<Yaoi>Danger diary บันทึกอันตรายของคุณชายโรคจิต

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 13,335 Views

  • 456 Comments

  • 518 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    37

    Overall
    13,335

ตอนที่ 8 : บันทึกเรื่องที่6:: ว่าด้วยเรื่องพิธีรับตำแหน่ง<100per.>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 789
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    12 ม.ค. 58

บันทึกเรื่องที่6::

ว่าด้วยเรื่องพิธีรับตำแหน่ง


“ข้าขอโทษ...”

ข้าไม่ไดสนใจสักนิดเรื่องที่คนทั้งสนามกำลังมองข้าอยู่ สิ่งที่ข้าสนใจสิ่งเดียวคือไอ้หัวดำที่ก้มหน้าก้มตาคำนับข้าอยู่ที่แทบเท้า ถ้ามันพุ่งมากอดขาข้าได้โดยไม่กลัวเสียภาพพจน์มันคงทำไปแล้ว!!

“หึ”

“โรวา...”

“ไม่ต้องมาเรียก!

ข้าท้าวเอวมองชินาสเทียร์ที่ทำหน้าเหมือนลูกหมาโดนแม่ทิ้ง มันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่กับผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่าข้ามันได้น่าดูสักนิด!

“เนโร...”

พี่เนวาเดินเข้ามาในสนามแล้วมองชินราสเทียร์ด้วยใบหน้าสงบนิ่ง ไม่มีแววตกใจสักนิดที่มีเจ้าชายมังกรดำมาทำหน้าจะร้องไห้อยู่ต่อหน้าข้า  ไม่ผิดหรอก..เจ้า-ชาย-มัง-กร-ดำ! ชินาสเทียร์เป็นเจ้าชายมังกรดำ แล้วไอ้แหวนนี้คือเครื่องมืออันเชิญมันออกมาในฐานะเจ้าชายมังกรอย่างเต็มตัวโดยที่ไม่ต้องใช้พลังเวทย์สักหยด แต่ต้องใช้เลือดข้าในปริมาณที่ทำให้ข้าหน้ามืด!

“โรวาๆ!

อัลเวนที่วิ่งเข้ามาสมทบประครองข้าที่ตัวเอนไปด้านหลังเล็กน้อย ชินทำท่าจะลุกขึ้นมาช่วยแต่พอเจอสาตาฆ่าหมาตายทั้งฝูงของข้ามันก็กลับไปนั่งสงบเสงี่ยมตามเดิม

“ข้าบอกเจ้าตั้งนานแล้วนะชิน...จะเลือกใครก็ถามความสมัครใจเขาก่อนนา”

อัลเวนว่าเสียงเหนื่อยอ่อน แปลว่ารู้จักกันจริงๆด้วยสินะ! ข้าตวัดตามองภูติหิมะอีกฝ่ายก็ยิ้มเจื่อแล้วพึมพัมว่า”ข้าไม่รู้ข้าไม่เกี่ยว ข้ามาซื้อไข่เยี่ยวม้าให้ท่านแม่”

“แต่ก็จริงอย่างอัลเวนว่า ทำไมเจ้าไม่ถามความสมัครใจข้าสักคำ! โอย...”

พอตวาดเสร็จข้าก็ยกมือขึ้นปิดตา หน้ามืดแหะ...พี่เนวาที่ทนไม่ไหวหรืออะไรดึงตัวข้ามาก่อนจะอุ้มผาดบ่าเดินเข้าข้างสนามไปหน้าตาเฉยเรียกความตกอกตกใจจากคนรอบข้างได้อย่างดงาม...

“แต่ถ้าเจ้าถามท่านแล้วท่านจะยอมไหมล่ะโรวา!

นั่นก็จริง! แต่ตอนนี้ขอไม่ตอบอะไรแล้ว...หน้ามืด ตาลาย อยากจะอ้วก โฮกกกกกกกกก พี่เนวาวางข้าลงบนเก้าอี้ตัวยาวแล้วเอาผ้าเย็นมาโบะตาข้าไว้ โปะทำไม? มันช่วยอะไรได้? เหมือนจะไม่...แล้วท่านทำทำไมเนี่ย!

“ไทม์ ข้ารบกวนเจ้าปฐมพยาบาลเนโรให้หน่อย เขาเสียเลือดไปพอสมควร”

“เนโร?”

ข้าได้ยินเสียงอัศวินผมหางม้าทวนคำอย่างไม่เข้าใจพี่เนวาเลยตอบกลับไป”เจ้านี่ชื่อเนโร”

“แต่เขาบอกว่าชื่อโรวา”

พี่เนวาเงียบไปพักหนึ่งข้าเลยรีบพูดขึ้นเพื่อให้พี่เนวาเลิกคิดเรื่องชื่อ”พี่...ท่านหัวหน้าอัศวินเนวา ข้าไม่ได้เป็นอะไรเลย”

“อ่อหรอ...แต่หน้าเจ้าซีดยิ่งกว่าศพขึ้นอืดแช่น้ำสามวันเสียอีกนะ”

ศพ...ขึ้นอืด...แช่น้ำ...คิดแล้วมัน...

