<Yaoi>Danger diary บันทึกอันตรายของคุณชายโรคจิต

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 13,335 Views

  • 456 Comments

  • 518 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    37

    Overall
    13,335

ตอนที่ 3 : บันทึกเรื่องที่1::ว่าด้วยเรื่องการหนีออกจากบ้าน[RE]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1389
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    19 มิ.ย. 59

บันทึกเรื่องที่1:
ว่าด้วยเรื่องการหนีออกจากบ้าน


 

                “ต้องอยู่แถวๆนี้แน่ หาเร็วเข้า!

                ข้าปิดปากหาวมองดูทหารด้านล่างที่วิ่งวุ่นไปมาเพื่อตามหาตัวข้า ทหารตั้งยี่สิบนายวิ่งวุ่นไปมาเพื่อตามหาเด็กหนุ่มตัวเล็กๆอย่างข้าแค่คนเดียวดูน่าภูมิใจ...แต่ข้าไม่เห็นรู้สึกดีเลยแม้แต่นิดเดียว ต่อให้ตอนนี้พวกมันมาล้อมต้นไม้ที่ข้าสิงอยู่บนยอดนี้แล้วคุกเข่าเอาหัวโขกพื้นโป๊กๆเป็นจังหวะสามช่าข้าก็ยังคงจะอยู่บนนี้โดยไร้ความรู้สึกดีๆที่มีคนมาก้มหัวให้ กลับกันข้ากลับรู้สึกอยากจะฆ่าหั่นศพเจ้าพวกนั้นมากกว่า!...ในกรณีที่ข้าใช้ดาบเป็นล่ะนะ

                พวกเจ้าอาจจะสงสัยว่าข้าเป็นใคร ทำไมมาบ่นอะไรไร้สาระอยู่นี่ แถมยังมีหน้ามาเปิดปากหาวอย่างไม่ทุกข์ร้อนท่ามกลางดงยุงอีก แนะนำตัวเลยว่าข้าชื่อเนโร...ไม่ตอนนี้ข้าไม่อยากใช้ชื่อนี้แล้วข้าต้องใช้สมองหาชื่อมาเปลี่ยนใหม่ให้จงได้!

                “ข้าจะไม่กลับไปเป็นเด็กน้อยผู้ไม่มีปากเสียงอีกแล้วข้าอายุสิบหกแล้วนะไม่ใช่เด็กอมมือไม่ใช่เด็กน้อยไร้เดียงสา และไม่ใช่หนุ่มหล่อทีพอเดินไปไหนมีแต่คนมองตามอีกแล้ว ข้าคือเด็กหนุ่มไร้บ้านหน้าตาธรรมดาที่สามารถหาได้ทั่วไปราวดอกเห็ดเชื้อราขึ้นตามขอนไม้ผุๆ!!!

                ด้วยความลืมตัวข้าจึงยืนขึ้นแล้วแหกปากตะโกนออกไปโดยลืมไปว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนกิ่งไม้ และเพราะการยืนอย่างกะทันหันนั้นเองทำให้ข้าล่วงลงมาเล่นคิสซีนกับพื้นดินอย่างดูดดื่ม...ช่างเป็นการจูบที่ดูดดื่มอะไรเช่นนี้นะ ไม่ใช่แล้วเว้ย!

                “เสียงนั้นใช่หรือเปล่า!

                เวรแล้วข้าพวกมันต้องได้ยินเสียงข้าที่แหกปากอย่างบ้าคลั่งแน่!

                “ท่านไม่น่าเป็นเด็กเสียมารยาทไม่มีสมบัติผู้ดีแบบนั้นนะ

                เจ้านั่นบอกว่าข้าไร้มารยาท...ไม่มีสมบัติผู้ดี...มันทำให้ข้า...ทำให้ข้า!!...มีความสุขจังเลย(จงจิตนาการว่าข้ายกมือสองมือกุมแก้มแล้วยิ้มออกมาพร้อมมีดอกไม้นานาพันธุ์ประกอบ) เกิดมาสิบหกปีไม่เคยมีใครด่าข้าสักครั้งการเป็นเด็กไร้บ้านมันดีแบบนี้นี่เอง ดีล่ะงั้นข้าจะกลายเป็นเด็กนิสัยเสีย เอาแต่ใจ ขี้วีน ไร้มารยาท ปากเสีย ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษข้าไม่ได้พยายามจะทำตัวเป็นคนนิสัยไม่ดี แต่นั่นมันคือนิสัยข้าที่แสดงออกมาไม่ได้ต่างหาก!

                “ในเมื่อท่านบอกว่าข้าทำให้ท่านผิดหวังทั้งๆที่ข้าไม่ได้ทำข้าก็จะทำให้ท่านผิดหวังจริงๆ รอดูได้เลยตาแก่แอ๊บเด็ก!

                ขณะกำลังตั้งคำสัตย์กับตนเองหูข้าก็ได้ยินเสียงเดินเข้ามาใกล้ๆด้วยปฏิกิริยาอันว่องไวทำให้ข้ากระโดดหลบเข้าไปที่พุ่มไม้ด้านข้างอย่างวดเร็ว แม้กิ่งไม้จะข่วนข้าไปบ้างแต่ข้าคิดว่ามันคุ้มค่ากว่าการที่จะต้องกลับไปที่บ้าๆนั่นโดยโดนเจ้าพวกก้อนเนื้อไร้สมองนี่ลากกลับไปแน่!

