<Yaoi>Danger diary บันทึกอันตรายของคุณชายโรคจิต

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 13,335 Views

  • 456 Comments

  • 518 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    37

    Overall
    13,335

ตอนที่ 21 : บันทึกเรื่องที่18:ว่าด้วยเรื่องไม่น่าวางใจ<100per>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    12 ม.ค. 58

บันทึกเรื่องที่18:ว่าด้วยเรื่องไม่น่าวางใจ

“พี่เมเดลยังไม่ดีขึ้นเหรอครับ?”

ข้าถามพลางมองหน้าพี่เนวาเล็กน้อย ที่ไม่อยากมองเต็มๆไม่ใช่อะไรหรอก แค่มีคนรกหูรกตายืนอยู่ใกล้ๆเท่านั้นเอง!

“ใช่ พี่เองก็เป็นห่วงเขาอยู่”

พี่เนวาว่าด้วนสีหน้าเป็นกังวลเล็กน้อย เพราะนี่เองก็ผ่านไปสองวันแล้วอาการของพี่เมเดลยังไม่ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อยซ้ำยังแย่ลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยด้วยซ้ำไป นอกจากพี่เมเดลจะป่วยหนักลงแล้วยังมีเรื่องที่แย่กว่า...เรื่องที่ยัยคุณหนูแคทเธอรีนอะไรนั่นไม่ยอมออกห่างพี่เนวาสักที! ข้ามองหน้าหญิงสาวร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่เอามาเสริมข้างๆทำงานของพี่เนวา ข้ารู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างบอกไม่ถูก

“เจ้าไปดูเขาหน่อยไหม?”

“อืม...ข้าว่าไม่ต้องหรอกครับ ดูไปก็ไม่ช่วยอะไร ข้าเองก็ไม่ใช่พวกถนัดรักษาเสียด้วย แล้วยังมาเป็นซะแบบนี้อีก”ข้าว่าอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเหลือบตามองคุณหนูแคทเธอรีนเล็กน้อย”เอาเป็นว่าข้าไปทำงานของข้าก่อนแล้วกันนะครับ ขอตัว”ข้าค้อมหัวให้พี่เนวาก่อนเดินออกมาจากห้องนั้น

คุณหนูนี่จะเกาะติดพี่เนวาของข้าไปแล้วนะเฮ้ย! นี่ข้าเห็นว่าเป็นผู้หญิงหรอกนะก็เลยไม่ออกปากว่าไปน่ะ...แล้วนี่สโนว์มัวทำอะไรแอยู่ ทำไมไม่มาดูแลพี่เนวาเลยเนี่ย! คิดแล้วหงุดหงิด ถ้าข้ามีแฟนนะจะไม่ปล่อยให้ใครเข้าใกล้เลย แฮ่!

“ทำหน้าอะไรของเจ้า?”

“อะไรเล่า?”

ข้าเบนสายตาไปมองเจ้ากรรมกรเถื่อนที่บังเอิญเดินผ่านมาทางนี้พอดี อีกฝ่ายมองข้าก่อนจะหัวเราะขึ้นจมูก

“แล้วนี่เหาฉลามที่อยู่กับเจ้าไปไหนแล้วล่ะ?”

“เจ้าหมายถึงใคร?...ทูร์รินน่ะเหรอ?”

“เหอะ...”

อะไรของมันวะ ข้าได้แต่เกาหัวแกร่กๆอย่างไม่เข้าใจอารมณ์ของคนตรงหน้าเท่าไหร่ ตั้งแต่เมื่อวานเจ้านี้มันก็ปั้นหน้าบูดใส่ข้าตลอด ทำหน้าคล้ายๆข้าไปขโมยหมาบ้านมันมาโดยไม่บอกไม่กล่าวอะไรทำนองนั้นแหละว่ะ

“ถามจริงเหอะอัลเฮอร์ไนท์...เจ้าเป็น...”

“อัลเฮอร์ไนท์”

ข้ากลืนคำถามลงคอเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่ไม่อยากจะคุ้นหูแต่มันก็คุ้นไปโดยปริยาย สายตาของข้าเบนไปมองหญิงสาวร่างบางที่ยืนอยู่ด้านหลังตนเอง สายตานางเบนมาหาข้าครู่หนึ่งก่อนจะเบนไปทางอัลเฮอร์ไนท์

“ท่านพี่เนวาเรียกน่ะ”

“ครับ”

“ข้าเพิ่งรู้แหะว่าเดี๋ยวนี้ท่านหญิงเขามีไว้ใช้เรียกคน”ข้าพึมพำเสียงเบาแต่ทางเจ้ากรรมกรเถื่อนได้ยินแน่นอน มันตีหน้ายุ่งใส่ข้าเล็กน้อยก่อนจะเดินสวนออกไป ไปไหนก็ไปเลย ชิ่ว!

“เนโร!