“โฮกกกกกกกกกก”

สาบานว่านี่เสียงอ้วกข้า ข้าลุกขึ้นไปอาเจียนออกมาเป็นลมเปล่าๆกับน้ำลายเหนียวๆเพราะเมื่อเช้าไม่ได้กินอะไรไปเลยสักนิด เนื่องจากว่าแกล้งตื่นสายด้วยความหวังดีอัลเวนเลยรีบลากข้ามาโดยไม่ได้ให้ข้าวข้าเลย หงิ๋ง...

“เจ้าไม่ได้กินข้าวเช้าสินะเนโร...”

ช๊ะ...ข้าหันไปยิ้มแห้งๆให้พี่เนวาก่อนจะโดนดึงกลับมานอนกับที่ ข้ายิ้มให้ยักษ์ใหญ่ไล่ยักษ์เล็ก ยักษ์เล็กไล่ยักษ์ใหญ่ตรงหน้า อีกฝ่ายดีดหน้าผากข้าเสียงดังให้คนที่เหลือแตกตื่นเล่น พี่เนวาก้มลงมากระซิบข้างหูข้าเสียแผ่ว”ถ้าเจ้าอยากกลับบ้านก็ละเมิดกฎสองข้อที่พี่ตั้งเพิ่มสิ”

                ตั้งเพิ่ม! เพิ่มอีกแล้วเรอะ! ที่มีอยู่มันจะเกินร้อยข้อแล้วนะ! ข้ายิ้มเจื่อนมองพี่เนวาที่เงยหน้าขึ้นเรียบๆ”กฎอะไรล่ะครับ”

                “ห้ามไม่กินข้าวเช้า และห้ามละทิ้งชื่อเนโรของเจ้าอีก อย่าให้ข้าได้ยินว่ามีคนเรียกเจ้าว่าโรวาอีก ไม่งั้นเจ้าจะเป็นยังไงคงรู้นะ”

“ครับ...”

“ช่วยจัดอาหารให้เขาสักชุดแล้วก็รีบรักษาเขาสิไทม์”

“เจ้านี่...ปกติเห็นไม่ค่อยสนใจใคร ทำไมดูแลโร..เนโรซะจนใกล้ชิดขนาดนี้เล่า?”

ขอบคุณที่ท่านเรียกข้าว่าเนโร ไม่งั้นข้าอาจจะได้กลับบ้านไปแล้ว ฮื่อ...พี่เนวาใจร้าย

“ตอนนี้เขากลายเป็นหน่วยของข้าแล้ว เพราะเขาสามารถอันเชิญมังหรได้ ท่านคงไม่คิดจะแย่งเขาไปจากข้าหรอกใช่ไหม?”

อัศวินหางม้ายิ้มเจื่อนก่อนจะรีบลงมือสั่งลูกหน่วยให้เตรียมยามาบำรุงเลือดข้า จะว่าไป...แล้วมังกรข้าล่ะ

“โรวา~”

ข้าได้ยินเสียงแหกปากมาแต่ไกลแต่เพราะปิดตาอยู่เลยไม่รู้ว่ามีร่างขอผู้ชายสูงโปร่งวิ่งเข้ามาก่อนจะคุกเข่าลงข้างม้านั่งที่ข้านอนแล้วร้องไห้ปานญาติเสีย

“ฮื่อๆโรวาข้าขอโทษ! ข้าไม่คิดว่าท่านจะเลือดน้อยขนาดที่ทำให้ท่านถึงแก่ชีวิต ขอโทษ ฮื่ออออออออออออ”

“เขายังไม่ตาย”

“หา?”

“เออ!

ข้าเปิดผ้าที่ปิดตาอยู่แล้วขู่ฟ่อใส่ชินาสเทียร์ที่ร้องไห้ออกมาแต่ไม่มีน้ำตาสักหยด อีกฝ่ายทำหน้าเหรอแล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

“ข้าวิตกเกินไปหรือเนี่ย ข้านึกว่าโรวาจะเป็นอะไรไปเสียอีก”

“เมื่อครู่เจ้าเรียกเขาว่าอะไรนะ?”

ซวยแล้ว..”

“โรวาไงครับ”

พอได้ยินคำตอบพี่เนวาก็เบนหน้ามาหาข้าด้วยใบหน้าอันน่าแปลงร่างเป็นปลวกมุดลงดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด ข้าลุกขึ้นแล้วโบกไม้โบกมือพัลวัน

“ท่านหน้าฟังข้าก่อน ที่ชินเรียกข้าแบบนี้...แว๊ก!

ข้าที่กำลังปฏิเสธพี่เนวาด้วยเหตุผลอยู่กลิ้งตกลงไปจากม้านั่งเพราะพี่แกเล่นค่อยๆเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าอยากฆ่าคน หัวข้าลงไปคิสซีนกับพื้นส่วนขายังพาดอยู่บนเก้าอี้ หือ? เท้าใครเนี่ย? ข้าไล่สายตาจากปลายอรองเท้าหนังสีดำขึ้นไปที่ขาและไล่ไปเรื่อยๆจนถึงหน้า....

“อัลเฮอร์ไนท์!

