<Yaoi>Danger diary บันทึกอันตรายของคุณชายโรคจิต

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 13,334 Views

  • 456 Comments

  • 518 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    36

    Overall
    13,334

ตอนที่ 24 : บันทึกเรื่องที่21::ด้วยเรื่อง...ฉายเดี่ยว...เหอะ..<100per>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 579
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    7 มี.ค. 58

บันทึกเรื่องที่21::ด้วยเรื่อง...ฉายเดี่ยว...เหอะ...

ห้ามไปไหน

ข้านั่งถอนหายใจอยู่หน้าแผ่นป้ายที่เขียนแปะเด่นหราอยู่ที่ประตูห้องของตนเองอย่างเซ็งจิต อะไรพี่เนวาจะห่วงข้าขนาดนั้น คนเขาบอกว่าหายแล้วก็คือหายแล้วสิ พี่เนวานี่ยังไงนะเนี่ย เอิ้ว! บ่นเขาไปก็ป่วยจิตไป ข้าจะดีใจเป็นอย่างมากถ้าไอ้กระดาษที่แปะอยู่นี่มันเป็นกระดาธรรมดาๆแต่นี่พี่แกเล่นลงอาคมเอาไว้ด้วยข้าถึงได้ออกไปไหนไม่ได้ อย่าถามถึงหน้าต่างเลยครับท่านผู้อ่านทุกท่าน มันก็มีไอ้กระดาบ้าๆนี่แปะอยู่เหมือนกันหมดนั่นแหละน่า สิ่งเดียวที่ข้าทำได้คือนั่งถอนหายใจ เผื่อลมถอนหายใจมันจะไปทำให้กระดาพวกนี้ปลิวและหลุดไปสักที

ที่ข้าต้องมานั่งอยู่แบบนี้อันเนื่องมาจากหลังคุยกับเจ้าทูร์รินไปสักพักไม่เกินสิบนาทีพี่เนวาแกก็โพล่เข้ามาในห้องพักชั่วคราวของข้าตอนนั้นอย่างไม่ให้สุ่มให้เสียงเล่นซะข้าเกือบหัวใจวายตายเลยทีเดียว พี่เขาเข้ามาเพื่อดูอาการข้าพร้อมทั้งบอกอากาศของพี่เมเดลให้ข้าผู้เป็นพระเอกขี่ม้าขาวรับรู้ อาการของพี่เมเดลตอนนี้ไม่ได้ย่ำแย่แต่ก็ยังไม่ดีนักเพราะพลังที่ถูกสูบไปนับว่ามากโข ยังต้องใช้เวลารักษาตัวอีกสักพักใหญ่ๆเลยทีเดียว ส่วนทางข้านั้นไซร้หายแล้วจ้า! แต่พี่เนวาบอกให้ข้านอนพักห้ามออกไปไหนโดยเด็ดขาด เรื่องอัศวินต้องสาปนั่นข้าจะเริ่มได้ก็ต่อเมื่อออกจากห้องนี้ได้เท่านั้น แล้วก็เอาไอ้กระดาษพวกนี้มาแปะทั่วห้องจนข้าต้องนั่งเบื่ออยู่นี่

“มีใครสักคนมาพาข้าออกไปได้ก็ดีสิ ชิ!

“เนโร~”

สิ้นเสียงบ่นข้าก็มีเสียงของเจ้าทูร์รินแว่วมาพร้อมกับประตูที่ค่อยๆแง้มออกช้าๆ เจ้าคนความจำเสื่อมแทรกกายเข้ามาในห้องก่อนจะยืนกางแขนพลางร้องท้าด๊า!...เออๆ น่ารักเข้าไปสิน่า ถ้าไม่หล่อนี่ทำไม่ได้จริงๆนะเนี่ย

“สวัสดี...เอ๊ย..เดี๋ยวนะ เจ้าเข้ามาได้ยังไง?!

“ก็...เปิดประตูเข้ามาไงเนโร”คนถูกถามตอบเสียงใสแต่ข้านี่นิ่งไปสิบวินาที

มันเข้ามาได้ไงในเมื่ออาคมที่พี่เนวาลงไว้ทำให้คนที่มีพลังเวทย์น้อยกว่าพี่แกเปิดประตูไม่ได้!(เผื่อข้าเรียกอัลเวนมาช่วยเปิดน่ะ เพราะยังไงพวกมังกรเขาก็กลัวพี่เนวากันหัวหดหมดทุกตัว เจ้าพ่อมังกรจริงๆ)

“แปลกเหรอ?”

“ก็...เอ่อ...ช่างมันเถอะ เจ้ามาก็ดีทูร์ริน มีอะไรให้ช่วยสักนิด”

“สำหรับเนโรอะไรก็ได้!

จ้าๆ พ่อคนดีคนที่สองของข้า ถัดจากอัลเวนมาก็หมอนี่ สนใจตำแหน่งมือซ้ายข้าไหมเนี่ย? ยังว่างนะจะบอกให้

“พาข้าออกไปทีสิ”

“เรื่องหมูๆ!

