<Yaoi>Danger diary บันทึกอันตรายของคุณชายโรคจิต

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 13,335 Views

  • 456 Comments

  • 518 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    37

    Overall
    13,335

ตอนที่ 22 : บันทึกเรื่องที่19: ว่าด้วยเรื่องวงเวทย์<100per>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 526
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ม.ค. 58

บันทึกเรื่องที่19:

ว่าด้วยเรื่องวงเวทย์

“เจ้าจะรีบไปไหน?”

ข้าเหลือบสายตามองด้านหลังตนเล็กน้อยก่อนจะเร่งฝีเท้าให้เร็วเสียยิ่งกว่าเดิม อีกฝ่ายเองก็เร่งเท้าเดินตามมาเช่นกัน ได้ยินเสียงจิ๊ปากอย่างไม่ชอบใจเล็กน้อยแต่ข้าก็ขอทำเมินก็แล้วกัน เพราะว่าเมื่อคืนต้องรอจนมันหลับแท้ๆถึงจะลุกขึ้นมาจัดการธุระได้ และนั่นก็ทำให้ข้านอนดึกตามมาด้วย...การตื่นสาย! มันเป็นอะไรที่ซวยที่สุดของวันนี้เลยก็ว่าได้ ข้าไม่น่าเอาแต่คิดมากเลย นอนคิดอะไรก็ไม่รู้ตั้งนาน กว่าจะจัดการธุระที่วานให้เพื่อนสนิทคนหนึ่งช่วยทำให้เสร็จก็ปาไปเกือบตีสอง ดีนะที่มันยังตื่นอยู่น่ะ!

“เนโร! นี่เจ้ายังไม่เลิกงอนข้าอีกหรือไง?”

“ใครงอนอะไรเจ้า! อย่ามาหลงตัวเองน่าอัล”ข้าหันไปตอบกลับก่อนจะเร่งเท้าเดิน

อีกฝ่ายรีบเดินขึ้นมาตีคู่เมื่อรู้ว่าข้าไม่ได้งอนมันอยู่ เหอะ! ไอ้หมอนี่มันน่าหมันไส้ชะมัด อัลเฮอร์ไนท์เลิกคิ้วมองข้าที่หน้าตาแลดูหงุดหงิดด้วยความไม่เข้าใจ

“เจ้าจะรีบไปไหน?”

“ไปหาพี่— ข้าหมายถึง...เจ้าชาย”ข้าลำดับสัพนามใหม่ก่อนจะเดินเลี้ยวเข้าสู่เส้นทางอันเป็นห้องพักของเหล่าราชวงศ์

“ไปทำไม?”

“ไปเอาผ้ามาซักมั้งอัล อย่าเพิ่งโง่เถอะขอร้องเลย เจ้าชายป่วยอยู่ เจ้าคิดว่าข้าจะไปทำไม?”

“ข้าต้องถามเข้ามากกว่าว่าวิ่งพล่านไปห้องสมุดแต่เช้าและก็พรวดพราดออกมานี่มันอะไร?”เจ้ากรรมกรถามทั้งที่เร่งเท้าเดินตามข้า

ก็มันแบบ...ไม่แน่ใจในความรู้ตัวเองขึ้นมาชั่วคราวก็เลยต้องไปขอตรอกย้ำความรู้ในห้องสมุดหน่อยน่ะสิ ข้าเข้าไปอ่านหนังสือที่ว่าด้วยอาการป่วยแปลกประหลาดมา และพบว่ามันตรงกับที่ข้าคิดก็เลยเร่งมาหาพี่เมเดลก่อนที่หมอหลวงจะส่งตัวเขาไปรักษาที่อื่นน่ะสิ!

ปึง!

ข้าผลักประตูห้องของพี่เมเดลอย่างแรงก่อนจะหอบหายใจหน่อยๆ สายตานับสิบคู่ในห้องเบนมามองข้า มีทั้งสายตาตำหนิที่ทำเสียงดัง สายตาสงสัย และสายตาที่อ่านไม่ออกอย่างพี่เนวา

“มีอะไรเนโร แลเจ้าจะรีบร้อนนัก”

ข้าค้อมหัวให้พี่เนวาเล็กน้อยก่อนจะก้าวไปหาพี่เมเดลที่นอนเดี้ยงอยู่บนเตียง แต่ทว่าหมอหลวงกลับขยับตนเข้ามาขวางอย่างน่าหงุดหงิด

“ถอยไป!”ข้าว่าเสียงแข็งพลางชี้นิ้วสั่งอย่างลืมไปเสียสนิทว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของตน

“เจ้าจะเข้าไปทำอะไร?”หมอหลวงว่าเสียงไม่พอใจที่ข้าตลวาดใส่”องค์ชายกำลังอ่อนแอ เจ้าอาจจะนำเชื้อโรคมาทำให้พระองค์อาการทรุดหนักก็ได้”

ข้ามองหน้าหมอหลวงอย่างคนจนปัญญาจะเจรจาด้วยปัญญาชน
            ”ถอยไป
! ข้าบอกให้หลีกก็หลีกดิ”ข้าว่าอย่างเริ่มโมโห ตอนนี้ชีวิตพี่เมเดล...ชีวิตของครอบครัวข้าคนหนึ่งกำลังแย่นะเว้ย จะให้ข้าเอาอะไรมานอนใจวะ