ข้าสะดุ้งแล้วทะลึ่งพรวดลุกขึ้น แต่ก็รู้ใช่ไหมว่าเลือดข้ามันไม่พอข้าเลยเซวูบจะล้มไปด้านหน้า และก็มีคนใจดีรับข้าเอาไว้ได้ทันท่วงที

“ขอบ...”

“เหอะ”

อัลเฮอร์น๊ายยยยยยยยยยยยย ข้าแหกปากในใจก่อนรีบถอยออกมาแม้จะเซๆแต่ก็มีอัลเวนที่ไม่ยอมเปิดปากพูดอะไรจนข้าคิดว่าเขาละลายไปกับแดดประครองไว้ ข้ากอดอัลเวนแน่นแล้วมองเจ้าอัลเฮอร์ไนท์ที่มีใบหน้าเรียบเฉยจ้องมองพวกข้าทุกคน

“โรวาเจ้าปล่อยข้าเถอะ...ข้าไม่อยากโดนพี่เจ้าใช้ดาบฟันหัวขาด”

ข้าเบนหน้าไปมองพี่เนวาที่มีใบหน้าเรียบเฉย เขาจะฟันอัลเวนทำไมล่ะ? ข้าไม่เห็นว่าพี่เนวาจะดูโกธรหรือไม่พอใจเลยนี่ แต่เพื่อความสบายใจข้าเลยปล่อยอัลเวนแล้วแค่ยกมือขึ้นท้าวไหล่เขาเอาไว้

“เจ้าจะสูงไปไหน”

“นั่นเจ้าเตี้ยต่างหาก”

ข้าทำสายตาเป็นประกายแล้วหันไปกุมแก้มใส่ชินาสเทียร์ที่มองข้าด้วยสายตาแปลกๆ”ข้าเตี้ยจริงๆใช่ไหมชิน~”

“อ่ะ...อื้ม ท่านเตี้ยมาก”

“แอร๊ยยยยยย”

พี่เนวาส่ายหัวในการกระทำของข้าแล้วเบนสายตามาทางอัลเฮอร์ไนท์ที่ไม่ยอมปริปากพูดสักคำ

“ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากับเนโรมีเรื่องอะไรไม่ถูกคอกันหรอกนะอัลเฮอร์ไนท์ แต่ข้าว่าเจ้าทั้งคู่ควรรีบลบเรื่องนั้นออกซะ ไม่เช่นนั้นอาจจะเป็นปัญหาภายหลัง”

“??”ข้าเอียงคอมองพี่เนวาอีกฝ่ายเลยเบนสายตามาทางข้าเช่นกัน

“พวกเจ้าทั้งคู่เป็นว่าที่อัศวินมังกรแล้ว เหลือแค่รับยศวันพรุ่งนี้เท่านั้น หลังจากนั้นพวกเจ้าต้องนอนห้องเดียวกันไปก่อนเพราะไม่มีใครคิดว่าจะมีผู้อันเชิญมังกรได้ถึงสองคนเลยไม่ได้จัดเตรียมห้องไว้ให้”

“ห๊ะ! พี่เนวานี่พี่อยากให้ข้ากลับบ้านไม่ครบสามสิบสองประการหรอ! หรือพี่จะแก้แค้นข้าใช่ไหม??”

เพราะด้วยความตกใจข้าเลยเผลอพลั้งปากเรียกพี่เนวาออกไปเต็มปากเต็มคำโดยลืมไปว่าอัศวินหางม้าไทม์เองก็อยู่ตรงนั้นด้วย จากนั้นเป็นต้นมาเลยมีคำพูดที่ว่า”เจ้ารู้แล้วอย่าไปบอกใครนะว่าอัศวินมังกรเนโร รู้จักเป็นการส่วนตัวกับหัวหน้าอัศวิน อัศวินมังกรเนวาน่ะ” เยี่ยม! ความลับมังจะรั่วไหลหลังจากคำว่า เจ้ารู้แล้วอย่าไปบอกใครเนี่ยแหละ!

“ข้าเองก็ลำบากใจนะท่านเนวา”

อัลเฮอร์ไนท์ว่าเรียบๆแต่ส่งสายตาดุเดือดส่งมาที่ข้า นี่พ่อคุณเอ๊ย...เผาข้าเลยไหม? เผาเลยไหมห๊ะ?!

“อีกอย่างมังกรของข้าก็ไม่ถูกกับมังกรของเจ้าต่ะ...ของเนโรด้วย”

มังกรของอัลเฮอร์ไนท์ที่ชื่อว่าโซลพยักหน้ารับคำของนายมันก่อนจะเบนสายตามาที่ชินาสเทียร์ ทำไม? ไม่ถูกกันด้วยเรื่องอะไร? อย่าบอกว่าเรื่องที่ว่าชื่อของโซลสั้น และง่ายกว่าชื่อของชินาสเทียร์? ถ้าจะโกธรไปโกธรคนตั้งนู้นไป!