ข้าหันกลับจากการมองสาปแช่งเจ้าอัลไปทางต้นเสียง เห็นคนผมเขียววิ่งมาทางข้าพร้อมหน้าตาสดใสร่าเริงแข็งแรงและขับถ่ายเป็นก้อน...เดี๋ยวๆ ทูร์รินมันไม่ใช่หมานะเนี่ย ดูข้าเปรียบเทียบเขาเข้าสิน่า

“ว่าไงทูร์ริน”

“ข้าแค่จะบอกว่าข้าทำเค้กเสร็จแล้วล่ะ”คนผมเขียวว่าอย่างภูมิใจ นัยน์ตาสีน้ำเงินเป็นประกายเหมือนมีดาวในตาอะไรทำนองนั้น

“จริงดิ เร็วมาก มันจะกินได้ไหม?”ข้าว่าขำๆ หลังจากที่พาทูร์รินไปรื้อฟื้นความทรงจำรอบเมืองเมื่อวานอยู่ๆมันก็นึกคึกอยากทำขนมหวานขึ้นมาข้าเลยเอามันไปปล่อย(?)ไว้ที่โรงครัว

“กินได้สิ! เจ้าต้องไปกินกับข้านะ!

“อ่อ...ได้สิ ข้าชอบขนมหวานพอดี”จริงๆขอบมาก!

“เย้! แล้ว...อัลเฮอร์ไนท์จะกินด้วยไหม?ล่ะ?”

พอทูร์รินว่าแบบนั้นข้าเลยหันไปมองข้างหลังตัวเอง เห็นคนผมแดงยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าราบเรียบ นี่เจ้านั่นยังไม่ไปอีกเหรอเนี่ย

“ข้าแค่จะย้อนกลับมาถามว่าเจ้าจะถามอะไรข้า...แต่ช่างมันเถออะเนโร เจ้าไปกินเค้กที่ทูร์รินทำเถอะ ข้าจะไปหาท่านหัวหน้าสักที”

ว่าจบมันก็หมุนตัวเดินหายไปแบบที่ข้าได้แต่กระพริบตาปริบๆ พอหันกลับมามองก็เห็นทูร์รินที่ทำสีหน้างุนงงไม่แพ้กัน

“มันเป็นอะไรของมัน?”

“ไม่รู้สิครับ สงสัยจะกลัวของหายมั้ง”

“หืม?”

 

นี่มัน...ตีหนึ่งครึ่งแล้วนะ...ข้าคิดในใจพลางนอนกลิ้งอยู่บนเตียง ถึงแม้จะผ่านไปสามเดือนแล้วแต่ข้าก็ยังต้องนอนกับเจ้าอัลเฮอร์ไนท์อยู่ดีเพราะขี้เกียจจะแยกห้อง และด้วยว่าอัตราความถี่การฆ่าข้าของมันลดลง ข้าก็เลยไม่ไปไหน และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ข้ารอมันกลับมา เพราะว่าค่อนข้างค้างคาใจว่ามันเป็นอะไรของมัน แต่ใครจะไปคิดว่ามันจะกลับดึก..ไม่สิ...กลับเช้าแบบนี้! ไอ้ที่ที่เจ้าไปทำงานน่ะมันไม่ได้อยู่ห่างจากห้องครึ่งค่อนโลกนะ

แก่ก

“ไอ้กรรมกรเถื่อน!

“เนโร...”

ข้าเห็นเส้นผมแดงๆในความมืดสลัวๆ อีกฝ่ายมีน้ำเสียงตกใจเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นนำเสียงเรียบเฉย

“ทำไมไม่เปิดไฟ แล้วนี่ไม่คิดจะหลับหรือไง?”

“ก็ข้ารอเจ้าอยู่นี่ไง”ข้าว่าพลางนั่งขัดสมาธิกอดอกอยู่บนเตียง อีกฝ่ายชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเข้ามาเล็กน้อยก่อนจะก้าวต่อ

“รอข้า? รอข้าทำไม สมองเจ้ากลับหรือไงเจ้าเปี๊ยก”

“สมองข้ายังปกติดี มีแต่เจ้านั่นแหละที่เป็นอะไร? ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นจะกลับห้องดึก”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า?”อีกฝ่ายว่าพลางถอดเสื้อนอกออก

“ก็เมื่อกลางวันเจ้าเป็นบ้าอะไรเล่า...ดูแปลกๆ”

“ข้าไม่ได้เป็นอะไร”

เอ้า! ถามแค่นี้ทำไมต้องทำเสียงแข็งใส่ข้าด้วยเล่า? ข้าได้แต่มุ่ยหน้าอยู่ใต้แสงสลัวที่ส่องออกมาจากนอกหน้าต่าง เจ้ากรรมกรเถื่อนเหลือบสายตามองขาที่เงียบลงเล็กน้อยก่อนจะหันไปปลดกระดุมเสื้อตัวเองต่อ

“แล้วนี่เจ้าไปทำงานอะไรมาทำไมถึงมืดขนาดนี้”

“เรื่องของข้า”

“...”

