<Yaoi>Danger diary บันทึกอันตรายของคุณชายโรคจิต

  • 100% Rating

  • 4 Vote(s)

  • 13,335 Views

  • 456 Comments

  • 518 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    37

    Overall
    13,335

ตอนที่ 11 : บันทึกเรื่องที่9::ว่าด้วยเรื่องของขวัญของเจ้าชาย<100per>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 750
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    12 ม.ค. 58

บันทึกเรื่องที่9::
ว่าด้วยเรื่องของขวัญของเจ้าชาย

“ยังต้องฝึกอะไรอีกเนี่ย...”

ข้าเดินคอตกเข้าไปยังสนามฝึกโดยมีเจ้าหัวแดงเดินตามอย่างไม่ทุกข์ร้อน แต่ข้าน่ะร้อน...ร้อนแดดนี่แหละ! เที่ยงวันแบบนี้แดดร้อนจะตายไป พี่เนวาคิดอะไรทำไมถึงให้ข้าออกมาฝึก สรุปท่านอยากจะย้อมสีผิวข้าจริงๆใช่ไหม? แล้วนี่ข้ายังใช้เวลานานแค่ไหนในการรักษาให้ผิวกลับมาขาวเหมือนเดิม หรือข้าควรให้มันดำไปเลยจะได้ไม่ต้องมาทนกับการถูกชมว่าผิวสวยกว่าผู้หญิงอีก? แต่ไอ้สายตาที่ส่งมาว่าถ้าข้ามีสีผิวที่เข้มขึ้นไปสักมิล(?)หนึ่ง ข้าจะถูกจับแช่อ่างน้ำนมนั่นมันอะไรครับพี่เนวา!!!

“เจ้ามันขี้บ่นยังกับผู้หญิง”

“เจ้าไม่ใช่ข้าจะไปรู้อะไร”

ข้าหันไปแย้งทันควัน ขอทีล่ะอากาศร้อนๆแบบนี้อย่ามาหาเรื่องชวนทะเลาะได้ไหมครับเนี่ยคุณอัลเฮอร์ไนท์ ข้าเบ้หน้าส่ายหัวเบาๆ อยากนอนอ่ะ อยากนั่งอยู่ในร่ม ข้าไม่ถูกกับการบู้ภาคสนามนะ!

“โร...เนโร!!

“อัลเวน!

ข้ายิ้มออกเมื่อเห็นเพื่อนรักอย่างวภูติหิมะ อัลเวนอยู่ในชุดอัศวินที่ดูทรงภูมิ ใบหน้าสวยยิ้มแย้มสดใส ข้าวิ่งเข้าไปหาเขา ข้าไม่เจอกับอัลเวนตั้งหนึ่งวันแหนะ! ตั้งวันหนึ่งเชียวนะที่ข้าห่างกับมือขวาของข้าน่ะ...

“อยู่ใกล้เจ้าแล้วเย็นดีจัง”ข้าทำหน้าเหมือนคนที่พร้อมจะละลายไปกับแดด

“ฮ่ะๆๆ ก็ข้าเป็นภูติหิมะนี่”อัลเวนว่า

“กอดหน่อย...อ่าห์...เย็นจังเลย”

ข้ากอดเจ้าภูมิหิมะผมขาวด้วยใบหน้าที่มีความสุขเกินพอดี ขอบคุณที่ชีวิตข้ามีภูติหิมะอยู่ในวงจรชีวิต และขอบคุณที่เขาเข้ามาในสถานการณี่ข้ากำลังจะละลายไหลลงคูน้ำไป...

“เจ้าชู้ชะมัด..”

“แต้ข้าไม่อยากมีเจ้านี่อยู่ในวงจรชีวิตสักนิด...”

ข้าพึมพำแล้วเบ้หน้า อยากจะเอาไอ้เจ้ากรรมกรเถื่อนนี่ออกจากวงจรชีวิตตที่สุด เป็นไปได้ขอให้ไปให้พ้น ให้แบบว่าไม่ต้องรู้จักกันไปเลย! อยู่ด้วยแล้วปวดหัวที่สุด เหมือนต่อสู้กับเด็กสามขวบที่ไม่ยอมโตสักทีน่ะ

“พี่เนวา...ข้าร้อน...ข้าไม่อยากฝึกแล้ว...”

ข้าเอาหน้าถูแขนอัลเวนแต่เอ่ยอ้อนพี่เนวาที่ยืนหลบอยู่ในร่ม อีกฝ่ายปรายตามองข้สอย่างราบเรียบ ดูท่าทีจะไม่ยอมถอนคำสั่งเรื่องที่ให้ข้าฝึก

“พี่เนวา~ พี่ก็รู้ว่าข้าไม่ถูกกับแสงแดดแค่ไหน ทำไมพี่เอาข้ามาทรมานแบบนี้ ฮื่อ...พี่เนวาใจร้าย...”