“ไม่ได้เจอกันนานนะโซล สีหน้าเจ้ายังประหลาดไม่เปลี่ยน”

“เจ้าเองก็โรคจิตตามติดแต่มนุษย์ตัวผู้ไม่เปลี่ยน”

“ของเจ้าเองก็ตัวผู้นะโซล หึหึ”

“แต่นายข้าก็เป็นผู้ชายที่สมกับเป็นผู้ชายมากกว่านายเจ้า ทั้งเตี้ย ทั้งผอม”

เห้ย...มันด่าข้าล่ะ แอร๊ยยยยยยย ข้ายกมือกุมหน้าแล้วบิดไปบิดมา ก่อนมือจะโดนชินดึงไป”ข้าว่าก็ไม่ได้เสียหายเท่าไหร่ ฝ่าบาทของข้าถึงจะตัวเล็ก แต่เขาก็ดูดีทั้งผิวพรรณและเส้นผม ไม่เหมือนนายเจ้าที่ถึกอย่างกับกรรมกรเถื่อน”

“เลิกเอาหน้าถูแขนข้าสักทีได้ไหม”ข้าบ่นอย่างหงุดหงิด

เปรี๊ยะ!

ทุกคนสะดุ้งออกมาทันทีที่มีเสียงดังประหลาดๆเกิดขึ้น ชินก้มลงมองขาตัวเองที่โดนแช่อยู่ในน้ำแข็ง หันไปมองอัลเวนอีกฝ่ายก็ยกมือขึ้นท่วมหัวปฏิเสธว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง ถ้าอัลเวนคนดีไม่ได้ทำแล้ใครมันทำหว่า...

“ข้าว่าไม่รู้ว่าเจ้าชายทั้งสองจะอายุอานามเท่าไหร่ นายของเจ้าจะเหมือนผู้หญิงหรือกรรมกรเถื่อน..แต่ห้ามมาทะเลาะกันต่อหน้าข้า ตอนนี้ข้าเป็นพี่ใหญ่ของพวกเจ้านะ”

“สโนว์!!

มีทั้งเสียงข้า เสียงชินและเสียงโซลประสานกัน แต่เป็นข้าที่วิ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายแล้วเงยหน้ามอง...สูงชะมัด ไอ้มังกรก้อนน้ำแข็งนี่จะสูงไปไหนเนี่ย!

“เจ้าสูงไปแล้วนะ เจ้าจะให้ข้าเงยหน้าคุยกับเจ้าหรอเจ้ามังกรทำความเย็น!

ข้ายู่หน้าด้วยความฉุนเล็กน้อย หมอนี้กินอะไรเข้าไปนะถึงได้สูงยังกะต้นสน หลังจากพอข้าพูดแบบนั้นสโนว์ก็หัวเราะแล้วเอามือสอดใต้รักแร้อุ้มข้าขึ้นมา

เท่านี้ก็คุยกันได้สบายๆแล้วนะเนโร”

“สโนว์ปล่อย!

ข้าแกว่งขาไปมาแต่เจ้านั่นกลับไม่ปล่อยแถมยังอุ้มข้าเหมือนอุ้มลูกตัวเองอีก ข้าทำหน้าเหม็นบูดปล่อยให้สโนว์อุ้มอยู่อย่างนั้น เดี๋ยวมันเบื่อมันก็เลิกเองนั่นแหละ

“จำไว้นะเด็กน้อยทั้งสอง....”

“ข้าแก่ว่าเจ้าเป็นร้อยปี!”ชินกับโซลตอบพร้อมกัน

“แต่ข้าเป็นรุ่นพี่พวกเจ้า...พระราชวังนี่กางอณาเขตข้าไว้ จะหือก็เอานะไม่ว่า”

อีกสองคน...ไม่สิ อีกสองตัวพอเถียงไม่ได้ก็เลยสะบัดหน้าหนี ตอนนั้นเองก็สโนว์กระซิบกับข้าว่า”พวกเขามีแม่คนเดียวกันคือมังกรรัตติกาลแต่คนละพ่อ ก็เลยไมม่ลงลอยกันเท่าไหร่ โซลเป็นพี่ชินาสเทียร์ เขามักบอกว่าพ่อของของชินาสเทียร์แย่งแม่ของเขาไปจากพ่อของเขาและตัวเขา”

ข้าได้ยินแบบนั้นก็ลูบคางก่อนหันมาเอามือแปะลงบนหัวสโนว์”นี่เจ้าแปลงร่างเป็นไส้เดือนไปมุดอยู่ใต้ดินบ้านพวกเขาหรือไงน่ะ?”


 

 

 

“ข้าดูเป็นไงมั่ง?”ข้าหันไปถามชินาสเทียร์แทนการส่องกระจก ต้องให้สายตาคนอื่นดูสิถึงจะถูก

“อืม...ทั้งๆที่ชุดก็หรูดูดีนะครับ แต่ทำไมท่านใส่แล้วมันธรรมดาจัง”

“แอร๊ยยยยยยยยย”

ข้ายกมือขึ้นกุมแก้มแล้วหันมองตัวเองในกระจก เส้นผมสีทองหวีเข้าทรงไม่ได้ถูกจัดแต่งจนหัวข้ามีแต่น้ำมัน เสื้อเป็นเสื้อรัดรูปสีดำปิดต้นคอ กางเกงสีดำขนาดพอดีๆมีผ้าสีแดงพันช่วงเอวถึงสะโพก รองเท้าบูทหนังสีดำแดง แล้วก็สวมทับด้วยผ้าคลุมสีแดงกำมยีที่ด้านขวาสั้นกว่าด้านซ้าย โดยรวมข้ามองว่ามันเหมือนชุดมือสังหารมากกว่าอัศวินเสียอีก