ข้าจะพยายามอดทน...ต้องอดทนเนโร เจ้าจะสิบเจ็ดแล้ว ฉะนั้นต้องอดทนนะ ต้องอดทน...

“ข้าก็แค่อยากรู้”

“แล้วเจ้ามายุ่งอะไรกับข้า”

“เจ้าเป็นบ้าอะไรของเจ้าเนี่ยอัลเฮอร์ไนท์!

ข้ากระชากเสียงก่อนลุกขึ้นยืนมองหน้ามันอย่างหมดความอดทน ไม่ทงไม่ทนมันแล้ว น่าเบื่อ! ข้าจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยความไม่สบอารมณ์ เรานี่ก็อุตส่าห์ใส่ใจส่ามันเป็นอะไรถึงได้แปลกๆไปแต่ดูคำตอบที่มันตอบข้าสิ! มันบอกว่าเรื่องของมัน แล้วข้าไปยุ่งอะไรกับมันด้วย! มันใช่อ่อวะอัลเฮอร์ไนท์?

“เจ้าเป็นบ้าอะไร? ผีเข้าหรือว่าผีออก ทำไมมีอะไรก็เอาแต่บอกว่าเรื่องของเจ้าๆ ข้าถามเนี่ยคิดว่าเพราะอะไรวะ!”ข้าว่ารอดไรฟันอย่างหงุดหงิด พยายามจะเก็บเสียงเอาไว้เพราะไม่อยากจะไปปลุกใครเขาเข้าตอนนี้

“แต่ข้าไม่ได้ขอให้เจ้ามายุ่ง”อีกฝ่ายว่ารอดไรฟัน

“เจ้ามันงี่เง่า”ข้าว่าตอบก่อนจะผลักอกมันอย่างหงุดหงิดแล้วเดินไปทางประตู

“เจ้าจะไปไหน?!

“เรื่องของข้า!

ข้าว่าก่อนทำท่าจะกระชากประตูแต่เจ้าบ้านั่นมันดันพุ่งมาจากด้านหลังก่อนจะใช้แขนรั้งเอวข้าเอาไว้

“ปล่อยข้าอัลเฮอร์ไนท์!

“ข้าไม่ปล่อย!

“เจ้าเป็นบ้าอะไรของเจ้า! พอข้ายุ่งข้าถามก็บอกว่าเรื่องของเจ้า แต่พอข้าจะออกไปให้พ้นสายตาก็มารั้ง เป็นบ้าอะไรอีก นึกเฮี้ยนอะไรอีก ถ้าเห็นหน้าข้าแล้วหงุดหงิดมากขนาดนั้นข้าไม่อยู่กับเจ้าก็ได้นะเว้ย! จะแยกห้องนอนตอนนี้เลยไหมล่ะ!

“อย่ามาชวนทะเลาะได้ไหมเนโร?”

“ใครกันแน่ที่ชวนทะเลาะ?”

ข้าว่าก่อนจะสะบัดตัวออกจากมันแล้วหันมาเผชิญหน้ากับคนผมแดง อีกฝ่ายจ้องข้าเขม็งเหมือนจะงับหัวข้าก็ไม่ปาน แต่มันใช่เรื่องไหมล่ะ! พอข้าถามมันก็เอาแต่ไม่ยอมตอบ กวนตีน กวนประสาท อะไรนักหนาก็ไม่รู้ ข้าเองพอโดนแบบนั้นมันก็ต้องหงุดหงิดบ้างแหละวะ แค่จะไปให้พ้นๆเพื่อจะได้ไม่ต้องทะเลาะกับมันมันก็มาเป็นซะแบบนี้อ่ะ!

“เหอะ”มันมองหน้าข้าขนาดหัวเราะในลำคอ”ขนาดผู้หญิงอย่างคุณหนูแคทเธอรีนยังไม่เป็นแบบเจ้าเลย”

ข้าเงียบไปพักหนึ่งก่อนถามออกมา“เจ้าว่าไงนะ?”

“ข้าบอกว่าคุณหนูยังไม่งี่เง่าเท่าเจ้าเลย!

“เยี่ยม...”ข้าลากเสียงก่อนจะหันไปหาประตูห้องแต่เจ้าผมแดงกลับกระโดดมาขวางเอาไว้

“เจ้าจะไปไหน?!

“จะไปไหนก็เรื่องของข้า! อาจจะไปหาใครสักคนทีมันน่าหงุดหงิดน้อยกว่าเจ้า!

“เจ้าจะไปหาเจ้านั่นหรือไง...”อีกฝ่ายกดเสียงต่ำ ข้ามองหน้าก่อนจะระลึกได้ว่าคนตรงหน้ากำลังจะหมายถึงใคร

“เจ้ากำลังจะพูดถึง...ทูร์ริน...หึ...นั่นก็นับเป็นความคิดที่ดีนะอัลเฮอร์ไนท์ เพราะอย่างน้อยข้าควรจะอยู่กับคนที่เห็นข้าเป็นข้า และไม่เอาข้าไปเปรียบเทียบกับใคร!

