<Yaoi>Danger diary บันทึกอันตรายของคุณชายโรคจิต

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 13,334 Views

  • 456 Comments

  • 518 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    36

    Overall
    13,334

ตอนที่ 23 : บันทึกเรื่องที่20:ว่าด้วยเรื่องโชว์เทพ[100per]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 546
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 ม.ค. 58

บันทึกเรื่องที่20:ว่าด้วยเรื่องโชว์เทพ

ได้ยามาแล้ว...

ข้ามองขวดยาเล็กๆในมือก่อนจะกำมันเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้ตัวเองว่าชีวิตของพี่เมเดลจะต้องรอด ประตูห้องของพี่เมเดลอยู่ตรงหน้าแต่ดูเหมือนมันไกลออกไปจนข้าทำตัวถูก ถึงจะศึกษา ค้นคว้า ได้ยา ทำตามสูตรทุกอย่าง แต่ถ้า...มันไม่ได้ผลแล้วทำให้พี่เมเดลแย่กว่าเดิมขึ้นมาล่ะ? ข้าจะทำยังไง

“เจ้ากำลังลังเลอะไรเจ้าเตี้ย?”

เสียงคนข้างตัวเรียกให้ข้าหันมอง นัยน์ตาสีรัตติกาลสบกับข้าก่อนจะเหลือบลงมองบางอย่างทำให้ข้ามองตาม เจ้ากรรมกรมันกำลังมองยังมือข้าซึ่งตอนนี้สั่นอย่างห้ามไม่อยู่

“ข้าเชื่อในตัวเจ้าเพราะฉะนั้น...เชื่อในตัวเองนะเนโร”

มือใหญ่ๆของอีกฝ่ายกุมลงเป็นมือข้าช้าๆ รอยยิ้มอบอุ่นประหลาดตามอบให้พร้อมความอุ่นใจที่เพิ่มขึ้นอย่างที่ข้าไม่ทราบที่มา นี่มัน...บ้าอะไรวะเนี่ย

“แหวะ...ขนลุก”

“หึ”อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอก่อนจะผลักหัวข้าเต็มแรง”ไปได้แล้ว”

อีกฝ่ายว่าก่อนจะเป็นคนผลักประตูเข้าไปด้านใน สายตาทุกคนหันมามองข้าเป็นตา ข้าสูดลมหายใจ เดินเข้าไปหาพี่เมเดลโดยทำเพียงส่งยิ้มแทนคำทักทายพี่เนวาเท่านั้น ร่างของเจ้าชายจอมตื้ออยู่ตรงหน้า ใบหน้าซีดเซียวกว่าที่เจอกันล่าสุดมาก ข้าทรุดกายลงนั่งลงบนเตียงช้าๆ

“พี่เมเดล ข้ามาแล้วนะ”ข้ากระซิบก่อนจะประคองใบหน้าของคนผมขาวขึ้นมา เปิดฝาขวดก่อนป้อนของเหลวสีใสให้เขา

“อึก!!!

“พี่เมเดล!

ข้าร้องอย่างตกใจเมื่อร่างกายอีกฝ่ายกระตุกอย่างแรง ใบหน้าบิดเบี้ยวอบ่างทรมานจนข้าทำอะไรไม่ถูก ไม่นะ ยา...

“เนโร! ยากำลังออกฤทธิ์ ที่พื้นนั่น!

ข้ามองตามมือของอัลเฮอร์ไนท์ที่ชี้ไปยังพื้น แต่ข้ากลับไม่เห็นอะไรเลยสักนิดเดียว บ้าเอ๊ย! เวลาแบบนี้ทำไมข้าต้องไม่มีพลังเวทย์ด้วยวะ!

“เนโร”

“ครับพี่

ข้ายังไม่ทันขานรับเต็มคำพี่เนวาก็ฉุดร่างข้าเข้าไปหาก่อนจะแนบริมฝีปากลงบนลำคอข้าอย่างแรง ความร้อนราวไฟสุมค่อยๆไหลผ่านหลังคอของข้าเข้ามาในตัว ความรู้สึกที่ทรมานราวกลืนเหล็กเหลวร้อนเข้าท้อง

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก”

ข้าแหกปากร้องก่อนจะผลักพี่เนวาออกจากตัว ร่างข้าทรุดลงกับพื้นก่อนอากาศรอบตัวจะกรีดร้องสนั่นจนคนในห้องต้องยกมือขึ้นอุดหู ข้าหอบหายใจถี่ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยืนตัวตรง นัยน์ตาปลายมองพี่เมเดลอย่างเยือกเย็นก่อนจะยื่นมืออกไปกลางอากาศ