“แต่—“

“เดี๋ยวก่อน...ให้เขาเข้าไป”พี่เนวาขัดขึ้นทำให้หมอหลวงสะบัดศีรษะมอง

“แต่ท่านเนวา—“

“เขาต้องมีเหตุผล...ถ้าเกิดอะไรขึ้นข้าจะรับผิดชอบเอง”พี่เนวาว่าเรียบๆก่อนพยักหน้าให้ข้าเดินเข้าไป

ข้าก้มหัวขอบคุณพี่เนวาก่อนจะยืนมองใบหน้าของพี่เมเดลบนเตียงนอน ใบหน้าร่าเริงนั้นดูอ่อนแรงลงไปมากจนน่าใจหาย ริมฝีปากซีดเซียวจนข้าตัวชาวูบ...ทำไมข้าถึงได้รู้สึกตัวช้านักนะ ถ้าตอนนั้นข้าตามไปเยี่ยมพี่เมเดลกับคนอื่นๆก็อาจจะรู้ตัวเร็วกว่านี้ อาการพี่เมเดลอาจจะไม่ทรุดหนักขนาดนี้ พี่เขาเป็นแบบนี้ก็เพราะข้า...มีข้าคนเดียวที่รู้เรื่องพวกนี้แต่ประมาทเพราะไม่คิดว่าพี่เขาจะมาโดน...เกลียดตัวเองจริงๆสิ

“ข้าขอโทษที่มาช้าครับ พี่เมเดล”ข้ากระซิบก่อนจะก้มลงกระชับมืออีกฝ่ายเอาไว้

ความเย็นเชียบจากอุณหภูมิร่างกายของพี่เมเดลทำให้ข้าตัวชาหนักกว่าเก่า เสียงชีพจรแผ่วเบาแทบไมได้ยิน แต่ทว่าในหัวข้าพบสิ่งหนึ่งที่ชัดเจนมาก

“เจ้าทำอะไรน่ะ!

“หุบปาก!”ข้าลุกขึ้นตวาดสวนกลับจนทุกอย่างรอบตัวเงียบกริบ หมอหลวงที่เพิ่งได้สติทำท่าจะสวนกลับแต่พี่เนวาก็มาช่วยยกมือปรามเอาไว้

“มีอะไรหรือเปล่าเนโร?”

“อ่อ...มีสิ มีมากๆด้วย โคตรของโคตรมี!”ข้าว่าเสียงแข็งพลางยกมือจับใบหน้าเจ้าชายจากนั้นก็ผละมืออกแล้วหันมายกยิ้มใส่หมอหลวง

“เจ้าชายโดนพิษของต้นฝันหลอกหลอน แค่นี้ทำไมไม่รู้! เป็นหมอหลวงภาษาอะไรน่ะ! ห๊ะ?!

“จะบ้าหรือไง ก็ในวัง—“

“ไม่เคยมีไม่ใช่ว่าจะมีไมได้ ประมาทแบบนี้สิวะ!”ข้าว่าอย่างหัวเสีย อาการของอีกฝ่ายยิ่งทำให้ข้าร้อนใจหนัก

ที่จริงจะโทษอีกฝ่ายอย่างเดียวไมได้...ข้าต้องโทษตัวเองด้วยสิ โทษตัวเองที่ไม่ยอมมาหาเขาแต่แรกน่ะ ข้ากลอกนัยน์ตากมองรอบตัวเพื่อให้สงบสติอารมณ์ตัวเอง ข้าจะเอาอารมณ์ตัวเองเป็นหลักไม่ได้ ข้าสูดลมหายใจลึกก่อนจะพบเห็นบางอย่างที่หางตา ไอ้พวกนี้มัน...

“พี่เนวา! ข้าขอมือหน่อย!

พี่เนวามองข้าอย่างไม่เข้าใจแต่ยอมส่งมือให้ข้าอย่างว่าง่าย ข้าหลับตาลงพลางซึมซับพลังเวทย์ของอีกฝ่ายเข้ามาในตนเอง แปรเปลี่ยนสิ่งพวกนี้เป็นพลังของตนก่อนลืมตาโพลงมองพื้นห้องที่ปูด้วยพรมสีแดง เพียงเห็นแค่อักขระตัวแรกข้าก็แทบจะกัดลิ้นตาย

“บัดซบเอ๊ย!”ข้าว่าพลางปล่อยมือพี่เนวาแล้วยกมือกุมขมับตัวเอง

“มีอะไรเนโร?”พอเห็นข้าเริ่มไม่ดีพี่เนวาก็เริ่มใจไม่ดีตาม ข้าเงยหน้ามองลูกพี่ลูกน้องด้วยนัยน์ตาที่ร้อนผาวราวกับจะร้องไห้แต่ไม่สามารถปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาได้...บัดซบจริงๆ

“นี่มัน...มันมากกว่าที่ข้าคิดอีกพี่เนวา...ข้านึกว่าทีแรกมันคงจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ...หรืออะไรที่ไม่เกี่ยวกัน...หรืออะไรที่ร้ายแรงน้อยกว่า...แต่...แต่...”