ข้าเดินอย่างห่อเหี่ยวไปหาพี่เนวาคนหล่อ พี่เนวามองข้าที่ทำปากยื่นแหงนหน้ามองเขาด้วยสายตาราบเรียบ ข้าหันมองซ้ายขวาเห็นว่าไม่มีใครนอกจากอัลเฮอร์ไนท์และอัลเวนจึงกอดพี่เนวาแล้วฝั่งหน้าลงกับอกอีกฝ่าย

“ข้าไม่อยากฝึกอ่าพี่เนวา ไม่เอาๆ เนโรไม่ฝึก นะๆพี่เนวา”ข้าถูกหน้าไปมาเหมือนลูกแมว ขอให้ได้ผล ขอให้ได้ผล ขอให้ได้ผล ขอให้ไอ้ท่าทางปัญญาอ่อนนี่ได้ผล! ข้าเงยหน้าขึ้นมองพี่เนวาด้วยใบหน้าซื่อๆและดวงตาใสๆเหมือนลูกแมวเหมี้ยว ได้ผลทีเถอะ ได้ผลที...

“ก็ได้...”

ยิปปี้!!!

“...แต่นั่นเมื่อเจ้าสมารถยิงธนูได้เข้าแต้มสิบทุกเป้า”

ว่าจบธนูสีมุกก็ถูกเรียกออกมา ข้าปล่อยมืออกจากร่างพี่เนวาแล้วรับธนูนั้นไปด้วยใบหน้าบึ้งๆ ให้ตายเถอะ ทำไมต้องมีเงื่อนไขตลอดเลยนะคนคนนี้นี่!

“ก็ได้”

ข้าเดินออกมากลางแดดร้อนเปรี้ยงด้วยใบหรน้าเหมือนจะร้องไห้ พี่เนวาสั่งให้อัลเฮอร์ไนท์เสกเป้าธนูขึ้นมาสิบเป้า ทำไมต้องให้มันเสกหว้า...เดี๋ยวัมนก็ขี้โกงใส่ อย่างนี้ข้าก็ไม่ได้พักพอดีน่ะสิ ฮื่อ...แดดมันร้อนอ่า

ควับ!

ลูกธนูลูกแรกถูกยิงไปปักที่กลางเป้าอย่างที่พี่เนวาต้องการ ข้าลดมือลงก่อนจะขมวดคิ้วมอง ไม่มีลูกเล่น ไม่มีการขี้โกงใดๆ มันใช่อัลเฮอร์ไนท์แน่อ่อ???

“เจ้าเมาแดดหรือเปล่าอัลเฮอร์ไนท์?”

ข้าหันไปถามด้วยแววตาใสซื่อที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง อีกฝ่ายทำสีหน้าเหมือนข้าปัญญาอ่อนเสียเต็มประดา ชิ๊ช๊ะ!คนอุตส่าห์หวังดี ไม่ยุ่งแล้วก็ได้ ข้าเบนหน้ากลับมาก่อนจะเล็งธนูในมือด้วยจิตใจที่ไม่วอกแวก ลูกธนูทุกลูกตรงเข้าเป้าอย่างแม่นยำราวกับจัดวาง นัยน์ตาสีฟ้าของข้าจ้องมองลูกธนูที่ปักอยู่กลางเป้าด้วยความเรียบนิ่ง สำเร็จ! ข้าได้พักแล้ว

“...มีอะไร?”

ข้าถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าแปลกตาของอัลเฮอร์ไนท์ มันทำหน้าเหมือนกับไม่เชื่อว่าข้าจะยิงธนูได้ ขอเถอะน่าอย่างน้อยนี่ก็สิ่งที่ข้าถนัดเป็นอันดับสองเชียวนะ

“แค่คิดว่าเจ้าแปลกไป...นิดหน่อย...ตอนยิงธนูแลดูเหมือนเด็กอายุสิบหกขึ้นมาหน่อย”

“เจ้าจะบอกว่าเวลาอื่นข้าเหมือนเด็กน้อยหรือไง?”ข้าแยกเขี้ยวใส่ด้วยความไม่พอใจ

“ก็แล้วแต่เจ้าจะคิด”มันยักไหล่อย่างไม่เดือดร้อนก่อนจะทำท่าจะเดินกลับเข้าร่มไป

“เดี๋ยวเซ่!

ข้าตะโกนไล่หลังก่อนจะวิ่งด้วยความเร็วไปกระโดดขึ้นขี่หลังเจ้ากรรมกรเถื่อนดังอั่ก! เจ้าบ้านี่เซไปด้านหน้าเล็กน้อยก่อนหันมามองหน้าข้าที่เกาะอยู่บนหลังมันด้วยสายตาอาฆาต

“ลงไปเดี่ยวนี้ไอ้ลูกลิง”

“ไม่ลง จะทำไม? มีปัญหาไรเคลียร์เลย แมนแมนป่ะครับ”

ข้ายกคิ้วสูงด้วยสีหน้าหาเรื่องอย่างหนัก คนที่ข้าขี่หลังอยู่ขบเขี้ยวฟันด้วยความอาฆาตรแค้นประดุจว่าข้าไปเผาบ้านมันเอาไว้อะไรทำนองนั้น ทั้งๆที่ข้ามั่นใจว่าไม่เคยทำอะไรแบบนั้นแน่แท้

“เจ้ามัน...”