“เวทย์ขาวบริสุทธิ์...มันก็คงช่วยเจ้าได้ไม่มากก็น้อย”

พี่เนวาว่าด้วยใบหน้าเรียบๆแต่มีเหงื่อเย็นๆผุดผายขึ้นทั่วใบหน้า ข้ายิ้มรับก่อนจะเรียบดาบสั้นขึ้นมาในมือแล้วกีดลงบนท้องแขนตัวเองแรงๆ

“อยากได้มากใช่ไหมเลือดน่ะ! เอาไปเลย!

โลหิตแดงฉานไหลรินจากแขนข้าหยดลงบนพื้นห้องส่งผลให้วงศ์เวทย์สีดำมือนั่นสว่างขึ้นมา พี่เมเดลยังคงดิ้นทุรนทุรายด้วยความทรมานซึ่งข้าเองก็ทรมานใจเหมือนกันที่ไม่อาจแก้เวทย์ดำที่พื้นได้ ที่ทำได้ก็แค่...ให้มันเอาพลังข้า(ที่พี่เนวาให้มา)ไปให้อิ่มแล้วก็ร่ายเวทย์สวนกลับให้ไอ้คนร่ายมันปรางตายไปข้าง!

“เทวาเอ่ยจงสดับรับฟังสุรเสียงแห่งข้า ข้าคือนายเจ้าคือบ่าว จงกำจัดศัตรูแห่งข้า จงเผามันให้มอดไหม้!!!

เสียงงข้าก้องกังวานพร้อมสายโลหิตที่ของข้าที่ก่อตัวเป็นรูปวิหคสีแดงเข้ม มันกรีดร้องก่อนจะพุ่งเข้าไปในวงเวทย์

“อ๊ากกกกกกกกกกก”

“พี่เมเดล!

ข้าร้องเรียกเมื่อพี่เมเดลกรีดร้องหนัก คนที่พุ่งไปหาคือโซลที่ข้าไม่รู้ว่าอยู่ในห้องนี้ตอนไหน อีกฝ่ายแลดูร้อนรน มือเรียวสวยที่ข้าไม่เคยสังเกตเห็นจับมือของพี่เมเดลไว้แน่น ใบหน้าของโซลไม่ฉายแววอารมณ์แต่ทว่าในแววตากลับดูกังวลและน่ากลัว

“เขาปลอดภัยแล้ว...”โซลว่าทำให้ข้าคายกังวลลง ในที่สุดพี่แกก็ปลอดภัยแล้ว

“เนโร”

“หื้ม?”

ข้าหันไปหาคนที่เรียกชื่อตัวเองเห็นว่าเป็นเจ้าอัลเฮอร์ไนท์   อีกฝ่ายมองข้าก่อนจะยกนิ้วชี้ไปที่มือข้า

“เลือดเจ้า...ไหลเป็นก๊อกแตกแล้ว”

ข้าก้มลงมองเลือดที่นองเต็มเพื่อนทั้งที่ไม่มีวงเวทย์อยู่แล้วเพราะมันหายไปตั้งแต่ข้าส่งเวทย์ขาวสวนกลับไปที่คนร่ายเวทย์ดำ

“อืม...เลือดข้า...เอ่อ...”

“เนโร!!!

ขอหลับแป๊ปนะครับ โลหิตจางเฉียบพลัน

 

ร่างของเด็กหนุ่มผมทองนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงสรขาวสะอาดโดยไม่มีวี่แววว่าจะตื่นขึ้นมา นัยน์ตาของมังกรในสัญญาของเด็กหนุ่มมองนายเหนือหัวของตนเองด้วยความเป็นห่วง อัลเวนมองชินาสเทียร์ที่ดูวิตกกังวลด้วยความเป็นห่วง มือเรียวลูบหลังของมังกรดำด้วยความปลอบประโลม

“โรวาไม่เป็นอะไรมากหรอก เจ้าอย่าห่วงไปเลย”

“แต่เขาหลับมาสองวันแล้วนะอัลเวน...”