“เนโร น้องต้องใจเย็นๆ มองหน้าพี่”พี่เนวาประคองหน้าขึ้นขึ้นด้วยสองมือเพื่อให้สบตาเขา”บอกข้ามาว่ามีอะไร”

ข้ากัดริมฝีปากก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดี”ตอนแรกข้าคิดว่ามันเป็นเพียงเวทย์ที่จะทำให้ผู้ใช้เข้าสู่การเป็นจอมเวทย์ดำอย่างเต็มตัว...แต่...แต่มันไม่ใช่”

“มีเวทย์ดำอยู่ในปราสาทนี้? เวทย์บทไหนเนโร?”นัยน์ตาสีแดงเริ่มกดดันจนข้าเม้มปากแน่น นัยน์ตาเสมองข้าตัวก่อนจะเอ่ยเบาๆ

“เวทย์อันเชิญอัศวินต้องสาปครับ...อัศวินในงานวันนั้นที่มันทำร้ายพี่ มันถูกอันเชิญด้วยพลังของพี่เมเดลโดยที่พี่เขาไม่รู้ตัว...มันหลอกใช้พี่เมเดล”

ไม่แปลกเลยสักนิดที่มันจะแข็งแกร่งจนทำร้ายพี่เนวาได้ ในเมื่อพลังของมันคือพลังเวยท์ของราชวงศ์อย่างพี่เมเดล ข้าไม่รู้ว่าใครแต่มันวางแผน...วางแผนใช้ต้นไม้พิษนั่นทำให้พี่เมเดลนอนอยู่บนเตียงตลอดเวลาเพื่อให้วงเวทย์ที่เขียนไว้บนพื้นห้องสามารถดูดพลังพี่เมเดลไปอันเชิญอัศวินต้องสาปได้ อัศวินต้องสาปที่เจอเมื่อวันนั้นน่าจะได้รับพลังอย่างไม่ต่อเนื่องเพราะพี่เมเดลนอนที่นี่เพียงช่วงกลางคืน แต่หลังจากที่ป่วยเลยจำเป็นต้องนอนที่นี่ตลอดทั้งวัน...บ้าชะมัด!

“แล้วทำไมเจ้าเพิ่งมาบอก!

“ถามตัวเองก่อนไหมว่าทำไมถึงโง่ดูไม่ออก! ท่านจอมเวทย์ ท่านหมอหลวง!”ข้าตวาดกลับด้วยนัยน์ตากร้าวจนพวกนั้นถอยหนี

อยากจะเข้าไปอัดหน้าคนพวกนี้ให้เบี้ยวไปคนละทางจริงๆ หน้าที่ตรงนี้มันไม่ใช่หน้าที่ข้า ถึงข้าจะผิดก็ผิดตรงส่วนที่ไม่ยอมมาเยี่ยมพี่เมเดลจนอาการเขาย่ำแย่ แต่คนพวกนี้ผิดที่ทั้งที่เป็นถึงหมอหลวง เป็นจอมเวทย์ประจำวังแต่ทว่ากลับไม่มีศักยภาพพอให้รู้เรื่องพวกนี้ นี่พวกเขาฝากชีวิตเอาไว้กับคนที่ไมได้เรื่องพวกนี้น่ะเหรอ? เจริญ เจริญมาก

“กลับไปเรียนมาใหม่ซะไป!

“ใจเย็นเจ้าเตี้ย ไม่สมเป็นเจ้าเลย”

ลืมไปแล้วว่ามันเคยมีบท คนผมแดงวางมือลงบนศีรษะข้าก่อนจะเบนสายตาช้าๆแต่เต็มไปด้วยกระแสกดดันไปยังจอมเวทย์แหละหมอหลวง สองคนนั้นสะดุ้งเฮือกเหมือนมีใครเอาไฟมาจี้หลัง

“มันก็จริงอย่างที่เนโรบอก...พวกท่านบกพร่องในหน้าที่ ไม่รู้แม้แต่เรื่องพื้นฐาน”อัลเฮอร์ไนท์ว่าเรียบๆ

“แล้วเราจะเอายังไงต่อ?”พี่เนวาถามขึ้นเพื่อสกัดรังสีความเย็นเฉียบจากเจ้าอัล

“ข้าจะออกไปซื้อสมุนไพรในเมืองเพราะแน่ใจว่าวังหลวงไม่มีสมุนไพรที่ใช้ถอนพิษได้แน่...ข้าต้องไปตอนนี้”ข้าว่าร้อนใจ เราจะใจเย็นไม่ได้แล้ว ข้าไม่รู้ว่าพี่เมเดลโดนไอ้ต้นไม้บ้านั่นทำพิษมาตั้งแต่เมื่อไหร่

ตอนนี้พี่เมเดลเหมือนกึ่งเป็นกึ่งตาย เขาจะฝันเห็นแต่สิ่งที่ปรารถนาและจะไม่ยอมตื่นขึ้นมาอีกเป็นครั้งที่สองถ้าเราถอนพิษนั่นไม่ทัน!