“อะไรเหรอ”

ข้าแลบลิ้นปลิ้นตาใส่อย่างไม่กลัว ก็แค่กรรมกรเถื่อนหนึ่งตัวจะไปกลัวอะไร พี่เนวาน่ากลัวว่าเป็นสิบๆเท่า เข้าใจไหมว่าถ้าเจ้ารู้จักพี่เนวาเจาะลึกกว่านี้รับรองว่าเจ้าจะเข้าใจความสยองที่แท้จิงแน่ๆ

“เนโร...”

อ่ะ..จ่ะ...อ่ะ...ได้ยินเด้วยเหรอครับพี่เนวาสุดหล่อของข้า ข้าทำได้แต่ยิ้มแห้งรับคนที่กำลังสาวท้าวเข้ามาใกล้ด้วยใบหน้าโหดๆ แต่ก่อนที่จะเกิดคดีฆาตรกรรมระหว่างข้ากับพี่เนวาขึ้น อัศวินรักษาการนายหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาแทรกสถานการณ์ได้ทัน

“ท่านอัลเฮอร์ไนท์ ท่านเนโรครับ พระราชาเรียกเข้าเฝ้าครับ!

ทำไมชื่อข้าถึงตามเจ้าอัลเฮอร์ไนท์ฟระ! พี่เนวาหันมาส่งสายตาประมาณว่าข้าใส่ใจตผิดประเด็นไปหน่อย ข้ายิ้มแห้งๆก่อนจะแกล้งเอียงคอด้วยความสงสัย

“มีอะไรกันแน่นะ ช่างเถอะ เราไปเข้าเฝ้าเดี๋ยวก็รู้เองล่ะเนาะ”

ข้ายิ้มแห้งๆรับพี่เนวาที่ส่งสายตาปานจะฆาตรกรรมข้ามาให้ พี่จะฆ่าข้าด้วยสายตาบ่อยไปแล้วนะครับT^T

“งั้นเราไปกันเถอะอัล”

“ไปอะไรของเจ้า”อีกฝ่ายถามกลับเสียงขุ่น

“ไปเข้าเฝ้าพระราชาไง อย่าโง่ดิ”

“แล้วเจ้าจะไปสภาพนี้หรือไง?”

สีหน้าราบเรียบของพี่เนวาแอบอ่านได้ว่าเขากำลังเอือมสุดๆ นัยน์ตาจ้องมาที่ข้าและอัลเฮอร์ไนท์ ข้ายังคงแสดงสีหน้าไม่เข้าใจใส่พี่เนวาอย่างใสซื่อสุดๆจนพี่แกเริ่มทำสีหน้าปวดหัวขึ้นมา

“เจ้าจะขี่อัลเฮอร์ไนท์เข้าเฝ้าพระราชาหรือไง?”

 

หลังจากข้าลงมาจากหลังเจ้ากรรมกรเถื่อนแล้วพี่เนวาก็จัดการส่งข้าไปเข้าเฝ้าพระราชาเพียงสองคน โดยที่ไม่ลืมกำชับว่าห้ามไปทะเลาะกันต่อหน้าพระราชาอีกต่างหาก แหม่...ข้ารู้น่า ไม่เห็นต้องทำเหมือนข้าเป็นเด็กน้อยเลย ระหว่างทางที่เดินมีมีอัศวินหลายนายที่จ้องมองมาที่พวกข้าแล้วหันไปกระซิบกระซาบกัน มีทั้งความชื่นชม ความเคลือบแคลงสงสัย และอิจฉาริษยา ซึ่งดูเหมือนว่าจะทำอะไรหนังหน้าข้ากับเจ้าอัลไม่ได้เลยสักนิด เนโรรู้สึกภาคภูมิใจ...

“นี่เจ้าเตี้ย”

“อะไรเหรอเจ้ากรรมกรเถื่อน?”

อัลเฮอร์ไนท์ส่งสายตาพิฆาตใส่ข้า ซึ่งนั่นก็ไม่ได้ทำให้ข้าสะทกสะท้านสักนิด ข้ายังลอยหน้าลอยตาต่อไปได้อย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจใดๆ เจ้าว่าข้าได้ทำไมข้าจะว่าเจ้าไม่ได้!

“ก่อนหน้านี้เจ้าทำอะไรมาก่อน?”

“ก็ยิงธนูไง”ข้าถามพลางแสร้งเลิกคิ้ว”เจ้าจำไม่ได้เหรออัลเฮอร์ไนท์ โถ่ๆๆ แค่นี้ก็ความจำเสื่อมซะแล้วลูกพ่อ ไม่น่าเลย”ข้ายื่นมือขึ้นไปลูบหัวมันด้วยความพยายามอันสูงส่ง

“เจ้านี่มันเกินเยียวยาจริงๆ”อัลเฮอร์ไนท์ว่าอย่างหงุดหงิดก่อนจะปัดมือข้าออก

“ข้าหมายถึงก่อนที่เจ้าจะมาเป็นอัศวินเจ้าทำอะไรมาก่อน”

“เจ้าจะอยากรู้ทำไม?”ข้าย้อนกลับ ไม่ค่อยอยากพูดถึงประเด็นนี้ไหร่ เนโรขี้เกียจจะผิดศีลเพิ่ม

“แล้วการที่จะตอบข้าเนี่ยมันลำบากนักหรือไง?”