ไปยังวะ?”

                ข้ายืดคอขึ้นไปส่องก่อนจะรีบหดกลับมาแทบไม่ทัน อือฮือ...ถ้าจามนี่คือแบบว่าเสร็จแน่ๆ ชัวร์ๆเล่นเดินห่างจากหน้าข้าแค่สองเซนติเมตร อย่า...ไอ้คนเขียน แกอย่าให้อะไรมาโดนจมูกข้าแล้วจามเชียวไม่งั้นข้าจะสาปแช่งเจ้าให้อกหัก รักคุด ตุ๊ดเมิน เชิญโดนแฟนบอกเลิกได้เลยข้าอยู่นิ่งๆจนแน่ใจแล้วว่าพวกนั้นไปกันหมดแล้วจึงค่อยๆยันตัวลุกขึ้น แล้วก็รีบหมอบทันควันเมื่อมันมีอีกชุดหนึ่งตามมา

อั่ก!

                เจอแบบนี้มันจุกจุงเบย...อ๊ากกกกกกกกกก ลุกไม่ได้โวย!ถ้าทหารพวกนั้นมาเจอข้าตอนนี้รับรองได้ว่าหนีไปไหนไม่รอดแล้วต้องกลับไปนั่งหน้าซื่ออยู่ที่บ้านแน่ ไม่ไม่แน่ๆ เรื่องอะไรข้าจะกลับไปที่บ้านหลังนั้นอีกเล่า มีแต่พวกคนใจร้าย ข้าโกธร ข้างอน ข้าน้อยใจ ข้า...

                จ๊อก...

                ข้าหิว...มากด้วย จะไม่หิวได้ยังไงเล่าในเมื่อข้ายังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยสักนิดเพราะไอ้เรื่องบ้าๆนั่นน่ะ ถ้าไม่เกิดเรื่องบ้าๆนั่นข้าก็คงได้นั่งกินเสต็กหมูพริกไทยดำฟลูครอสไปแล้ว ไหนจะน้ำส้มปั่น สลัดที่ไร้ผักใบเขียวอีกทำไมนะทำไมอาหารพวกนั้นถึงกลายเป็นสิ่งในจิตนาการไปแล้ว โฮกกกกกกกก ทำไมตอนนี้ข้าถึงทำได้แค่นั่งบ่นในใจอย่างนี่เล่า...

ฟุดฟิดๆ

กลิ่นนี้มัน...ไก่ย่างข้าสปิงตัวลุกขึ้นชนิดลืมอาการจุกไปเลยทีเดียว ใช้นัยน์ตามองซ้ายขวาหน้าหลัง หูฟังเสียงเดินว่าไม่มีจึงรีบวิ่งตามกลิ่นไก่ย่างนั้นไปอย่างไม่คิดชีวิต ไก่จ๋ารอเนโรก่อน

นั่น!

                นัยน์ตาสีฟ้าของข้าเห็นกลุ่มควันที่รอยขึ้นมาแล้วกลิ่นหอมมันยังเย้ายวนใจข้ายิ่งนัก ข้าอยากจะเอามาเข้าไปเคี้ยวตุ่ยๆอย่างไม่ต้องใส่ใจมารยาทจัง อ่าห์~

ข้าจะต้องเอามันเข้าไปอยู่ในท้องให้ได้!

                ข้าว่าอย่างตั้งมั่นแต่แล้วกลับต้องหลบหลังต้นไม้เมือเห็นว่าที่มาของไก่ย่างนั้นเต็มไปด้วย..สัตว์ประหลาด อสูร ภูติ ผี ไม่นะเว้ย ไก่ของข้าแต่ละตัวสภาพน่าขยำเป็นก้อนๆแล้วเอามาปั้นใหม่ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป น่ากลัวชนิดถ้าข้าเป็นพวกเดียวกับมันยังต้องตกใจสภาพแบบนี้มันละหลายๆรอบแน่นอน มั่นใจเลยทั้งหนอง ทั้งเลือด ไอความมืด กลิ่นชวนคายของเก่าที่แทบไม่เหลือติดท้องแล้วนั่นอีก สรุปข้าคงต้องชวดไก่ย่างไปสินะ

พวกเจ้าคิดจะทำอะไรข้า

                ข้าหูผึ่งมองเจ้าของเสียงด้วยสายตาเป็นประกายยิ่งนั้น ในนั้นมีคนด้วย คนตัวเป็นๆ แม่เจ้า!ขอหอมสักทีได้ไหมเนี่ย ร่างสูงที่ข้าเห็นแค่แผ่นหลังยืนหันหน้าเข้าหาเจ้าพวกตัวประหลาดทั้งหลายแหล่นั่น เส้นผมสีดำนิลราวกับรัตติกาลช่างดูดียิ่งนัก ถ้าเป็นผู้หญิงข้าคงขอแต่งงาน...เดี๋ยวนะ ข้าว่าข้าชักจะนอกเรื่องแล้วนี่เฮ้ยข้าสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านจากความหิวแล้วมองตรงไปยังผู้ชายคนนั้นแม้ว่าจะแอบอยู่หลังต้นไม้ก็ตามแต่

เห้ย

                ข้ามองเจ้าหนอนตัวเล็กๆที่ค่อยกระดึ้บๆไปที่ขาของผู้ชายซึ่งถือกรรมสิทธ์ไก่ย่างของข้าอยู่ด้วยความเอ็นดู น่ารักจริงๆเลยเชียว ดูซิเจ้าหนอนตัวเขียวๆเป็นปล้องๆกำลังคลานด้วยความตั้งอกตั้งใจ

                มันคลานอย่างตั้งใจ...น่าร๊าก

                มันหยุดแล้วแหงนหน้ามองผู้ชายคนนั้น...น่าร๊าก

                มันมองอย่างตั้งใจ...อื่อหือน่าร๊าก

                มันอ้าปากกว้างพอจะงับหัวข้าได้...ช่างน่า...!!!