“เจ้าจะไปซื้อที่ไหน”

“ร้านของแมรี่”

พอได้ยินชื่อคนฟังก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยแย้งแต่ทว่าข้าก็ยกมือห้ามแล้วฉีกยิ้มก่อน

“แมรี่ติดค้างหนี้ข้าเอาไว้เมื่อสองปีก่อน รับรองว่าเราจะได้ของทุกอย่างโดยไม่เสียอะไรเลย”

“ถ้าเป็นแบบนั้น...อัลเฮอร์ไนท์ เจ้าไปกับเนโรด้วย ตอนนี้มังกรทั้งสามของเราไม่อยู่เพราะข้าใช้เขาไปหาสมุนไพร...แต่มันใช้ไม่ได้แน่ๆถ้าเป็นต้นฝันหลอกหลอน”

ว่าแล้วว่ามันหายหัวไปไหนกันจนหมด ที่แท้ก็ไปทำงานที่พี่เนวาให้ทำนี่เอง ถ้าแบบนี้ก็แล้วไป

“จะไปหรือยัง?”

“ไปดิ ยิ่งเร็วยิ่งดีเลย!”ข้าว่าพลางเดินไปเปิดประตู เจ้าอัลเดินตามมาก่อนจะร่ายเวทย์พาข้าไปยังจุดหมายที่ข้ากำหนด รอข้าก่อนนะพี่เมเดล ข้าจะต้องช่วยท่านให้ได้ ไม่ว่าจะแลกด้วยอะไรก็ตาม...

ตอนนี้รู้สึกหงุดหงิดชะมัดที่ตัวเองไม่มีพลังอะไรเลยอยู่กับตัว ข้าทำได้เพียงไปหาสมุนไพรที่ร้านที่แสนอันตรายพลางส่งข้อมูลทั้งหมดไปให้ลอยด์ช่วยวิเคราะห์และสืบหาต้นตอของพลังพวกนี้...รอข้าก่อนจะเถอะจอมเวทย์ดำกระจอกเอ๋ย...

...ไม่ว่าจะอัศวินต้องสาปหรือผู้ร่ายเวทย์...พวกเจ้าจะไม่ได้ตายดีแน่!

 

“ลมอะไรหอบดเจ้ามาหน้าร้านข้านะ...เนเน่?”

เสียงทุ้มขึ้นโทนสูงต่ำอย่างเป็นธรรมชาติเอ่ยถามพร้อมแววตามากเสน่ห์เปี่ยมความสงสัย ริมฝีปากแดงสดด้วยสีของเครื่องสำอางแย้มยิ้มแทนการเอ่ยคำต้อนรับ เรือนร่างระหงส์ดุจอิสตรีเยื้องย่างมาหาข้าพร้อมไปท์ในมือที่ส่งควันลอยกรุ่นตีคุ่มากับกลิ่นที่ข้าเกลียดเข้าไส้ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มไล่มองข้าก่อนจะไล่ไปมองอัลเฮอร์ไนท์ สายตาคู่นั้นแสนพินิจพิจารณาราวกับจะมองเข้าไปให้ถึงไส้ติ่ง

“ไม่เจอกันแค่ไม่กี่เดือน นี่เจ้า...มีสามีเป็นตัวเป็นตนแล้วเหรอ?”

“สงบปากสงบคำแล้วกลับไปนั่งเฉยๆไป”ข้าว่าพลางนั่งลงบนเก้าอี้ไม้สีน้ำตาลภายในร้านที่มีกลิ่นสมุนไพรฉุนกึกบ่งบอกยี่ห้อของสถานที่เป็นอย่างดี

“นั่นเจ้ากำลังจะสื่ออะไรกับข้านะ”อีกฝ่ายว่ายิ้มๆซึ่งข้าก็ปรายตามองก่อนจะว่าเสียงเรียบ

“ข้าหมายความว่าให้เจ้าหุบปากแล้วทำตัวให้เชื่องสมกับเป็นสุนัขรับใช้”

“ต๊ายตาย แรงจนพ่อหนุ่มคนนั้นตะลึงแล้วนะคุณหนูคนสวย เอ้าๆ นั่งก่อนสิสุดหล่อ”

เก้าอี้ไม้อีกตัวปรากฏขึ้นข้างข้าพร้อมนิ้วเรียวยาวสวยของแมรี่ที่กระดิกนิ้วเรียกให้เจ้ากรรมกรนั่งลง นัยน์ตาสีดำมองเจ้ากระเทยหน้าสวยอย่างระแวงแต่ก็ยอมนั่งลงไปอย่างเงียบๆ

“ตั้งแต่ข่าวคราวเจ้าหายไปเมื่อราวๆสามเดือนก่อน ข้าก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเจ้าอีกเลยนะเนเน่”

เสียงทุ้มนุ่มถามเรียบๆพลางเอนตัวพิงขอบโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยเครื่องมือตวงสมุนไพร ข้ากลอกนัยน์ตาไปมาแสดงความเบื่อหน่ายอย่างไม่ปิดบังกับเจ้าของร้านสมุนไพรช่างซักไซ้

“ข้าไมได้มาที่นี่เพื่อให้เจ้าถามมากมายนะแมรี่”ข้าว่าพลางหรี่ตากดดัน อีกฝ่ายมองด้วยหน้าตาแสร้งตกใจก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

“ตอนนี้เจ้าไม่น่ากลัวเลยสักนิด คุณหนู”