ทูร์รินร้องพร้อมยิ้มร่าซึ่งทำให้ข้าหัวเราะตามไปด้วย มันเดินไปเปิดประตูออกกว้างพลางผายมือเชิญข้าออกข้างนอกเหมือนพวกพนักงานบริการในโรงแรม ข้าส่ายหัวเบาๆก่อนจะเดินออกไปด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม ข้าจะได้สืบแล้วเฮ้ย!

“ว่าแต่เนโรจะออกมาทำไมอ่ะ?”

“ก็สืบเรื่องอัศวินต้องสาปไงเล่า พี่เนวาบอกกับข้าว่าจะไม่คุยเรื่องนี้กับข้าจนกว่าข้าจะหาทางออกมาจากห้องได้ และตอนนี้ข้าก็ออกมาได้แล้ว!

“อ่า...เนโรกลับเข้าห้องไหม? มันดูอันตรายจัง”

“ไม่!

ข้าปฏิเสธเสียงแข็งพลางไขว้มือเป็นกากบาท ฝั่งเจ้าทูร์รินมันก็ยู่หน้ามองข้าพลางคัดค้าน

“ข้าไม่น่าพาเนโรออกมาเลยอ่า อันตราย ไม่เอาอ่ะ เนโรกลับเหอะ”

“ไม่เด็ดขาด”

“ดื้อจริงๆเลย”

โดนไอ้คนที่ดื้อยิ่งกว่าเด็กว่าแบบนี้มันเสียเซลฟ์นะเว้ยไอ้คนความจำเสื่อมนี่! ข้าหันไปแยกเขี้ยวใส่ทูร์รินซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ทุกข์ร้อนใดๆทั้งสิ้นกลับกันมันยังเข้ามาจับมือข้าเอาไว้พลางทำหน้าเหมือนหมาน้อยใส่อีกต่างหาก

“กลับห้องเหอะเนโร อันตราย”

“ไม่มีอะไรในชีวิตข้าน่ากลัวกว่าพี่เนวาอีกแล้ว!

บอกเขาไปอย่างเต็มภาคภูมิ ไม่มีอะไรจะมั่นใจกว่านี้อีกแล้ว!

“นี่ขนาดกลัวนะนั่น”เจ้าทูร์รินพึมพำ”กลับเหอะเนโร นะๆ”

“ก็บอกว่าไม่กลับไงไอ้นี่นิ!

“งั้นข้าจะใช้กำลังแล้วนะ!

“อะ— ว๊าก!!! หยุด! ทำอะไร!

ข้าแหกปากลั่นเมื่อโดนไอ้คนหล่อความจำเสื่อมยกขึ้นพาดบ่ามันด้วยท่าทีสบายๆ ดูมันจะเห็นข้าเป็นกระสอบขาวสารแล้วใช่ไหมเนี่ย!

“ปล่อยข้าลง!

“ไม่ปล่อย!

“ปล่อยเดี๋ยวนี้!!!

“ไม่!!!!

“เสียงดังว่ะ”

ระหว่างการสู้กันด้วยเสียงของข้ากับเจ้าทูร์รินก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย  ข้าเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าไม่มีใครนอกจากเจ้าอัลเฮอร์ไนท์ผมแดงเจ้าเก่า

“ใครอ่อ? โอ๊ะ!

“ว๊ากกก!

ข้าร้องเมื่อเจ้าทูร์รินมันหมุนตัวร้อยแปดสิบองศาเพื่อมาทัศนาใบหน้าของคนมาใหม่ ข้าดิ้นด๊อกแด๊กเพื่อให้มันปล่อยแต่ดูเหมือนเจ้าทูร์รินมันจะไม่ยอมปล่อยข้าลงเลย

“สวัสดียามบ่ายอัลเฮอร์ไนท์”

“สวัสดี...พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน?”

“เนโรจะไปหาท่านเนวาน่ะ แต่ข้าไม่ให้ไป เขาจะไปทำงานอันตราย”

คนความจำเสื่อมตอบเสียงใสร่าเริงเหมือนเด็กน้อยคุยกับพ่อแม่ ข้าได้แต่ถอนหายใจกับความใสซื่อของมัน อัลเฮอร์ไนท์มันเป็นใครก็ไม่รู้ไม่ต้องไปรายงานมันหมดทุกอย่างก็ได้ไอ้เจ้าบ้า ทางฝั่งเจ้าคนผมแดงก็ถอนหายใจออกมายาวๆเพราะข้าได้ยินเสียง! จะถอนหายใจทำไม! มีอะไรน่าหนักใจนักหนาห๊ะ?!

“ข้าได้ยินว่าท่านเนวาให้เจ้าพักไม่ใช่เหรอ?”

“ก็แล้วไงเล่า! ข้าไม่เห็นจะมีใครสนใจไอ้อัศวินต้องสาปบ้าบอนั่นเลยสักคน ข้าไม่รู้ด้วย ถ้าไม่มีคนทำข้าจะทำเองถึงมันจะไม่ใช่หน้าที่ก็ตาม!