“แล้วเจ้าจะอยากรู้ทำไมเล่า อยู่ๆก็มาถาม ข้าก็สงสัยน่ะสิ”

“ตอบมา!

“แล้วจะอยากรู้ไปทำไมว่าก่อนหน้านี้ข้าทำอะไรมา? ทำไม? จะจีบข้าหรือไง?”

ข้าหยุดเดินแล้วเชิดหน้าถามด้วยสีหน้าไม่พอใจนิดหน่อย ก็แค่บอกาก่อนว่าอยากรู้ทำไมก็แค่นั้น ทำไมต้องมากเรื่องมากความด้วยวะ น่าหงุดหงิดจริงๆผู้ชายคนนี้

“ก็แล้วถ้าข้าจะตอบว่า’ใช่ เจ้าจะว่าไง?”

อีกฝ่ายถามกลับหน้านิ่งแต่ข้ากลับอ้าปากค้าง เดี๋ยวๆ นี่ข้าพูดเล่นทำไมต้องทำหน้าตาจริงจังแบบนั้นด้วยเล่า! อัลเฮอร์ไนท์เดินเข้ามาใกล้ก่อนจะก้มหน้าลงมาจนหน้าแทบจะชิดกับข้า

“ก่ะ...ก็ไม่ว่าไง เอ๊อ ทำได้ก็ลองดู”ข้าตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ปกติ

“หึ...แต่คำตอบของข้าคือ’ไม่ คิดว่าข้าจะอยากได้เด็กตัวกระเปี๊ยกอย่างเจ้ามาเป็นแฟนหรือไง เป็นไปได้ข้าขอสาวๆสวยๆอกตูมๆเสียจะดีกว่า”

ว่าจบเจ้านั่นก็ผละเดินออกไปด้วยรอยยิ้มแห่งผู้ชนะ ทิ้งให้ข้ามองมันอย่างเครียดแค้น

“เอ๊อ! พูดไรไว้อย่าคืนคำก็แล้วกัน! ข้าโตขึ้นแล้วอย่ามาจีบข้าก็แล้วกัน!

คือความจริงข้าไมได้รู้สึกเสียใจหรือโกรธแค้นเรื่องที่มันไม่คิดจะจีบข้าสักนิด แต่ที่แค้นคือมันหาว่าข้าเป็นเด็กตัวกระเปี๊ยกต่างหาก! เขาไม่เรียกตัวกระเปี๊ยกเขาเรียกส่วนสูงยังตามมาไม่ทันหรอก!

“ข้าไม่คิดจีบเจ้าแน่”คนผมแดงหันมาว่า

“ชิ๊ช๊ะ! ไม่อยากจะพูดให้หมาอิจฉา แต่คนจีบข้าน่ะมีเป็นร้อย ถึงวันนั้นข้าก็ไม่มีคะแนนพิเศษให้หรอกนะ”

“อ่อ..หรอ...อย่างเจ้าเนี่ยนะ”

มันมองข้าตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วไล่กลับขึ้นมาจากเท้าไปถึงหัวแล้วมองกลับลงไปอีกรอบ โคตรหยามอ่ะ! สายตาแสนดูแคลนนั้นทำให้ปรอทความโกรธข้าพุ่งปี๊ดๆ ถึงจะชอบให้คนมาด่า มาว่า แต่ไม่ชอบให้ใครมาดูถูกนะเว้ย! ข้าไม่เคยอวดอ้างตนเองให้เกินจริงสักคำ เจ้ามันตาต่ำ เจ้ามันตาต่ำ!

“ไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อ”
 

 

ข้าว่าอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินนำไปเพื่อไม่ให้เสียเวลาในการเข้าเฝ้าพระราชา แค่นี้ก็สายมากแล้ว อัลเฮอร์ไนท์เองก็เหมือนหมดเรื่องจะพูดต่อหรือไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อดี ก็เลยเดินตามข้ามาเฉยๆ นัยน์ตาสีดำแอบมองข้าเป็นระยะๆคล้ายจะเช็คว่าไอ้อาการหงุดหงิดแบบสุดกู่ของข้านี่ของจริงหรือเปล่า

“เจ้ามาแล้วเนโร อัลเฮอร์ไนท์ด้วย”พระราชาพูดอย่างปรีดาเมื่อเห็นข้าและอัลเฮอร์ไนท์เดินเข้ามาในท้องพระโรง

“ถวายบังคบฝ่าบาท”ข้าโค้งตัวลงพร้อมยกรอยยิ้มให้พระราชา

“ถวายบังคมฝ่าบาท”

ทำไมต้องพูดตามด้วยฟระ! ถึงจะรู้ว่ามันเป็นมารยาทแต่ก็อดเหน็บไม่ได้จริงๆ นอกจากการพูดทักทายธรรมดาอัลเฮอร์ไนท์ก็ไม่มีอะไรพิเศษ ยิ้มยังไม่ยิ้มเลยให้ตายสิ

“ไม่ต้องพิธีรีตองขนาดนั้น คนกันเองทั้งนั้น”พระราชาว่าพลางมองมาทางข้า

“อย่าทรงตรัสแบบนั้น ตอนนี้เป็นคนกันเองที่ไหนล่ะพะย่ะค่ะ”ข้าตอบกลับพลางยิ้มแห้งๆ ซึ่งคำตอบของข้าเรียกความสงสัยจากหลายคนได้อย่างดีโดยเฉพาะคนผมแดงข้างๆ

“นั่นสินะ ข้าก็ลืมไป โชคดีที่เมเดลไม่อยู่ ไม่งั้นข้าว่าบางทีโชคเจ้าอาจจะเพิ่มเป็นสองชั้น”พระราชาว่าแล้วหัวเราะอย่างมีความสุขพียงแต่ข้ากลับทำได้เพียงยิ้มแห้งๆ จะทรงปากมากไปแล้วนะพะย่ะค่ะ!