เกลียดคำเรียกของหมอนี่ชะมัด ข้ากลอกนัยน์ตาไปมาอย่างหงุดหงิดใจ ยกมือขึ้นกอดอกด้วยอารามบ่งบอกว่าไม่เล่น

“ช่างหัวข้าเถอะแมรี่ ตอนนี้ข้ารีบ”

“เกี่ยวกับท่านเมเดลหรือเปล่า”

เมื่อเห็นว่าข้าไม่มีอารมณ์มาต่อความยาวสาวความยืดด้วยบทสนทนาที่หามีสาระไม่ อีกฝ่ายก็ถามเข้าประเด็นพลางเดินไปหยิบสมุนไพรมาตวงเล่นรอคำตอบ

“เจ้าก็สู่รู้ดี”ข้าตอบเรียบๆพร้อมยกยิ้มมุมปาก

แมรี่เสนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มมองข้าก่อนจะหัวเราะออกมาแผ่วๆ มือเรียวหยิบสมุนไพรออกจากตาชั่งทีละนิดเพื่อไม่ให้ปริมาณคาดเคลื่อน

“ปากคอเจ้ายังเราะร้ายไม่แปรเปลี่ยน”

“แล้วมันทำไม?”ข้าถามเรียบแต่อีกฝ่ายก็หัวเราะอีกนั่นแหละ

หมอนี่มันอะไรนักหนาเนี่ย เอะอะๆก็หัวเราะตลอดเวลา ถ้าไม่ติดว่าข้าขี้เกียจบุกป่าฝ่าดงไปหาสมุนไพรเองข้าก็คงไม่มานั่งเสียเวลาอยู่นี่ให้มันกวนปราะสาทเล่นหรอกน่า!

“นี่คือใบหน้าของคนที่อยากให้ข้าช่วยหรือเนเน่?”

ปลายนิ้วเชยคางข้าขึ้นช้าๆ แต่ทว่าการเข้ามาประชิดตัวข้าของอีกฝ่ายช่างรวดเร็วจนไม่ทันมอง เจ้ากรรมกรเถื่อนที่เป็นใบ้ไปชั่วคราวทำท่าคล้ายจะลุกขึ้นแต่ข้ายื่นมือไปจับมือมันเอาไว้ก่อนเป็นการปรามมันถึงได้ยอมนั่งลงแต่โดยดี

“สุนัขรับใช้คนใหม่เจ้าเชื่องดีนี่”แมรี่ปรายตามองหน้าอัลเฮอร์ไนท์ที่นั่งตีหน้านิ่ง

“เขาไม่ใช่สุนัขรับใช้ข้า...เหมือนเจ้า”ข้ากดเสียงต่ำ

“งั้นแล้วเป็นอะไนล่ะ”

น้ำเสียงหยอกเย้าแลดูกวนโทสะ แต่ท่าข้าก็ยังคงนิ่งเรียบราวน้ำแข็ง นัยน์ตาข้าสบกับอีกฝ่ายก่อนตอบกลับไปแบบไม่ต้องพิรี้พิไรอะไรมาก

“ก็เพื่อนน่ะสิ”

“หึ”

เสียงหัวเราะต่ำในลำคอตอบกลับมาแทบจะทันทีที่ได้รับคำตอบของข้า แมรี่ชอยสายตามองอัลเฮอร์ไนท์ก่อนจะเบนมาทางข้าแล้วเอ่ยปากถาม

“เจ้าแน่ใจว่าเขาอยากเป็นเพื่อนเจ้า?”

“เจ้ากำลังจะพูดอะไร?”

นัยน์ตาสีน้ำเงินเสมองข้า เบ้ปากหนึ่งทีพอน่าหมันไส้ก่อนจะยักไหล่แบบไม่ใส่ใจราวกับว่าที่พูดไปไม่ได้สลักสำคัญอะไรมากนัก

“เจ้าก็ลองเดาเอาเองสิ”

นิ้วหัวแม่มืออีกฝ่ายไล้ปลายคางข้าอย่างหยอกเย้า...แต่ข้าไม่ตลก ไม่ตลกกับการที่มีใครมาปั่นป่วนความสัมพันธ์ของข้าและคนรอบตัว นัยน์ตาของข้าตอนนี้คงแข็งกร้าวไม่ต่างจากสัตว์ป่า ก็แน่ล่ะ ข้ากำลังโกรธนี่!

“ข้าจะขอถามเจ้าอีกครั้ง นี่มันคือใบหน้าของคนที่จะมาขอความช่วยเหลืองั้นเหรอ?”

“เจ้าคงไม่ลืมหนี้ที่เจ้าติดข้าเอาไว้ แมรี่”

ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มพลันตึงเปี๊ยะขึ้นชั่วครู่ก่อนจะกลับมาคลี่ยิ้มงามตามเดิม มือของอีกฝ่ายปล่อยออกจากหน้าข้าราวกับไม่ใช่ของที่น่าจับต้องอีกต่อไป แมรี่ยกไปท์ในมือขึ้นสูบก่อนจะเดินหันหลังกลับไปยังโต๊ะตัวเดิม

“ข้าไม่คิดจริงๆว่าท่านจะเอาเรื่องนั้นมาย้อนข้าแบบนี้ แอบเสียใจแหะที่คุณหนูของข้าไม่ได้ไร้เดียงสาอีกต่อไป”