“เจ้านี่มัน...”

“มันอะไร?!

เป็นการสนทนาที่แปลกประหลาดที่สุดในโลก ก็ในเมื่อข้าหันหลังให้คู่สนทนาในลักษณะที่ไม่เท่ห์เลยนี่หว่า ถ้าแบบยืนเอามือไขว้หลังแล้วพูดเรื่องที่เป็นใจความสลักสำคัญอย่างที่ซ่อนดาบในตำนาน ทางเข้าบ้านราชาปีศาจหรือว่าคาถาเปิดประตูห้องเก็บสมบัติก็ว่าไปอย่าง

“ข้าไม่ให้เจ้าทำ”

“เจ้าไม่มีสิทธิ์สั่งข้านะ!”ข้าย้อนกลับและแน่นอนว่ามันเงียบสนิท

ครั้นจะมองหน้ามันก็ไม่ถนัดเพราะหันหลังให้มันอยู่ เห็นมันเงียบแล้วเสียวสันหลัง

“เจ้ามัน...”

“ข้าว่าปล่อยให้เนโรทำตามที่เขาอยากทำเถอะ”

คำพูดที่อัลเฮอร์ไนท์กำลังจะด่าข้าหายเขาลำคอไปพร้อมกับคำพูดของทูร์รินที่แทรกขึ้นมากลางครัน เจ้านี่...ทำไมพูดแบบนี้อ่ะ? เมื่อครู่ยังค้านหัวชนฝาทะลุไปห้องข้างๆอยู่เลย

“ว่าไงนะ...”

“เจ้าเอาแต่บังคับกะเกณฑ์เขาอยู่ได้ เจ้าไม่ใช่เจ้าชีวิของเนโรนะ เลิกบงการสักที”

“เจ้าอยากจะมีเรื่องกับข้านักหรือไง!

“ก็ในเมื่อข้าพูดความจริงแล้วทำไมเจ้าถึงจะรับไม่ได้ล่ะ! ใครเขาหาเรื่อง ไม่มีสักหน่อย!

เดี๋ยว! นี่พวกแกทะเลาะบ้าบอคอแตกอะไรกันเนี่ย! ขอเวลานอกให้ข้าหน่อยแล้วใครก็ได้วิ่งมาอธิบายให้ข้าฟังทีว่าสถานการณ์แบบนี้มันคือเหวอะไรครับทุกท่าน อะไรคือการที่มันสองตัวทะเลาะกัน อะไรคือคอนเซป? ไม่เข้าใจ!

“ข้าจะพาเนโรไปหาท่านเนวาเอง หลีก!

สิ้นคำเจ้าทูร์รินซึ่งยังแบกข้าเอาไว้ก็ออกเดินทันที ทางที่จะไปหาพี่เนวาเป็นทางเดียวกับที่เจ้าอัลมันมาพอดีทำให้การจะเดินไปเราจำเป็นต้องเดินสวนกลับมัน ข้ารู้สึกว่ามันยืนนิ่งไม่ขยับในระหว่างที่สวนกัน คำพูดจากปากมันลอยเข้าหูแว่วๆจนต้องหันมอง

“ไม่คิดจะเถียงอะไรแทนข้าเลยหรือไง?”

นัยน์ตาสีท้องฟ้าในคืนไร้จันทร์ทอแววร้าวในนั้น ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม แล้วก็ไม่รู้ส่าเกิดอะไรขึ้นแต่ทว่าข้ากลับรู้สึกไม่ดีเอาซะเลยที่มันมองข้า...ด้วยสายตาเหมือนตัดพ้อแบบนั้น โปรดอย่ามองข้าด้วยสายตาแบบนั้นสิเจ้าบ้า

 

“พี่จำได้ว่าไม่อนุญาตให้เจ้าออกจากห้อง”

“พี่แค่บอกว่าจะไม่คุยเรื่องอัศวินต้องสาปถ้าข้ายังออกจากห้องไม่ได้ต่างหาก!

ข้าเอามือทุบโต๊ะ และที่ได้กลับมาแน่นอนว่าข้าเจ็บ... เอาเถอะน่า! ข้าว่ามันเท่ห์ ข้าควรทำ ฉะนั้นประเด็นนี้ขอให้ตกไป

“ตอนนี้ข้าออกจากห้องมาได้แล้ว ไม่ว่าจะด้วยการช่วยเหลือจากใครก็ตามแต่ แต่พี่ควรจะรักษาสัญญา มาคุยกับข้าเรื่องอัศวินต้องสาปซะ!

พี่เนวามองหน้าข้าเหมือนตัวประหลาดมีเขาสามเขา นัยน์ตาสีแดงสดมองข้าด้วยความราบเรียบไม่มีแววกระตือรือร้นในเรื่องเดียวกับที่ข้าจะพูดเลยสักนิด ให้ตายเถอะน่า!