อีกฝ่ายจ้องข้าเขม็งเหมือนจะเอาเรื่องก่อนมันจะพูดรอดไรฟัน”อย่าพูดถึงเจ้านั่น...”

“แล้วมันไม่ใช่เจ้าเหรอที่เอาชื่อคนอื่นมาพูดก่อนน่ะ!

ข้าว่ามันอย่างเคืองๆ ไม่รู้ว่าโกรธอะไร ไม่รู้ว่าโมโหอะไร รู้แต่โมโหมาก หงุดหงิดมาก! เห็นอะไรก็ขวางหูขวางตาไปเสียหมด! อีกฝ่ายมองหน้าข้าก่อนย่างสามขุมเข้ามา

“มันไม่เหมือนกัน”

“ไม่เหมือนยังไง?”ข้าถามเสียงแข็งทั้งที่เท้ากำลังถอยหลังหนีทีละก้าว

“เพราะข้าไม่ได้คิดอะไรกับคุณหนู...แต่เจ้านั่นมันคิด...กับเจ้า..”

“คิดบ้าอะไร?”

“เมื่อไหร่จะเลิกโง่ซะทีวะเนโร!

อัลเฮอร์ไนท์ผลักข้าเต็มแรงจนล้มลงไปกองกับเตียงก่อนมันจะตามขึ้นมาด้วยสภาพเหมือนผู้ร้ายจะปล้ำนางเอก(?) สองมือท้าวอยู่ข้างหัวข้า นัยน์ตาสีดำจ้องข้าเขม็งเหมือนว่าข้าทำความผิดอะไรมากมาย



 

“ลงไป! คิดว่าตัวเองตัวเบามากหรือไง!”ข้าว่าพลางยกมือขึ้นดันอกมัน

“เจ้านี่มัน...ต้องให้อธิบายด้วยการกระทำหรือไงวะ?”

นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องเข้ามาในดวงตาข้าเหมือนพยายามจะสื่ออะไรสักอย่างให้ข้ารับรู้ แต่ติดตรงที่ข้าแปลไม่ออกนี่สิ นัยน์ตาสีดำดูหวูบไหวกว่าทุกครั้ง มันดูอ่อนลงกว่าที่เคยเป็นมา ในนั้นข้าเห็นแค่ความสับสนเล็กๆที่ก่อตัวอยู่ ไม่รู้ด้วยหรอกว่าอยากจะบอกอะไรข้าน่ะ ถ้าไม่พูดข้าก็ไม่มีทางตรัสรู้นะ!

“ทำไมเจ้าต้องเป็นแบบนี้นะ...”

“แบบนี้ที่ว่าของเจ้ามันแบบไหน!

ข้าถามอย่างฉุนๆ ทั้งที่ยังอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ควรปากเก่งแท้ๆ มือของอีกฝ่ายละขึ้นมาทำให้ข้าหลับตาแน่นด้วยความตกใจ แต่มือนั้นมันกลับมาแตะลงแผ่วเบาที่เรือนผมข้า นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเปลือกตาข้าไปมาก่อนทุกอย่างจะหยุดนิ่ง ข้าเปิดเปลือกตาขึ้นมองคนตรงหน้าที่นับวันยิ่งแปลกไปเรื่อยๆอย่างไม่รู้สาเหตุ

 “เนโร...ข้าน่ะ...”

“มีอะไร?”

อีกฝ่ายมองหน้าข้าก่อนจะเม้มปากเป็นเส้นตรง”ข้านี่ทำร้ายเจ้าไม่ลงจริงๆ”เสียงนั้นแผ่วเบาราวกับกระซิบ

ข้าเลิกคิ้วมองอีกฝ่าย มือของเจ้าอัลแนบข้างใยหน้าข้าก่อนคนผมแดงจะโน้มใบหน้าลงมาอย่างเชื่องช้า มันเหมือนราวถูกมนตร์สะกดให้ข้าหยุดนิ่ง ไม่ขัดขืนหรือเอื้อนเอ่ยอะไรของไป นัยน์ตาสองคู่ประสานกันราวกับจะคุยกันผ่านดวงตา ใบหน้าของคนผมแดงปรับองศาเล็กน้อยก่อนจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ข้าได้แต่ปิดเปลือกตาลงช้าๆ...

...แต่แล้วกลับมีบางอย่างผิดแปลกไปในห้องแห่งนี้

“อัลเฮอร์ไนท์!