                “เฮ้ย!!!!

                ข้าร้องอย่างตกใจแล้ววิ่งเข้าไปเตะไอ้หนอนนั่นโด่งไปนอกโลกด้วยความลืมตัว พอรู้ตัวอีกทีทุกสายตาในบริเวณนั้นก็มองมายังข้าเสียแล้ว

ดีจ้า

“.....”

แฮ่!!!!!!!!!!!

อ๊ากกกกกกกกกก!

                ข้าแหกปากลั่นป่าชนิดไม่กลัวว่าทหารกว่ายี่สิบนายเมื่อครู่จะได้ยินเสียงแล้วตามมา สองมือปัดป่ายอากาศด้วยความกลัว ทั้งเนื้อทั้งตัวข้าไม่มีอะไรเลยนอกจากเสื้อผ้าที่ใส่อยู่เท่านั้น หมัดมวยพ่อก็ไม่เป็น ลาก่อนโลกนี้ ออกมาเผชิญโลกกว้างวันเดียวก็สิ้นชีพเสียแล้วสิเนโรเอ๊ย...

ลืมตาได้แล้ว

                ข้าที่กำลังปัดอากาศอย่างเอาเป็นเอาตายได้ยินเสียงพูดนุ่มๆที่เจือหัวเราะจึงหยุดมือแล้วเปิดเปลือกตาขึ้น แล้วก็...อือหือ...โดนดาเมจความหล่อ พ่อคุณจะหล่อไปไหนเนี่ย ใบหน้ารูปไข่ ตาสองชั้น ดวงตาสีแดงราวกับเพชร จมูกโด่ง ปากกระจับ หุ่นล่ำพอตัว(ถ้าเทียบกับข้าจะกลายเป็นล่ำมาก) แบบว่าบอกข้ามาเถอะว่าเจ้าไม่ใช่มนุษย์พอหันไปมองรอบตัวไอ้พวกปีศาจประหลาดพวกนั้นก็หายไปหมดแล้ว ข้าหน้าเหวออ้าปากค้างด้วยความตะลึง หรือข้าตาฝาด!

เจ้านี่ตลกดีนะ อ้าปากขนาดนั้นเดี๋ยวแมลงก็บินเข้าไปหรอก

ข้าหุบปากฉับแล้วเบนหน้าหนี บอกเลยว่าโคตรอาย...

เอ่อ...ว่าแต่เจ้ามาทำอะไรกลางป่าดึกๆดื่นๆป่านนี้หรอ?”

ข้าแกล้งถามกลบเกลื่อนอากาศเหวอแดกของตนเอง ชายคนนั้นที่ดูแล้วรุ่นๆเดียวกับข้ายิ้มให้แล้วทิ้งตัวนั่งลงก่อนจะตบมือยังที่ว่างข้างๆเป็นเชิงให้ข้าไปนั่งด้วย ข้าไปนะแต่...นั่งห่างจากเขาประมาณสองฟุต ไม่ได้ระแวงแค่ระวัง

ว่าแต่ข้า เจ้าเองล่ะมาทำอะไรกลางป่าแบบนี้เขาว่าพลางหยิบไก่ย่างขึ้นมาจากกองไฟ

ข่ะ...ข้ามา..เอ่อ..มาเดินทางไปเรื่อยๆ ข้ากำพร้าข้ามองตามไก่ที่เข้าปากผู้ชายผมยาวไปพลางกลืนน้ำลาย อือหือ..ไก่เหนียวนุ่มช่ำน้ำ มันช่างน่าอร่อยอะไรขนาดนี้นะ

                เหมือนชายคนนั้นจะรู้ว่าขามองไก่ของข้าที่อยู่ในมือเขาอยู่ จึงหยิบไก่อีกไม้ส่งให้ ณ เวลานั้นข้าไม่สนมารยาทใดๆรีบคว้ามาด้วยความรวดเร็วชนิดที่กลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

เจ้านี่น่ารักจริงๆนะ ข้าชื่อชินาสเทียร์ ไอรอส แล้วเจ้าล่ะ?”

ข้าเงยหน้าขึ้นมาจากไก่ในมือกลืนเนื้อลงคอแล้วตอบเขาเสียงขุ่นๆ

ข้าชื่อ...ข้ากำลังจะบอกไปว่าตัวเองชื่อเนโร แต่พอคิดได้ว่าข้าจะละทิ้งชื่อนั่นไปสมองก็เลยคิดชื่อใหม่ออกมาอย่างรวดเร็ว หวังว่าตัวข้าจะหันเวลาที่มีคนเรียกข้าด้วยชื่อนี้นะ

ข้าชื่อ...โรวา ไม่มีนามสกุล แล้วกรุณาอย่าชมว่าข้าน่ารักมันไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก

แทนทีพอโดนคนแปลกหน้าพูดเสียงแข็งใส่แล้วพ่อคุณจะโมโหกลับท้าวคามองข้ากินไก่เฉย เห้ย นี่เขินนะเว้ยมานั่งจ้องคนกินอยู่ได้

ทำไมเล่า? เจ้าก็น่ารักจริงๆนั่นแหละ มาแต่งงานกับข้าไหม?”