“เจ้ามีอะไรก็ว่ามา”

นี่คือความ...กระตือรือร้น?

...ช่างเถอะน่า! ข้าขอเหมาแบบนั้นแล้วกัน ข้าถอนหายใจ เอาหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยอาการเซ็งจับจิตเล็กน้อย ทางพี่เนวาเขาก็เปิดเอกสารอะไรก็ตามที่มันวางอยู่บนขึ้นไล่สายตาอ่านไปเรื่อยๆ ข้ารวบรวมสติ เรียงคำพูดให้เรียบร้อยก่อนจะเริ่มเอ่ยปาก

“พี่เนวา พี่รู้ใช่ไหมว่าตอนนี้ที่ปราสาทนี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว”

ปฏิกิริยาตอบรับคือการครางในลำคอ ข้ากระพริบตาถี่ๆแล้วถอนหายใจยาวๆ เริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นอากาศชอบกลแหะ

“อัศวินต้องสาปปรากฏกายขึ้น นั่นมีความหมายว่าในปราสาทแห่งนี้มีผู้ใช้เวทย์ดำซ่อนตัวอยู่โดยที่พี่ไม่รู้ตัวเลยสักนิดแม้ว่าพี่จะเป็นถึงว่าที่เจ้าบ้านของตระกูลวินดิเนเชี่ยนก็ตามแต่...”

พี่เนวาปรายตามองข้านิ่งๆ ข้ายิ้มเผล่ เขายกยิ้มมุมปาก

“เจ้าก็เช่นกัน”

มันดูเหมือนไร้ความหมายแต่จริงๆมันมีความหมาย ข้าถอนหายใจอีกครั้งเหมือนคนแก่อายุล่วงเลยเกินวัยแปดสิบ

“ข้าไม่นับสิ ข้าไร้พลัง ไม่มีพลังเวทย์สักหยด นิดเดียวก็ไม่มีเลยนะ พี่ก็รู้ เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของพี่เมเดล ข้าคงยอมไม่ได้ถ้าเขาจะเป็นอะไรไปทั้งที่ข้ายังอยู่ใกล้ๆ แต่ก็อีกนั่นแหละ..ข้าเป็นอัศวินมังกรแค่ในนาม ขีดเส้นใต้ชัดๆว่าแค่ในนามเท่านั้น และนั่นก็คือ...มันไม่ใช่หน้าที่ข้าที่จะต้องมาตามจับคนร้ายนะ”

“แล้วเจ้าทำทำไม?”

“ข้าก็บอกไปแล้วไงพี่เนวา ข้าจะไม่ยอมให้พี่เมเดลมีอันตราย ยังไงเขาก็ถือว่าเป็นคนรู้จักข้าคนหนึ่ง...ในไม่กี่คน”

“แล้วเจ้าจะบ่นทำไมเล่าเนโร ยังไงเสียเจ้าก็รั้นดึงดันจะทำอยู่แล้วนี่”พี่เนวาว่าพลางวางเอกสารในมือลง เขาเงยหน้าขึ้นมาประสานสายตากับข้าตรงๆ สองมือประสานกันอยู่บนโต๊ะพลางจ้องข้าด้วยสายตาไม่สื่ออารมณ์

“เจ้าใช้ที่นี่เป็นแหล่งหลบภัย อย่างน้อยเจ้าก็ควรทำคุณทนแทน แต่ในเมื่อเจ้าบอกว่ามันไม่ใช่หน้าที่เจ้าก็ไม่ต้องทำ”

เดี๋ยว...ขอเวลาข้าทวนคำพูดพี่เขาสักสิบปีได้ไหม? ทำไมคำพูดพี่มันถึงได้ขัดแย้งอะไรขนาดนี้ล่ะครับฟระ?

“ข้าไมได้บอกว่าไม่อยากทำ ข้าอยากทำจะตายแต่พี่ลองดูข้าตอนนี้สิ”ว่าแล้วก็ลุกขึ้นหมุนตัวสามร้อยหกสิบองศาโชว์ให้พี่เขาดู”ข้ามีอะไรนอกจากหน้าจืดๆ สมองเท่าเม็ดถั่ว แล้วก็แขนขาเล็กๆเหมือนผู้หญิง แค่ลมพัดข้าก็ปลิวแล้วนะ”

อธิบายสรรพคุณตัวเองแบบเนกาทีฟสุดๆอย่างหน้าไม่อายเสร็จสัพข้าก็ทรุดตัวนั่งลงตามเดิม ก่อนจะทำสายตาปริบๆใส่พี่เนวาที่เคารพรักเหนือหัว

“พี่รู้ความหมายของข้าใช่ไหม?”

“เจ้าพูดเรื่องอะไร”

เอาเว้ย...พี่ข้านี่โง่แบบไม่น่าให้อภัยในเรื่องที่ควรฉลาดจริงๆ

“พี่เนวาครับนี่โง่จริงหรือแกล้งโง่?”