เมื่อได้รับความจริงตรงนั้นอัลเวนก็เถียงไม่ออก เนโรหลับมาแล้วสองวันตั้งแต่ช่วยเมเดลได้ ตอนนี้เมเดลฟื้นแล้วแต่ก็ยังไม่แข็งแงเท่าไหร่ และเมื่อได้รู้ว่าเนโรช่วยตนและยังหลับไม่ตื่นก็รู้สึกเป็นกังวลจนโซลต้องคอยปลอบให้ใจเย็นๆ

“เป็นยังไงบ้าง?”

“ท่านเนวา”อัลเวนหันมองหัวหน้าอัศวินมังกรก่อนจะเสมองเนโรที่หลับอยู่เป็นคำตอบ

“อย่างนั้นเหรอ...”เนวาร้องก่อนจะมองน้องชายต่างสายเลือด

ดูเหมือนว่าที่เนโรไม่ยอมตื่นอาจจะเพราะร่างกายไม่อาจจะผลิตเลือดขึ้นมาทดแทนได้อย่างรวดเร็วเพราะในตอนนี้ร่างกายของเนโรอยู่ในสภาพที่ไม่สมบูรณ์เท่าที่ควร แล้วอีกสาเหตุก็น่าจะเป็นเพราะอยู่ๆเนวาก็ยันพลังเวทย์ใส่เนโรอย่างที่อีกฝายไม่ทันตั้งตัว ร่างกายเลยไม่พร้อมรับและเกิดการต่อต้านภายใน

“เห็นอัลเฮอร์ไนท์บ้างไหม?”

“วันนี้ยังไม่เห็นเลยครับ”อัลเวนตอบก่อนจะเอียงคอหน่อยๆ”ข้าว่าเขาน่าจะอยู่ที่ห้อง”

เนวาพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกจากห้องพักชั่วคราวของเนโรไป สองเท้าก้าวยาวเพื่อเร่งตนให้ไปพบกับอัศวินมังกรอีกคนในสังกัดของตน

“อัลเฮอร์ไนท์”

“ท่านหัวหน้า”

คนผมดำยกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นร่างของหัวหน้าอัศวินมังกร ชายหนุ่มร่างเพรียวเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะเหลือบมองรอบตัวคล้ายสังเกตก่อนจะกลับมามองยังคนตรงหน้าอีกครั้ง

“ตอนนี้เนโรยังไม่ตื่น”

“ครับ ข้ารู้แล้ว ทำไมเขาถึงหลับไปนานขนาดนั้นล่ะครับ?”

“เจ้าคิดว่าข้ารู้งั้นเหรอ?”

อัลเฮอร์ไนท์ชะงักที่ถูกย้อนก่อนจะกลอกตาออกข้างตัวแล้วกลอกกลับมายังคนตรงหน้า นัยน์ตาสีแดงของเนวาสบกับคนผมดำของจะยกยิ้มมุมปากที่ยากจะสังเกต

“ร่างกายของเนโรตอนนี้ไม่สมบูรณ์พร้อมเพราะเขาถูกยึดบางอย่างไปจากร่างกาย ทำให้ตอนนี้ร่างกายของเนโรใช้เวลานานในการสร้างเลือด เพราะแบบนั้นร่างของเนโรถึงยังไม่ยอมตื่นและไม่แน่ว่าจะหลับไปนานแค่ไหน”

นัยน์ตาสีดำฉายแววตกใจเล็กน้อย แน่นอนว่าไม่รอดสายตาของเนวา

“มีทางช่วยนะ สนใจไหม? ข้าจำได้นะว่าเจ้าคิดยังไงกับน้องข้า”

อัลเฮอร์ไนท์สะอึก ไม่คิดว่าเนวาจะพูดออกมาหน้าตาเฉย นัยน์ตาสีดำกลอกไปมาก่อนจะกลอกมามองหน้าของเนวาตามเดิม

“แล้วจะให้ข้าช่วยอะไรล่ะ..ครับ?”

“ขอเลือดเจ้าแบ่งให้เนโร”

“ไม่ได้!”คนผมดำปฏิเสธทันควัน

“ทำไมเล่า?”

“ก็...”

อัลเฮอร์ไนท์เงียบลงเพราะไม่อาจบอกเหตุผลให้เนวารับทราบได้  เนวายกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ก่อนจะเอ่ยปากบอกในเรื่องที่ชวนให้อัลเฮอร์ไนท์ตกตะลึง

“เจ้าไม่ต้องกังวลไป ไม่ว่อาะไรที่แฝงอยู่ในเลือดเจ้าร่างกายของเนโรสามารถรับได้เสมอ เผลอๆยังชอบเสียด้วยซ้ำ”

“ทำไม...”

เนวายกนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากตนก่อนจะเอ่ยเบาๆ

“ไม่ต้องตกใจไปหรอก...เจ้าชายปีศาจอย่างเจ้าน่ะ”

 

อัลเฮอร์ไนท์เบิกตากว้าง นี่อาจจะนับเป็นเรื่องที่เขาตกใจที่สุดตั้งแต่ย่างกายออกมาจากแดนของตนก็เป็นได้ สองเท้าขยับถอยหลังด้วยความหวาดระแวงอย่างลืมตนไปว่าคนตรงหน้าเป็นเพียงมนุษย์ที่มีเวทย์มนตร์เท่านั้น ไม่อาจจะต่อกรกับเจ้าชายปีศาจอย่างเขาได้เป็นแน่

“เจ้า...”อัลเฮอร์ไนท์หรี่สายตาลงมองร่างตรงหน้า

แต่ทว่าเนวากลับแค่เชิดใบหน้าขึ้นแล้วมองตอบก็เท่านั้น

“เจ้าไปรู้เรื่องนี้มาได้ยังไง?”

“ข้าจะรู้ได้ยังไงนั้น...ในไม่ช้าเจ้าก็จะรู้เอง ข้าจะไม่ถามว่าเจ้ามีเหตุผลจำเป็นอะไรที่ต้องมาปลอบตัวอยู่ในแดนมนุษย์นี่ แต่อย่างน้อย ยังไงก็ชวนเนโรที”

ท้ายเสียงคล้ายเจือแววความขอร้องประสานเข้าไปในน้ำเสียง เจ้าชายปีศาจพ่วงตำแหน่งอัศวินมังกรผ่อนคลายท่าทีระแวงลงก่อนจะกลับมายืนตรงแล้วตอบกลับร่างตรงหน้า

“ก็เอาสิ ถ้าเป็นเนโรล่ะก็...จะเอาเลือดข้าเท่าไหร่ก็ได้”

“นี่กำลังทำคะแนนกับข้าใช่ไหม?”

“เรื่องอะไรข้าต้องมาทำคะแนนกับเจ้าเล่า!

 

ความมืดรอบตัวไม่น่ากลัวเท่าความหนาวเหน็บในตอนนี้ เสียงหัวเราะมีความสุขแว่วแผ่วผ่านสายลมเข้ามาในหู ข้ารับรู้ได้ถึงผู้คนมากมายที่กำลังเดินจากออกไปพร้อมเสียงหัวเราะที่ข้าไม่อาจเข้าใจในเรื่องที่เขาหัวเราะกันได้ ข้าพบเห็นเพียงตนเองในวัยเด็กยืนมองคนพวกนั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า มันปราศจากความรู้สึกที่เด็กอายุไม่เกินหกขวบควรมี...ทำไมข้าถึงเป็นแบบนั้น

ตั้งแต่เล็กจนโตก็รู้สึกว่าอยู่คนเดียวมาโดยตลอด ต่อให้มีผู้คนมากหน้าหลายตาเพียงใดเมาทำความรู้จักแต่สุดท้ายเขาก็จากไปเพียงเพราะสิ่งที่ข้าเป็น คนที่ยังอยู่ก็อยู่ด้วยความรู้สึกที่ไม่บริสุทธิ์ใจและความอึดอัดน่ารำคาญนั่นทำให้เป็นข้าเสียเองที่ต้องเดินออกมา รอบกายไม่มีใครนอกเสียจากอะไรที่เขาเรียกว่าครอบครัว แต่ทว่าในท้ายที่สุดข้ากลับถูกสิ่งที่รักที่สุดทำร้ายอย่างเลือดเย็นที่สุด เสียงด่าทอขับไล่มันดังก้องในหัว ไม่มีแม้แต่การฟังคำแก้ตัวของข้า ความจริงมันไม่ใช่คำแก้ตัว มันคือความจริง! เป็นความจริงที่ข้าไม่มีสิทธิ์ได้พูดออกมาแถมยังถูกตัดสินทั้งๆแบบนั้น ในท้ายที่สุดแล้วตอนนี้ข้าเหลือใครบ้างนอกจากพี่เนวา

“เนโร...นามของเขาหรือ?”

นี่มัน...เสียงใครกันน่ะ?

