถั่วงอกมาวางไว้ในห้องแล้วกัน ถ้าเนโรเงียบสักคนอัลเฮอร์ไนท์คงไม่มีคนให้ทะเลาะด้วย”

สั่งเสร็จก็เดินไปแต่อัศวินที่ชื่อฮิมเมอร์นั้นกลับเดินเข้ามาแล้วตบไหล่อัลเฮอร์ไนท์เบาๆ

“ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ หึหึหึ”แล้วก็เดินออกไป

“เพราะเจ้าคนเดียว!

ข้ากับอัลเฮอร์ไนท์ตวาดใส่กันก่อนจะรีบปิดปากอีกฝ่ายแล้วเอานิ้วชี้แนบปากตัวเอง

“เจ้าทำข้าโดนตำหนิ”อัลเฮอร์ไนท์ว่า”

“เจ้าทำข้าเกือบโดนกองถั่วงอกทับ”ข้าว่าบ้าง

อีกฝ่ายหรี่ตามมองข้าแล้วบ่นงึมงำ”เจ้ามันเด็กสามขวบหรือไง ฟ้าร้องก็กลัว ถั่วงอกก็ไม่กิน”

“อ่ะ...”

ไอ้เรื่องถั่วงอกนี่พอเข้าใจเพราะพี่เนวาเพิ่งพูดไป แต่ไอ้ฟ้าร้องนี่มันรู้ได้ไงเนี่ย? อย่าบอกว่าระหว่างอันเชิญมังกรนี่จ้องข้าเอาไว้ตลอดเลยงั้นสิ อ๋อ...อย่างนี้นี่เองสินะ เจ้ามันพวกสโตกเกอร์!!!

“ข้าจะไปอาบน้ำ”

“เชิญ!!

 

พอออกมาจากห้องน้ำอัลเฮอร์ไนท์ก็พบว่าเตียงนอนของตนเองถูกยึดไปเสียแล้ว เด็กหนุ่มผมทองนอนหลับอยู่ซีกหนึ่งของเตียงราวกับว่าเว้นที่อีกฝั่งให้เขา อัลเฮอร์ไนท์สวมเสื้อผ้าก่อนจะยืนเช็ดหัวมองดูร่างที่นอนคู้ตัวหลับเหมือนแมวน้อย

“พออยู่สงบๆมันค่อยน่ารักขึ้นมาหน่อย”อัลเฮอร์ไนท์ส่ายหัว เขาไม่เคยคิดจะหาเรื่องอีกฝ่ายเลยสักนิดถ้าเจ้าตัวแสบมันเป็นพวกปากดี ปากไว ปากปีจอ เถียงคำไม่ตกฟากแบบนี้

“เฮ้อ”

อัลเฮอร์ไนท์ถอนหายใจออกมาก่อนจะดึงผ้าห่มมาคุมตัวอีกฝ่าย เอื้อมมือไปปิดไฟแล้วล้มตัวลงนอนบ้าง

“ถ้าทำตัวดีๆกว่านี้ข้าก็ไม่ต้องมาแย่งที่นอนกับเจ้าหรอก แล้วที่เถียงจนน้ำลายหมดไปสิบลิตรนี่เพื่ออะไรเนี่ย?”

 

“หือ?”

ข้าสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาอย่างงงงวยในตอนเช้า สติข้ายังกลับมาไม่ครบแต่ข้าเห็นผู้ชายผมแดงกำลังก้มหน้าลงมาหาข้าพร้อม...มีด

“เจ้าจะฆ่าข้าหรออัลเฮอร์ไนท์?”

“อืม”

อีกฝ่ายตอบเสียงเรียบ ข้ามองอีกฝ่ายด้วยตาที่จะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่แล้วยกมือขึ้นผลักหน้าอีกฝ่ายอย่างแรงจนมันหงายหลังไป นี่มันกี่โมงกันเนี่ย ทำไมข้าถึงรู้สึกง่วงมากขนาดนี้นา....

“เจ้า!