พรวด!!!

ไก่จ๋าจะไปไหนอ่ะ อ่อ...ลอยเข้ากองไฟไปแล้วนั่นเอง

แค่กๆ เจ้าจะบ้าหรอข้าเป็นผู้ชาย ข้าก็เป็นผู้ชายนะเว้ย แต่งบ้าแต่งบออะไรอย่ามาทำให้ขนลุกดีกว่าชินาสเทียร์ข้าแหวใส่พลางเช็ดปากตัวเองให้สะอาด เสียดายไก่ว่ะ

ใครบอกเจ้าว่าข้าเป็นผู้ชาย?”

ข้าหยุดมือแล้วหันไปมองชาย(?)ผมยาวที่นั่งท้าวคางมองข้าด้วยรอยยิ้มมีเล่ห์นัย หล่อกว่าข้า สูงกว่าข้า ล่ำกว่าข้า ไม่จริงใช่ไหม....

อย่าบอกว่าเจ้าเป็นผู้หญิง...

เปล่าข้าเป็นผู้ชาย

แล้วเจ้าจะมาพูดให้ข้าไคว่เขว้หาอะไรล่ะวะ!

ข้าตะโกนใส่มันอยากจะเอากระดูกไก่ฟาดมันสักทีเสียจริงเชียว ข้านั่งคุยกับเจ้าบ้าตรงหน้าที่ห่างไกลกับคำว่าควรให้เกรียติมากโขไปพักใหญ่ๆ โรคเก่าก็กำเริบ ไอ้โรคต้องนอนแต่หัวค่ำเนี่ยมันควรจะหายๆไปซะทีนะขอร้องเถอะ ไม่รู้ว่าตอนไหนที่ข้าเผลอหลับไปกลางอากาศทั้งๆที่คุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับเจ้าหัวดำตรงหน้านี่

 

ดวงตาสีแดงเข้มจ้องมองดูร่างที่นอนเอาหลังพิงต้นไม้อย่างเอ็นดู เส้นผมสีทองที่ด้านหน้ายาวเลยไหล่ลงมา แต่ด้านหลังยาวละต้นคอเท่านั้นมันช่างเป็นทรงผมที่แปลกประหลาดดีในสายตาเขา รูปร่างผอมบางราวกับคนไม่เคยใช้แรงงานกับผิวขาวราวหยวกกล้วยที่แสนเนียนนุ่มเหมือนผิวเด็กนั่นทำให้ชินาสเทียร์ประเมินได้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าต้องไม่ใช่เด็กกำพร้าตามที่เจ้าตัวบอกแน่ๆ เด็กกำพร้าที่ไหนจะทีผิวดีขนาดนี้

อีกอย่างแค่ดาบท่านยังใช้ไม่เป็น เด็กกำพร้าแบบนี้ไม่น่ารอดมาได้เลยนะครับ

ชายหนุ่มว่าพลางเอาผ้าห่มขึ้นมาห่มให้แก่ร่างของเนโร ที่เขารู้จักในนามโรวา นัยน์ตาสีแดงมองร่างนั้นอย่างหยั่งรู้ มองอีกฝ่ายราวกับเป็นกล่องแฟนโดร่าที่มีปริศนามากมาย

ข้าสนใจท่านจริงๆแล้วสิครับ แม้ไม่ได้ยอตนเองแต่ข้ามั่นใจว่าการที่ข้าสนใจใครเขาย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ

 

ตื่นมาอีกที่ก็ตอนรุ่งเช้าของวันใหม่ ที่ตื่นก็ไม่ใช่อะไรด้วยนะ...มันนั่งย่างไก่ ไก่อีกแล้วครับท่านก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันไปเอาไก่มาจากไหน หรือล่ามาตอนไหน ข้าขยี้ตามองชินาสเทียร์ที่ยิ้มเปล่งประกายแข่งกับพระอาทิตย์ยามเช้า พอเห็นว่าข้าตื่นเขาก็ส่งกระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุน้ำมาให้ข้าล้างหน้าล้างตา

เจ้าตื่นนานแล้วหรอ?”ข้าถามขณะที่เอาน้ำลูบหนาลูบตา

นานพอควรแล้วล่ะเขาตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม เหงือกไม่แห้งหรอกพ่อคุณ ยิ้มบ่อยขนาดนี้

แล้วทำไมเจ้าไม่ปลุกข้าล่ะ ถึงคงจะช่วยอะไรไม่ได้มากเพราะข้าใช้อาวุธไม่ได้แต่อย่างน้อยให้ข้าไปช่วยตักน้ำก็ยังดี

ชินาสเทียร์ส่งยิ้มให้ข้าอีกครั้งก่อนเอ่ยคำที่ทำให้ข้าแทบจะขว้างกระบอกไม้ไผ่ใส่เขาเจ้าเป็นคนดีจริงๆ มาแต่งงานกับข้าเถอะ!