“เป็นนามที่ไพเราะมากเลยนะ เอาล่ะเจ้าตัวเล็ก พี่จะอวยพรให้เจ้านะ”

พี่...พี่เหรอ? ใครที่เรียกแทนตัวเองว่าพี่กับข้า จะมีใครอีกนอกจากพี่เนวา เสียงนี่มันไม่ใช่ของพี่เนวานี่

“พี่ขอให้เจ้าจงเป็นที่รักของสรรพสิ่งบนโลกใบนี้ ทั้งผู้คน สัตว์นานา เหล่ามวลพฤกษา หรือแม้แต่ดินฟ้าอากาศ เจ้าจักเป็นที่รักของทุกชีวิตทุกลมหายใจ”

ที่รักงั้นหรือ? แล้วเหล่าเด็กที่รังเกียจข้าเล่า? ครอบครัวที่ไล่ข้ามาล่ะ? เจ้าคนโกหก เจ้าโกหกข้า โกหกตั้งแต่ขั้งไม่รู้จักเจ้าตัวซ้ำ! ไอ้บ้านี่มันใคร มันเป็นใครเนี่ย!

“เนโร”

อะไรเนี่ย! เรียกข้าอีกแล้ว ว่างนักหรือไง?

“เนโร”

เรียกอีกแล้ว มีอะไรก็พูดมาสิวะ!

“เนโร!!!

”เรียกทำไมหนักหนา!...เนี่ย”

ข้าชะงักคำพูดที่กำลังจะเอ่ยออกจากปากเพราะเมื่อลืมตาขึ้นก็พบกับใบหน้าหนึ่งที่อยู่ในระยะประชิดจนจมูกแทบจะชนกัน ข้ากระพริบตาอย่างงุนงงและตกอยู่ในสถานการณ์ที่พูดไม่ออก เจ้าของใบหน้าที่ใกล้จนแทบจะผสานเซลลืกับข้านี่ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเจ้าอัลเฮอร์ไนท์คนเดิม มันสบตากับข้านานมากจนข้าเริ่มอึดอัดและสุดท้ายมันก็เลื่อนหน้าออก

“ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นเสียทีนะเนโร”

อีกฝ่ายว่าพร้อมทั้งส่งยิ้มบางๆมาให้ ข้าเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองไม่ได้นอนอยู่ยนเตียงเหมือนปกติดแต่นั่งอยู่บนตักเจ้ากรรมกรเถื่อน มือของหนึ่งของมันประคองใต้หลังข้าส่วนอีกมือ...

“มือเจ้าไปโดนอะไรมาน่ะอัล?”

ข้าร้องถามด้วยความตกใจละคนสงสัย ที่ท้องแขนมีรอยกรีดเป็นทางยาว แผลน่าจะเกิดขึ้นไม่นานเพราะยังดูสดอยู่ถึงแม้ว่าเลือดจะหยุดไหลแล้วก็ตาม

“กิ่งไม้ ตื่นก็ดีแล้วเจ้าเตี้ย”ว่าจบมันก็ผลักข้าออกจากตัวมันอย่างไม่ใยดี คนละอารมณ์กับเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนที่ข้าตื่นขึ้นมาเลย แหจะเปลี่ยนสรเร็วไปแล้วนะเว้ยไอ้กรรมกรบ้า!!!

“เจ้าทำอะไรกับคนที่ไม่สมประกอบกันน่ะ!

“อ่อ นี่เจ้าพิการงั้นสิ?”

“ไม่ใช่เว้ย! ข้าแค่ป่วยต่างหากไอ้บ้า!

ข้าเถียงด้วยความหงุดหงิด ไอ้เจ้านี้เคยทำตัวดีๆไม่กวนประสาทหรือว่าทำตัวประหลาดๆบวกสายตากรุ่มกริ่มบ้างไหมเนี่ยวะห๊ะ! ข้ายกมือขึ้นกอดอกด้วยความเซ็งอารมณ์ก่อนจะมองหน้าคนที่กำลังรักษาแผลของตนเองอยู่

“จะว่าไป ทำไมข้าถึงไปนอนบนตักเจ้าได้วะ?”

อีกฝ่ายเหลือกสายตามองข้าก่อนจะเสหลบแล้วเบนกลับมาใหม่ เพื่อ!!!