“จะดีหรอชินที่ไม่บอกเขาไปตรงๆน่ะ”อัลเวนกระซิบกับชินาสเทียร์ เขามองดูเด็กหนุ่มผมทองที่หมุนซ้ายหมุนขวาด้วยความคิด

“ถ้าเจ้าบอกไปว่าค่อยข้างดูดีรับรองว่าโรวาถอดชุดทิ้ง ไม่ก็ลงไปกลิ้งคลุกฝุ่นเล่นแน่ๆ”

“เอาล่ะ! ไปกันเถอะ”

พอข้าบอกทั้งคู่ก็สะดุ้ง ข้ามองด้วยความไม่เข้าใจ เป็นอะไรกันไปหว่า... ตอนนี้ชินอยู่ในชุดเจ้าชายมังกรดำที่ชุดดำไปทั้งชุดอย่างกับจะไปงานศพ มีเสื้อนอก เสื้อใน กางเกง ผ้าพันเอว ผ้าคลุมเล็กด้านใน ผ้าคลุมใหญ่ด้านนอก เห็นแล้วร้อนแทน ส่วนอัลเวนใส่ชุดอัศวินระดับสองเพราะฝีมือที่ค่อนข้างดีเขาเลยได้รับระดับสองเลยทันทีที่เข้าประจำการ ข้ามองดูพันธมิตรของตัวเองแล้วพยักหน้า พวกนี้มีแต่พวกหล่อเกินคนเพราะมันใช่คน ดังนั้นมันต้องกลบรัศมีข้าหมดแน่ เยี่ยม!

“โรวา...ข้าชักจะกลัวเจ้าแล้วนะเนี่ย”อัลเวนว่าแล้วถอยกรูไปเกาะชินที่ยิ้มแห้งๆ ข้ายกนิ้วโป้งส่งยิ้มให้ทั้งคู่ที่ดูงงงวยก่อนจะเดินนำออกไป

“ถึงข้าอยากจะหนีแค่ไหนก็ทำไม่ได้ ดังนั้นข้าต้องทำให้มันอยู่ในระดับต่ำที่สุด! สุดยอด ข้าคิดได้ยังไงเนี่ย ข้านี่มันอัจฉะ...ข้านี่มันชั่วร้ายจริงๆ ว่ะฮ่าๆๆๆ”

ทั้งสองมองดูข้าที่คุยกับตัวเองแล้วเข้ามาคลำหัวคลำหางข้าด้วยความสงสัยว่าข้าจะเป็นไข้หรือว่าเครียดมากจนประสาทกิน พอข้าหันไปยิ้มสว่างสดใสให้ทั้งสองก็ถอยกรูแล้วมองดูข้าด้วยใบหน้าซีดๆ เหอะๆๆ ข้าน่ากลัวล่ะสิน๊า~

“พวกเจ้าเสร็จหรือยัง...เสร็จแล้วนี่ งั้นรีบๆออกไปได้แล้วเนโร อย่างหวังว่าเจ้าทำงานล่ม ถ้าเจ้าทำพี่จะส่งเจ้ากลับบ้าน”

ข้ามองพี่เนวาแล้วคอตก รู้สึกหลายวันมานี้คำว่า”พี่จะส่งเจ้ากลับบ้าน”จะกลายเป็นประโยคยอดฮิตติดปากพี่เนวาไปเสียแล้ว ข้าเดินห่อไหล่เข้าไปหาพี่เนวาแล้วเอาหน้าถูๆไหล่อีกฝ่าย ชอนตามองด้วยความน่าสงสารก่อนจะถอยหลังกรูไปรวมกับอัลเวนและชินเมื่อได้รับสายตาพิฆาตส่งมา แง แม่จ๋า หนูกลัว พี่เนวาโดนยักษ์สิงแล้ว!

“รีบออกไปได้แล้วเนโร อัลเฮอร์ไนท์มารอนานแล้ว”

ทำไมข้ารู้สึกเหมือนประโยคนี้ข้าจะเคยได้ยินเวลาที่แม่เจ้าสาวเดินเข้ามาตามเจ้าสาวไปพบเจ้าบ่าว ไม่! ข้าไม่ใช่เจ้าสาว พี่เนวาไม่ใช่แม่เจ้าสาว และอัลเฮอร์ไนท์ไม่มีทางเป็นเจ้าบ่าวของข้า แน่นอนว่าคนทั้งโลกด้วย! เมื่อข้าออกไปก็เป็นอันว่าพิธีนั้นพร้อมเป็นที่เรียบร้อย พระราชานั่งอยู่บนบัลลังก์สูงโดยฝั่งซ้ายเป็นพระราชินี ทั้งสองฝั่งมีอัศวินราชองค์รักษ์ยืนเรียงอยู่ฝั่งขวาสี่คน ฝั่งซ้ายสาม แปลว่ามีอัศวินอยู่ทั้งหมดแปดหน่วยรวมหน่วยพิเศษของพี่เนวาด้วยสินะ ส่วนพี่เนวาของข้า แค่กๆ พี่เนวานั้นเดินนำข้าและอัลเฮอร์ไนท์อยู่ ด้านหลังข้ามีชินและด้านหลังของอัลเฮอร์ไนท์มีโซลอยู่

“พิธีกำลังจะเริ่ม อย่าคิดจะทำเสียงานไม่งั้นพี่....”