“น้องเนโรครับ นี่โง่จริงไม่ได้แกล้งโง่”

ข้านิ่งไปเหมือนโดนสโนว์พ่นน้ำแข็งใส่อะไรทำนองนั้น พี่เนวายังมีสีหน้าเรียบสนิทเหมือนเอาเตารีดมารีดหน้าไว้...เจ้าเข้าใจใช่ไหมว่าข้าเปรียบเทียบ แน่นอนว่าถ้ารีดจริงพี่ชายข้าเสียโฉมแน่ๆ

“พี่เนวา...ข้าอยากให้พี่ช่วย พี่ก็รู้ข้าทำคนเดียวไม่ได้”

“พี่ไม่รู้”

“พี่เนวา”

ข้าร้องเสียงสูง นับวันรู้สึกสกิลการกวนประสาทของพี่ชายข้าจะเพิ่มขึ้นทุกทีๆ นี่พี่สนิทกับสโนว์มากไปใช่ไหม ถึงได้รับเชื้อกวนประสาทมาแบบนี้น่ะ เอาพี่เนวาที่เงียบเหมือนรูปปั้นของข้าคืนมานะเฮ้ย!

“เนโร”พี่เนวาเรียกข้าเสียงอ่อนพร้อมถอนหายใจ”ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากรู้ว่าใครมันเป็นคนวางวงเวทย์ไว้ใต้เตียงของเมเดล แต่เจ้าก็รู้ว่าอันตราย ง่อยๆอย่างเจ้าทำอะไรเขาได้?”

เอาเว้ย โดนด่าว่าง่อยแล้วเว้ยเฮ้ย! ข้ายิ้มงามถูกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มอ้อน”เพราะแบบนั้นไงข้าถึงอยากให้พี่ช่วยน่ะ ลำพังข้าทำไม่ได้หรอก นอกจากนี้แล้วก็ไม่มีใครที่น่าไว้ใจและทำงานด้วยสะดวกกว่าท่านแล้วนะ”

“เจ้ารู้ได้ไงว่าพี่น่าไว้ใจ”

“พี่ช่วยอย่าพูดอะไรให้ข้าเริ่มระแวงพี่ได้ไหม?”ข้าย่นคิ้ว พี่เนวาชักกวนประสาทไปแล้วนะ

ฝั่งคนผมเงินมองหน้าข้าก่อนจะถอนหายใจออกมา เขาเอนหลังพิงพนักพิงเหมือนข้า ในมือถือปากกาคนนกกระดิกไปมาราวกับว่ากำลังจะใช้ความคิด และในท้ายที่สุดเขาก็วางมันลง หันมาสบตากับข้าแล้วเปล่งเสียง

“ข้าให้เจ้าทำงานนี้ได้”

“เย้! งั้นเรา...”

“แต่ไม่ใช่ตอนนี้”

คำพูดที่ขัดขึ้นทำให้ข้ามองหน้าคู่สนทนาด้วยความสงสัย พี่เนวาไม่เปลี่ยนแปลงสีหน้าไปจากเดิม

“พี่หมายความว่าไง...”

“วันนี้พี่มีนัดพาคุณหนูแคทเธอรีนไปเลือกซื้อของในเมือง”

“ห๊ะ...”

ถ้าไม่ติดว่านางเป็นผู้หญิง ข้าจะออกปากถามถึงนางว่าผู้หญิงคนนี้ยังไม่ตายอีกเหรอ...แต่ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษต้องขอสงวนคำพูดคำจาเอาไว้ก่อน ข้าขมวดคิ้วมุ่นมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

“พี่กำลังจะหมายความว่าที่พี่ไม่สามารถไปช่วยข้าสืบเรื่องอัศวินต้องสาปไมได้ก็เพราะว่า...นัดคุณหนูไว้?”

อีกฝ่ายพยักหน้า ทำให้ข้ารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวน่าเบื่อขึ้นฉับพลัน นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย? ข้ารวบรวมสติ เอาใหม่ ไม่เป็นไร วันนี้ไม่ว่าง

“งั้นพรุ่ง...”

“พี่นัดคุณหนุไปเที่ยวสวนพฤกษศาสตร์”

“มะรืน...”

“นัดคุณหนูไปเรียนดาบ”

“งั้น...”

“อีกสองวันเรียนทำอาหาร วันถัดมาก็สอนขี่ม้า”

ข้านิ่งเงียบไม่พูดอะไรออกมาทั้งสิ้น ลุกขึ้นยืนแล้วมองหน้าคนตรงหน้า

“สรุปคือพี่ไม่มีเวลาว่างพอสำหรับข้าสักวัน ขอบคุณ”

ข้าเดินออกจากห้องด้วยอาการขุ่นมัวอย่างน่าประหลาดใจ พี่เนวาเขาไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ได้ทำผิดเลยสักนิด ไม่เลยนี่! ปัดโธ่วโว้ย!!!!

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ?”