“ก็...เจ้าละเมอ เรียกหาแต่ชื่อข้า บอกข้าว่าอย่างทิ้งเจ้าไป ข้าเลยต้องมาดูว่าเจ้าเป็นอะไร”

“ตอแหลใส่ข้านี่มีความสุขมากมะ?”ข้าสวนทันควัน

“เดี๋ยวนี้หัดหยาบคายนะเจ้าเตี้ย”อีกฝ่ายแยกเขี้ยวก่อนจะเปลี่ยนเป็นขยับยิ้มพราว”หรือว่าเจ้าไม่ยอมรับตัวเองกัน รักก็บอกว่ารัก คิดถึงก็บอกว่าคิดถึงสิ อย่างมาทำปากแข็งอยู่เลยน่า”

มันไปเอาความมั่นหน้าเกินมนุษย์คนหนึ่งจะมีได้มาจากไหนวะ! คิดได้ยังไงเนี่ยโว๊ะ! ได้ยินแต่ละคำพูดของมันแล้วปวดเซลลืสมองชะมัดเลย

“ข้าไม่คุยกับเจ้าแล้วไอ้โรคจิตเอ๊ย!”ข้าสถบออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะยกมือขึ้นทาบหน้าอกตัวเอง

“เจ้าทำอะไร?”

“รักษาตัวเอง ข้าคิดออกแล้วว่าจะทำอะไรต่อ...ทำเรื่องมีประโยชน์กว่าการมาคุยกับเจ้า”

คนผมแดงตรงหน้าคิ้วกระตุกถี่ๆแถมมือไม่ยังกระตุกเหมือนอยากจะซัดข้าให้ล้มโครมสักทีสามทีแต่ทว่ามันติดที่ข้านั้นไซร้บาดเจ็บอยู่มันจึงไม่กล้ารงแกคนที่ร่างกายไม่สมบูรณ์ ว้าย ว๊าย ว๊ายยยย สู้ไม่ได้ ว๊ายย

“จะทำอะไรก็ทำไปป่ะเจ้าเตี้ย มัวแต่ลีลาอยู่นั่น”

แน่จริงอย่ามาแอบฟังความคิดของข้าสิวะไอ้นี่นิ! ข้าขยับปากด่ามันไม่มีเสียงไปสองสามคำก่อนจะมาตั้งสติรวบรวมสมาธิเพื่อที่จะดึงพลังเวทย์ที่หลงอยู่แค่น้อยนิดมารักษาให้ตนเองหายดีเป็นปกติ ไม่ใช่ว่าข้าจะไม่รู้ว่าการต่อกรกับไอ้เวทย์บ้านั่นจะทำให้ตัวเองต้องหลับไปนานแต่ว่ามันก็ทางเลือกสุดท้ายที่จะช่วยพี่เมเดลได้ล่ะนะ

“โอ๊ะ...”

ข้าได้ยินเสียงคนตรงหน้าร้องเบาๆแต่ทว่าข้าก็ทำนิ่งไม่สนใจ ร่ายเวทย์ใส่ตนเองต่อไปเรื่อยๆ ความรู้สึกเย็นหวาบเหมือนดื่มน้ำเย็นๆเข้าไปเกิดขึ้นในร่างกายชั่วหวูบก่อนมันจะหยุดลงพร้อมกับพลังหยดสุดท้ายที่จากไป ข้าถอนหายใจอย่างโล่งอกที่มันสามารถทำให้ข้ากลับมาเป็นปกติได้พอดีแล้วสุดท้ายข้าก็เบนสายตาขึ้น

“มองอะไร?”ข้าว่าพลางขมวดคิ้ว

“เจ้า...ดูสวยดี”

ห๊ะ?! ข้าเนี่ยนะสวย? ข้ากระพริบตามองคนตรงหน้าที่ขยับเข้ามาใกล้ มือหนายื่นมาใกล้ใบหน้าข้าอย่างช้าแต่ที่น่าแปลกคือข้าไม่ยอมหนีนี่สิ มือของเจ้าอัลจับลงบนเส้นผมข้าก่อนจะจับมาไว้ด้านหน้าข้าพ้นหัวไหล่ ทำให้ข้าพบว่าเส้นผมของตนเองยาวขึ้นอย่างมา จากที่แค่ไหล่ตอนนี้ยาวจนจะถึงกลางหลังอยู่แล้ว เวทย์นี่มีผลข้างเคียงด้วยหรือเนี่ย

“เนโร! เนโรเจ้าฟื้นแล้ว!!!