“ข้าก็ไม่ได้ไร้เดียงสามาแต่ไหนแต่ไร”

“นั่นสินะ”

อีกฝ่ายเงียบไปสักพักก่อนจะตอบกลับมา นัยน์ตาสีน้ำเงินฉายแววเอ็นดูละคนภูมิใจขึ้น บอกไว้ก่อนนะเจ้าคนงี่เง่า ที่ข้าเติบมาได้ไม่ได้มีเจ้าอยู่ในรายชื่อผู้ร่วมขบวนการพัฒนาการข้าสักนิดน่ะ! แมรี่หัวเราะในลำคอเพราะเขารู้ว่าข้าคิดอะไร ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงต้องเพิ่งจิตอย่างแรงกว่าจะรับรู้ความคิดข้าได้

“แล้ว...ท่านเมเดลเป็นอะไรล่ะ?”

“เจ้าก็น่าจะรู้”

“อ่า...ต้นฝันหลอกหลอน”อีกฝ่ายว่าพลางยกสะโพกขึ้นนั่งลงบนโต๊ะตวงสมุนไพร”ฝีมือใคร...อันนี้ข้าไม่รู้จริงๆ”

ข้าคลายสายตาที่คราดครั้นลงก่อนจะเอ่ยตอบ”ข้าเองก็ไม่รู้ แต่มั่นใจนิดๆว่าต้องเป็นคนในแน่ ข้ามั่นใจ”

“ไหวพริบเจ้าไม่ได้ปลิวไปตามพลังเวทย์สินะ”อีกฝ่ายว่าพลางยิ้มเล็กๆ แต่ข้าถลึงตามองเพราะนั่นนับเป็นความลับชนิดหนึ่งของข้า

“หุบปากไปน่า”ข้าว่าพลางเหล่นัยน์ตามองคนข้างตัวซึ่งก็มันก็เหล่มามองข้าเหมือนกัน

“อะไร? มองทำไม? ไม่เคยเห็นไง?”ข้าว่าเสียงสูงพลางทำหน้ากวนประสาท

“เจ้านั่นแหละที่มองข้าก่อน”อัลเฮอร์ไนท์ว่าพลางกระตุกยิ้มมุมปาก”มองเขาแล้วยังไม่ยอมรับอีก...เขินก็บอกเถอะน่า”

“อย่ามาประสาทอัล อย่าประสาทกินตามเจ้าของร้าน!”ข้าว่าพลางชี้ไปทางแมรี่ อีกฝ่ายยกยิ้มข้างเดียวแล้วยกมือทาบอก ประมาณจะถามว่ามันเกี่ยวอะไรด้วย ไม่รู้ล่ะ! อยู่ในสถานที่เดียวกันก็ถือว่าต้องลากมาเกี่ยวทั้งหมด! ข้าอยากให้แมรี่มีส่วนร่วม!

“เจ้านี่มัน...จริงๆเลยคุณหนู”

แมรี่สายหน้าด้วยความระอาหน่อยๆก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมไปยังชั้นวางสูงด้านหลังโต๊ะตวงยา มือเรียวชูขึ้นสูงเพื่อหยิบเอาห่อของที่อยู่บนสุดขงชั้นลงมา ห่อกระดาษสีน้ำตาลเข้มที่คาดทับด้วยเชื่อเป็นรูปบวกถูกยื่นมาตรงหน้าข้าพร้อมรอยยิ้มงดงามที่ไม่ว่ามองกี่ครั้งก็รู้สึกว่านี่มันกับดักจริงๆ

“แล้วเจ้าจะทำไงต่อ เรื่องท่านเมเดล ให้ข้าช่วยอะไรไหม?”

“แค่ยานี่ก็พอแล้ว”ข้าคว้าห่อสีน้ำตาลมาเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อนอก แต่สายตาของอีกฝ่ายก็ยังไม่ละไปจากข้าทำให้ข้าต้องถอนหายใจ

“ข้าให้ลอยด์ช่วยแล้ว อีกไม่เกินรอคงได้รู้ต้นสายปลายเหตุสักอย่าง เจ้าไม่ต้องห่วง ข้าไม่ทำอะไรทั้งที่ง่อยกินแบบนี้หรอก”ข้าตอบพลางกอดอก

“ใครจะไปรู้ เจ้าอาจจะทำอะไรผลีผลามก็ได้ กับคนพวกนี้เจ้ายิ่งบ้าๆอยู่”ท้ายเสียงแลดูตำหนิเล็กน้อย

“ข้าไม่ใช่เด็กแล้วนะแมรี่!