“พี่จะส่งเจ้ากลับบ้าน ข้ารู้แล้วน่า!

ข้าพูดรอดไรฟันกระซิบกับพี่เนวาโดยมีสายตาของวอัลเฮอร์ไนท์มองอย่างสงสัย

“มองทำไม?”

ข้าถามอีกฝ่ายเสียงห้วนแล้วตีหน้าบูดบึ้ง อีกฝ่ายปรายตามองข้าแล้วขยับยิ้ม

“มองคนเตี้ย”

แอร๊ยยยยยยย ข้าอยากจะมือกุมแก้มมากมายแต่ติดตรงที่อยู่ในพิธีข้าเลยทำได้แต่ยิ้มแก้มปริเรียกใบหน้าไม่เข้าใจของอัลเฮอร์ไนท์ออกมาเท่านั้น

“อัศวินราชองค์รักษ์! ชักดาบ!

เสียงของอัศวินราชองค์รักษ์ที่น่าจะเป็นรองหัวหน้าสั่งอออกมาอัศวินที่ตั้งแถวอยู่สองฝั่งก็ชักดาบออกมาแล้วชูปลายดาบขึ้นไคว้กันเป็นซุ้มดาบ ไล่ไปตามลำดับเรื่อยๆซึ่งมันดูสวยงามมาก

“ต่อไปคือพิธีศักดิ์สิทธิ์ห้ามพวกเจ้าทะเลาะกันหรือเล่นกัน ไม่อย่างนั้น...”

“พี่จะส่งเจ้ากลับบ้าน รู้แล้วล่ะน่า”

ข้าพูดออกไปเสียงเบาก่อนจะเดินตามพี่เนวาไปพร้อมๆกับอัลเฮอร์ไนท์ เมื่อเดินมาอยู่ด้านหน้าบัลลังก์พระราชาพี่เนวาก็เดินไปประจำตำแหน่งด้านซ้ายทำให้สองฝั่งมีอัศวินราชองค์รักษ์เท่ากัน ข้ากับอัลเฮอร์ไนท์ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าพระราชาอย่างรู้งาน ส่วนมังกรทั้งสองนั้นไม่จำเป็นเพราะพวกเขาเองมีศักดิ์เป็นถึงเจ้าชายมังกรดวยกันทั้งคู่ ทั้งมังกรยังถือเป็นเทพเจ้าของพวกเราด้วย แล้วใครบ้านไหนเขาใช้เทพเจ้ากันเนี่ย!! พระราชาลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มที่เก็บความดีใจไว้ไม่อยู่ แหง่ล่ะมีอัศวินมังกรเพิ่มขึ้นตั้งสองคน แถมคนหนึ่งก็เป็น...เป็นคนไม่ได้เรื่องได้ราวอย่างข้าไง

“ข้ารู้สึกดีใจนักที่เทพเจ้าทรงเมตตาส่งอัศวินมังกรมาให้พวกเราถึงสองคน”

อย่าขอบคุณเทพเจ้าเลย ไปขอบคุณพ่อข้าที่ทำเรื่องจนข้าต้องหนีออกจากบ้านมาซบอกเมืองนี้ดีกว่ามั้ง

“ข้ารู้สึกเป็นเกรียติอย่างยิ่งที่พระองค์ทรงคิดเช่นนั้น”โซลเป็นคนเอ่ยปากบอกก่อน

“ข้าเองก็ซึ้งใจเช่นกันที่พระองค์ให้พวกเราได้มีโอกาสได้ทำประโยชน์แก่มนุษย์ เราทั้งสองเผ่าพันธ์นั้นเป็นมิตรกันมานาน มนุษย์เองก็ช่วยเหลือเกื้อกูลพวกเรามามาก การได้ตอบแทนเท่านี้นั้นช่างเล็กน้อยนัก”ชินร่ายยาวใส่พระราชาด้วยความนอบน้อม

ข้าไม่รู้ว่าเขาทำสีหน้าแบบไหนแต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนมีรังสีอัมหิตจี้หลังอยู่ อย่ามาทะเลาะกันตรงนี้ได้ไหมโว้ยยยยยยยยย

“ข้าเองรู้สึกเป็นเกรียติเช่นกันที่ท่านทั้งสองกล่าวเช่นนั้น สมกับเป็นคำพูดของว่าที่ราชาในอนาคตหากจะฝากฝังลูกเราในภายภาคหน้าได้หรือไม่?”

“ด้วยความยินดีครับ”

จะคุยกันอีกนานไหม? เมื่อยแล้วนะเฮ้ยเนี่ย มานั่งคุกเข่าแทนไหม? มาไหมๆ คุยกันอยู่ได้! ถ้าอยากคุยก็นัดกันไปคุยนอกงานสิเว้ยเฮ้ย ห้วย!