ข้าเงยหน้าขึ้น กำลังจะตอบเพราะนึกว่าเป็นเจ้าทูร์รินแต่ทว่ามันไม่ใช่ กลับกลายเป็นเจ้ามังกรในพันธะสัญญาที่ไม่มีบทมานานซะนี่ ข้าขมวดคิ้วมองหน้าชินาสเทียร์ ทวนความจำให้ทุกคนรู้ว่ามันคือมังกรของข้าก่อนจะมีใครลืมมันไปซะก่อน

“ชิน? เจ้ามาทำอะไรแถวนี้ เห็นปกติตามติดอัลเวนตลอดเวลา”

“ก็ท่านเพิ่งฟื้นไม่นาน ข้าไม่ได้ใจคอเราะร้ายขนาดที่เจ้านายเจ็บปรางตายแล้วไม่มาสนใจนะ”ชินว่ายิ้มๆพลางเดินเข้ามาหา”แล้วนี่ท่านเป็นอะไร ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด”

“เอ๊าะ...มีเรื่องนิดหน่อย”ข้าส่งเสียงในลำคอก่อนจะเดินนำหน้าไป

“มีอะไรบอกข้าได้นะ ข้ากลัวเหลือเกินว่าท่าจะลืมว่าข้าเป็นมังกรในพันธะของท่าน”

“ถ้ากลัวข้าลืมก็ช่วยโผล่หน้ามาให้เห็นบ่อยๆสิฟระ ไม่ใช่หายหัวลับแบบนี้”

ข้าว่าอย่างหงุดหงิด ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่มังกรตัวนี้หายไปจากวงจรชีวิตข้าแทบจะถาวรทั้งที่มันเป็นคนรู้จักคนแรกๆหลังออกจากบ้านแท้ๆ

“ก็ดูท่านอยากทำความสนิทสนมกับอัลเฮอร์ไนท์นี่นาโรวา ข้านี่ก็ไม่อยากขัดจังหวะเท่าไหร่”

“ไม่ใช่ว่าติดเจ้าภูติหิมะลูกรักของข้าหรอกเหรอ? บอกไว้ก่อนนะถ้าเจ้าจะจีบอัลเวนล่ะก็ข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ”ข้าชี้หน้าคราดโทษเจ้าผมดำเอาไว้

“ไม่ทันแล้วม้าง”

“อะไรนะ?”

“อ๋อ เปล่าๆ ว่าแต่ท่านเถอะเป็นอะไร ยังไม่ตอบข้าเลยนะ”

ชินาสเทียร์ส่งยิ้มหวานให้ข้า ส่วนทางข้าก็ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างเบื่อหน่าย พอเถอะน่าพอที เลิกยิ้มเหมือนโลกนี้สวยมากมายได้แล้ว

“ทะเลาะกับท่านเนวาเหรอครับ?”

มีองค์หรือไง? ข้าขมวดคิ้วมองหน้าเจ้ามังกรดำก่อนถอนหายใจ

“ไม่ได้ทะเลาะ แค่คุยกันไม่รู้เรื่องนิดหน่อย”

“แล้วคุยอะไรกันล่ะครับ?”

“เจ้าก็น่าจะรู้ว่าสาเหตุที่ข้าสลบไปนานเพราะอะไร แล้วก็นั่นแหละว่ะเฮ้ย...เรื่องอัศวินต้องสาปน่ะ ข้าอยากจะตามจับตัวมันเพื่อนความปลอดภัยของพี่...เจ้าชาย”

“แล้วยังไงต่อล่ะครับ? ท่านเนวาไม่ให้ท่านทำงานนี้หรือไง?”ชินาสเทียร์ถามอย่างใคร่รู้ ไม่ใช่แค่ถามไปตามหน้าที่คู่สนทนาที่ดีเท่านั้น ข้ามองหน้าคนถามก่อนบุ้ยหน้าไม่สบอารมณ์

“ถ้าแบบนั้นมันไม่น่าอารมณ์เสียเท่าไหร่ พี่เนวาให้ข้าทำงานนี้แต่...เขาไม่ว่างมาช่วยข้าทำงานนี้เลยสักนิด เอะอะอะไรๆก็คุณหนูแคทเธอรีนไปเสียหมด เจ้าก็เห็นสภาพข้าง่อยเป็นอะไรดี เละเหมือนผ้าขี้ริ้วผสมอ้วกหมาแบบนี้ แล้วจะให้เอาอะไรไปสู้ถ้าเกิดอยู่ๆต้องปะทะกับอัศวินต้องสาปหรือไอ้คนที่ร่ายเวทย์ดำขึ้นมาจริงๆ”

ข้าบ่นยาวยืดแบบไม่เว้นจังหวะให้ตัวเองหายใจสักนิด ทางฝั่งคนฟังก็ดันหัวเราะขอบใจขึ้นมาซะแบบนั้น ข้าได้แต่มุ่ยหน้าไม่ชอบใจ

“ท่านก็ อย่าเพิ่งงอนไปสิครับ”

“ใครว่าข้างอน?”