เมเดลที่พระราชากล่าวถึงคือเจ้าชายเมเดลเพื่อนสนิทของพี่เนวาซึ่งข้าก็แอบ...รู้จักนิดหน่อย นิดเดียวจริงๆครับ คือไม่อยากรู้จักมากเสียมากกว่า ถึงว่าว่าทำไมไม่เห็นหน้าเลยตั้งแต่อยู่มาที่แท้ก้ไม่อยู่นี่เอง โล่งใจเป็นบ้า

“พระองค์เรียกกระหม่อมมามีอะไรหรือพะย่ะค่ะ”

เพราะเหมือนว่าถูกกันออกไปเป็นคนนอกแปลกๆอัลเลยแทรกขึ้นมาก่อนพระราชาจะมีความสุขบนความรู้สึกแย่ๆของข้าไปมากกว่านี้ พระราชาหยุดหัวเราะแล้วเปลี่ยนท่านั่งมานั่งหลังตรงให้ดูจริงจังกว่าเดิม

“อีกไม่กี่วันก็จะวันเกิดเมเดลแล้วแต่เรายังไม่มีอะไรจะให้เขาเลย”

รับรู้ชะตากรรมได้ตั้งแต่เริ่มต้นประโยค บ่งบอกว่ามีงานต้องออกไปทำด้านนอกปราสาทแล้วสินะเนโรเอ๋ย...อันตรายกว่าอยู่ในปราสาทประมาณสิบเท่าตัวได้

“ทีนี้เคาน์วิคซอร์เลยเสนอว่าควรให้พวกเจ้าเป็นคนเสาะหาของขวัญมามอบให้เมเดล”

คนอะไรชื่อเหมือนน้ำยาล้างห้องน้ำ...ช่างมันก่อน แต่ตอนนี้รับรู้ได้ว่าพระราชาทรงไม่ใส่ใจสีหน้าย่ำแย่ของข้าที่ยืนอยู่หน้าเขาเลยสักนิด...ทำไมถึงทำอย่างนี้

“ข้ารู้ว่าเจ้ารู้ว่าเมเดลอยากได้สิ่งใด เนโร”

อย่าทรงพูดให้เป็นที่ต้องสงสัยสิพะย่ะค่ะ! ข้าถอนหายใจอย่างเหนื่อหน่าย พยายามทำเป็นไม่เห็นสายตาโคตรสงสัย แบบสงสัยสุดๆของอัลเฮอร์ไนท์ที่ยืนอยู่ข้างกัน

“พระองค์ก็รู้ว่ากระหม่อมไม่อยากออกนอกปราสาทมากนัก”ข้าว่าอย่างหนักใจ รู้ทั้งรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง

“ข้ออ้างช่างมากมายนักท่านอัศวินมังกร หรือท่านไม่สามารถพอจะตามหาสิ่งที่เจ้าชายต้องการได้”

คนที่ข้าคิดว่าน่าจะเป็นเซอร์วิคซอร์กล่าวขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กึ่งดูแคลนเล็กน้อย ทุกท่านก็รู้อยู่ว่าข้าสติขาดมาตั้งแต่ตอนอัลเฮอร์ไนท์แล้ว เจอแบบนี้ก็แทบจะกระโจนไปฟัดให้มันยับจริงๆสิพับผ่า!

“หากแต่สิ่งที่ข้าพูดมิใช่ข้ออ้างแต่อย่างใด ข้าเองก็มีสิ่งที่ต้องสะส้างในหน้าที่ของอัศวินมังกรเช่นกัน มิได้อยู่นิ่งเฉยอย่างสบายใจเช่นขุนนางอย่างท่าน ที่สามารถนั่งกินนอนกินบนภาษีประชาชนได้”

“เจ้า!

ก็บอกแล้วว่าสติขาดพึง พูดอะไรบ้างก็ไม่ค่อยรู้ตัวหรอกแถมประโยคคำพูดยังออกมาแบบเป็นทางการสุดๆซะด้วยสิ....ข้าแอบเห็นอัลเฮอร์ไนท์ยกนิ้วให้ด้วยล่ะ...

“หากกระหม่อมจำไม่ผิดพลาดองค์ชายคงอยากได้พญาวิหคเพลิงในป่ารัตติกาลมาใช่ไหมพะย่ะค่ะ?”