“แต่ท่านยังเด็กในสายตาข้าเสมอ อย่าทำอะไรเสี่ยงอันตรายนะครับ”

หางเสียงที่เป็นแบบผู้ชายทำให้ข้าเผลอชะงักเล็กน้อย แมรี่คลี่ยิ้มอ่อนๆแบบพี่ชายใจดีให้ก่อนจะวางมือลงบนหัวข้า นัยน์ตาสีน้ำเงินทอดแววความเป็นห่วงออกมาอย่างไม่ปิดบัง...แมรี่ไม่ใช่คนเลวร้าย...ไม่ใช่เลยสักนิด ทำไมใครต่อใครก็ว่าเขาไม่ดี ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วแมรี่ก็เป็นแค่คนคนหนึ่งที่ปกป้องตนเองจากอันตรายเท่านั้น นัยน์ตาสีน้ำเงินที่มากเล่ห์นั่นความจริงเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ดุจทารกแรกเกิน ใบหน้าฉาบความเจ้าเล่ห์กวนอารมณ์นั่นก็ไม่ต่างจากโล่ปกป้องตัวเองจากสังคมอันโหดร้าย

“เจ้าเลิกยิ้มแบบนี้เถอะน่า ข้าขนลุก”ข้าว่าพลางปัดมือแมรี่ออกคล้ายไม่ใส่ใจ

แต่ก็นั่นแหละ...เขารู้หมดว่าข้าคิดอะไร ทำไมจะไม่รู้สิ่งที่ข้าคิดทั้งหมดเล่า ข้าถอนหายใจทิ้งเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่ย่างกายเข้ามาในร้านแห่งนี้ อีกฝ่ายทอดยิ้มแบบเดิมๆมาให้

“เจ้าไม่คิดจะกลับไปที่บ้านเหรอคุณหนู?”

“เจ้ารู้ไหมว่าวิหคเพลิงหลังบ้านข้าไม่รู้สักนิดว่าข้าออกจากบ้าน”ข้าว่ารอดไรฟัน แต่ยังไงเจ้าอัลมันก็ได้ยินอยู่ดี เห็นหน้าก็รู้ว่ามันเตรียมตัวตั้งคำถามเอาไว้แล้ว

“นั่นหมายถึง...”

“พ่อข้าไม่สนใจจะตามหาข้าสักนิด ปล่อยให้เรื่องเงียบหายเป็นหินตกน้ำ เหอะ! เขาไม่เคยใยดีข้าอยู่แล้ว ช่างเถอะ พอแล้ว ไม่อยากพูด”ข้ายกมือขึ้นเป็นการยกเลิกการพูดถึงครอบครัวข้า และแน่นอนว่าแมรี่ทอดยิ้มอ่อนใจให้ข้าอีกเช่นเคย เอาเถอะ แล้วแต่ตามสะดวก จะเข้าข้างพ่อข้าจะคิดเป็นกาวเชื่อมสัมพันธ์ในครอบครัวอะไรก็ช่าง ข้าไม่สนแล้ว!

“ข้าไปก่อนล่ะ เดี๋ยวพี่เมเดลจะแย่เอา”

ข้าว่าพลางลุกขึ้น มือก็เอื้อมไปคว้ามือเจ้ากรรมกรเถื่อนผมแดงมา

“ข้าไปก่อนนะ ดูแลตัวเองด้วย...มาร์”

อีกฝ่ายไม่ตอบรับแต่แค่ยิ้มหวานออกมาเท่านั้น เจ้านี่นี่มันไม่ไหวจริงๆ เหงาก็บอกว่าเหงาก็ได้นี่นา ไม่น่าจะต้องถ่วงเวลาเลย ข้คิดพลางส่ายหัวน้อยๆเมื่อถูกเวทย์ย้ายมายังภายในห้องตัวเอง...ในห้อง

“เจ้าทำไมไม่...”

“หมอนั่นเป็นใคร ที่ร้านขายสมุนไพรนั่น?”

คำถามแรกมีมูลค่าสองหมื่นบาทครับผม ถุ้ย! ข้าสูดหายใจเข้าก่อนจะพ่นออกจนหมดปอดเป็นการคลายมาดอันนิ่งเรียบเงียบสงบดุจคนนอนหลับ...ไม่ใช่ นั่นไม่น่าพูดได้ ข้ากอดอกก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองคนผมแดงที่ตัวสูงกว่า

“เรื่องอะไรข้าต้องตอบคำถามเจ้า?”

“เจ้าต้องตอบ”

อีกฝ่ายว่าเสียงแข็งพลางจับไหล่ข้าแน่น นัยน์ตาสีดำกำลังฉายแววกังวลออกมาแบบชัดเจน ไม่รู้ว่าทำไมแต่รู้สึกมีความสุขชอบกล หรือนี่ข้าจะกลายเป็นพวกซาดิสไปแล้วเนี่ย!

“เนโร”

“อะไรเล่า?”ข้าว่าพลางขมวดคิดและสุดท้ายก็ยอมแพ้คิดจะตอบคำสอบมันให้สิ้นๆเรื่องแต่ก็ข้อมีข้อแม้นิด

“ข้าจะตอบคำถามเจ้าข้อเดียว คิดให้ดีนะอัลเฮอร์ไนท์ว่าจะถามอะไร?”

“ทำไมข้าต้องทำตามเจ้า?”