เงียบปากและหยุดความคิดเจ้าไปซะชินาสเทียร์!!! ข้ามีอะไรดีให้เจ้ารักกันน่ะหา?”ข้าถามออกไปแบบไม่ได้ต้องการคำตอบ

แหม...ก็ตอนที่ท่านแอบดูไก่ของข้าอยู่ที่หลังต้นไม้เมื่อคืน ท่านยังคิดจะขอหอมแก้มข้าอยู่เลย ข้าก็นึกว่าท่านทอดสะพานให้ข้าซะอีก

รู้สึกเหมือนหน้าร้อนๆ สงสัยแดดจะแรง...

เจ้าบ้า!! นี่เจ้าได้ยินด้วยเหรอ!

ข้าร้องเสียงดังอย่างตกใจก่อนจะเขยิบถอยหนีไปจนหลังติด้นไม่ใหญ่ ไอ้หมอนี่มันต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ คนธรรมดาที่ไหนเขาอ่านใจคนได้กัน ชินนาสเทียร์ขยับยิ้ม เขาต้องได้ยินในสิ่งที่ข้าคิดแหง๋แซะ ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ข้าที่เอาหลังแนบต้นไม้จนจะผสานเซลล์กับมันอยู่แล้ว!

โว้ยยยยยย จะยื่นหน้าเข้ามาทำไมเนี่ย!

ข้าออกปากโวยไอ้บุรุษปริศนาโรคจิตที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ สาบานเลยว่าถ้ามันคิดจะทำอะไรข้าขึ้นมาข้าสู้ไม่ได้แน่ๆ ตอนนี้แค่หมาน้อยเห่าโฮ่งๆข้ายังไม่ขอเสี่ยงเดินผ่านมันเลย!

หึหึหึหึ น่ารักจังนะครับ

ฉึก!

น่ารักขนาดที่แม้แต่งูอสูรยังอยากชิมท่านเลย

ข้าหน้าซีดเผือกเมื่อมีดเล่มงามปักเข้าที่เหนือหัวข้าซึ่งเป็นที่อยู่ของงูตัวเท่าท่อนแขนสีดำสนิท ข้าแทบจะกรี๊ด(?)ออกมาตรงนั้น มันดิ้นผ่านเฉี่ยวเส้นผมข้าไปมาจนหัวใจจะวายตายคาต้นไม้ ชินาสเทียร์ดึงมีดออกก่อนจะจับเจ้างูนั่นเหวี่ยงออกไปไกล ข้ายกมือกุมอกหอบหายใจถี่

ตกใจเหรอครับ?”เขาหันมาถามหน้าเรียบๆ

อ่ะ..อือ ข้าไม่เคยเจอเจ้าพวกนี้ระยะประชิดน่ะข้าตอบแล้วมองซ้ายมองขวาอย่างระวัง ตอนนี้ข้าไม่ได่ต่างจากเด็กน้อยไร้ประสบการณ์เลย แล้วใครมันจะเชื่อมั่งเนี่ยว่าข้าเป็นเด็กไร้บ้านเอาน่าอย่างน้อยๆข้าก็อ้างได้ว่าเพิ่งไร้บ้าน...

อ้าง...??”

สีหน้าสงสัยแบบสุดกู่ถูกส่งมาจากบุคคลที่เพิ่งช่วยชีวิตข้ามาไม่นาน ข้าตวัดตามองมันอย่างลืมตัว ลืมไปเลยว่ามันอ่านใจได้ร้องไห้แป๊ปนะครับพี่ท่าน!

ไม่มีอะไรหรอกน่า อย่ามาคิดมาก เดี๋ยวผมดำๆเป็นหัวจะหงอกหมดหรอกข้าว่าเบี่ยงประเด็น

ถ้าโรวาว่างั้นข้าก็ไม่มีปัญหา

ข้ามองคนผมดำที่นั่งลงปิ้งไก่ต่ออย่างหวาดระแวง ตอนนี้ข้าไม่สามารถปิดกลั้นจิตใจได้แล้วข้าจะคิดได้ยังไงว่าข้าจะต้องทำอะไรต่อไป ให้ตายสิข้านั่งเอาไม้เขี่ยนพื้นดินเล่นอย่างคิดไม่ตก สมองพยายามไม่นึกถึงเองที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่งั้นคนตรงหน้ามันต้องจับข้าส่งเจ้าพวกที่วิ่งกรูตามข้ามาเมื่อคืนแน่แต่นี่ข้ากำลังคิดอยู่นี่หว่าหยุดคิดเดี๋ยวนี้ เนโร ด่ะ...หยุดตอนนี้ข้าไม่มีนามสกุลไม่มีไม่มี!!! ข้าไม่แม้แต่จะชื่อเนโรด้วยข้าชื่อโรวา โรวา จำใส่สมองเจ้าไว้โรวา!

นี่ชินาสเทียร์...

เรียกสั้นๆว่าชินก็ได้ครับ

โอเคชิน ไอรอสเนี่ยนามสกุลเจ้าเลยใช่ไหม?”

อีกฝ่ายเงยหน้ามองข้าอย่างสงสัยก่อนจะพยักหน้ารับ ข้าลูบหน้ามองซ้ายมองขวาอย่างใช้ความคิด

ข้าขอใช้นามสกุลเจ้าได้หรือเปล่า?”

ว่าไงนะครับ?”