“ความจำเจ้าดีจริงๆเนโร ยังอุตส่าห์จำได้”

แหม่...ก็ตอนนั้นเล่นพูดเช้าพูดเย็นรบเร้าให้พี่เนวาไม่ก็ข้าว่าให้ไปเอามาให้หน่อย ตอนนั้นถ้าไม่ติดว่ามีกฎห้ามออกจากที่พักตลอดห้าวันที่มาอยู่นะป่านนี้เจ้าชายคงได้วิหคเพลิงไปแล้ว

“แต่ค่อนข้างจะลำบากเล่นน้อย ป่ารัตติกาลใช่ว่าจะเข้าไปได้ง่ายๆ”

“ขอพระองค์อย่าทรงเป็นกังวล ถ้ากระหม่อมรับปากว่าจะทำยังก็ต้องทำให้ได้ พระองค์ก็รู้ข้าไม่เคยคืนคำใคร”

พระราชามองหน้าข้าก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างชอบอกชอบใจเป็นการใหญ่

“ถึงเจ้าจะไม่เหมือนเจ้าแต่ก็ยังเป็นเจ้าสินะ เอาล่ะข้าขอฝากเรื่องของขวัญไว้ที่พวกเจ้าทั้งสองด้วย ต้องการอะไรในการเดินทางบอกข้าได้ทุกอย่าง ข้าจะจัดหามาให้พวกเจ้าเพื่อให้พร้อมที่สุดในการเดินทางไปป่ารัตติกาล”

ข้าค้อมหัวรับคำสั่งของพระราชาก่อนจะขอตัวออกมาพร้อมกับเจ้าอัลเฮอร์ไนท์ที่ถูกถีบกระเด็นไปรับบทตัวประกอบเรียบร้อย ช่างน่ายินดี ช่างน่ายินดี

“เอาอีกแล้วนิสัยข้า...”

ข้าอดโอดครวญกับตัวเองไม่ได้ที่รับปากออกไปแบบนั้น รู้ก็รู้ว่าตัวเองไม่มีเวทย์มนตร์จะเข้าป่านั้นก็อันตรายแต่ก็รับปากไปเพราะขาดสติ ข้าควรไปฝึกสมาธิ ดำน้ำ ปลูกปะการัง ล่องเรือ ส่องสัตว์ เรียนเต้น เรียนการแสดง...

“เจ้าจะยืนเพ้อเจ้ออยู่ตรงนี้อีกนานไหม?”

“ชีส!!! ตกใจหมด!

ข้าหันไปแห้วใส่คนที่โพล่มาจากทางด้านหลัง ให้ตายเถอะน่าพ่อคุณ สมกับเป็นผีจูออนจริงๆสิพับผ่า ข้ากอดอกมองหน้ามันก่อนจะส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ไม่เอา ไม่เถียงแล้ว ปวดสมอง

“เนโร

“หืม?”

มาแปลก..รอบนี้มาแปลกแหะ...

“ท่าทางเหมือนเจ้าจะรู้จักกับพระราชามาก่อนนะ”

ข้าชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันมาแย้มยิ้มหวานใส่คนผมแดง”บ้าเหรอ...จะไปรู้จักได้ไง คิดมากน่าอัลเฮอร์ไนท์ ฮ่ะๆๆๆ”

“เหรอ”

อีกฝ่ายว่าพลางหรี่ตามองข้าด้วยแววตาเคลือบแคลง ข้ารู้ว่าในท้องพระโรงมีคำพูดหลายคำที่น่าสงสัยแต่ข้าไม่อยากให้เขาสงสัยและถามข้าเลยเพราะข้าขี้เกียจะแถแล้ว! กับพระราชาจะใช้คำว่ารู้จักเป็นการส่วนตัวคงไม่เชิง แค่รู้จักกันผ่านๆนิดหน่อย...ประมาณมาค้างที่ปราสาทประมาณสี่ห้าวัน...ก็ประมาณนั้น กับเจ้าชายก็ไม่ได้รู้จักมักจี่อะไร แค่ข้าสามารถเรียกเขาว่า”พี่เมเดล”ได้เท่านั้นเอง...

“ข้าคิดว่าเจ้าไม่น่าเชื่อถือสักนิด”

“ไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อสิ สำหรับเจ้าข้าไม่น่าเชื่อถืออะไรอยู่แล้วนี่”ข้าแสร้งยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจแล้วจูงบทให้เข้าช่วงดราม่าทันที เผื่อมันจะเปลี่ยนความคิดเลิกถามข้าสักที!

“เพราะเจ้ามันน่าสงสัยยังไงล่ะเจ้าเตี้ย”

“น่าสงสัย? คนอย่างข้าน่าสงสัยตรงไหน ออกจะน่ารักใสๆ มุ้งมิ้งจะตายไป”ข้าลอยหน้าลอยตาพูดอย่างกระดากปากเล็กน้อย น่ารักใสๆ ใสแจ๋วเลยเนโรเอ๊ย...

“หึ”อีกฝ่ายหัวเราะในลำคออย่างน่าถีบก่อนจะเดินมาเอานิ้วจิ้มหน้าผากข้า”เจ้ารู้ไหมว่าผิวเจ้าขาวมากกว่าอัลเวนที่เป็นภูติหิมะ ตาสวยกว่ากวาง จมูกโด่งกว่าสันเขื่อน...แถมปากยังน่าจูบ...”