“เอ๊า...น่าๆ โรวาของข้าน่ารักเสมอ”

พูดไม่พูดเปล่า มันเอาสองมือจับแก้มข้านวดไปนวดมาเล่นด้วยซ้ำ ข้าปัดมือมันออกอย่างฉุนๆก่อนจะกอดอก

“ถึงจะไม่เจอกันนานแต่ก็ขอยืนยันคำเดิมว่าข้าไม่ดีใจสักนิดที่เจ้ามาชมว่าข้าน่ารัก”

ชินาสเทียร์หัวเราะเหมือนชอบใจเต็มที่ ก่อนจะเปลี่ยนมาขยี้หัวข้าเบาๆด้วยความหมันไส้หรือว่าหมันเขี้ยวอะไรก็ตามแต่

“ท่านเนวาเขาอาจจะมีเหตุผลก็ได้นี่ครับ บางทีเรื่องภายในบางอย่าง ความสัมพันธ์แบบผลประโยชน์บางเรื่อง มันขัดไม่ได้”

“แต่พี่เนวาน่ะเขา...”

...มีเจ้าสโนว์อยู่ทั้งตัว(ก็เป็นมังกรนี่) ข้ามองหน้าชินที่ยิ้มเหมือนจะถามว่าพี่เนวาทำไมเหรอ? ข้าไม่รู้ว่ามันรู้หรือเปล่าว่าลูกพี่ลูกน้องของมันกิ๊กกันกับลูกพี่ลูกน้องของข้าคนนี้ ข้าไม่รู้หรอกว่าสโนว์กิ๊กกับพี่ข้าตอนไหน แต่ที่แน่ๆกิ๊กมานานเอาเรื่อง แล้วเจ้ามังกรมันก็หวงของมันอย่างกับหมาหวงกระดูก แมวหวงก้าง ลิงหวงกล้วย! ถ้าใครเข้าใกล้พ่อคุณก็ตะปบหัวหลุดแล้ว

“ท่านน่ะมีเหตุผลหน่อยสิครับ นะ”

“นี่เจ้าจะว่าข้าผิดหรือไง?”ข้าชักสีหน้าถาม

“อ้าว...เป็นงั้นไป ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้นซะหน่อยนี่ครับ”ชินาสเทียร์ทำหน้าแห้งๆใส่ข้าเพราะถูกพาลโกรธไปอีกคน

“เอางี้ ท่านลองคิดในมุมกลับนะครับ ถ้าสมมติท่านได้รับหน้าที่ให้ดูแลใครสักคนหนึ่งอยู่ เขาคนนั้นอ่อนแอและไม่รู้เรื่องอะไรเลย...”

“ข้าไม่เชื่อว่ายัยคุณหนูจะใสซื่อ..”

“ฟังข้าพูดก่อนสิครับ”เจ้ามังกรดำออกปากดุข้าเล็กก่อนจะปรายตามองข้าแล้วพูดต่อ

“ท่านต้องดูแลคนที่ไม่รู้อะไรเลย เวลาไปไหนเขาก็ต้องมีท่านไปด้วยเสมอ ท่านเองก็ห่วงเขาอยู่เหมือนกันเพราะเขาน่าสงสาร”

เหมือนเจ้าทูร์รินที่ความจำเสื่อมน่ะเหรอ? ข้าขมวดคิ้วมุ่น ในขณะที่คิดตามมังกรดำพูด

“แล้วแบบว่าบังเอิญคนที่มีความสำคัญกับท่านจริงๆเขาผ่านมาเจอ มีเรื่องอยากคุยแต่ว่าท่านก็ละไปจากคนที่ดูแลอยู่ไม่ได้ เพราะกลัวเขาเป็นอันตราย มันไม่ใช่ว่าท่านไม่อยากคุยกับคนสำคัญเสียหน่อยเพียงแต่แค่ยังละออกจากคนที่ดูแลอยู่ไม่ได้ เพราะมันเป็นหน้าที่”

ข้าหยุดเดินและเริ่มเอียงคอเพราะคิดตามไม่ทัน ฝั่งเจ้ามังกรหัวดำพอเห็นว่าข้าเริ่มเบลอมันก็ขยับยิ้ม ย่อตัวลงมาให้อยู่ในละดับสายตาข้า ชินาสเทียร์ฉีกยิ้มก่อนจะจับหน้าข้าเบนไปด้านข้างซึ่งเป็นสวนหย่อมกลางปราการ

“ถ้าท่านไม่เห็นภาพก็มองเจ้านั่นสิครับ”

มือของมังกรดำชี้ไปที่กลางสวนซึ่งถูกประดับตกแต่งด้วยพุ่มไม้สูงเท่าเอว ข้ามองตามมือมันไปแล้วก็สบสายตาเข้ากับคนบางคนที่ทิ้งข้อสงสัยไว้ในหัวข้า