ข้าลืมตาโพลงร้องเรียกชื่อคนผมแดง แต่ปฏิกิริยาของคนผมแดงจัดว่าเร็วมาก มันผละออกจาตัวข้าก่อนจะตวัดดาบไม่ทราบที่มาฟันฉับเข้ากับแมลงตัวน้อยที่เคยบินวนในอากาศ ข้าดีดตัวลุกขึ้นตามมาดูซากของเจ้าแมลงนั้น มันเป็นผีเสื้อที่มีปีกสีม่วงอมดำ แค่มองก็รู้ว่ามันไม่ใช่แค่ผีเสื้อทั่วไป ข้าค่อยๆหยิบมันขึ้นมาดอย่างพิจารณาก่อนจะหรี่ตาลงเมื่อค้นพบว่ามันคือตัวอะไร

“ผีเสื้อค่ายมนตร์ดำ...”ข้าพึมพำเบาๆก่อนจะหันมองคนผมแดงข้างตัวซึ่งมันเองก็ไม่ได้แปลกใจกับสิ่งที่ข้าพูด เหมือนว่านี่ไม่ใช่ความรู้ไหมที่มันเพิ่งได้รับ

“หมายความว่า...มีวงเวทย์สูบพลังเวทย์อยู่แถวนี้”เสียงทุ้มของคนข้างตัวว่าก่อนมันจะสอดสายตาไปมา

ผีเสื้อค่ายมนตร์ดำมันมีหน้าที่วิ่งไปมาเพื่อสูบพลังเวทย์ที่สัมผัสได้ไปหล่อเลี้ยงเวทย์ดำที่กำลังทำงานสูบพลังเวทย์ใครสักคนในวังแห่งนี้ แปลว่าตอนนี้มีใครสักคนกำลังโดนสูบพลังเวทย์ไปใช้อย่างไม่ถูกต้อง ข้ากัดริมฝีปากอย่างเครียดๆ ถ้าให้ต้องมารับมือมนตร์ดำตอนนี้แน่นอนว่ามีแต่ตายกับตายสถานเดียว พี่เนวาถึงจะเป็นว่าที่เจ้าบ้านตระกูลวินดิเนเชี่ยนแต่พี่แกก็เป็นนักเวทย์สายขาว เพราะฉะนั้นเรื่องมนตร์ดำยังไงเสียพี่แกก็ไม่มีทางสู้ได้แน่...

“ข้าว่าแบบนี้มันไม่ใช่รางที่ดีเลยนะ”ข้าพึมพำ

“กำลังมีคนทำอะไรบางอย่างอยู่ในวังนี่...งั้นสินะ”คนผมแดงพึมพำก่อนจะหันมามองหน้าข้า

“อะไร?”

“เจ้าว่าก่อนหน้าที่ผีเสื้อนี่จะออกมาเราทำอะไรกันอยู่?”อยู่ๆมันก็เปลี่ยนเรื่องซะข้าปรับตัวไม่ทัน เมื่อครู่เจ้ายังพูดเรื่องมนตร์ดำกับข้าอยู่เลยนะเว้ย! คนกำลังเครียดๆจะมาระลึกอดีตหาอะไรวะห๊ะ? ข้าขมวดคิ้วมองมันก่อนทำท่าจะอ้าปากด่ามันออกไป...

...แต่แล้วอัลเฮอร์ไนท์กลับก้มลงมาประทับริมฝีปากลงบนปากข้าเบาๆก่อนจะถอนออกไปจากนั้นก็ชี้หน้าข้าคาดโทษ

“ขอประทับตราไว้ก่อน เดี๋ยวของหาย”ว่าจบมันก็เดินหายเข้าห้องน้ำไป

ทิ้งให้ข้ายืนนิ่งเป็นรูปปั้นอเนกประสงค์ในลานพระราชวัง ไอ้ที่ทะเลาะกันมาทั้งหมดทั้งมวลถูกจูบเมื่อครู่นี้บีบรีดซะไม่เหลืออะไรในใจ ข้าได้แต่กระตุกยิ้มมุมปากอย่างแปลกใจแล้วก้มหน้างุด...บ้า...บ้า...นี่มันบ้าที่สุด!

 

กลางดึกสงัดที่ทุกอย่างเงียบกริบ ร่างสองร่างนอนอยู่บนเตียงหลังเดียวกันแต่ถูกแบ่งสัดส่วนเอาไว้อย่างชัดเจน อัศวินมังกรผมแดงนอนยกมือก่ายหน้าผากด้วยความคิดหลายๆอย่างในสมองที่กำลังตีกันวุ่นวาย ทั้งผีเสื้อค่ายมนตร์ดำที่บินผ่านเข้ามาเมื่อไม่กี่ชั้วโมงก่อน ทั้งเจ้าคนตัวเล็กข้างตัวที่ความรู้สึกช้าเสียยิ่งกว่าอะไรดี ทำไมช่วงนี้ถึงมีแต่อะไรให้ต้องคิดไปหมด เจ้าตัวเล็กว่ารับมือยากแล้ว...ญาติเจ้าตัวเล็กนี่รับมือยากกว่าเยอะ!

“ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไรนะที่เจ้าจะชอบน้องข้า มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่เนโรจะมีคนมากหน้าหลายตามาชื่นชอบ...ในกรณีเมื่อก่อน แต่ว่าอัลเฮอร์ไนท์...รู้ใช่ไหมถ้าเจ้าทำอะไรไม่ดีลงไปมันจะเกิดอะไรขึ้น?”