“อะไรนะ!

ข้าร้องแทรกทันควัน เมื่อครู่เจ้าบรรยายข้าว่าไงนัอัลเฮอร์ไนท์ช่วบอกให้พ่อได้ยินชัดๆอีกทีสิลูก!

“ทั้งๆที่มีดีขนาดนั้น แต่หน้าตาเจ้ากลับให้ความรู้สึกธรรมดาค่อนไปทางขี้เหร่ด้วยซ้ำ!

นิ้วเรียวผลักหัวข้าไปด้านหลัง แต่ข้าไม่สนใจกำลังติดใจอยู่กับการบรรยายลักษณะข้าที่มันพูดก่อนหน้ามากกว่า มันพูดอะไรจูบๆ ปากๆนะ???

“ก็เพราะข้าขี้เหร่น่ะเซ่! อย่ามาอะไรมากมายน่า”ข้าบอกปัดอย่างไม่อยากจะต่อบทสนทนาเพิ่ม

“จริงด้วยสิอัลเฮอร์ไนท์”ข้าหันไปเรียกอีกฝ่ายก่อนมันจะแทรกคำถามสุดประเสิฐที่พาลเอาหัวใจข้ากระตุกวูบ

“พรุ่งนี้ข้าจะไปป่ารัตติกาล เจ้าไม่ต้องตามไปหรอก ข้าว่าจะไปกับพี่เนวาไม่ก็อัลเวน เจ้าอยู่นี่ไปนั่นแหละ”

อีกฝ่ายเลิกคิ้วเหมือนสิ่งที่ข้าพูดเป็นเรื่องประหลาดเต็มกลืน ก็แค่ว่าข้าไม่อยากจะอยู่ใกล้เจ้ามากกวานี้เท่านั้นแหละเข้าใจไหม! ข้าส่งเสียงดังในใจจนมันต้องเบ้หน้าน้อยๆแล้วมองข้าด้วยสายตาขุ่นเคือง

“หัวหน้ามีงานแล้ว อัลเวนเองก็มีฝึกทุกวัน เจ้าไม่มีสิทธิ์ลากเขาไปไหนมาไหนเพราะเขาไม่ใช่คนของเจ้า”

“แต่อัลเวนเป็นว่าที่มือขวาของข้านะ! เป็นลูกรักของข้าด้วย อัลเวนลูกพ่อ”

“เจ้ามันปัญญาอ่อนสิ้นดี”

“แอร๊ยยยยยยยยย”

คนผมแดงยกมือกุมศรีษะเหมือนเหนื่อยเกินรับได้เต็มทน อัลเฮอร์ไนท์เดินเข้ามาดึงมือสองข้างที่ข้ากุมแก้มตัวเองอยู่ออกก่อนจะเอ่ยเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“งานนี้พระราชามอบหมายข้ากับเจ้า ดังนั้นคนที่จะไปกับเจ้าคือข้า!

“ทำไมต้องกระตือรือร้นที่จะไปป่ารัตติกาลขนาดนั้นด้วยเล่า?”

ข้าเอ่ยถามอย่างอดสงสัยำมาได้ ปกติเจ้านี่เลี่ยงได้ก็จะเลี่ยงไม่อยู่กับข้า แต่รอบนี้นึกคึกเมากัญชาจะมาขอไปด้วยกันซะงั้น เนโรล่ะงงเหลือเกิน

“ข้าบอกว่าจะไปก็คือไป ไม่ต้องถามมาก”

“ถ้าพี่เนวากับอัลเวนไม่ว่าง ข้าก็จะไปกับชินแค่สองคน”

อีกฝ่ายค่อยๆเบนหน้ามามองหน้าข้าด้วยดวงตาจ้องเขม็งก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเรียบ

“ข้าบอกว่าข้าจะไปด้วย เก็บมังกรไม่ได้เรื่องของเจ้าไปเลย”

“จะไปปกป้องเค้าก็บอกมาเถอะที่รัก”ข้าแกล้งว่าด้วยน้ำเสียงหวานๆแล้วบิดตัวไปมาชวนให้ความรู้สึกน่าถีบ

“ก็อาจจะเป็นแบบนั้นมั้งครับที่รัก”

ว่าไม่ว่าเปล่ามันกลับทำสิ่งที่ทำเอาข้าอึ้งจนสมองชา...มันเชยคางข้าที่หลับหูหลับตาบิดตัวให้หันไปมามันก่อนจะแตะปากตนเองเบาๆที่ปากข้า

“เนอะที่รัก”ว่าแล้วก็ขยิบตาแล้วเดินจากไปอย่างสง่างามทื้งให้ข้ายืนงงอยู่คนเดียวจนกระทั่ง....

“โรวาของข้า...”

“ชิน!

ข้าร้องอย่างตกใจเมือ่ตอนนี้เห็นเจ้าชายมังกรดำกลายเป็นหินไปแล้ว เขาทำหน้าเหมือนจะขาดใจตายก่อนจะกลายเป็นผงปลิวหายไปกับลม...

...แล้วในการเดินทางไปป่ารัตติกาลข้าก้ขาดมังกรคู่กายไปเพราะเจ้าชายมังกรดำช็อคหนักจนไข้ขึ้นสูงเนื่องจากเห้นเหตุการณ์สะเทือนใจ...