เหมือนพ่อคนหล่อจะหูหนวกไปชั่วคราว ข้าเลยย้ำอีกครั้งข้าขอใช้นามสกุลเจ้าได้หรือเปล่า?”

อีกฝ่ายเลิกคิ้วสูงก่อนจะค่อยๆเผยยิ้มกว้างออกมาในที่สุดท่านก็จะแต่งงานกับข้าแล้วสินะครับ

หา!!!!”ข้าแหกปากดังลั่นถอยหลังห่างจากไอ้ตัวน่ากลัวข้างหน้าไปมากโขทำไมเจ้าคิดแบบนั้นเล่า!

ก็คนที่อยู่ๆมาขอใช้นามสกุลร่วมกันมันก็ต้องแต่งงากันสิครับอีกฝ่ายยกมือกุมแก้มเหมือนสาวน้อยแรกแย้มเขินอาย ถึงข้าจะบอกว่ามันหล่อขนาดไหนแต่พอมันทำแบบนี้แล้วมันสยองนะเว้ยตัวมันสูงกว่าข้าตั้งเยอะมาทำแบบนี้มันแสลงตา!

เจ้าไม่คิดว่าข้าจะอยากเป็นพี่ เป็นน้อง เป็นลูกเจ้าหรือไงกันเล่าเจ้าโง่เอ๊ย!”ข้าตวาดแล้วทิ้งตัวนั่งลงขัดสมาธิกับพื้น มันมองข้าด้วยสายตาผิดหวังก่อนจะถามต่อ         

แล้วท่านจะใช้นามสกุลข้าทำไมล่ะครับ?”

ก็ถ้าข้าเป็นเด็กไร้นามสกุลแบบนี้แล้วข้าจะสมัครงานทำได้ไงเล่า!

ข้าว่าพลางยกมือลูบคาง สมองกำลังคิดว่าตัวเองทำอะไรได้บ้าง...ไม่แน่ข้าอาจจะสมัครไปเป็นนักดนตรีในร้านอาหารสักแห่งหนึ่ง ข้าไม่ถนัดใช้กำลังแต่เครื่องดนตรีนี่ก็ข้าก็เล่นได้เกือบหมดแย่หน่อยตรงที่ข้าไม่ได้แตะอะไรเลยสักชิ้นมาสองปีกว่าแล้ว ข้าอาจจะต้องรื้อฟื้นความจำสักพัก เสียงข้าไม่ได้แย่อะไรคงพอร้องเพลงได้ด้วย แบบนั้นขาก็น่าจะพอหาเงินได้บ้างแล้วล่ะ

ท่านกำลังหาเงินอยู่เหรอครับ?”ชินมองหน้าข้าพลางเอียงคอ

ใช่ ถ้าไม่มีเงินแล้วข้าจะเอาอะไรไปซื้อของกินเล่าข้าตอบอย่างหงุดหงิด

งั้นข้ามีงานเสนอ ท่านสนใจไหมล่ะ เหนื่อยนิดหน่อยแต่รับลองว่าได้เงินง่ายคุ้มดีอีกต่างหาก

ข้ามองหน้ามันอย่างสงสัยก่อนต่อมใต้สมองต่อมหนึ่งที่ข้าไม่เคยใช้งานมันจะทำงานขึ้นมา ต่อมงกนั่นเอง

 

เร็วๆหน่อยสิครับโรวาชินนาวเทียร์เร่ง

ข้าก็เร็วสุดได้เท่านี้นั่นแหละ แฮ่กๆๆ

ข้าตอบอย่างโมโห ไอ้บ้านี่จะอะไรนักหนาวะ!

แล้วมันจะได้เรื่องไหมครับเนี่ย!

ข้าจะไม่ไหวอยู่แล้วนะเว้ย!!”ข้าร้องอย่างหมดความอดทน

 “ไอ้พวกโจรหยุดเดี๋ยวนี้นะเว้ยเอากระเป๋าเงินของข้าคืนมา!

ข้าหันไปมองเจ้าของกระเป๋าเงินที่ชินถือวิ่งนำหน้าข้าอยู่อย่างหงุดหงิด งานนี้อาจจะได้มีนอนในคุกก็เป็นได้เพราะชาวบ้านเริ่มสนใจกันใหญ่แล้ว ข้าวิ่งไปด้วยความเร็วที่สุด ทั้งข้าและชินมีผ้าคลุมสีดำที่คลุมตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่ข้าจึงรีบถอดผ้าคลุมออกเพราะยังมีผ้าปิดหน้าช่วงล่างอยู่อีกชั้น ข้าสะบัดผ้าใส่เจ้าของกระเป๋าใบนั้นเพื่อลดความเร็ว แต่ข้าเองนั่นแหละที่แทบกลิ้งเพราะขาหมดแรง

ท่านเป็นเด็กไร้บ้านที่กำพร้าจริงๆหรือเปล่าเนี่ย

คงเพราะกลัวว่าจะหนีไม่รอดชินเลยลดความเร็วมาเท่าข้าแล้วหอบข้าไว้ข้างเอวแล้วออกวิ่งต่อ จะแรงเยอะไปไหนเนี่ยพ่อคุณเอ๊ยตอนนี้ข้าเป็นเหมือนตุ๊กตาตัวขนาดเท่าคนจริงที่ถูกร่างสูงนี่หอบเข้าเอววิ่งไปด้วย น่าแปลกที่ความเร็วของหมอนี่ไม่ลดลงสักนิดหนึ่ง

ชิน!ระวังข้างหน้า!