คงโดนสายตาแห่งน้ำแข็งทิ่มแทงแล้วก็ตามด้วยการถูกเวทย์ขาวไม่ซ้ำบทซัดใส่ล่ะมั้ง...นี่ยังไม่นับมังกรอีกสองตัวแล้วก็ภูติหิมะอีกตนหนึ่ง ว่าทั้งลามจะทำอะไรอัลเฮอร์ไนท์บ้าง...คิดแล้วก็เห็นแต่อุปสรรคนะ...แต่อย่างน้อยก็ไม่ถูกกีดกันแค่อย่าทำอะไรไม่ดีเท่านั้นแหละ

“อัล...หลับยังวะ?”

เสียงแผ่วๆเรียกออกมา แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้อัลเฮอร์ไนท์เงียบกริบ เนโรพยุงตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะยื่นหน้าไปดูว่าคนผมแดงหลับดีอยู่ อัลเฮอร์ไนท์ก็เนียนสนิทนอนนิ่งไม่ขยับ นั่นทำให้เนโรวางใจแล้วค่อยๆขยับตัวอบ่างแผ่วเบาไร้สุ่มเสียงลงมาจากเตียง อัลเฮอร์ไนท์ได้แต่แอบเปิดเปลือกตามองอย่างสงสัย เนโรยืนอยู่ปลายเตียง สองมือแยกแนบอกก่อนจะได้ยินเสียงพึมพำ

“ลอยด์ อัลโตเฟท ข้าเรียกนามแห่งเจ้า”

“ฮายๆ เนโรจ๋า”

เสียงทุ้มร่าเริงทักขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิดก่อนด้านหน้าของเด็กหนุ่มจะมีภาพชายคนหนึ่งฉายขึ้นมาคล้ายภาพมายา แสงอ่อนๆที่สาดออกมาจากภาพนั่นทำให้เนโรหันมองคนผมแดง ดีที่อัลเฮอร์ไนท์ประสาทไวแกล้งหลับตาได้ก่อน

“ไม่เจอกันนาน นี่ก็ราวๆสามเดือนกว่าแล้วนะเนโร”

เสียงจากภาพสื่อสารทำให้เนโรหันกลับไปมองก่อนเจ้าตัวจะผ่อนลมหายใจสั้นๆ ยืนหย่อนขาและยกมือขึ้นท้าวเอว

“เจ้าจะให้ข้าเอาเวลาไหนไปติดต่อเจ้า เจ้าก็รู้ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับข้า”

“น่าๆ ถือว่าประสบการณ์ชีวิต”

“มาประสบแทนข้าไหมล่ะลอยด์”เนโรว่าเสียงเย็นจนอีกฝ่ายหัวเราะแห้งๆใส่

“ว่าแต่นึกเฮี้ยอะไรติดต่อมาเหรอเนโรจ๋า?”

“เจ้าน่ะสิที่เฮี้ย...ข้าแค่จะให้เจ้าช่วยตรวจสอบอะไรสักหน่อย”

ชายในภาพเลิกคิ้วสูงก่อนจะทำสีหน้าเหมือนเป็นเรื่องที่เกิดคาดเต็มประดา เนโรได้แต่กลอกตามาแล้วพูดเสียงเรียบๆ

“ข้าว่าเจ้าว่าตอนนี้ข้าเป็นยังไงนะลอยด์ คิดว่าคนที่ไม่มีปัญญาแม้แต่เสกหมาให้เป็นแมวเนี่ยจะไปทำอะไรได้วะ?”

“บิดาเจ้าตัดหางเจ้าปล่อยวัดจริงหรือนี่ลูกกวางน้อยของข้า โธ่...ทั้งที่ยังบริสุทธิ์แท้ๆ”ลอยด์ว่าเสียงสลดแล้วส่ายหน้าไปมา ทางฝั่งคนถูกตัดหางปล่อยวัดได้แต่แยกเขี้ยวแล้วสาปส่ง

“ขอพระผู้เป็นเจ้าสาปเจ้าเป็นอัลปาก้า เพราะไม่ให้อภัยที่เจ้าบังอาจขโมยแอปเปิ้ลในสวนบ้านข้า”

“ชะอุ่ย! รู้ได้ไงอ่ะตัวเอง เค้านี่อุตส่าห์ใช้เวทย์ไปขโมยเลยน้า”

“อ่อ...ก็แบบว่าบังเอิญข้าก็ใช้เวทย์ลงไว้กับแอปเปิ้ลทุกผลเหมือนกัน”

“เจ้านี่มันขี้เหนียวจริง”

“แล้วเจ้าจะเลิกนอกเรื่องได้หรือยัง? สรุปทำหรือไม่ทำ ตอบข้ามาเดี๋ยวนี้ลอยด์”

ฝั่งชายผู้ถูกติดต่อได้แต่ยิ้มแผล่เหมือนกำลังชั่งตวงความคุ้มค่ารวมทั้งสิ่งที่ควรเรียกร้องจากเด็กหนุ่มผมทองตรงหน้าด้วย เนโรไล่สายตามองคนในภาพเย็นๆก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเรียบ

“หนังสือลับในห้องสมุดบ้านข้าที่เจ้าไปอ่าน”

เนโรว่าพลางหลับตายกนิ้วชี้ขึ้นมาชู ลอยด์สะดุ้งเล็กน้อยแล้วฉีกยิ้ม เนโรเปิดเปลือกตาข้างหนึ่งก่อนจะชูเพิ่มอีกนิ้ว

“อัลปาก้าในโบสถ์ที่เจ้าแอบตัดขนจนเหลือแต่ขนที่หัว”

ลอยด์สุดุ้งเพิ่มแล้วเริ่มฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิมหลายร้อยเท่า เนโรมองหน้าคนตรงหน้าก่อนชูนิ้วเพิ่ม

“ที่เจ้าแอบ..”

“พอเนโร พอะเถอะ เจ้าชักจะรู้เรื่องข้าเยอะไปแล้วนะ”

“ก็บ้านข้าเป็นผู้อุปถัมป์โบสถ์ของเจ้า อย่างลืมสิท่านบิชอปลอยด์”

คนในภาพหัวเราะเฮฮาประหนึ่งว่ากำลังสนุกมากมายทั้งที่เหงื่อแตกพลั่กๆ ลอยด์หยุดหัวเราะก่อนจะเริ่มเข้าสู่ความจริงจัง

“เจ้าจะให้ข้าช่วยอะไร?”

เนโรปรายดวงตามองก่อนจะยกมือขึ้นกอดอก”ในปราสาทแห่งนี้มีผีเสื้อค่ายมนตร์ดำบินพล่านไปหมด ข้าพอเดาได้แล้วว่าวงเวทย์มันอยู่ที่ไหนเพียงแต่ยังไม่รู้ว่าคนที่ร่ายเวทย์มันมุดหัวอยู่ที่ไหน นั่นเป็นหน้าที่เจ้านะลอยด์...สืบมาให้จงได้ว่าคนร่ายมันอยู่ไหน พรุ่งนี้...ถ้าจุดที่ข้าคิดว่าเป็นที่อยู่ของวงเวทย์มันใช่...ข้าจะส่งตำแหน่งไปให้เจ้า ช่วยหาที่ซุกหัวคนร่ายเวทย์แล้วก็มีเวทย์ดำอยู่ส่วนใดอีกในปราสาทอีกบ้าง ข้ามั่นใจว่ามันจะต้องมีเอี่ยวกับอย่างอื่นแน่ๆ”

ลอยด์พนักหน้ารับก่อนจะคลี่ยิ้มมุมปาก”เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับท่านเนโรนี่ล่ะน้า ร้อยทั้งร้อยก็แพ้ เนโรพวกเยอะ”

“ข้าจะถือว่านั่นเป็นคำชมนะลอยด์ผู้แอบเข้ามากินข้าวในครัวบ้านข้าช่วงที่เขาถือศีลอดกัน”

“แหมๆ...เนโรก็...ว่าแต่ข้าจะถามนานแล้ว นั่นใคร แล้วตอนนี้เจ้าอยู่ไหนของเจ้าเนี่ย?”

เนโรมองตามมือที่ลอยด์ชี้ก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังชี้ไปที่อัลเฮอร์ไนท์พอดี เนโรมองคนผมแดงที่แกล้งหลับได้เนียนสนิทแล้วหันกลับมาหาลอยด์

“เพื่อร่วมอาชีพ ตอนนี้ข้าเป็นอัศวินมังกรอยู่ที่...เอ่อ...สักที่ ไม่ต้องรู้หรอก เจ้าจะไปอยากรู้ทำไม แค่รู้ว่าข้าไม่ได้อยู่บ้านก็พอแล้วนี่”

“ก็แหม...ออกจะสนใจ”

“ห๊ะ?”

“เปล่าๆ ก็แบบ แหมเนียน”

ลอยด์ยังคงพูดอะไรที่ไม่รู้ความหมายออกมา เนโรได้แต่เกาหัวงงๆส่วนทางอัลเฮอร์ไนท์ที่รู้ตัวแล้วว่าลอยด์รู้ว่าเขาไม่ได้หลับก็ได้แต่จ้องเขม็งคนในภาพ ลอยด์ยกยิ้มและหัวเราะในลำคอหน่อยๆ

“หวังว่าจะได้เจอเจ้าที่โบสถ์เร็วๆนี้นะ”

“หกเดือนเป็นอย่างต่ำล่ะลอยด์”

“นานจัง เอาเถอะข้าจะรีบไปจัดการเรื่องที่เจ้าฝากให้นะ บาย”

“บาย”