อัลเฮอร์ไนท์ตวาดข้าที่เดินโซซัดโซเวลงมาจากเตียง ทำท่าจะเข้ามากระทืบข้าแต่ข้าก็หลบทันแล้วเดินโซเซไปเรื่อยๆก่อนจะล้มแมะลงกับพื้น นอนคว่ำก้นโด่งด้วยความสบายใจ

“อัลเฮอร์ไนท์เจ้าปลุก....”นี่มันเสียงพี่เนวานี่

“เนโร”

นี่มันประโยคคำถาม ประโยคแสดงอาการตกใจ ประโยคตำหนิ ประโยคทวนชื่อ หรือประโยคบอกเล่า? พี่จะช่วยใส่อารมณ์ที่แสดงชนิดประโยคหน่อยได้ไหม? ข้างงนะ

“ข้าปลุกตั้งนานแล้วนะครับ แต่เขาก็เป็นแบบนี้น่ะ”ข้าได้ยินเสียงอัลเฮอร์ไนท์บอก

“ไม่เป็นไร”

ข้ารู้สึกเหมือตัวเองลอยขึ้นจากพื้นพอลืมตาก็รู้เลยว่าโดยพี่เนวาหอบเข้าเอวเหมือนที่ชินเคยทำ

ตู้ม!

อ่า....เย็นจังเลย เดี๋ยวนี้เตียงเขามาระบบทำความเย็นแล้วหรอเนี่ย...มันน่าหลับลึกเสียนี่กระไร...

 

“เอ่อ...ทำไมเจ้านี่?”อัลเฮอร์ไนท์มองร่างของเพื่อนร่วมห้องที่เปียกโชกไปทั้งตัว

“ทำยังไงถึงจะตื่นนะ”เนวาบ่นพึมพำเรียกสีหน้าแตกตื่นของอัลเฮอร์ไนท์เป็นอย่างดี

“นี่มันยังไม่ตื่นอีกหรอครับ?!

เนวาพยักหน้าเรียบๆก่อนจะเรียกมังกรน้ำแข็งของตนออกมาอุ้มร่างของเนโรแล้วเขย่าๆ แต่ร่างนั้นยังนิ่งสนิทไม่รู้สึกอะไรเลย

“ท่าจะหลับลึกจนเกินเยียวยา ถ้ามีคนบุกเข้ามาเจ้านี่ก็ไม่รู้เรื่อง ตื่นมาอีกทีโลกแตกไปตอนไหนก็ไม่รู้นั่นก็ไม่แปลก”สโนว์ว่าเสียงเหนื่อยหน่าย มองดูร่างของอัศวินมังกรผมทองผู้เปียกยิ่งกว่าลูกหมาตกน้ำ

“ปกติเจ้าปลุกเนโรยังไงน่ะเนวา”

“ข้าไม่เคยปลุก ถ้ามันนอนจนพอแล้วก็จะตื่นขึ้นมาเอง เมื่อคืนนอนกี่ทุ่มกัน?”

เนวาหันไปถามอัศวินมังกรผมแดงที่ยืนมองเนโรด้วยความอึ้งในความหลับลึก อัลเฮอร์ไนท์ลูบคางแล้วว่าออกมา”คงหลังจากท่านไปไม่นานน่ะครับ เพราะพอท่านไปข้าก็ไปอาบน้ำพอออกมาก็เห็นเขาหลับไปแล้ว”

“ประมาณห้าทุ่มสินะ นี่ก็แปดโมงเช้าแล้ว”เนวาว่าเรียบๆ

“เนโร! เจ้าจะหลับให้ครบสิบชั่วโมงเลยหรือไงกันน่ะ! ตื่นขึ้มาเดี๋ยวนี้นะ ชาวบ้านเขาตื่นกันจนวิ่งรอบสนามครบร้อยรอบแล้ว”

สโนว์ตะโกนใส่หน้าอัศวินผมทองอีกฝ่ายครางอืออาในลำคอแล้วไม่ยอมตื่น เนวาส่ายหัวอย่างอ่อนใจก่อนจะคิดวิธีที่น่าจะได้ผลออกมา

“เนเน่ ถ้าน้องไม่ตื่นพี่จะหนีไปแต่งงานแล้วนะ”

“ไม่ได้นะพี่เนวา! จนกว่าพี่จะอายุครบสามสิบห้ามแต่งงานเด็ดขาดนะ!