เสียงที่ขัดขึ้นทำให้เจ้ากรรมกรผมแดงจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด มันปล่อยมือออกก่อนหันมองว่าคนที่โวยวายขัดจังหวะ(?)นี่มันเป็นใคร ข้าได้ทีจึงหันไปมองบ้างแล้วก็พบกับคนที่บทหายไปพักใหญ่ๆ...เจ้าทูร์รินนี่เอง ฝั่งเจ้าคนขัดจังหวะรีบวิ่งเข้ามาหาข้าอย่างไม่สนใจบรรยากาศรอบๆที่ข้ารู้สึกว่ามันร้อนขึ้นชอบกล

“เนโร เจ้าหายดีแล้ว ดูสิ!ว้าว! ผมเจ้ายาวไวจัง!

ไอ้นี่ก็ร่าเริงเกินคนคนหนึ่งจะเป็นได้ ใยบหน้าหล่อเหลายิ้มแย้มแจ่มใสประหนึ่งประอาทิตย์ยามเช้าที่มาพร้มวิตามิน ข้ายิ้มแห้งรับอีกฝ่ายที่เข้ามาจับตัว้ขาพลิกไปมาเพื่อสำรวจร่างกาย

“เจ้ามีคนเฝ้าแล้ว ข้าไปก่อนนะ”

“เดี๋ยว—“

“โอเค! ข้าจะดูแลเนโรให้เอง!

ถามข้าก่อนแน๊!!! ข้ามองตามร่างที่เดินออกจากห้องไปด้วยความไม่เข้าใจสองข้อใหญ่ๆด้วยกันคือ หนึ่ง เจ้าอัลมันดูไม่สบอารมณ์ มันเป็นอะไร และสอง...ทำไมเมื่อกี๊ข้าจึงจะรั้งมันเอาไว้ฟระ! ไม่เอาดิ จะรั้งเอาไว้ทำไม เสียสายตาจะตาย

“เอ๋...เนโร มองตามอัลแฮอร์ไนท์ทำไมเหรอ?”

ภาพตรงหน้าที่ควรเป็นประตูที่ถูกปิดลงกลับเข้ามาแทนที่ด้วยเจ้าคนบทหายไปหลายหน้า ทูร์รินกระพริบตาปริบๆมองข้าด้วยใบหน้าสงสัย มองเผินๆเหมือนหมาลาบาดอชอบกล ข้ายกยิ้มอ่อนก่อนจะบอกปัดไป

“ไม่มีอะไร แล้วนี่เจ้าจำอะไรเกี่ยวกับตัวเองได้บ้างหรือยัง?”

พอถามถึงเรื่องนี้เจ้านี่ก็หน้าซึมลงก่อนเป็นห้องน้ำรั่ว ทูร์รินพองลมในปากเหมือนจะน่ารัก แต่ก็เอาเถอะ ข้าให้อภัยเพราะมันหล่อหรอกน่า

“ข้าจำอะไรไมได้สักอย่าง ทำไงดีล่ะเนโร...เอ๊ย...ไม่เอาดิ เนโรป่วยอยู่”

“ไม่เป็นไรๆ ข้าหายแล้ว”

ข้าตอบกลับอย่างใจดี ข้านี่มันพ่อพระจริงๆ ขอรางวัลคนดีเพื่อสังคมให้ข้าสกหน่อยสิ!

“อ้าว เนโรรีบหายทำไม? ท่านเนวาบอกว่าอีกหลายวันกว่าจะหายดีเลยนะ”

รีบหายทำไม? มันควรจะถามว่าทำไมหายเร็วจังหรือเปล่าวะ? เออ ช่างเหอะ ยังไงข้าก็เข้าใจที่มนพูดก็แล้วกัน

“ข้ามีเรื่องต้องทำน่ะสิ ยังไงก็ต้องไปสืบเรื่องอัศวินต้องสาป”

“เอ๋! ไอ้นั่นมันน่ากลัวนะ เนโรอย่าทำเลย”

คนตรงหน้างอแงงี่เง่า(ถ้าไม่ติดว่าหล่อจะถีบจริงๆด้วย) ข้าได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน นี่ข้ามีลุกตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมมันเหมือนลูกข้าจังวะ? หรือจะเป็นลูกข้าที่มาจากอนาคต ถ้าลูกชื่อทูร์ริน รินน่าจะมาจากโรในชื่อข้า งั้นแม่มันก็ต้องมีท.ทหาร! ทารี่ ทัสทา ทีโรเบล เทสโต้ เทสโก้ แทมมา...