เนโรยกมือขึ้นโบกใส่ภาพก่อนภาพนั้นจะดับลง เด็กหนุ่มถอนหายใจยาวเป็นคนแก่ก่อนจะเดินกลับไปที่เตียงแล้วทิ้งตัวลงนอน อัลเฮอร์ไนท์แอบเปิดเปลือกตามองอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนจะแกล้งละเมอดึงอีกฝ่ายมากอดหน้าตาเฉย เนโรร้องออกมาแบบไม่มีเสียงแล้วจ้องเขม็งอัลเฮอร์ไนท์เหมือนจะฆ่าให้ตายตรงนั้น แต่แปลกที่เจ้าตัวดีไม่ดิ้นรนขัดขืนอะไร ยอมให้กอดโดยง่ายจนอัลเฮอร์ไนท์ได้แต่ยิ้มในใจ อย่างน้อยก็มีเปอร์เซนความสำเร็จเกินครึ่งล่ะมั้ง เหลือแค่ให้เจ้าตัวดีมันรู้สักทีเขารู้สึกยังไงกับมันและมันรู้สึกยังไงกับเขา


เนื้อหาช่วง50%แรกแอบมีการแก้ไขนิดหน่อยให้มันดูไม่ขัดเท่าไหร่ครับท่านผู้ชม เริ่มตอนช่วงทะเลาะกันนี่แหละนะ
ตอนแรกว่าจะมาลงตั้งอต่วันพฤหัส...แม่เปิดคอนเสิร์ตแดนบีม ผมนี่ไม่ได้ทำงานเลยครับ555
เมื่อวานก็ไปซื้อของมาขายกลับถึงบ้านสี่ทุ่ม คิวแน่นจริงๆ
วันนี้เลยมาลงให้เช้า(?)หน่อยหนึ่ง หากมีคำผิดใดๆรบกวนแจ้งด้วยนะครับท่านผู้ชม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #281 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 00:16
    เจอคนไม่ปกติอีกคนนึงแล้วสินะ...555
    เนียนจริงๆด้วยสิอัล เนียนโครตๆ ขอให้เนโรจงฉลาดขึ้นๆ ไม่งั้นสงสัยจะยังต้องเนียนอีกนานล่ะ
    #281
    0
  2. #280 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 22:50
    ฟหกด่าสว]*>|*+30฿:)(&&54963)&@(:;?'วเ้
    กรี๊ดกร๊าดน่าร้ากกกกกกก
    ปอลิง.เนโรจะมีอะไรซ่อนไว้อีกน้า~
    #280
    0
  3. #279 tttttttt (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 21:56
    นึกว่าจะตบจูบซะอีกนะเนี้ย
    #279
    0
  4. #278 hijigin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 21:51
    ผีเสื้อมาขัดจังหวะจริ้งงงงง ชิๆๆๆ 555+ แต่อัลนายเจ๋งมากกก จุ้บเนียนๆ กอดเนียนๆ กริ้ดดด >~< ถุกจายยย
    #278
    0
  5. วันที่ 17 ธันวาคม 2557 / 09:37
    กดกดกดกดกกดกดกดกดกดกดกด
    #277
    0
  6. #276 KillerKill (@valasmps) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2557 / 00:22
    อย่างกับคู่สามีภรรยาทะเลาะกันเลย 55555
    #276
    0
  7. #275 hijigin (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 10:36
    หึงง! เนโรหึงสินะ อิอิ รุ้ใจตัวเองได้แล้วเนโร 555 อาการออกขนาดนี้แล้ว อิอิ

    อัลไปทำไรมาน่ะ

    ทำไมพี่เมเดลไม่หายสะทีนะ แปลกๆ

    เห้นทูร์รีนแล้วนึกถึงหมาอ่ะ 555

    อัลเอาเลย จับกดไปเล้ยยยยย เราหนับหนุน กริ้ดดด >\< 555
    #275
    0
  8. #274 จีจี้ซัง (@jiji-love) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 19:41
    ต่อไป เป็น ตบจูบ สิน่ะ คริ คริ 
    #274
    0
  9. #273 |||No_Name||| (@oom-kanyarat) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 19:02
    อัลจัง...ถ้านายไม่พูดเนโรก็ไม่รู้หรอกนะ
    ที่รักนายซื่อ(บื้อ)ขนาดไหนนายก็น่าจะรู้นะ-..-
    #273
    0
  10. #272 ภูตินิรันดร์ (@variana) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 17:17
    หงุดหงิดยัยคุณหนูนั่นอย่างบอกไม่ถูก TT เฮ้อ! เนโรเราก็แสนซื่อ (หรือโง่?) อัลเค้าหึงชัดเจนแล้วยังไม่รู้อีกน้า ว่าแต่เจ้าหัวเขียว(?)นั่นตกลงเป็นใครหว่า แล้วสโนว์ไปไหนเนี่ย เฮ้อ อารมณ์แปรปรวนมากค่ะ ชอบเนโรมากกกก จะรอที่เหลือค่ะ 
    #272
    0
  11. #271 กิ้บกิ้ววว (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2557 / 16:25
    ผู้ร้ายจะปล้ำนางเอกฉากต่อไปก็จะมีตบจูบ(?)สินะ5555

    จะรอนะค้ะ
    #271
    0