อัลเฮอร์ไนท์

“ในระหว่างที่ท่านกำลังคุยกับทูร์ริน อัลเฮอร์ไนท์ก็ผ่านมาพอดี เขาเองก็หวงท่าน เหมือนอย่างที่ท่านหวงท่านเนวา แต่ว่าท่านบริสุทธิ์ใจนี่ ท่านดูแลทูร์รินเหมือนกับที่ท่านเนวาดูแลคุณหนูแคทเธอรีนเท่านั้น สิ่งที่ท่านต้องทำความเข้าใจคือ ต่อให้มีสิ่งใหม่เข้ามาแต่สิ่งเก่าไมได้ลดความสำคัญลงนะครับ”

ข้ากระพริบตาแล้วคิดตามที่เจ้ามังกรพูด ชินาสเทียร์ปล่อยมืออกจากหน้าข้าแล้วถามสั้นๆ

“ท่านอยากให้ท่านเนวาทำอะไร?”

“ง้อข้า”

“อัลเฮอร์ไนท์ก็เช่นกัน”

ข้าทำตาโตก่อนจะเม้มปากแน่น...ใช่แล้ว ก่อนหน้าที่จะเข้าไปคุยกับพี่เนวา เจ้าอัลมันมองหน้าข้าด้วยสายตาตัดพ้อ...เหมือนอย่างที่ข้ามองพี่เนวา ถ้าข้ารู้สึกยังไงเจ้ากรรมกรเถื่อนก็ต้องรู้สึกแบบนั้น...ข้ากับมันยังไม่ได้คุยกันเลยนี่

“ขอบใจมากชิน เจ้าเป็นมังกรที่คุ้มค่าเลือดจริงๆ!

ชินนาสเทียร์มองตามข้าที่วิ่งไปสวนย่อมกลางก่อนจะพูดเบาๆแบบมดกระซิบ

“ข้าช่วยเจ้าได้แค่นี้ล่ะ อัลเฮอร์ไนท์”

เมื่อวานอัพแล้วแต่ไมาติด เพิ่งรู้! ขอโทษ ผิดสัญญา บ้าจริง ทำไมฉันนิสัยเสียแบบนี้ เฬวววววว 5555
ตอนหน้าแซ่บมากนะบอกเลย ไม่มากเท่าไหร่หรอก(ยังไงคะ?) เอาเป้นว่าเดี๋ยววันจันทร์มาต่อ สัญญาจริมๆ ไม่โกหกและ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #308 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 03:34
    แต่เรานี่อยากรู้จริงๆเจ้าทูร์รินนี่ใครกันแน่?
    แล้วพลังของเนโรทำไมถึงไม่มีทั้งๆที่ความจริงน่าจะมี...แถมน่าจะเยอะอืมมมมมมมปริศนาเยอะดี><
    รออยู่นะครับ!!!
    #308
    0
  2. #307 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 01:20
    กลับมาแล้ววว... ฉลองสอบเสร็จพอดีเลย5555
    เนโรง้อด่วนๆ อยากเห็นอัลงอน555 เอาทูรร์รินไปเก็บก่อนแผ๊บนึง
    #307
    0
  3. #305 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 09:05
    มาม่าวันละนิดก็ดีค่ะตบจูบๆไปเล้ยยยย
    หึหึหึผลักลงเตียงเลยก็ดีแบบพอตื่นก็มาม่าก็สลายไปตามพลังงานที่ใช้ไง>.,<
    #305
    0
  4. #304 ภูตินิรันดร์ (@variana) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:49
    ไม่เอามาม่าน้าาาาาา เดี๋ยวท้องอืด! (เกี่ยวไหมนั่น) ว่าแต่รู้สึกแปลกๆกับทูร์รินง่ะ ตกลงทูร์รินเป็นใครหว่า เป็นฝ่ายดีรึไม่ดีน้อ ปริศนายังคงมีมากมายก่ายกอง ว่าแต่อัลเวนไม่ค่อยมีบทเลยง่า T^T คิดถึงงงงง
    จะรอตอนต่อไปน้า สู้ๆค่า
    #304
    0
  5. #303 ภูตินิรันดร์ (@variana) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:49
    ไม่เอามาม่าน้าาาาาา เดี๋ยวท้องอืด! (เกี่ยวไหมนั่น) ว่าแต่รู้สึกแปลกๆกับทูร์รินง่ะ ตกลงทูร์รินเป็นใครหว่า เป็นฝ่ายดีรึไม่ดีน้อ ปริศนายังคงมีมากมายก่ายกอง ว่าแต่อัลเวนไม่ค่อยมีบทเลยง่า T^T คิดถึงงงงง
    จะรอตอนต่อไปน้า สู้ๆค่า
    #303
    0
  6. #302 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:30
    ได้ข่าวว่าทะเลาะกับทูร์ริน แล้วอัลจะให้เนโรเถียงแทนเพื่อ...

    ดูท่ายังไม่รู้เลยมั๊งว่าทะเลาะอะไรกันน่ะ555

    นายเอกก็ซื่อจริง ปกติออกจะฉลาดนะเนโรนะ
    #302
    0