รู้อยู่หรอกว่าเขาเห็นแต่เหมือนเข้าจะไม่หยุดชอบกล ด้านหน้ามีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ ใบหน้าเรียบเฉยจ้องมาที่พวกข้าอย่างกับว่ามีใครสักคนไปฆ่าหมาสุดที่รักของเขาทิ้ง!

ชิน...เฮ้ย!!”ข้าแหกปากร้องลั่นเมื่ออยู่ๆก็มีน้ำแข็งสีดำปรากฏขึ้นด้านหน้า ชินกระโดดถอยหลังมาเล็กน้อยแล้วหยุดมองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าพวกเรา

หมอนั่นสูงพอๆกับชิน เส้นผมสีแดงเพลิงยาวละต้นคอกับดวงตาสีนิลที่เหมือนท้องฟ้ายามราตรีที่ไร้ดวงดาวและพระจันทร์ ข้ารู้สึกตัวเย็นเฉียบแค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเขามีฝีมือมากขนาดไหน แต่เหนือสิ่งอื่นใดทำไมข้ารู้สึกคุ้นเคยกับคนตรงหน้าแปลกๆ...เคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าหว่า?

เลิกคิดที่จะหนีแล้วส่งกระเป๋าเงินคืนคุณผู้หญิงไป

ข้าเบะปากอยู่ผ้าปิด คุณผู้หญิงหรอ เชยชะมัด เขาอาจจะได้ยินเสียงข้าในใจก็เลยย้ายสายตาจากชินมามองที่ข้าแทน โชคดีที่ข้าตัดสินใจมัดผมด้านหน้าของตนเองไว้ที่ด้านหลังไม่อย่างงั้นล่ะก็ต่อให้ข้าโตขึ้นพวกเขาก็ต้องจำข้าได้แน่ เพราะไอ้ทรงผมประหลาดนี้แท้ๆเลยเชียว!

ไม่ชินว่าเสียงเรียบเขายังไม่ปล่อยทั้งกระเป๋าเงินและข้านั่นแหละต่อให้ตอนนี้ด้านหน้ามีบุรุษปริศนาและด้านหลังมีอัศวินราชองค์รักษ์ก็ตาม

 ในระหว่างที่หมดเวลาไปกับการเล่นจ้องตากันของชินและชายผมแดงตรงหน้าข้าจะเล่าให้ฟังมาทำข้าถึงมีสภาพกลายเป็นโจรแบบนี้ มันไม่มีอะไรมากเลยนอกจากว่าป่าที่พวกข้าอยู่เป็นเขตระหว่างเมืองหลวงของแคว้นฟอล์รีนกับเมืองซอร์เน่ที่ข้าหนีมา ไม่น่าเชื่อว่าป่านั้นจะแคบขนาดที่ใช้เวลาแค่วันเดียวก็ออกมาได้ ต่อให้แปลกใจแต่ข้าก็ขี้เกียจเกินจะสงสัย และเมื่ออกมาจากป่าชินาสเทียร์ที่บอกว่าเราจะปล้นกัน ถึงข้าจะปฏิเสธก็ช่วยอะไรไม่ได้ในเมื่อข้ารับปากไปแล้วว่าจะทำ!

วางกระเป๋าแล้วหนีไปซะเจ้าโจรทั้งสอง

มองดูแล้วชินที่ตัวเปล่ากับชายตรงหน้าที่ถือดาบเล่มสวยต่อให้เด็กปัญญาอ่อนมาทายมันยังตอบเลยว่าชายตรงหน้าจะได้เปรียบข้าต้องหาทางทำให้ตัวเองรอดเสียแล้ว ขอโทษนะชินเอ๋ย...

ไม่ใช่นะข้าไม่ใช่โจรสักหน่อย!

พอข้าโวยแบบนั้นชายตรงหน้าก็มองข้าอย่างประเมิน ส่วนทางชินข้าไม่รู้ไม่เห็นหน้าเขา

ข้าถูกเขาจับตัวมา เชื่อข้าสิ!

ข้ามั่นใจว่าตลอดทางที่วิ่งหนีมาข้าไม่เห็นชายคนนี้เลยแสดงว่าเขาน่าจะอยู่ในสถานที่ที่ข้าโดนอุ้มเข้าเอวไปแล้ว

หึ

พอได้ยินเสียงหัวเราะของชินข้าก็เริ่มหวาดหวั่น ถ้าเกิดเจ้าของกระเป๋าตามมาทันแล้วชี้ตัวว่าข้าเป็นผู้ร่วมขบวนการแล้วชินก็ใช้ข้าเป็นนกต่อทิ้งข้าไว้ที่นี่แล้วหนีไปข้าซวยแน่ๆไม่น่าเลยเนโรเอ๋ย...ไม่สิ ไม่น่าเลยโรวาเอ๋ย

ใช่ข้าลักพาตัวเขามาเองผู้หยั่งรู้เช่นนี้ย่อมขายได้ราคาดีเป็นแน่!