“เนวา”

พระราชาเรียกทำให้พี่เนวาเดินไปรับดาบจากอัศวินนายหนึ่งแล้วเดินนำมาให้พระราชา พระราชารับดาบมาแล้วชักปลอกออก พระองค์เดินไปหยุดที่หน้าของอัลเฮอร์ไนท์ก่อนจะแตะดาบลงที่ไหล่ขวาของอัลเฮอร์ไนท์

“ขอให้เจ้าจงซื่อสัตย์แก่เรา จงเป็นอัศวินผู้ทรงเกรียติแห่งแคว้นเทิด อัลเฮอร์ไนท์”

“รับด้วยเกล้า”

อัลเฮอร์ไนท์ค้อมหัวลงรับดาบที่แตะกลางกระหม่อม ก่อนพระราชาจะยกดาบขึ้นวางลงบนมือแล้วเดินมาทางข้า

“ขอให้เจ้าจงซื่อสัตย์แก่เรา จงเป็นอัศวินผู้ทรงเกรียติแห่งแคว้นเทิด เนโร”

“รับด้วยเกล้า”

เพราะพระราชาพูดแบบเดียวกันข้าเลยตอบแบบเดียวกันเพราะขี้เกียจคิดให้มากความ

“ข้าไม่คิดว่าจะได้เจอเจ้านะเนโร”

พระราชาพูดเสียงเบากับข้าทำให้ข้าเงยหน้ามองพระองคอย่างลืมตัว

“พระองค์จำข้าได้?”

พระราชาหัวเราะเบาๆแล้วเอ่อยออกมา”ข้าเห็นเจ้าครั้งสุดท้ายเมื่อสิบกว่าปีก่อน เจ้าโตขึ้นมากข้าจำไม่ได้หรอกแต่เนวาบอกกับข้าน่ะ ไม่ต้องเป็นกังวลเขาเล่าให้ข้าฟังทั้งหมดรวมทั้งเรื่องที่เจ้ากลายเป็นเด็กไร้บ้านด้วย”

ข้าเบ้หน้าก่อนจะเบนสายตามองพี่เนวาที่ยืนนิ่งไม่กระดิกกระเดี้ยวอย่างเครียดแค้น ข้าจะเอายาวเร่งผมใส่หัวพี่ ข้าจะเอายาเร่งผมใส่หัวพี่ ข้าจะเอายาเร่งผมใส่หัวพี่!!!

“ยืนขึ้นเทิดอัศวินทั้งสอง จะแสดงอำนาจของเจ้าให้ประจักษ์แก่สายตาประชาชนและผู้ไม่หวังดีซึ่งแฝงตัวในหมู่ประชาขนบริสุทธิ์ ให้หวาดกลัวและหวั่นเกรงต่อการต่อกรกับแคว้นเรา”

“อย่าแสดงพลังมากไปนะ เดี่ยวมีคนตายขึ้นมาข้าจะเป็นฆาตกรเอา”ข้ากระซิบกับชินาเทียร์ อีกฝ่ายหันมายิ้มสดใสก่อนจะพยักหน้ารับ

“จงคืนสู่ร่างเดิมของเจ้า!

ระหว่างที่สั่งเสียอยู่ แค่ก! ข้าหมายถึงสั่งให้จำกัดพลัง อัลเฮอร์ไนท์ก็สั่งให้โซลคืนร่างเดิมแล้วกระโดดขึ้นหลังมังกรปีศาจเรียกเสียงฮือฮารอบทิศ อื้ม...ในเมื่อตอนนี้เขาค่อนข้างเด่นข้าจะต้องทำอะไรที่ด้อยกว่าเพื่อให้ไม่เด่นไปกว่าอีกฝ่าย เขาสั่งเสียงดังแล้วขี่โซลราวกับเป็นเจ้านาย งั้น...ข้าจะสั่งเสียงเบาแล้วเล่นกับชินราวกับเป็นเพื่อนแล้วกันนะ! มันจะดูเหมือนข้าเกรงกลัวมังกรของตนเองไง!

“ข้าไม่ได้กลัวเจ้านะชิน เอาล่ะคืนร่างเดิมเจ้าได้”

ชินาสเทียร์เอีงคอมองข้างงๆแล้วหลับตาลงคืนร่างเดิม ร่างกายใหญ่ยักษ์พงาดอยู่กลางลานพิธี ชินนาสเมียร์ถามข้าผ่านจิต

“จะไม่ขึ้นมาหรือฝ่าบาท?”

“ไม่ละ”ข้ายิ้มแล้วส่ายหัว”แล้วก็เลิกข้าว่าฝ่าบาทไม่งั้นข้าจะโกธรเจ้าตลอดชาตินี่รามไปอีกเจ็ดชาติข้างหน้าเลย”

มังกรดำยิ้มจนตาเป็นสระอิก่อนจะค้อมหัวลงมาหาข้า ข้าเลยลูบหัวอีกฝ่ายไปตามความเคยชินที่พอมีสัตว์มาคลอเคลียก็มักจะทำแบบนี้เสมอ

“ดูสิ! ท่านอัศวินมังกรเนโรเล่นกับมังกรราวกับเป็นเพื่อนแนะ! เขาให้เกรียติมังกรชะมัด!