“เนโรคิดไรอยู่เหรอ?”

“อ่ะ..อ่อ เปล่านะ”

ข้าบอกปัดพลางหัวเราะแห้งๆ ใครจะไปบอกมันกันว่ากำลังคิดชื่อว่าที่ภรรยาอยู่ ทูร์รินกระพริบตามองก่อนจะคลี่ยิ้มหล่อๆที่นานทีปีหนจะเห็น(ปกติมีแต่ยิ้มปัญญาอ่อน)

“เนโร เนโรรู้ไหม ตอนนี้ข้าไม่มีใครเลยนะ มีเนโรเป็นเพื่อนแค่คนเดียว เป็นทั้งเพื่อน ทั้งครอบครัว ทั้งเจ้านาย เป็นทุกอย่าง เพราะงั้นเนโรต้องดูแลตัวเองนะ อย่าเป็นอะไรนะ”

ผมนี่ติดตั๊นเลยครับ...ข้านั่งนิ่งเม้มปากแน่น ไม่มีใครเคยพูดแบบนี้กับข้าเลย ข้าไม่เคยเป็นทุกอย่างสำหรับคนอื่น การเป็นทุกอย่างสำหรับคนอื่นนี่มันต้องทำยังไงบ้าง...ใครรู้บอกข้าทีสิ...

“เนโร..”

“หื้ม?”

“สัญญาสิ”

อีกฝ่ายยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าข้า ข้ากระพริบตามองมันอย่างงุนงงเล็กน้อยก่อนสุดท้ายจะยื่นมือออกไปเกี่ยวก้อยกับมัน

“สัญญาสิ”




ยังไม่ได้แก้คำผิดนะครับผม เดี๋ยวมาแก้วันอื่นเน้อ บุยๆ งานเยอะมา เทอมสองนี่มันเทอมสองจริมๆ!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #301 โอ้วว'อุ๋งอิ๋ง (@sriploy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 20:04
    ไรต์ ไม่เอาดร่ามานะเรื่องนี้ tt
    #301
    0
  2. วันที่ 26 มกราคม 2558 / 22:19
    เจ้าชายปีศาจ... ทำไมไม่ค่อยแปลกใจ -.- เหมือนมันเหมาะแล้ว
    #299
    0
  3. #298 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 21:16
    เนเน่คือว่าที่เจ้าสวรรค์?
    #298
    0
  4. #297 himawari (@yuyu7283) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มกราคม 2558 / 19:00
    อัลเปนเจ้าชายปีศาจ อะจ่ะเฮ้ยยยยย แล้วนางเนโรเป็นตัวอาร้ายยยย

    #297
    0
  5. #296 tueybai_love (@narapornss) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 21:52
    อัลเฮอร์ไนท์เป็นเจ้าชายปีศาจ!!!
    #296
    0
  6. #295 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 15:46
    ผ่าง! อัลเป็นเจ้าชายปิศาจ... แล้วเนโรคือตัวอัลไล?
    #295
    0
  7. #294 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 09:37
    อย่าทำร้ายกันเลยเจ้าค่ะ!!!
    มาต่อเถอะพลีสสสสสสสสสสสส~!!
    TwT
    #294
    0
  8. #292 N เอ็น (@nlm1122) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 07:44
    ค้างงงง!!! ตัดจบแบบนี้ฆ่ากันเลยดีกว่าค่ะ T^T อัลเป็นเจ้าชายปีศาจ แล้วเนโรเป็นอะไรอ่ะ ราชินี? #ผิด
    #292
    0
  9. #291 ภูตินิรันดร์ (@variana) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 02:10

    อั๊ยย๊ะ! ก็ว่าแล้วเชียวว่าอัลมีอะไรแปลกๆที่แท้ก็เจ้าชายปีศาจนี่เอง.... แต่แหม เนวาอยู่ๆก็พูดขึ้นมาแบบนี้ อัลหัวใจวายขึ้นมาทำไงเนี่ย โธ่! แต่ดีแล้วที่เมเดลหายดี ถึงเนโรจะเจ็บแทนก็เตอะ... รออีก 50% อยู่น้า!

    #291
    0
  10. #290 tttttttt (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มกราคม 2558 / 23:01
    ค้างงงงงง มาอัพต่อเถอะนะ
    #290
    0
  11. #289 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มกราคม 2558 / 21:33
    ค้างงงงงงงงงงงงงงอ่ะ
    #289
    0