“อัลเฮอร์ไนท์! ไอ้กรรมกรถือปูนแบกปืนไปโบกตึก!

 

ตอนที่แล้วครบร้อยแต่แรกแล้วเพราะดันก๊อปมาลงหมดเลย55555 ตลกตัวเองเบลอจัดเกินไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #439 Bloody_Mary (@bloody-marry) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 02:47
    เนอะที่รัก~
    #439
    0
  2. #174 ReD BoW (@bow-frozen) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 11:23
    อ๊ากกกกกกกกก

    รุก! รุก! รุก!
    #174
    0
  3. #149 †+Liz+† (@namwancat) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 12:11
    รู้สึกสงสารชินเล็กน้อย(?) อ้ายยยยน อย่ารุกเร็วสิเดี่ยวเนเน่ก็ช็อคหรอก >//< ยังไงก็เชียร์ฮาเร็มค่ะ >3
    #149
    0
  4. #127 I LovE MondaY (@talku) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 17:36

    กรี๊ดดดด //กัดผ้าเช็ดหน้าแล้วบิดตัวไปมาเลียนแบบเนเน่(?)



    อัลลลล อย่ารุกเร็วมากลูกกก เดี๋ยวเนเน่ช็อคคค



    //ตอนนี้สงสารชินเล็กๆ สะเทือนตับกับเนเน่ไปหลายครั้ง(?)




    อัพ อัพ อัพ

    #127
    0
  5. #126 annaaa (@anna_anna) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 17:03
    มาอัพต่อไวไวน้า

    #126
    0
  6. #125 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 16:27
    หนูชิน...เทอเป็นได้แค่ตัวประกอบ(สำหรับ)ตอนนี้❤❤❤❤❤❤
    #125
    0
  7. #124 Ploy ploy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 11:37
    ขอบคูณค่ะ
    #124
    0
  8. #123 N เอ็น (@nlm1122) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 11:20
    เนโรวววว ต่อม'เผือก'กระตุกยิกๆเลยค่ะจริง อยากรู้อ่าาาา
    #123
    0
  9. #122 hijigin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 21:36
    ชิน นายอุส่าโผลมาแล้ว แต่ดันน่าสงสารจิงๆ 555 โดนแย่ซีนหมดเลย 5555 ก้นะ ตอนนี้อัลเขามาแรงอ่ะ กริ้ดดดดดด คุ่นี้ น่าร้ากกกกกอ่าา



    ทำไมเนโรสวยออกปานนั้น แต่ดุธรรมดาล่ะ คำพุดของสโนก้ชวนสงสัย อย่างกับเมื่อก่อนมีเสน่ ตอนนี้กับไม่มี เนโรกินยาลดเสน่ตัวเองตอนหนีมารึป่าว =_=:;
    #122
    0
  10. #121 frozen-sn (@snowcharisma) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 20:43
    กรี๊ดเลย มาจงมาจุ๊บเนโรนี่กะแกล้ง หรือคิดจริงจังคะอัล~ ♥
    #121
    0
  11. #120 I LovE MondaY (@talku) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 17:50
    งื้ออออ ค้างงงงงง TTOTT!!!!

    รอ อัพ อัพ อัพ
    #120
    0
  12. #119 N เอ็น (@nlm1122) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 15:31
    คนจีบนี่ผู้ชายรึเปล่าจ๊ะเนโรรร
    #119
    0
  13. #118 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 22:29
    เนโรยังน่ารักและกวนxxได้เหมือนอย่างเคย
    อัลนายหึงใช่มั๊ย!! เนโรแค่หนีร้อนไปพึ่ง (ตู้)เย็นเท่านั้นเองนะเรียกว่าเจ้าชู้ได้ยังไง

    #สามีภรรยาบ้านนี้ตีกันประจำ
    #118
    0
  14. #117 สุนี (@fonktv) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 14:49
    มาต่อไวๆนะ
    #117
    0
  15. #115 Nunal (@nunal) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 09:08
    ดิ้น //  ขอตอนต่อไปนะคร้าบ~~~ จะอ่านเนเน่
    #115
    0
  16. #114 Ploy ploy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 06:25
    สนุกมากค่ะ
    #114
    0
  17. #113 fFfFrailty_zZ (@-christin-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 02:02
    แสดงว่านักเขียนชอบกั๊ก ฮือ แกล้งนักอ่านอะ  
    เนโร ทำสายตาพิฆาตใส่นักเขียนหน่อยเร็ว
    #113
    0
  18. #112 dudader (@rinsezac) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 21:59
    หนุกมากเลยคร้าบบบ ติดตามมานาน ลงทีละเยอะๆน่ะครับมันค้างน่ะฮะ
    #112
    0
  19. #111 hijigin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 21:26
    สนุกจังเลย >\< เรื่องนี้ น่ารักดีอ่ะ อย่างน้อยก้มีแววรักกัน ถ้าเป้นเรื่องราชีนี วีเอส อัศวิน นิลุ้นจะแย่อยุ่แล้นว่า เลโอ เมื่อไรจะรักแอมไพร์สะทีน้าาาา T^T
    #111
    0