“เพราะว่าข้าต้องไปช่วยพี่...เจ้าชายน่ะสิ!”ข้าตอบอย่างมาดมั่นซึ่งนั่นทำให้อีกฝ่ายระลึกได้

นัยน์ตาสีดำราวรัตติกาลกลอกไปมาทั้งที่มือยังยึดไหล่ข้าแน่น และสุดท้ายมันก็เบนมามองข้าเหมือนเดิม เราสบตากันราวๆสามวินาทีก่อนที่มันจะถามออกมา

“แมรี่เป็นใคร เกี่ยวอะไรกับเจ้า บอกมาทั้งหมด”

เรื่องนี้แหะ...มันเลือกอันนี้แหะ ข้าขยับยิ้มนิดหน่อยก่อนตอบ

“แมรี่เป็นนักฆ่า เคยเกือบถูกประหารแต่ข้าช่วยเขาไว้นั่นคือหนี้ที่แมรี่ติดข้าไว้ และไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ใช้ไม่หมด...เขาว่าเอง แมรี่เคยดูแลข้าอยู่ช่วงสั้นๆแต่เพราะข้าไม่ชอบใจก็เลยให้เขาออกมาทำงานอิสระ แมรี่เป็นอย่างที่เจ้าเห็น เป็นชายแต่งหญิง เป็นกระเทยมั้ง...ไม่แน่ใจว่ะ บางทีมันก็พูดครับ บางทีมันก็อย่างที่เห็น ตอแหลโคตรๆ...นั่นแหละ ขอโทษที่หยาบคาย หาคำมาบรรยายไม่ออกจริงๆ”

ข้ายักไหล่พร้อมการจบการตอบคำถาม นัยน์ตาสีดำของคนตรงหน้ามองข้าเขม็ง

“มัน...เป็นอะไรกับเจ้า”

“เกินโคต้าป่ะเนี่ย?”

“ตอบ!

ทำไมต้องตะคอกล่ะค๊า~ เห็นแล้วหมันไส้จริงๆสิ! ข้าถอนหายใจก่อนจะตอบกลับไปอย่างช่วยไม่ได้

“แมรี่เป็นแค่เพื่อน...จริงๆเขาชื่อมาร์ มันกระแดะเติมเอง...โทษๆ อย่ามองข้าแบบนั้น พอพูดถึงแมรี่ที่ไรอดหยาบคายไม่ได้สักที”ข้ายกมือประนมตรงหน้าหลังหลุดคำหยาบเป็นครั้งที่สอง

อัลเฮอร์ไนท์หรี่ตามองข้า ก่อนสุดท้ายมันก็ยกยิ้มแล้วก็วางมือลงบนหัวข้า

“ข้าให้อภัย...ทุกเรื่อง”

 

ทุกเรื่อง? ข้าทำผิดแค่เรื่องเดียวไม่ใช่ไงวะ? แล้วไปเอามาจากไหนจนมันเป็นทุกเรื่องเนี่ย? อะไรวะ? อินกี้จริงๆสิพ่อคุณ

 


หายไปน๊านนานนนนนนนนนนนนนนนนน ยังไม่ได้ตายนะฮะ ถถถว์ พอดีว่าก่อนหน้านี้ช่วงปลายธันวามีกีฬาสีของโรงเรียน พอปิดปีใหม่แน่นอนฮะว่าไมไ่ด้อยู่บ้าน แล้วพอเปิดเสร็จก็สอบ สอบเสร็จไปเที่ยวฉลองแต่ก็ดันไข้แด๊กฮะ...นอนตายห่านอยู่บ้านไปสองวัน ท้องเสียต่อ โอ๊ย ฟาดเคราะห์ตั้งแต่ต้นปีเลยค่าาา 5555
Happy New Year ย้อนหลังนะฮ้าฟฟฟฟฟฟฟฟ

มีคนบอกว่าลืมเราไปแล้ว...ฮือ อย่าเพิ่งลืมเค็าสิ เค้าขอโทษที่หนีกลับขั้วโลกเหนือนานไปหน่อย ไปเยี่ยมญาติหมีม๊าาาาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #288 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 18:02
    อัลเอาเรื่องอะไรมาให้อภัยเยอะแยะเนี่ย... ชอบก็รีบบอกสิอัลคนเค้ารู้กันหมดแล้ว(เว้นเนโร555)

    ปล. ขอรีเควสคู่ให้แมรี่ด้วย
    #288
    0
  2. #287 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 06:36
    สนุกม๊ากมากคร้าบบบบบบบบบ
    #287
    0
  3. #286 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 01:01
    อัลหึงก็บอกเนโรไปตรงๆเถอะ
    ถึงเนโรจะไม่เดียงสาแต่เรื่องนี้น่ะไม่ประสีประสานะจ้ะ
    ปอลิง รอติดตามอัลฝ่าด่านอรหันต์ของพี่เนวาครัชชช
    #286
    0
  4. #285 Killer Knight (@catsilver) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 18:35
    สารภาพว่าลืมเรื่องนี้ไปแล้ว*v*
    #285
    0
  5. #284 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 15:28
    อยากจะต่อยหมอหลวงว่ะ//อ๊ากกกกกกกก. โหโมเฟ้ย
    #284
    0
  6. #283 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 17:47

    อ้ากกกกกกกก=3=
    และแล้วท่านก็ตัดได้ค้างเช่นเคย
    พี่เมเดลอย่าเป็นอะไรไปน้า
    เนโรโชว์เทพเยอะๆลูก></

    #283
    0
  7. #282 hijigin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 17:24
    เนื้อเรื่องเริ่มตึงเครียดแบ้ววว อ้ากกกก ใครทำพี่เมเดลลลล โกรดนะเฮ้ย

    รออยุ่ มาต่อเร้วๆน้าาาา
    #282
    0