เนโรตาสว่างขึ้นมาทันทีพร้อมร้องห้ามเนวาด้วยน้ำเสียงร้อนรน ใบหน้าที่ดูธรรมดาๆนั่นแสดงออกมาถึงความแตกตื่นก่อนจะค่อยๆปรับเป็นปกติ

“อ้าว...พี่..หัวหน้ามาทำอะไรในห้องข้า สโนว์ด้วย แล้วทำไมข้าถึงมานอนบนแขนสโนว์เนี่ย? ข้าละเมอหรอ? แล้วนี่ข้าละเมอไปกระโดดน้ำที่ไนมาเนี่ย อื่อหือ เปียกทั้งตัวเลย”เนโรบ่นงึมงำแล้วกระโดดลงมาจากแขนของสโนว์

“เจ้านี่มันเกินเยียวยาจริงๆ”

เนโรเอียงคอแล้วหันมองที่อัลเฮอร์ไนท์อย่างอยากรู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด....แต่ก็ไม่ไดคำตอบอะไรนอกจากเสียงถอนหายใจสามเสียงที่ประสานกันอย่างพร้อมเพรียง
 

นี่มันบทสามีภรรยาตีกันนี่//ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้//สรุปนิยายเรื่องนี้จะไม่มีสาระแล้วใช่ไหมเนี่ย....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 00:16
    เรานึกว่าพอเนวาเข้ามาเห็นในห้องแล้วจะโวยวายหนักกว่านี้ซะอีก ชิชะ
    แต่สนุกนะ แต่ไม่รู้ทำไม เราเชียร์พี่อ่ะ ทำไมหว่า55555
    #451
    0
  2. #437 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 00:41
    เนเน่น่ารัก~<3
    #437
    0
  3. #172 ReD BoW (@bow-frozen) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 10:56
    หลับลึกเกินไปแล้ววววว
    #172
    0
  4. #97 มามิคุง^^ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 10:40
    mสนุกมากครัช^o^ สู้ๆนะเออ^3^d
    #97
    0
  5. #96 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 09:14
    จะอะไรก็แล้วแต่...ขอบคุณสำหรับนิยายสนึกครัช ป.ล. รอตอนต่อไปอย่าตั้งใจ 
    #96
    0
  6. #95 Sweetdream (@lostrose) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 23:31
    55555555 จะไม่จิ้นมันก็ยากล่ะค่ะ 555555
    #95
    0
  7. #93 สุนี (@fonktv) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 21:07
    อยากจะบอกว่าฟินอ๊ายยยยยยยยยยย
    #93
    0
  8. #92 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 22:40
    5555555555555 อัลนี่ก็ปัญญาอ่อนใช้ได้เหมือนกันนะเนี่ย... แถมยั่วโมโหง่ายอีกต่ะหาก
    แล้วกรรมกรถือปืนแบกปูนไปโบกตึกนี่คืออะไร ฉายาใหม่? 
    นอนเตียงกันทั้งคู่สิจ๊ะ....ฉันคงหวังมากเกินไปใช่ไหม 
    #92
    0
  9. #91 สุนี (@fonktv) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 11:38
    มาต่อไวๆนะ
    #91
    0
  10. #90 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 10:04
    ว่าด้วยการรอครึ่งหลัง   ♥

    #90
    0
  11. #86 zindatea (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 23:05
    สนุกมากๆเลยจ้า รีบๆมาต่อน้า รอเรื่องของแอมไพร์ด้วย เป็นกำลังใจให้น้าา ^_^
    #86
    0
  12. #83 N เอ็น (@nlm1122) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 20:06
    คู่นี้นี่น่ารักมุ้งมิ้งเกินคาดนะเนี่ย ชินจะมีคู่แข่งรึเปล่าาา หรือพลิกล็อคชินได้กับคนอื่นแทน //ลุ้น
    #83
    0
  13. #82 Haruse (@g-i-o-t-t-o) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 19:35
    แอร๊ยยยย~ (เอานิสัยเนโรมาใช้) เขินง่ะ
    #82
    0
  14. #81 frozen-sn (@snowcharisma) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 19:31
    โอ๊ยยยย น่ารัก! น่ากรี๊ดอ่ะ! ♥
    #81
    0