ข้าชะงักแล้วหันมองรอบกายที่มีแต่สายตาชื่นชมเต็มไปหมด แถมเสียงนินทรายังเอนเอียงไปติเตียนอัลเฮอร์ไนท์อีก ข้าเบนสายตาไปที่อัลเฮอร์ไนท์อีกฝ่ายมองข้าอย่างเชือดเฉือนข้าจึงรีบกระแซะเข้าหาชินาสเทียร์แล้วเอาปีกอีกฝ่ายมาบังหน้า ส่วนอัลเฮอร์ไนท์ก็แสดงสีหน้าอันอาฆาตแค้นมาให้ข้าอย่างดุเดือด

“แง~แม่จ๋า หนูกลัว”

เจ้าเด็กประสาทนั่น! เจ้ารู้ไหมว่าเจ้าสร้างฆาตกรทางอ้อมให้ข้าเนี่ย!

“ฮ่ะๆ ตอนที่ท่านหวาดกลัวก็น่ารักดีนะ มาแต่งงานกับข้าเถอะ!

“เงียบไปเลยไอ้ตุ๊กแกโดนไฟคอกดำเป็นตอตะโก!

 

ตอนนี้ไร้สาระเนอะ ไม่ค่อยมีอะไรเลย555 เดี๋ยวไว้จะมารีไรท์อีกทีหนึ่งครับ อีกอย่างอยากบอกทุกคนว่า...พระเอกไม่ใช่ชินนะครับ//วิ่งหลบรองเท้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 00:00
    โอ้ย มุ้งมิ้งน่ารักอ่ะ เขินนนนนน555555
    #450
    0
  2. วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 00:00
    โอ้ย มุ้งมิ้งน่ารักอ่ะ เขินนนนนน555555
    #449
    0
  3. #436 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 00:29
    พิธีแต่งงา...เอ้ย!รับตำแหน่ง
    แหม~มีซุ้มดาบด้วย
    #436
    0
  4. #171 ReD BoW (@bow-frozen) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 10:45
    ชินไม่ใช่พระเอก! ช็อกแปป...

    ได้ไงอ่า!!!!!
    #171
    0
  5. #80 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 20:12
    พ่อหัวแดงอัล....จองเนเน่อย่างเร้าร้อน(กะจะจุดไฟเผ่าเนเน่) ♥
    #80
    0
  6. #79 frozen-sn (@snowcharisma) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 19:58
    เอาละๆ เราชอบเรื่องนี้มากเลย!
    นายเอกฮาดี ♥

    อ่านเพลินจนไม่ได้สังเกตคำอื่นมากมายนะ แต่  'นินทา' เขียนแบบนี้นะ ไม่ใช่ 'นินทรา' 
    เหมือนจะเจอเยอะอยู่ 

    แต่รวมๆ ละน่ารักมาก เนื้อหาแปลก อ่านเเล้วยิ้มตลอดเลย
    มาอัพบ่อยๆ น้า 

    ปล. ชอบทั้งเนโร ทั้งแอมไพร์ (ข้ามเรื่อง 555) เลย ♥♥
    #79
    0
  7. #71 มามิคุง^^ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 18:57
    สรุปว่าอัลเฮอร์ไนท์คือพระเอกสินะขอรับ^♡^
    น่ารักมากมายเลยล่ะขอรับ^-^
    มาต่อนะขอรับ เป็นกำลังใจให้นะขอรับ(^-^)b คิคิ^^
    #71
    0
  8. #70 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 23:30
    ไปๆมาๆ เหมือนชินจะไม่ใช่พระเอกซะงั้น ...

    อัลนี่ก็ขยันแขวะเนโรซะจริง แต่ได้ข่าวว่านางชอบนะ 555
    #70
    0
  9. #69 - - (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 21:24
    โอ้!!!





    ห่ะ! ชินไม่ใช่พระเอก ม่ายยยยยย T^T
    #69
    0
  10. #68 สุนี (@fonktv) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 21:23
    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วอะน่ารักจุงฮิๆ
    #68
    0
  11. #67 Haruse (@g-i-o-t-t-o) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 21:08
    ฮาสุดๆอ่ะ ชอบประโยคสุดท้าย มาต่อไวๆน้าาาา
    #67
    0
  12. #66 สุนี (@fonktv) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 20:14
    มาต่อไวๆนะเค้ารออยู่
    #66
    0
  13. #65 overคุง^^ (@areeya_somnuek) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 17:53
    (♡0♡)b lovely~y
    #65
    0
  14. #64 Haruse (@g-i-o-t-t-o) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 03:07
    เหอะๆๆ เอิ่มบรรยายไม่ถูกแบบว่า ก็ไม่รู้สินะ สนุกๆ มาต่อไวๆน้าาาา~
    #64
    0
  15. #63 มาดาโอะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 00:02
    หรือว่าพระเอกคือเจ้า อัล อะไร ไนท์นั้น เป็นคู่รักคู่กัดหรือนี้
    #63
    0