ข้าแทบจะร้องหาออกไปด้วยความงง แอบเหลือบตามองหน้าชินที่มองยังไงก็ไม่เห็นแต่เขาก็พูดแบบไม่ขยับปากว่า

ปิดหน้าปิดตาแบบนี้ส่วนใหญ่เป็นผู้หยั่งรู้ทั้งนั้นแหละ มันน่าจะเป็นทางรอดอย่างหนึ่ง

พอกระซิบเสร็จมันก็เบี่ยงตัวข้ามาด้านหน้า หยิบมีดจากไหนไม่รู้ขึ้นมาจี้คอข้า ประเด็นคือมันไม่ได้ให้ข้ายืนอยู่บนพื้นมันรั้งตัวข้าให้หัวข้าเสมอหัวมันและแปลว่าขาข้าลอยจากพื้น!

ปล่อยนะเว้ย!

ไม่ได้แสดงแต่ข้าหายใจไม่ออกจริงๆเว้ยข้าดิ้นพล่านสองมือกำแขนของชินให้มันปล่อย อย่างน้อยๆก็ช่วยรู้ตัวที่เถอะพ่อคุณเอ๋ยเจ้าจะฆ่าข้าตายอยู่แล้ว

อย่าคิดจะตามมา!

พอจะโกนเสร็จมันก็ปาระเบิดควันลงพื้นแล้วสลัดผ้าคลุมออกวิ่งด้วยความเร็วที่น่าทึ่งมาหยุดอยู่นอกวงชาวฟอล์รีนมุงประมาณสิบเมตร ข้าปลดผ้าออกจากหน้า ปล่อยผมแล้วโยนอุปกรณ์ทุกอย่างทิ้งถังขยะในซอยแคบๆ ก่อนจะหันไปมองคาดโทษชินอย่างโกธรเคือง

เจ้าเกือบฆ่าข้า!

นั่นลงโทษที่ท่านคิดจะหนีไปคนเดียวอีกฝ่ายยิ้ม

ข้าแค่หาทางพาเจ้านะหนีนะเจ้าโง่!”ข้าเถียงกลับ

หรอครับ

ไอ้หน้าแบบนั้นคือไม่เชื่อใช่ไหม เป็นข้าข้าก็ไม่เชื่อว่ะ...

เราไปจากตรงนี้กันเถอะครับ

ข้าพยักหน้ารับคำของชินนาสเทียร์ก่อนจะเดินตามเขาไป สายตายังจ้องที่บุรุษผมแดงที่ยังยกมือขึ้นโบกควัน สายตาสอดส่ายมองหาพวกข้าด้วยใบหน้าหงุดหงิด ความรู้สึกที่ว่าคุ้นเคยกับเขายังติดอยู่ในใจ แต่เรื่องนั้นมันไม่ได้สำคัญอะไรมากนัก ข้าอาจจะเคยเจอเขาจากงานเยงสักงานก็เป็นได้

                “สนใจอะไรผู้ชายคนนั้นเหรอครับ?”ชินถาเมื่อข้ายังมองคนผมแดงไม่วางตา

                “เปล่า...แค่คิดว่าเขาจะตามจับเราได้หรือเปล่าน่ะข้าบอกปัดออกนอกประเด็น

                “ข้าคิดว่าคงไม่

                “งั้นเหรอ

                เพราะชินว่าแบบนั้นข้าเลยวางใจว่าจะไม่เจอเขาอีก...แต่ใครจะไปรู้ว่าข้าและเขาจะเจอกันอีกครั้งในภายภาคหน้า...แถมเขายังไม่ยอมปล่อยข้าไปไหนเสียด้วย
 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 22:04
    เห็นแล้วหน้าดิวดร็อฟนี่ลอยมาเรื่อยๆเลยอ่ะ ทำไมวะ555555
    #444
    0
  2. #432 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 22:25
    เป็นงานใหม่ที่อันตรายเสียจริง
    #432
    0
  3. #386 Ampchom Chomphoonut (@ampchom) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 16:42
    สนุกจริงๆจังๆ
    ปล.1ไคว้เขว้-->ไขว้เขว
    ผมละต้นคอ-->ระต้นคอ นะคะ(^ω^)
    #386
    0
  4. วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 18:16
    ชอบมากเลยยยยย
    #175
    0
  5. #166 ReD BoW (@bow-frozen) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 09:26
    งานช่างง่ายจริงๆ!!
    #166
    0
  6. #74 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 18:42
    อยากรู้ว่าหน้าตาของโนวาจะยังไงกันแน่...จะน่ารัก(ตามคำให้ปากของชินจัง) หรือธรรมดา(ตามที่เจ้าตัวมโนเอาเอง)
    #74
    0
  7. #47 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 20:36
    555555 จะรอดไหมเนี่ยเนโร
    #47
    0
  8. #46 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 20:36
    555555 จะรอดไหมเนี่ยเนโร
    #46
    0
  9. #45 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2557 / 20:34
    555555 จะรอดไหมเนี่ยเนโร
    #45
    0
  10. #9 Bo[S]se[S] (@morto-season) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 07:48
    แหม่ ... ยิ้มไม่หุบ
    #9
    0
  11. #6 Rai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 00:30
    มาต่อด้วยน้าาาาา~
    #6
    0
  12. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  13. วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 22:08
    แค่ไม่กี่ตอนก็ติดหนึบซะเเล้ว สนุกมากกอ่ะ
     คำผิดนะจร๊ะ   ไคว้เขว้ = ไขว่เขว    อ่านของเขามานานช่วยทำมาหากินบ้าง
    #2
    0