เมียไร้อันดับ

ตอนที่ 8 : เมียไร้อันดับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 756
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    16 ก.พ. 64

หนทางที่เธอกำลังเดินอยู่ช่างน่ากลัวเสียเหลือเกิน...

เขาหยุดการกระทำ แหงนหน้าขึ้นมาสบดวงตาของเธอ ยิ้มเครียด และบอกกับเธอสั้นๆ ว่า

“ผมไม่ใช่ผู้ชายที่เห็นแก่ตัว ผมไม่เคยทำให้ผู้หญิงคนไหนต้องทุกข์ใจกับสิ่งที่เรากำลังทำอยู่”

เขาดูมั่นใจในตัวเอง พูดเหมือนสิ่งที่เกิดขึ้นคือเรื่องธรรมดาสามัญ ทั้งที่มันคือสิ่งสำคัญของชีวิตเธอ

มารดาของภัทรลดาจากไปด้วยอุบัติเหตุตั้งแต่เธออายุยังน้อย แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังอยู่ในร่องในรอย ในกรอบขนบธรรมเนียมที่ดีของสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องการรักนวลสงวนตัว เพราะมีคุณย่าที่ค่อนข้างหัวเก่าคอยให้การอบรมสั่งสอน แม้กระทั่งในวันที่ท่านจากไป ภัทรลดาก็ไม่เคยคิดอยากออกนอกกรอบนี้

กระทั่งนาทีนี้... เธอก็คงอยากปฏิบัติตนเช่นนั้นอยู่

“ฉันยังไม่พร้อม” อย่างน้อยที่สุดก็ต้องไม่ใช่วันนี้ เธอหวังให้เขาเข้าใจและให้โอกาสเธอทำใจอีกสักนิด อย่างน้อยที่สุด ก็ต้องเป็นวันที่เธอยินยอมพร้อมใจด้วยตัวเธอเอง ไม่ใช่การกระทำกึ่งบังคับเช่นนี้

ทว่าเขากลับทำเสียงหัวเราะเยาะขบขันเบาๆ ในลำคอ และเริ่มต้นทำสิ่งที่ค้างไว้ต่อ เท่านั้นก็เพียงพอแล้วที่จะยืนยันว่า เขาไม่ได้มีความเห็นใจใดๆ ให้เธอเลยสักนิด ตรงกันข้าม... กลับรุกเธอหนักกว่าเดิม โดยใช้มืออีกข้างสอดลึกเข้าไปใต้กระโปรงของเธอ ลึกไปถึงผ้าลูกไม้ที่ห่อหุ้มส่วนสำคัญของสตรีเพศเอาไว้

“ไม่!” เธอร้องห้าม แต่ก็เพียงเท่านั้น เมื่อเขาไม่เปิดโอกาสให้เธอเอ่ยเอื้อนคำไหนอีก เมื่อเขาก้มลงมาบดจูบบนกลีบปากของเธออีกครั้ง และครั้งนี้ก็รุนแรงและเร่าร้อนกว่าเดิม

หากเปรียบบทจูบของเขาคือเกลียวคลื่น ภัทรลดาคิดว่าเธอกำลังเผชิญหน้ากับคลื่นยักษ์ที่รุนแรงกว่าสึนามิ เพราะเขาต้องการกวาดกลืนทุกอย่างเบื้องหน้าให้หมดสิ้น ไม่เว้นแม้กระทั่งคำร้องห้ามของเธอเองก็ตาม

ส่วนมือที่เบื้องล่างนั้นเล่า ก็ฉวยโอกาสตอนที่เธอพยายามป้องกันการรุกรานจากกลีบปากและเรียวลิ้นที่แสนช่ำชอง สอดลึกเข้าไปในผ้าลูกไม้ตัวบางที่ตนสวมใส่อยู่ ก่อนทะลวงลึกเข้าไปในซอกหลืบที่ไม่เคยมีผู้ใดรุกล้ำเข้าไปก่อน

ภัทรลดาตกใจตะลึงงัน เบิกตากว้าง ทุกอย่างเป็นแค่นาทีสั้นๆ ก่อนเริ่มกลอกดวงตาสีน้ำตาลแสนสวยไปมาอย่างไร้ทิศทาง เมื่อปลายนิ้วของเขาเริ่มเคลื่อนไหว นำพาความหวามไหวมาสู่ร่างกายสาว ลึกล้ำในแบบที่ไม่เคยสัมผัส จนกระทั่งภัทรลดาทนไม่ไหว เผลอกดกรงเล็บลงบนหัวไหล่ที่ผายผึ่งของเขาแล้วนั่นละ เขาจึงยอมถอนปลายนิ้วของเขาออกไปจากร่างกายของเธอ เตรียมพร้อมสำหรับการรุกรานที่มากกว่านี้

ภัทรลดามองเขาอย่างสิ้นหวัง อยากถดถอยหนี แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เมื่อเขาตรึงจับต้นขาของเธอเอาไว้ อีกทั้งยังพยายามลากร่างของเธอให้เข้าหา ในระหว่างที่มืออีกข้างกำลังรูดซิปเพื่อปลดปล่อยความแข็งแรงที่ซ่อนอยู่ในกางเกงให้ออกมาเป็นอิสระ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น